ตอนที่ 91 หรือว่าการ์ดวิญญาณระดับยมบาลจะเกิดบั๊ก?
ซ่งหมางมองตาแก่ตัวเล็กตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
พรายน้ำที่มุดออกมาจากห้อง ตะลึงยิ่งกว่าซ่งหมางเสียอีก “ไอ้แก่ แกทำอะไรของแกฮะ? คิดจะแย่งลูกค้าฉันเรอะ! นี่มันบุคคลในความคุ้มครองของฉันนะโว้ย!”
ตาแก่แค่นเสียงเหอะ “บุคคลในความคุ้มครองของแกแล้วไง? แกหัดดูพวกเจ้าขุนมูลนายสมัยก่อนสิ บ้านไหนเขามีองครักษ์แค่คนเดียวบ้าง?
อีกอย่าง แผลแกหนักกว่าฉันเยอะ ถึงเลเวลแกจะสูงกว่าฉันหน่อยนึง แต่ตอนนี้แกปล่อยพลังออกมาได้ไม่เต็มที่หรอก เกิดแกดูแลไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?”
พูดจบ ตาแก่ก็หันมาฉีกยิ้มให้ซ่งหมาง “แม่หนู อยากจ้างบอดี้การ์ดเพิ่มอีกสักคนไหมจ๊ะ?”
ซ่งหมาง: “ไม่ค่ะ”
ตาแก่: “...”
รอยยิ้มบนใบหน้าของตาแก่ค้างเติ่งไปทันที
เขามองซ่งหมางด้วยสายตาตัดพ้อ “ทำไมถึงไม่อยากล่ะ? มีบอดี้การ์ดเพิ่มก็เท่ากับมีความปลอดภัยเพิ่มนะ มนุษย์ที่เข้ามาในโรงละครแห่งนี้น่ะทิ้งชีวิตกันง่ายมากเลยนะจะบอกให้!”
ซ่งหมางกล่าวว่า “ห้องของคุณคือ 306 ยิ่งเลขห้องน้อย เลเวลก็ยิ่งต่ำ ฉันมีบอดี้การ์ดจากห้อง 307 แล้ว ฉันว่าไม่มีความจำเป็นต้องเสียเงินซ้ำซ้อนค่ะ
ต่อให้ฉันจะจ้างเพิ่มจริง ๆ ฉันก็ควรไปจ้างผีห้อง 308, 309 หรือ 310 มากกว่า ห้องท้าย ๆ พลังต้องแกร่งกว่า มีหลักประกันมากกว่าแน่นอน”
ตาแก่เริ่มลนลาน รีบบอกเธอทันที “แต่ตอนนี้ฉันเก่งกว่าไอ้แก่สวี่ห้อง 307 นิดนึงนะจ๊ะ! อย่าไปดูเลขห้องที่อยู่ข้างหลังฉันสิ ที่มันอยู่ห้องหลังฉันก็เพราะมันย้ายมาอยู่ที่นี่ก่อนฉันเท่านั้นแหละ
พอมันมาอยู่นานกว่า ก็แปลว่ามันบาดเจ็บหนักกว่าฉัน ต่อให้เลเวลพื้นฐานมันสูงกว่าแต่ก็ไม่มีประโยชน์หรอก พลังจริง ๆ มันใช้ไม่ได้!”
ซ่งหมางหรี่ตาลงพลางถาม “คุณจะบอกว่า สิ่งลี้ลับที่พักอยู่ที่นี่... บาดเจ็บกันหมดเลยเหรอคะ?”
ตาแก่ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตากลอกกลิ้งไปมาอย่างมีเลศนัยก่อนจะตอบว่า “บอกไม่ได้จ้ะ แต่ถ้าหนูจ้างฉันเป็นบอดี้การ์ด พวกเราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน ถึงตอนนั้นฉันจะยอมคายความลับของโรงละครนี้ให้ฟังเอง!”
ติ๋ง... ติ๋ง... เสียงน้ำหยดดังขึ้น
พรายน้ำลอยมาหยุดข้างกายซ่งหมางแล้วว่า “ความลับของโรงละครนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนักหรอก ฉันเองก็บอกเธอได้”
ตาแก่แหวใส่ทันที “ปัดโธ่! แกจะมาขัดลาภข้าทำไมวะ เป็นเพื่อนกันภาษาอะไรเนี่ย?”
พรายน้ำแค่นเสียง “เมื่อกี้แกเพิ่งบอกตัดเพื่อนกับฉันไม่ใช่เรอะ? แถมยังมานินทาว่าฉันอ่อนอีก ความหมายมันคืออะไรฮะ? ต่อให้ข้าบาดเจ็บ ข้าก็ยังเหนือกว่าแกโว้ย!”
