ตอนที่ 93 นักเชิดหุ่นผีใช่ไหม? ไปรินน้ำมาให้ฉันดื่มหน่อยสิ
ทัศนวิสัยของซ่งหมางพร่ามัวไปครู่หนึ่ง พอสายตากลับมาเป็นปกติ เธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางเศษกระดาษสีสันสดใสที่โปรยปรายอยู่เต็มพื้นห้อง 303
ปัง!
ประตูตู้เสื้อผ้าที่อยู่ใกล้ ๆ เปิดออก
ซ่งหมางหันไปมอง เห็นเฉียนเฉินยืนอยู่ในตู้เสื้อผ้า จ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“นึกไม่ถึงล่ะสิว่าฉันยังไม่ตาย!”
ทว่าเพียงไม่นาน เฉียนเฉินก็ละสายตาจากเธอ หันไปมองที่ด้านหลังของซ่งหมางแล้วพูดว่า “เร็วเข้า รีบลอกหนังนังนี่ออกมาทำเป็นหุ่นเชิดผีเดี๋ยวนี้!”
ซ่งหมางหันไปมองข้างหลัง พบว่าไม่มีมนุษย์หรือสิ่งลี้ลับตนใดอยู่เลย มีเพียงตุ๊กตาเชิดกระดาษที่วิจิตรบรรจงตัวหนึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ
ตุ๊กตาตัวนั้นมีสีหน้าที่ดูราวกับมีชีวิตจริง มันอ้าปากพูดว่า “อย่าลืมสิ่งที่แกรับปากฉันไว้ล่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
เฉียนเฉินกล่าวว่า “ฉันมีระดับผีชิ้นหนึ่งที่สัมผัสถึงของล้ำค่าได้ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงละครแห่งนี้ ฉันก็รู้ทันทีว่าที่นี่ซ่อนของดีระดับสุดยอดไว้!”
“ขอแค่แกฆ่านังนี่ซะ แล้วจัดการพรรคพวกของมันให้เกลี้ยง ฉันจะพาแกไปหาของล้ำค่านั่นเอง!”
ตุ๊กตาเชิดกระดาษเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ฉันรับปากว่าจะฆ่าแค่คนเดียว ไม่ได้ตกลงว่าจะจัดการพรรคพวกมันด้วย”
“แกมีหุ่นเชิดผีตั้งเยอะแยะ แต่ละตัวก็แข็งแกร่งเหมือนสิ่งลี้ลับตัวจริง เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง ถือซะว่าทำแถมให้หน่อยสิ!”
จู่ ๆ เบื้องหน้าของตุ๊กตาเชิดกระดาษก็ปรากฏกรรไกรสีทองวูบหนึ่ง พุ่งตรงเข้าใส่เฉียนเฉินทันที
“อ๊าก!”
เฉียนเฉินร้องลั่น สีหน้าเปลี่ยนวูบด้วยความตกใจจนเกือบจะล้มหงายหลังลงกับพื้น
กรรไกรสีทองนั่นหยุดกึกอยู่ตรงหน้าเขา ห่างจากดวงตาเพียงไม่กี่มิลลิเมตร อีกนิดเดียวมันก็คงจะทิ่มทะลุลูกตาของเฉียนเฉินไปแล้ว
เฉียนเฉินตกใจจนลืมหายใจ
ตุ๊กตาเชิดกระดาษเอ่ยเสียงเย็น “แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน?”
“ฉัน... ฉันผิดไปแล้ว!” เฉียนเฉินละล่ำละลักตอบ
เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตุ๊กตาเชิดกระดาษ จนร่างกายสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้ เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก
เขาจึงต้องรีบบอกว่า “งั้นแกก็รีบฆ่านังนี่ซะ ลอกหนังมันออกมาตอนที่มันยังหายใจอยู่! ให้มันตายอย่างทรมานที่สุด!”
พูดจบเฉียนเฉินก็หันไปมองซ่งหมางที่อยู่ไม่ไกล หวังจะเห็นเธอหวาดกลัวจนหน้าถอดสี
แต่น่าเสียดาย
เขาไม่ได้เห็นภาพนั้นเลย
ซ่งหมางไม่เพียงแต่จะไม่กลัว แต่เธอยังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงใหญ่ของห้อง 303 อย่างหน้าตาเฉย ดูสบายอารมณ์ยิ่งกว่าหนึ่งคนหนึ่งผีที่ยืนอยู่เสียอีก
เมื่อเห็นพวกเขาจ้องมา ซ่งหมางก็ชี้นิ้วไปที่ตุ๊กตาบนโต๊ะแล้วสั่งว่า “แกน่ะ ไปรินน้ำมาให้ฉันดื่มหน่อยสิ”
ตุ๊กตาเชิดกระดาษ: ???
เฉียนเฉิน: ???
