ตอนที่ 97 หาที่กินน้ำชายามบ่ายสักหน่อย
ตัวละครในรูปภาพอ้าปากค้างกรีดร้อง พลางพ่นควันออกมาทางซ่งหมางเป็นสาย ดังนั้นตอนที่ซ่งหมางขว้างระเบิดมือเข้าไปในปากของมัน จึงสามารถโยนเข้าไปได้อย่างราบรื่น
"แหวะ—!"
ตัวละครในรูปภาพหยุดกรีดร้องทันที ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด พยายามจะอาเจียนเอากระสุนมรณะนั่นออกมา
ซ่งหมางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังโกยอ้าว วิ่งกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
ซ่งหมางปิดประตูกระแทกดังปัง
เซียวจวิ้นเจ๋อยืนอยู่ข้างเธอ จ้องมองเธอด้วยสีหน้าโง่งม "เธอ... เมื่อกี้เธอยัดอะไรเข้าไปในรูปน่ะ? ดูเหมือนจะเป็นระเบิดมือเลยนะ"
"ก็ระเบิดมือน่ะสิ"
สีหน้าของเซียวจวิ้นเจ๋อเปลี่ยนเป็นหวาดผวาแทน "ระเบิดมือ?! อาวุธหนักแบบนั้นมันใช้กับพวกผีไม่ได้ผลไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง แรงระเบิดมันจะไม่ทำให้ชั้นสองถล่มลงมาเหรอ พวกเรายังอยู่ในนี้กันหมดเลยนะ!"
"นี่เป็นระเบิดมือกงเต็ก ไม่ใช่ระเบิดจริง ๆ มีอานุภาพทำลายล้างสิ่งลี้ลับได้ดีมากเลยล่ะ"
ซ่งหมางเพิ่งพูดจบ เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังสนั่นมาจากโถงทางเดินข้างนอก
โครมมมม!
ผนังห้องแต่งตัวฝั่งที่ติดกับทางเดินสั่นสะเทือนไม่หยุด ราวกับมันจะพังทลายลงมาในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง
ทว่าสุดท้าย ผนังบานนั้นก็ยังไม่ถล่มลงมา มีเพียงเศษฝุ่นผงร่วงกราวลงมาเล็กน้อยก่อนจะกลับสู่ความสงบ
ภายนอกมีเสียงกรีดร้องสั้น ๆ ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจอย่างต่อเนื่อง
เซียวจวิ้นเจ๋อแนบหูฟังที่ประตูพลางอุทานอย่างแปลกใจ "ข้างนอกเหมือนมีคนคุยกันเยอะมาก แต่ฉันฟังไม่ถนัดว่าพูดอะไรกัน หรือว่าพวกผีในรูปภาพจะหลุดออกมาหมดแล้ว?"
"เป็นไปได้"
ซูอวิ๋นที่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็พอจะเดาออกว่าซ่งหมางไปทำวีรกรรมอะไรไว้ข้างนอก เธอเดินเข้ามาสมทบแล้วกล่าวว่า "ระเบิดมือกงเต็กแบบนี้มีผลชะงัดกับสิ่งลี้ลับ และเพราะโถงทางเดินนั้นมีค่ายกลผีครอบคลุมอยู่ พลังของมันจึงช่วยพยุงโครงสร้างไว้ ไม่ถึงขั้นทำให้ชั้นสองถล่มลงมาหรอก"
"แล้วค่ายกลนั่นถูกทำลายหรือยังคะ?"