“แกน่ะมโน!”
“แกน่ะสิซี้ซั้ว!”
“สะท้อนกลับ!”
“ข้าก็สะท้อนกลับเหมือนกัน!”
ซ่งหมางได้ยินผีสองตนยืนด่ากันเหมือนเด็ก ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมุมปากกระตุก “เอาล่ะ ๆ คุณลูกค้าห้อง 306 ฉันไม่ใช่ว่าจะจ้างคุณไม่ได้นะ แต่ฉันต้องขอดูฝีมือก่อน ถ้าฝีมือถูกใจ ฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะจ้างคุณเป็นบอดี้การ์ดอีกคน”
“จัดไปจ้า!”
ตาแก่เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที เลิกทะเลาะกับพรายน้ำ แล้วควงไม้เท้าเดินหาหัวผีเมื่อกี้
“ไอ้ตัวที่ลอบกัดหนูเมื่อกี้มันอยู่ไหนล่ะ? ทำไมหายหัวไปแล้ว?”
สิ้นคำพูดนั้น เสียงกลิ้งขลุก ๆ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง มันลอบโจมตีซ่งหมางจากอีกทิศทางหนึ่ง!
คราวนี้ซ่งหมางยืนนิ่งอยู่กับที่ ตาแก่ข้างกายพุ่งออกไปทันควัน
ปึก!
ตาแก่หวดไม้เท้าเข้าใส่หัวนั่นเต็มเหนี่ยว
หัวผียังไม่ทันเข้าใกล้ซ่งหมางก็ปลิวหวือไปอีกครั้ง แถมคราวนี้มันกระแทกเข้ากับผนังห้องที่อยู่ไม่ไกล
ทว่าคราวนี้หัวผีไม่ได้กระเด้งกลับมา แต่มันกลับมุดทะลุผ่านกำแพงหายวับไปต่อหน้าต่อตา
“อ้าว? ทะลุกำแพงหนีไปแล้วเรอะ?”
ตาแก่จ้องมองกำแพงอย่างงง ๆ “ข้านึกว่ามันเป็นวัตถุที่มีตัวตนซะอีก ที่แท้ก็เป็นวิญญาณเหมือนกันเหรอ แต่น่าแปลก ทำไมถึงเหลือแต่หัวล่ะ หรือว่าจะเป็นสิ่งลี้ลับตนไหนที่โดนตัดหัวขาด?”
ซ่งหมางเดินเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยว่า “ไม่ค่ะ นั่นต้องไม่ใช่ดวงวิญญาณของสิ่งลี้ลับแน่ แต่น่าจะเป็นอย่างอื่น”
“แล้วมันคืออะไรล่ะ?”
ซ่งหมางไม่ได้ตอบ
ตาแก่จึงว่าต่อ “ต้องเป็นหัวของสิ่งลี้ลับแน่ ๆ เพราะมันทะลุกำแพงได้ไงล่ะ ถ้าเป็นหัวคนตาย ต่อให้ไม่มีไอชีวิตแล้ว แต่มันก็ยังเป็นวัตถุจริง ๆ ทะลุกำแพงหนีไม่ได้หรอก
ไม่ก็น่าจะเป็นคนตอนตายน่ะโดนตัดหัวพอดี ทำให้หัวกับตัวแยกออกจากกันได้”
ซ่งหมางยังคงนิ่งเงียบ
เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา เพราะการ์ดวิญญาณระดับยมบาลของเธอใช้กับหัวผีนั่นไม่ได้ผล!
ถ้าหัวนั่นคือดวงวิญญาณของเฉียนเฉิน ตามหลักการแล้ว การ์ดระดับยมบาลไม่มีทางไร้ผล
เฉียนเฉินเพิ่งตาย พลังวิญญาณยังต่ำอยู่ ขนาดตาแก่ยังหวดมันปลิวได้ง่าย ๆ
แล้วทำไมพลังข่มขวัญถึงใช้ไม่ได้ล่ะ?
หรือว่าการ์ดวิญญาณจะเกิดบั๊ก?
ซ่งหมางเดินไปทางห้อง 303 แล้วหันไปถามผีทั้งสองว่า “พวกคุณรู้ไหมว่าลูกค้าห้อง 303 คือใคร?”
