ตอนที่ 88 นายใช้เงินดูหมิ่นใครน่ะ? ฉันเดือดร้อนเรื่องแค่นี้เหรอ?
“เป็นไงบ้าง?”
“เข็มทิศระเบิดคาที่เลย!”
เซียวจวิ้นเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังขวัญเสียไม่หาย “ฉันเดินสายปราบผีกับพ่อมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย”
“ฉันถือเข็มทิศไปหยุดที่หน้าห้องอื่นก็ไม่เห็นเป็นไร แต่พอไปจอดที่หน้าห้อง 310 มันระเบิดทันที!”
นักพรตเฒ่าขมวดคิ้วมุ่นพลางว่า “เข็มทิศนั่นพ่อนายเป็นคนสร้าง พ่อนายคือเจ้าสำนักเทียนซือ เชี่ยวชาญวิชาอาคม เข็มทิศที่เขาสร้างย่อมไม่ใช่ของกระจอก”
“แต่กระแสสนามแม่เหล็กแถวนั้นรุนแรงขนาดทำให้เข็มทิศระเบิดได้ นั่นไม่เพียงแสดงว่ามันแข็งแกร่ง แต่มันยังมีไออาฆาตและไอสังหารที่รุนแรงมาก! ผีในระดับเดียวกัน ยิ่งฆ่าคนมามากเท่าไหร่ ไออาฆาตก็ยิ่งเข้มข้น พลังก็ยิ่งมหาศาล”
“ลูกค้าห้อง 310 คนนี้ เกรงว่าแม้แต่ผู้จัดการผีเองก็ยังไม่กล้าตอแย เขาถึงได้หาคนอื่นไปทวงค่าเช่าแทนที่จะไปทวงด้วยตัวเองไงล่ะ”
“ใช่เลย!”
เซียวจวิ้นเจ๋ออดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น “นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ บีบให้ผู้เล่นไม่มีทางถอย ดันเจี้ยนนี้น่าขนลุกชะมัด”
พอเซียวจวิ้นเจ๋อพูดจบ ผู้จัดการผีก็เอ่ยเร่ง “เลิกยืนจับกลุ่มคุยกันได้แล้ว รีบแยกย้ายไปทำความสะอาดห้องซะ”
ทุกคนจึงต้องใช้กุญแจไขประตูแยกย้ายกันไปทำความสะอาดห้องที่ได้รับมอบหมาย พร้อมกับรับภารกิจทวงหนี้ไปในตัว
ผู้จัดการผีตั้งใจจะพาซ่งหมางและซ่งเหวินฉีไปพักที่ห้องรับรองด้วยกัน แต่ซ่งหมางยังไม่ไป เธอเลือกที่จะยืนคุมเชิงอยู่ในโถงทางเดินเพื่อสังเกตสถานการณ์แต่ละห้อง
ความจริงเธอไม่ได้กลัวการทำความสะอาดห้อง 309 เลย ที่เมื่อกี้บอกไม่ทำก็แค่กะจะปั่นหัวเฉียนเฉินเล่นเท่านั้น
ส่วนที่ยอมอยู่ตรงนี้ ก็เพื่อจะดูว่าในแต่ละห้องมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ผู้จัดการผีไม่ได้บังคับเขา ปล่อยให้ซ่งหมางยืนอยู่ตรงนั้น แล้วพาซ่งเหวินฉีไปที่ห้องรับรอง พร้อมกับชงน้ำชามาให้หนึ่งถ้วยด้วย
ซ่งหมางยืนอยู่หน้าห้อง 306 และ 307 ซึ่งเขามองเห็นเซียวจวิ้นเจ๋อกับนักพรตเฒ่าที่อยู่ข้างใน
ที่พื้นห้อง 306 เต็มไปด้วยน้ำเลือด เซียวจวิ้นเจ๋อก้าวเข้าไปขากางเกงก็เปียกโชกทันที แล้วเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่เนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะนอนอยู่บนเตียง
สิ่งนั้นพอได้ยินว่าเขามาทำความสะอาดห้อง ก็ส่งเสียงพึมพำอู้อี้ออกมา “มาทำความสะอาดเหรอ? งั้น... นายก็ช่วยถูพื้นให้สะอาดหน่อยสิ”
เซียวจวิ้นเจ๋อจึงไปหยิบไม้ถูพื้นมาถู
แต่ถูอยู่นาน พื้นที่นองไปด้วยน้ำเลือดนั่นก็ไม่สะอาดเสียที ทุกครั้งที่เขาถูเสร็จไปโซนหนึ่ง เลือดจากร่างที่ชุ่มโชกบนเตียงก็จะหยด ติ๋ง... ติ๋ง... ลงมานองเต็มพื้นใหม่
เซียวจวิ้นเจ๋อพูดอย่างเซ็ง ๆ กับคนบนเตียงว่า “คุณลูกค้าครับ เลือดไหลออกมาจากตัวคุณจนพื้นเปียกไปหมดแล้ว คุณช่วยหยุดเลือดไหลหน่อยได้ไหมครับ?”
