ตอนที่ 87 สี่ห้องเป็นของนายหมดเลยนะ ดีใจล่ะสิ!
ผู้เล่นคนนั้นมีชื่อว่าเฉียนเฉิน เขาไม่ได้สนใจคำพูดของซ่งหมางเลย แต่รีบหันไปพูดกับผู้จัดการผีทันที “ผู้จัดการครับ ที่ผมแย่งกุญแจเธอเมื่อกี้มันไม่ถูกต้องจริง ๆ ผมจะไม่แย่งแล้ว ผมคืนให้เธอครับ!”
แววตาของเฉียนเฉินเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เขาไม่นึกเลยว่าซ่งเหวินฉีจะใช้เงินกงเต็กติดสินบนผู้จัดการผี จนทำให้ผู้จัดการออกหน้าแทนเธอ
เมื่อกี้เฉียนเฉินได้เห็นอานุภาพของผู้จัดการผีมาแล้ว ย่อมไม่อยากมีเรื่องด้วย แต่เขาก็ไม่อยากกลายเป็นไอ้โง่ที่ต้องรับผิดชอบทำความสะอาดถึงสามห้อง!
ดังนั้นเขาจึงต้องยอมจำนน
ผู้จัดการผีกำลังนับเงินกงเต็กในมือ
เงินพวกนี้เป็นใบละหนึ่งร้อยหยวนทั้งปึก พอนับดูแล้วมันหนาและมีน้ำหนักมาก น่าจะหลายหมื่นหยวนเลยทีเดียว
เขาไม่ได้เห็นเงินเยอะขนาดนี้มานานแล้ว!
สาเหตุหลักก็เพราะลูกค้าบนชั้นสามพวกนี้มักจะค้างค่าเช่า แถมพอดูการแสดงก็ไม่ยอมให้เงิน จนโรงละครแทบจะดำเนินกิจการต่อไปไม่ไหว!
ความจริงเขาควรจะไล่พวกที่ชอบเบี้ยวหนี้ออกไปให้หมด แต่ติดที่ลูกค้าคนหนึ่งในนั้นแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้
พอลูกค้ารายใหญ่ที่ทรงพลังคนนั้นค้างค่าเช่าและไม่ยอมออกไป คนอื่น ๆ ก็พากันค้างตามกันหมด!
ผู้จัดการผีนับเงินเสร็จก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา
เขาหันไปมองเฉียนเฉิน เห็นหมอนั่นเอากุญแจ 310 กลับไป และตั้งใจจะส่งกุญแจ 304 ให้ซ่งเหวินฉี
ผู้จัดการผีแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะแย่งกุญแจ 304 กลับมาแล้วยัดใส่มือเฉียนเฉินแทน
“ผู้จัดการครับ!” เฉียนเฉินประท้วงอย่างไม่เต็มใจ
ผู้จัดการผีเอ่ยเสียงเรียบ “เมื่อกี้ฉันได้ยินพนักงานคนหนึ่งบอกว่า คนเก่งต้องทำงานเยอะ ดูท่าแกจะมีฝีมือมากกว่าคนอื่น งั้นแกก็รับหน้าที่ทำความสะอาดสามห้องนี้ไปซะ”
พูดจบ ผู้จัดการผีก็หันไปหาซ่งเหวินฉี “ส่วนคุณผู้หญิงท่านนี้ ตามผมไปพักผ่อนที่ห้องรับรองก่อนครับ”
“ผู้จัดการ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ มันไม่ยุติธรรม! ทำไมแค่เธอให้เงินคุณ คุณถึงไม่ให้เธอทำงานล่ะ!”
สีหน้าของเฉียนเฉินดูแย่ถึงขีดสุด
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วพูดว่า “ผม... ผมก็ให้เงินคุณได้เหมือนกัน งั้นผมไม่ทำความสะอาดแล้ว!”
“อ้อ? แกให้ได้เท่าไหร่ล่ะ?” ผู้จัดการผีมองเขาอย่างนึกสนุก
เฉียนเฉินควักเงินออกมาสองพันหยวน “นี่คือเงินทั้งหมดที่ผมมี ผมผ่านดันเจี้ยนมาหลายด่านเพื่อสะสมเงินกะเอาไว้จ่ายค่าเข้าเขตปลอดภัยครับ”
“สองพันหยวน แกเห็นฉันเป็นขอทานหรือไง?”