“ไม่รู้สิ” ผีทั้งสองตอบพร้อมกัน
พรายน้ำอธิบายว่า “พวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่นานแล้ว ไม่เคยเห็นหน้าลูกค้าห้อง 303 เลย”
เฉียนเฉินตายในห้อง 303 ตอนนี้ประตูห้องยังเปิดค้างอยู่ และกุญแจก็ยังเสียบคาไว้ที่ประตู
ซ่งหมางเดินไปหยุดที่หน้าห้อง 303 แต่ไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างใน เธอเพียงแต่ชะโงกมองสำรวจจากด้านนอก
ทันใดนั้น เธอสังเกตเห็นว่า... หัวของเฉียนเฉินอยู่ในนั้น!
ดูเหมือนมันจะสัมผัสได้ถึงสายตาของเธอ หัวของเฉียนเฉินจึงรีบกลิ้งหลบเข้าไปใต้เตียงทันที!
ภายในห้อง บนเตียงไม่มีสิ่งลี้ลับนอนอยู่ และในระยะสายตาที่มองเห็นก็ไม่มีร่องรอยของสิ่งลี้ลับตนใด
ทว่าบนพื้นกลับเต็มไปด้วยเศษกระดาษสีสันสดใสกระจัดกระจาย และมีตุ๊กตากระดาษขนาดเล็กที่ดูมีชีวิตชีวาหลายตัวล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น
ตุ๊กตากระดาษพวกนี้แวบแรกดูคล้ายหุ่นกระดาษกงเต็ก แต่มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด
นั่นคือ ตุ๊กตากระดาษเหล่านี้มีเส้นด้ายเส้นเล็ก ๆ ผูกติดไว้ตามตัว ดูเหมือนตุ๊กตาเชิดกระดาษ (皮影戏) ที่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวผ่านเส้นด้ายได้
“ถ้าเฉียนเฉินตายในห้อง 303 ศพก็น่าจะยังอยู่ในนี้สิ? ทำไมถึงไม่มีศพเลยล่ะ แถมในห้องยังไม่มีคราบเลือดเลยสักหยด!”
พอยืนอยู่หน้าห้อง 303 นานเข้า ซ่งหมางก็เริ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบเหมือนถูกใครบางคนจ้องมองอยู่
แต่ไม่ว่าจะกวาดสายตาไปทางไหน เธอก็ไม่เห็นใครเลย และไม่เห็นสิ่งลี้ลับตนใด ทำให้เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่คืออะไรกันแน่
เธอขมวดคิ้วมุ่นพลางพึมพำเบา ๆ “ห้อง 303 นี่ประหลาดเกินไปแล้ว มองไม่เห็นสิ่งลี้ลับ ไม่เห็นศพคนที่เพิ่งตาย หรือว่าสิ่งลี้ลับที่นี่จะรักสะอาด ฆ่าคนเสร็จแล้วเอาศพไปโยนทิ้งที่อื่น?”
“เขาก็อยู่ในนั้นไงจ๊ะ?”
เสียงของพรายน้ำดังขึ้นกะทันหันข้างหูซ่งหมาง
เขายกแขนที่เปียกชุ่มชี้ไปทางโต๊ะที่มีเศษกระดาษสีโปรยปรายอยู่เต็มไปหมด “ก็ตรงนั้นไง เขานั่งอยู่บนโต๊ะจ้องเขม็งมาที่หนูอยู่เนี่ย”
ซ่งหมาง: “...”
ในดันเจี้ยนอาถรรพ์ โดยปกติผู้เล่นจะมองเห็นสิ่งลี้ลับได้ ยกเว้นแต่จะเป็นสิ่งลี้ลับที่มีความสามารถในการล่องหนเป็นพิเศษ มนุษย์ถึงจะมองไม่เห็น
หรือไม่ก็เหมือนในดันเจี้ยน "การล้างแค้นของสาวงู" ที่พลังของดันเจี้ยนปกปิดตัวตนของสิ่งลี้ลับไว้ ผู้เล่นจะมองเห็นได้เฉพาะในสถานการณ์พิเศษเท่านั้น แต่ถ้าเป็นกรณีที่ระบบดันเจี้ยนปิดบังไว้ โดยปกติกฎของด่านจะมีการแจ้งเตือนเสมอ
ทว่าดันเจี้ยนนี้ไม่มีกฎแจ้งเตือนใด ๆ ซ่งหมางจึงไม่แน่ใจว่า เป็นพลังของดันเจี้ยนที่ซ่อนลูกค้าห้อง 303 ไว้ หรือลูกค้าคนนี้มีความสามารถล่องหนได้เองกันแน่?
ซ่งหมางนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะถามพรายน้ำว่า “เขามีลักษณะยังไง? แล้วตอนนี้เขายังจ้องฉันอยู่ไหม?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น