“ถูไม่สะอาดเหรอ? หึ ๆ โรงละครโอเปร่าจ้างพนักงานไม่ได้เรื่องแบบนี้มาได้ไง เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีถูพื้นให้เอง”
กึก... กึก!
จู่ ๆ ใต้ฝ่าเท้าของเซียวจวิ้นเจ๋อก็มีเสียงกระแสน้ำวนดังกังวานขึ้นมา เขาก้มลงมองตามสัญชาตญาณ
ปรากฏว่าน้ำเลือดบนพื้นทวีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ และในน้ำเลือดนั้นก็มีสาหร่ายสีเขียวเข้มพุ่งออกมาพันธนาการเข้าที่ข้อเท้าของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากเขาจนล้มลงกองกับพื้น
สาหร่ายพวกนั้นรัดข้อเท้าเขาแน่น แล้วลากร่างของเขาไปตามพื้นวนไปวนมาประหนึ่งเป็นไม้ถูพื้น จนตัวเซียวจวิ้นเจ๋อเปื้อนเลือดไปทั้งตัว
เซียวจวิ้นเจ๋อรีบชักดาบอาคมออกมาหมายจะฟันสาหร่ายพวกนั้นให้ขาด แต่แล้วสาหร่ายอีกพวงก็พุ่งเข้ามาพันรอบดาบอาคมแล้วสะบัดมันกระเด็นหลุดมือไป
เขาพยายามรีดเค้นพลังวิญญาณออกมาเพื่อใช้ไฟวิญญาณเผาสาหร่ายทิ้ง แต่ไอผีบนสาหร่ายพวกนี้รุนแรงเกินไป พลังวิญญาณของเขาเพิ่งสัมผัสโดนก็ถูกกลืนกินหายไปทันที!
“อ๊ากกกก! ช่วยด้วย!” เสียงร้องโหยหวนของเซียวจวิ้นเจ๋อดังลั่น
“เกิดอะไรขึ้น!”
ซ่งหมางวิ่งเข้ามาดู แล้วก็เห็นสาหร่ายจำนวนมากรัดตัวเซียวจวิ้นเจ๋อไว้ แล้วใช้เขาต่างไม้ถูพื้นลากถูไปมาอยู่บนพื้นห้อง
“ทำแบบนี้พื้นจะได้สะอาดไว ๆ ไง” เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ดังมาจากบนเตียง
“ศิษย์น้องเล็ก ช่วยด้วย!”
สาหร่ายที่พันตัวเซียวจวิ้นเจ๋อเริ่มแตกแขนงเล็ก ๆ ออกมามากมาย แขนงเหล่านั้นเหมือนกับหนวดปลาหมึกที่ทิ่มแทงเข้าไปในร่างของเซียวจวิ้นเจ๋อเพื่อสูบเลือดของเขา
เพียงพริบตาเดียว สาหร่ายเหล่านั้นก็เปลี่ยนจากสีเขียวเข้มกลายเป็นสีเลือดนก จนแทบจะกลมกลืนไปกับน้ำเลือดบนพื้น ส่วนสีหน้าของเซียวจวิ้นเจ๋อก็เริ่มซีดเซียวลงเรื่อย ๆ
ซ่งหมางม่านตาหดเกร็ง รีบใช้ความสามารถ ข่มขวัญ ใส่สิ่งลี้ลับที่ทรงพลังในห้องทันที
เนื่องจากระดับ การ์ดวิญญาณ ของเธอค่อนข้างสูง หลังจากฟังก์ชันข่มขวัญทำงาน สิ่งลี้ลับบนเตียงก็ขยับไม่ได้ชั่วขณะ สาหร่ายบนตัวเซียวจวิ้นเจ๋อก็หยุดสูบเลือดทันที
ซ่งหมางเดินเข้าไปหยิบดาบอาคมของเซียวจวิ้นเจ๋อขึ้นมา หวังจะฟันสาหร่ายบนตัวเขาให้ขาด
ทว่ามันกลับไม่ได้ผลเลย
เซียวจวิ้นเจ๋อพูดด้วยสีหน้าขาวซีดว่า “ศิษย์น้องเล็ก ไอ้พวกนี้ใช้ดาบฟันไม่เข้า ฉันรู้สึกว่ามีสาหร่ายบางส่วนมุดเข้าไปในตัวฉันแล้ว มันกำลังสูบเลือดฉันไม่หยุดเลย!”