ซ่งหมางควักเงินกงเต็กปึกหนาออกมา ยัดใส่มือผู้จัดการผี “ผู้จัดการคะ เมื่อกี้ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ทำงานไม่ไหว รบกวนคุณจัดคนอื่นไปทำความสะอาดห้อง 309 แทนทีนะคะ!”
เงินปึกนี้ของซ่งหมางหนากว่าที่ซ่งเหวินฉีให้เสียอีก ดวงตาของผู้จัดการผีเป็นประกายวาววับทันที
“ได้ครับ ได้แน่นอน!”
ท่าทางที่เคยตั้งตรงของผู้จัดการผีกลับดูอ่อนน้อมลงทันตา เขาทำตัวประจบสอพลอพลางเอ่ยว่า “ห้องรับรองอยู่ทางโน้นครับ เชิญคุณไปพักผ่อนได้เลย เดี๋ยวผมจัดคนอื่นไปทำแทนให้เอง!”
ผู้จัดการผีคว้ากุญแจ 309 มา แล้วยัดใส่มือเฉียนเฉิน “คนเก่งต้องทำงานเยอะ แกรับห้อง 309 ไปทำเพิ่มอีกห้องแล้วกัน”
“อย่าเพิ่งขุ่นเคืองไปเลย ถ้าแกทำผลงานได้ดี ฉันไม่เพียงแต่จะไม่ไล่แกออก แต่จะให้โบนัสพิเศษด้วย รับรองว่าไม่เสียแรงเปล่าแน่!”
เฉียนเฉิน: ???
ซ่งหมางเปิดไลฟ์สดทันทีที่เข้าดันเจี้ยน
คราวนี้สีอวี้เป็นคนช่วยถือกล้องให้เธอ
เมื่อเห็นสีหน้าอึ้งกิมกี่ของเฉียนเฉิน ผู้ชมในไลฟ์ต่างพากันขำกลิ้ง
【5555555 ขำจะขิต บางคนแม้ในวันสิ้นโลกก็ยังหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องเป็นวัวเป็นควายทำงานหนัก】
【ไอ้หมอนี่มันชอบแย่งนักไม่ใช่เหรอ ตอนนี้สมใจอยากแล้วสิ 303, 304, 309, 310 เป็นของนายหมดเลยนะ!】
【หาเรื่องใครไม่หาเรื่อง ดันไปหาเรื่องคุณแม่ผู้มั่งคั่ง!】
“ผู้จัดการ!” เฉียนเฉินคำรามด้วยความโกรธ
“นี่มันคือการเลือกปฏิบัติชัด ๆ ทำไมแค่พวกเธอมีเงิน คุณถึงเข้าข้างขนาดนี้! ผมคนเดียวจะทำความสะอาดสี่ห้องไหวได้ยังไง!”
ผู้จัดการผีเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ในฐานะพนักงานที่ทำงานในโรงละคร แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉัน”
ปัง!
ผู้จัดการผีไม่ได้ขยับมือเลยสักนิด แต่พลังไร้สภาพที่ระเบิดออกมาจากร่างซัดเฉียนเฉินจนกระเด็นหวือไปอีกครั้ง
เสียงเย็นเยียบของผู้จัดการผีดังขึ้น “ถ้าแกยังกล้าสงสัยในการตัดสินใจของฉัน ฉันจะไล่แกออก แล้วตัดหัวแกไปวางบนเวทีเป็นพร็อพประกอบการแสดงซะ!”
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ขัดแย้งยังไม่กล้าเข้าห้องไปทำงาน พอได้ยินประโยคนี้ของผีผู้จัดการ ต่างก็พากันสูดหายใจด้วยความหนาวสั่น
จริงด้วย ถูกไล่ออกไม่ได้หมายความว่าออกไปได้ แต่หมายถึงตาย!