เฉียนเฉินจ้องซ่งหมางด้วยความอึ้ง ทึ่ง เสียว ในใจคิดว่ายัยนี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? กล้าดียังไงมาพูดกับนักเชิดหุ่นผีแบบนั้น!
เมื่อกี้เขาแค่ขอให้ช่วยฆ่าคนเพิ่มนิดหน่อย นักเชิดหุ่นผีก็ไม่พอใจจนกรรไกรเกือบจะทิ่มตาบอดแล้วนะ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสัมผัสถึงของล้ำค่าในโรงละครได้ เขาเชื่อเลยว่านักเชิดหุ่นผีใจคออำมหิตคนนี้ คงจะใช้กรรไกรควักลูกตาเขาออกมา แล้วลอกหนังเขาไปทำหุ่นเชิดแทนแน่ ๆ!
“เหอะ”
ตุ๊กตาเชิดกระดาษแค่นหัวเราะเย็นชา แสงสีทองวาบผ่านตัวมัน กรรไกรพุ่งเข้าหาซ่งหมางทันที
ซ่งหมางกดใช้ฟังก์ชัน ข่มขวัญ ใส่เขา
เคร้ง!
กรรไกรสีทองร่วงหล่นลงพื้น
วิญญาณของนักเชิดหุ่นผีสิงสถิตอยู่ในตุ๊กตาเชิดกระดาษ ดังนั้นการที่ซ่งหมางใช้ข่มขวัญครั้งนี้จึงประสบผลสำเร็จ
เป็นไปตามที่เธอเดาไว้เป๊ะ หัวของเฉียนเฉินก่อนหน้านี้เป็นของปลอม เป็นแค่หุ่นเชิด傀儡 การ์ดระดับยมบาลถึงได้ใช้ไม่ได้ผล!
“คุณบาดเจ็บหนักมากเลยใช่ไหมล่ะ?”
ซ่งหมางยิ้มพลางเอ่ย “ถ้าฉันเดาไม่ผิด ของล้ำค่าในโรงละครนี้ช่วยรักษาคุณได้ และช่วยให้พลังกลับคืนมาเหมือนเดิม”
“ฉันเองก็ช่วยคุณหาของล้ำค่านั่นได้นะ ลองพิจารณาเปลี่ยนมาร่วมมือกับฉัน แล้วจัดการไอ้ลูกเต่านี่ทิ้งซะดีกว่าไหม?”
ซ่งหมางชี้นิ้วไปที่เฉียนเฉิน
เฉียนเฉินแม้จะตกใจที่จู่ ๆ กรรไกรก็ร่วง แต่เขาก็ยังพูดถากถางออกมาว่า “เธอนี่มันพ่นน้ำลายโกหกเพื่อเอาตัวรอดชัด ๆ”
“ถ้าเธอรู้จริง ๆ ว่าของอยู่ที่ไหน ไหนลองบอกมาซิว่ามันอยู่ชั้นไหน?”
“ตอนนี้ฉันยังไม่รู้หรอกว่าอยู่ชั้นไหน”
เฉียนเฉินยิ่งได้ทีเยาะเย้ย “ขนาดอยู่ชั้นไหนยังไม่รู้ ยังจะมาพูดจาอวดดี!”
ซ่งหมางไม่สนใจเขา เธอควักเงินกงเต็กปึกใหญ่ออกมาแล้วคุยกับตุ๊กตาเชิดกระดาษ “บาดเจ็บเพิ่งจะฟื้น ก็ต้องใช้เงินไปหาอะไรดี ๆ กินหน่อยไหม? อีกอย่าง ยังต้องซื้อของบำรุงร่างกาย แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ฉลองที่รอดตายด้วย”
“ฉันไม่เพียงแต่จะช่วยหาของล้ำค่าให้คุณได้ แต่ฉันยังเป็นสปอนเซอร์เงินทุนพวกนี้ให้คุณได้ด้วยนะ”
“อ้อ จริงด้วย ไม่รู้สึกอึดอัดบ้างเหรอที่ต้องมุดอยู่ในเศษกระดาษแผ่นเล็ก ๆ แค่นี้? ฉันมีร่างกายไซส์ใหญ่มาให้คุณนะ สนใจจะเปลี่ยนมาใช้ร่างนี้ไหมล่ะ?”