ซูอวิ๋นนิ่งคิดครู่หนึ่ง "ค่ายกลผีไม่ใช่สิ่งที่ผีทั่วไปจะวางได้ มันต้องอาศัยทั้งพลังงานมหาศาลและผู้ที่เชี่ยวชาญด้านค่ายกลอาคม"
"ค่ายกลบางประเภทเมื่อถูกพลังภายนอกทำลาย จะมีความสามารถในการซ่อมแซมตัวเองโดยอัตโนมัติ นอกจากจะหา 阵眼 (จุดศูนย์กลางค่ายกล/ตาข่ายกล) พบ ถึงจะทำลายค่ายกลลงได้จริง ๆ"
"ระเบิดมือกงเต็กของซ่งหมางน่าจะจัดการสิ่งลี้ลับได้ทีละตัว และทำลายส่วนเสี้ยวของค่ายกลได้บ้าง แต่คงไม่สามารถล้างค่ายกลนี้ออกไปได้ทั้งหมดในคราวเดียว"
"ออกไปดูเดี๋ยวก็รู้"
ซ่งหมางเปิดประตูห้องแต่งตัวออกอีกครั้ง เสียงระเบิดสงบลงแล้ว และเสียงเพลงประหลาดก็หายไปเช่นกัน
เธอมองไปยังรูปภาพสีน้ำมันรูปเดิม พบว่ากรอบรูปทั้งบานหลุดกระแทกพื้น
ภายในกรอบมีร่องรอยการถูกเผาไหม้เป็นวงกว้าง ตัวละครในรูปหายสาบสูญไปแล้ว
ส่วนรูปภาพอื่น ๆ บนโถงทางเดินยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ยังคงแขวนอยู่บนผนังอย่างสงบสงัดเช่นเดิม
ดูเหมือนข้อสันนิษฐานของซูอวิ๋นจะถูกต้อง
ระเบิดมือกงเต็กทำลายได้เพียงสิ่งลี้ลับรายตัวและสร้างความเสียหายให้รูปภาพใบนั้นเท่านั้น ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อค่ายกลในภาพรวม
หากต้องการทำลายค่ายกลนี้เพื่อให้เดินเหินบนชั้นสองได้อย่างปลอดภัย ยังคงต้องค้นหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลให้เจอ
ซ่งหมางยืนอยู่ที่หน้าประตู เซียวจวิ้นเจ๋อชะโงกหน้าออกมาถาม "ศิษย์น้องเล็ก เธอจะไปตามหารองเท้าเต้นรำสีแดงเหรอ? ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม?"
"พี่จะไปทำไม?"
เซียวจวิ้นเจ๋อฉีกยิ้มแหะ ๆ "ฉันก็แค่อยากรู้ว่ารองเท้าสีแดงนั่นมันมีไว้ทำอะไรน่ะสิ โชคของฉันมันดีระดับสุนัขหล่นทับมาตลอดนะ เผื่อจะหาเจอเข้าจริง ๆ!"
"รองเท้าเต้นรำสีแดงอาจจะไม่ใช่ของดีก็ได้นะ พี่หาเจอแล้วจะยังไงต่อ? บางทีหาไม่เจออาจจะปลอดภัยกว่าด้วยซ้ำ"
เซียวจวิ้นเจ๋อชะงักไป "งั้นไม่หาแล้วก็ได้ แต่เธอก็ยังต้องให้ฉันไปเป็นเพื่อนอยู่ดี!"
"ท่านผู้อำนวยการเขตบอกแล้วว่าดวงวิญญาณของผู้ฝึกวิชาอย่างพวกเราดูดออกไปยาก ต่อให้ฉันเจอเสียงเพลงนั่นอีก ฉันก็น่าจะทนได้สักพัก"
"ถ้าเธอเจออันตรายที่แก้ไม่ได้ หรือบาดเจ็บขึ้นมา ฉันจะได้ช่วยเธอได้ทันท่วงทีไง"
"งั้นก็ตามมา" ซ่งหมางไม่เกี่ยงที่จะมีเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีกคน
เซียวจวิ้นเจ๋อรีบก้าวเท้าตามออกมาทันที
ทั้งสองเดินไปตามโถงทางเดินได้ไม่นาน ก็เห็นไฉอวี่และต้วนเล่อเจี๋ยกำลังรื้อค้นหารองเท้าอยู่ในห้องเก็บเสื้อผ้า
ประตูห้องเก็บเสื้อผ้าแง้มอยู่เล็กน้อย ทั้งคู่ค้นหาอยู่นานและนำรองเท้าเต้นรำหลากสีสันออกมาวางเกลื่อนพื้น
ห้องนี้เต็มไปด้วยชุดการแสดงและรองเท้าที่เข้าชุดกันของเหล่านักแสดง แต่ที่น่าประหลาดคือ... ไม่มีรองเท้าเต้นรำสีแดงเลยสักคู่เดียว!
"ตามหลักแล้ว ชุดและรองเท้าของนักแสดงต้องอยู่ที่นี่หมดนะ พวกเราก็หารองเท้าเจอตั้งเยอะ แต่ทำไมไม่มีสีแดงเลยสักคู่!"
"นั่นสิ ประหลาดมาก! ชุดการแสดงสีแดงก็มีตั้งเยอะ ซึ่งต้องใส่คู่กับรองเท้าสีแดงแท้ ๆ แต่กลับไม่มีรองเท้าสีแดงเหลืออยู่เลยแม้แต่ข้างเดียว!"
เสียงบ่นพึมพำของทั้งคู่ดังลอดออกมา
เซียวจวิ้นเจ๋อที่ยืนอยู่หน้าห้องแค่นเสียงเหอะ "ไอ้พวกโง่ รองเท้าสีแดงนั่นมันต้องเป็นระดับผีอยู่แล้ว มันจะมาวางให้เห็นง่าย ๆ ได้ยังไง"
ทั้งสองคนข้างในได้ยินเสียงคนพูดที่หน้าประตู ก็หันมามองด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที
ไฉอวี่เห็นว่าเป็นพวกซ่งหมางที่ออกมาหาของเหมือนกัน ก็เอ่ยประชดประชัน "พวกเธอไม่ได้คิดว่ากฎถูกปนเปื้อนแล้วรองเท้าสีแดงนั่นไร้ค่าหรอกเหรอ? แล้วจะออกมาหาทำไมกันล่ะ?"