เฉียนเฉินถูกซัดจนกระอักเลือดออกมาอีกรอบ คราวนี้เขากระแทกเข้ากับโคมไฟเหล็กตรงโถงทางเดิน มุมแหลมของมันกรีดเข้าที่หน้าท้องจนเนื้อปริ
เฉียนเฉินล้มลงกองกับพื้น เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยสีแดงเข้ม
ทว่าซ่งหมางสังเกตเห็นบาดแผลที่หน้าท้องของเขา
แผลนั่นยาวมาก เกือบจะเปิดหน้าท้องเขาออกจนไส้ไหลออกมาข้างนอก
แต่บาดแผลของเฉียนเฉินกลับฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผลที่หน้าท้องเริ่มสมานตัวเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ไม่นานก็มองไม่เห็นลำไส้โชกเลือดนั่นแล้ว
นักพรตเฒ่าก็เห็นเช่นกัน จึงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “การ์ดวิญญาณใบนี้มีความสามารถในการรักษาสูงมาก บาดแผลฉกรรจ์ขนาดนี้กลับรักษาได้เกือบหายสนิทในเวลาสั้น ๆ แถมคูลดาวน์ของการใช้การ์ดก็น่าจะสั้นมากด้วย”
นักพรตเฒ่าเองก็มีการ์ดสายรักษาใบหนึ่ง ชื่อว่า "แสงธรรมเจิดจ้า" ซึ่งสามารถช่วยให้คนที่ใกล้ตายฟื้นคืนพลังชีวิตได้ถึงแปดส่วนเพื่อให้รอดชีวิต
ในดันเจี้ยนสวนสนุก ตอนที่เซียวจวิ้นเจ๋อชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ก็ได้นักพรตเฒ่าใช้การ์ดใบนี้ช่วยชีวิตไว้ จากนั้นเซียวจวิ้นเจ๋อจึงกินยาประสานแผลของสำนักเทียนซือ บาดแผลจึงหายไวขนาดนั้น
แต่ "แสงธรรมเจิดจ้า" มีคูลดาวน์นานมาก ครั้งนั้นพอนักพรตเฒ่าใช้กับเซียวจวิ้นเจ๋อแล้ว ในโลกความจริงต้องผ่านไปอย่างน้อยหนึ่งถึงสองวันถึงจะใช้ได้อีกครั้ง
เซียวจวิ้นเจ๋อลูบคางพลางเปรย “ท่านนักพรต คิดว่าการ์ดของเจ้านี่ระดับไหนเหรอ? ระหว่างแสงธรรมเจิดจ้าของท่านกับของเจ้านี่ อันไหนระดับสูงกว่ากัน?”
นักพรตเฒ่านิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “แม้แสงธรรมเจิดจ้าจะคูลดาวน์นาน แต่มันใช้ได้ทั้งกับตัวเองและคนอื่น ขอแค่ยังมีลมหายใจก็ช่วยได้”
“ส่วนการ์ดสายรักษาของหมอนี่ น่าจะเกี่ยวข้องกับการฟื้นฟูร่างกาย รูปแบบการรักษาไม่เหมือนกัน แต่ฉันเดาว่าระดับคงไม่ต่ำแน่นอน”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน บาดแผลบนตัวเฉียนเฉินก็หายดีถึงเก้าส่วนและลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง
เหมือนแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตายจริง ๆ
แม้ความสามารถในการซ่อมแซมร่างกายจะเก่งแค่ไหน แต่เขาก็สู้ผู้จัดการผีไม่ได้อยู่ดี จึงได้แต่ต้องยอมก้มหน้าทำตามคำสั่ง
“ก็ได้ ผมจะไปทำความสะอาดสี่ห้องนั้นเอง!”
เฉียนเฉินพูดลอดไรฟันด้วยความแค้น ก่อนจะจ้องมองซ่งหมางและซ่งเหวินฉีด้วยสายตาอาฆาต
เห็นสายตาอำมหิตนั่น เซียวจวิ้นเจ๋อจึงเตือนซ่งหมาง “ศิษย์น้องเล็ก หมอนี่ต้องจองเวรพวกเธอแน่ วันหลังจากนี้ถ้าเจอเขาต้องระวังตัวให้ดีนะ”
ซ่งหมางมองเฉียนเฉินที่เดินไปหยุดหน้าประตูห้อง 303 แล้วเธอก็ปรายสายตามองไปยังห้อง 310
แววตาของซ่งหมางหรี่ลงลาง ๆ “มันอาจจะเป็นไปได้นะว่า... สี่ห้องนั้นไม่ได้ทำความสะอาดง่ายขนาดนั้น และเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้ออกมาอย่างปลอดภัยด้วยซ้ำ”
“นั่นก็จริง ที่นี่มีผีอาฆาตตั้งสิบตน เขาคนเดียวต้องรับมือถึงสี่ตน! ต่อให้เขาดวงดีรอดออกมาจาก 303 กับ 304 ได้ ก็ไม่แน่ว่าจะรอดจาก 309 และ 310”
“เมื่อกี้ฉันลองใช้เข็มทิศที่พ่อให้มาวัดสนามแม่เหล็กแถวห้อง 310 ดูแล้วนะ เธอทายสิว่าเป็นยังไง?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น