ซ่งหมางหยิบหุ่นกระดาษกงเต็กรูปผู้ชายใส่สูทดูสง่างามออกมา ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับภาพลักษณ์ของนักเชิดหุ่นผีที่พรายน้ำเคยบรรยายไว้เป๊ะ
นักเชิดหุ่นผีสามารถใช้หนังมนุษย์ทำตุ๊กตาเชิดแผ่นบาง ๆ แล้วทำให้มันกลายเป็นหุ่นเชิดผี เพื่อใช้เป็นร่างจำลองเดินเหินภายนอกได้ หุ่นเชิดผีจะเหมือนสิ่งลี้ลับทั่วไปและมีพลังพิเศษติดตัว
หลักการนี้ดูคล้ายกับหุ่นกระดาษกงเต็กที่เผาแล้วกลายเป็นวิญญาณ แต่ก็มีความแตกต่างกันอย่างมาก
ถ้าสิ่งลี้ลับมุดเข้าไปในหุ่นกระดาษกงเต็ก หุ่นนั่นจะกลายเป็นร่างของมัน ทำให้มันดูเหมือนคนเป็นมากขึ้น และยังช่วยเสริมพลังวิญญาณให้แกร่งขึ้นด้วย
แต่สำหรับนักเชิดหุ่นผี การมุดอยู่ในตุ๊กตาเชิดกระดาษมีไว้แค่ซ่อนตัวเท่านั้น ไม่สามารถทำให้ตุ๊กตานั่นกลายเป็นร่างที่แท้จริงของตัวเองได้
ถึงจะแปลงตุ๊กตาให้เหมือนตัวเอง แต่นั่นก็ไม่ใช่ร่างกาย เป็นเพียงหุ่นเชิด傀儡เท่านั้น
ที่สำคัญที่สุดคือ วิญญาณของนักเชิดหุ่นผีตอนนี้บาดเจ็บสาหัส อ่อนแรงจนแทบจะแตกสลาย หุ่นกระดาษกงเต็กของซ่งหมางสามารถช่วยเสริมความแข็งแกร่งของดวงวิญญาณ และชะลอการแตกสลายได้!
ข้อเสนอแบบนี้ ใครจะทนไหว?
ตอนซ่งหมางควักเงินกงเต็กออกมา ตุ๊กตานั่นยังนิ่งเฉย แต่พอเธอควักหุ่นกระดาษกงเต็กออกมา ตุ๊กตาตัวน้อยก็ลอยละลิ่วเข้าหาหุ่นกระดาษทันที ดวงตาจ้องเขม็งไม่กะพริบ
เพียงครู่เดียว ตุ๊กตาเชิดก็ลอยมาอยู่หน้าหุ่นกระดาษกงเต็ก มีวิญญาณกึ่งโปร่งแสงวูบหนึ่งพยายามจะมุดเข้าไป
ซ่งหมางจึงรีบเก็บหุ่นกระดาษกลับเข้ามิติไปทันที
ซ่งหมางเอ่ยกับเขา “ตกลงคุณคิดดีหรือยังว่าจะร่วมมือกับใคร? ถ้าคุณไม่ร่วมมือกับฉัน ต่อให้ฉันต้องโยนหุ่นนี่ทิ้ง เหยียบให้แตก หรือยกให้ผีตัวอื่น ฉันก็ไม่มีวันยกให้คุณเด็ดขาด”
ตุ๊กตาเชิดกระดาษ: “...”
เฉียนเฉินที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ เห็นนักเชิดหุ่นผีมีท่าทีอยากได้หุ่นตัวนั้นมากก็เริ่มลนลาน
เขาตะโกนลั่น “แกอย่าไปเชื่อยัยนั่นนะ! ยัยนี่ไม่รู้หรอกว่าของล้ำค่าอยู่ที่ไหน ขนาดชั้นไหนมันยังไม่รู้เลย!”
นักเชิดหุ่นผีเริ่มลังเล
เพราะ...
เขากระหายของล้ำค่าในโรงละครแห่งนี้มากจริง ๆ!
ทันใดนั้นเอง
ที่หน้าประตูมีเสียงน้ำหยดติ๋ง ๆ ดังขึ้น พรายน้ำมุดผ่านประตูเข้ามาในห้อง
พรายน้ำมองซ่งหมางแล้วถามว่า “แม่หนู ทำไมมาอยู่ในห้อง 303 ล่ะ? มีเรื่องอะไรจะใช้ฉันงั้นเหรอ?”
ซ่งหมางกับพรายน้ำมีสัญญานายบ่าวต่อกัน เธอแค่เรียกชื่อจริงของเขาในใจสามครั้ง ก็สามารถสื่อสารทางจิตเรียกเขามาหาได้
ซ่งหมางตอบว่า “ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ แค่มีของขวัญอยากจะให้”
ซ่งหมางหยิบหุ่นกระดาษผู้ชายชุดสูทตัวเดิมออกมา แล้วฉีกยิ้มให้พรายน้ำ “ดูคุณสิ เลือดไหลซึมตลอดเวลา ดูไม่จืดเลยนะคะ ฉันยกรางกายใหม่ให้คุณใช้ชั่วคราว คุณจะได้ไม่ต้องเลือดไหลนองแบบนี้ไง”
นักเชิดหุ่นผี: ???!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น