ซ่งหมางตอบอย่างเย็นชา "พวกเราไม่ได้กะจะมาหารองเท้าสีแดงสักหน่อย แค่กะจะไปนั่งจิบชาที่ห้องทำงานผู้จัดการ เผลอ ๆ อาจจะมีขนมหวานให้กินด้วย"
ซ่งหมางยกมือถือขึ้นมาดูเวลา "ไอ้หย๋า ได้เวลากินน้ำชายามบ่ายพอดีเลยนะเนี่ย"
ไฉอวี่กรอกตา "นั่นมันห้องทำงานผู้จัดการผีนะ ไม่ใช่ร้านเบเกอรี่ จะไปมีน้ำชากับขนมที่ไหนมาให้นั่งจิบยามบ่ายกันฮะ!"
"ฉันว่าพวกเธอก็ออกมาหารองเท้าสีแดงเหมือนกันนั่นแหละ พอเห็นว่าตัวเองวินิจฉัยพลาดเลยไม่กล้ายอมรับล่ะสิ!"
เซียวจวิ้นเจ๋อเถียงกลับทันควัน "พวกฉันวินิจฉัยไม่พลาดโว้ย ผู้อำนวยการเขตยืนยันแล้วว่าห้องแต่งตัวคือบ้านปลอดภัยที่แท้จริง! รองเท้าสีแดงนั่นไม่ใช่ของดี พวกฉันจะหาไปทำไม? ไม่เห็นจะอยากได้สักนิด!"
แต่ไฉอวี่และต้วนเล่อเจี๋ยไม่เชื่อแม้แต่น้อย
ต้วนเล่อเจี๋ยมองทั้งคู่อย่างระแวง "ถ้าพวกเธอมั่นใจว่าห้องแต่งตัวปลอดภัยจริง จะยอมออกมาทำไม แถมยังจะไปห้องทำงานผู้จัดการอีก?"
"เลิกหลอกกันได้แล้ว ที่พูดมาทั้งหมดน่ะ ก็แค่อยากกันท่าไม่ให้พวกเราหารองเท้าเจอ เพื่อที่พวกเธอจะได้ฮุบไว้คนเดียวล่ะสิ พวกเราไม่หลงกลหรอก"
ซ่งหมางปรายสายตามองรูปภาพบนโถงทางเดิน ก่อนจะมองไปยังห้องทำงานผู้จัดการที่สุดปลายทางเดิน
ก่อนหน้านี้นักเชิดหุ่นผีกับตาแก่บ่าวชราเดินมาส่งเธอที่ชั้นสอง แล้วเจอผู้จัดการผีเรียกตัวไปที่ห้องทำงาน
ซ่งหมางออกมาคราวนี้ ตั้งใจจะไปหาพวกเขาทีห้องทำงานผู้จัดการจริง ๆ และถือโอกาสสั่งให้พวกเขาหาของอร่อย ๆ มาให้กินด้วย
เพราะทั้งชั้นสองและชั้นสามไม่มีร้านอาหาร ร้านอาหารอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ซึ่งมีแค่อาหารของมนุษย์ที่นั่น
บันไดก็เต็มไปด้วยหมอกดำ เธอเดินไปเองคนเดียวมันอันตราย สั่งให้พวกสิ่งลี้ลับไปหามาให้น่ะสะดวกที่สุดแล้ว
ซ่งหมางลอบถอนหายใจพลางบอกว่า "ฉันแค่อยากไปหาอะไรกินที่ห้องทำงานผู้จัดการ มีอะไรต้องโกหกด้วยล่ะ ไม่ให้คนอื่นกินข้าวกินปลาหรือไง?"
ไฉอวี่ยังคงดึงดันไม่เชื่อ "หึ ห้องทำงานผู้จัดการจะไปมีของกินได้ไง แต่งเรื่องต่อไปเถอะ!"
ต้วนเล่อเจี๋ยนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วโพล่งออกมา "ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ งั้นพวกเราจะตามไปดูที่ห้องทำงานผู้จัดการด้วย ฉันอยากจะรู้นักว่าที่นั่นมันจะมีของกินอะไร พวกเธอนำทางไปเลย"
"..."
อยากดูนัก ก็จัดไป
ซ่งหมางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ "งั้นก็ตามมาสิ"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น