ซ่งหมางหันไปจ้องสิ่งลี้ลับบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา “ถอนสาหร่ายเน่า ๆ ของแกออกไปซะ แล้วเอาไอ้ที่อยู่ในตัวเขาออกมาด้วย!”
เสียงแค่นหัวเราะดังมาจากบนเตียง “แม่หนู ปากดีจริงนะ แกนึกว่าแค่ทำให้ฉันขยับไม่ได้ชั่วคราวแล้วจะมีปัญญาต่อกรกับฉันได้งั้นเหรอ?”
“มนุษย์ที่ไร้กำลังอย่างแก ฉันแค่พ่นลมหายใจทิ้งทีเดียวก็ตายเกลื่อนแล้ว แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!”
เซียวจวิ้นเจ๋อมองเพดานด้วยความสิ้นหวัง “ศิษย์น้องเล็ก อย่าสนใจฉันเลย หนีไปเถอะ! นี่มันคือ ระดับผีอาฆาต นะ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสองคนจะรับมือไหว พ่อฉันมาเองยังเหนื่อยเลย!”
“สาหร่ายพวกนี้มุดเข้าไปในตัวฉันหมดแล้ว ต่อให้หนีออกไปได้ก็คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานหรอก อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย!”
ซ่งหมางไม่พูดอะไร
แต่เธอก็ไม่หนีไปไหน
ตึก... ตึก... ตึก...
ซ่งหมางย่ำไปบนน้ำเลือดที่นองพื้น เดินไปจนถึงข้างเตียง จ้องมองสิ่งลี้ลับที่เปียกโชกนั่น แล้วฟาดเงิน กงเต็ก ปึกใหญ่ที่หนาปานก้อนอิฐใส่หน้ามันเต็ม ๆ
“ฉันบอกให้คลายออก ได้ยินไหม!”
“...?”
“ไม่พอเหรอ? ฉันยังมีอีก!”
“...?”
เมื่อเห็นมันนิ่งเฉย ซ่งหมางก็ควักเงินกงเต็กปึกหนาเท่าก้อนอิฐออกมาอีกปึก ฟาดใส่หน้ามันซ้ำ
“คลายสาหร่ายบนตัวเขาออกซะ ถ้าเขาไม่เป็นอะไร เงินพวกนี้เป็นของแกหมด แต่ถ้าเขาตาย แกจะไม่ได้แม้แต่แดงเดียว!”
สิ่งลี้ลับตนนั้นผุดลุกขึ้นนั่งพรวด
ยัยเด็กนี่... มันใช้เงินดูหมิ่นใครวะ?
น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความโมโห “แกเป็นตัวอะไรถึงกล้ามาสั่งฉัน? ก็แค่เศษเงินสกปรก แกนึกว่าฉันไม่มีหรือไง? ไม่ดูรึไงว่าฉันมีพลังระดับไหน ฉันจะเดือดร้อนเพราะเงินแค่นี้เหรอ?!”
ซ่งหมางหยิบถุงกระสอบป่านออกมาใบหนึ่ง
ทุก ๆ สองวินาที ในมือของเธอจะปรากฏเงินกงเต็กปึกหนาเท่าก้อนอิฐออกมา แล้วเธอก็โยนพวกมันลงไปในถุงกระสอบอย่างไม่ขาดสาย
“สองแสน... สี่แสน... หกแสน... แปดแสน... หนึ่งล้าน... หนึ่งล้านสองแสน... หนึ่งล้านสี่แสน... หนึ่งล้านหกแสน... หนึ่งล้านแปดแสน... สองล้าน...”
“...?”
เธอหยุดมือครู่หนึ่งแล้วถามมัน “แกมีเยอะขนาดนี้ไหม? เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้หรือเปล่า?”
“...?”
ยังไม่ทันที่สิ่งลี้ลับตนนั้นจะได้ตอบ ซ่งหมางก็โยนเงินต่อ “สองล้านสองแสน... สองล้านสี่แสน... สองล้านหกแสน... สองล้านแปดแสน... สามล้าน... สามล้านสองแสน... สามล้านสี่แสน... ห้าล้าน!”
“แต่ราคานี้ไม่ได้ให้แค่ปล่อยคนนะ แต่ให้แกมาเป็นลูกน้องฉัน ทำงานตามคำสั่งฉัน!”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น