ตอนที่ 86 มีเงินก็มีอภิสิทธิ์ เข้าใจไหม?
“พวกคุณคงไม่อยากถูกไล่ออกหรอกนะ เพราะราคาที่ต้องจ่าย... พวกคุณรับมันไม่ไหวแน่”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนต่างพากันหน้าเสีย
ความหมายมันชัดเจนมาก การถูกไล่ออกไม่ได้หมายถึงการออกจากดันเจี้ยน แต่มันหมายถึงการต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่!
จังหวะนั้นเอง
ผู้จัดการหยิบพวงกุญแจออกมาพวงหนึ่ง
“พอดีมีห้องสิบห้องที่ต้องทำความสะอาดพอดี และคนที่อยู่ในห้องพวกนี้ก็ค้างค่าเช่าอยู่ด้วย พวกคุณแบ่งกันทำคนละห้อง ทำความสะอาดให้เรียบร้อยแล้วให้พวกเขาจ่ายค่าเช่าที่ค้างไว้มาให้หมด”
พอผู้จัดการพูดจบ ผู้เล่นคนหนึ่งที่เพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ก็กระซิบกับเพื่อนเบา ๆ “นี่มัน... ในห้องพวกนี้ต้องมีสิ่งลี้ลับอยู่แน่ ๆ แถม การ์ดวิญญาณ ของฉันยังสัมผัสได้ว่า พวกนั้นเป็นระดับ ผีอาฆาต กันหมดเลย!”
“ผะ... ผีอาฆาต? นั่นมันสูงกว่าระดับผีดุขึ้นไปอีกขั้นนะ พวกเราขนาดผีดุยังรับมือไม่ไหวเลย!” เพื่อนของเขาแทบจะร้องไห้ออกมา
“ผู้จัดการผีสั่งให้พวกเราไปทวงค่าเช่าที่ค้างไว้ นี่มันไม่ต่างจากให้พวกเราไปทวงหนี้เลยไม่ใช่เหรอ? ถ้าพวกมันไม่ยอมจ่าย แถมยังจะตื้บพวกเราล่ะ? สู้ก็สู้ไม่ได้นะโว้ย!”
ทั้งสองคนพูดกันเบามาก แต่เพราะพวกเขายืนอยู่ข้างหลังกลุ่มของซ่งหมางพอดี พวกซ่งหมางจึงได้ยินบทสนทนาทั้งหมดชัดเจน
เซียวจวิ้นเจ๋อถึงกับเดาะลิ้น “ไอ้หย๋า... ผีอาฆาตสิบตัว... มิน่าล่ะผู้จัดการผีถึงไม่ไปทวงเองแต่ส่งพวกเราไป ที่แท้แกก็กลัวโดนตื้บเลยส่งพวกเราไปโดนแทนสินะ?”
นักพรตเฒ่าเองก็เกาหัวอย่างทำตัวไม่ถูก
“ถึงระดับอสูรจะสูงกว่าผีอาฆาตหนึ่งขั้น แต่ที่นี่มีผีอาฆาตตั้งสิบตัว! แค่ชั้นสามก็สิบตัวเข้าไปแล้ว ชั้นอื่นไม่รู้จะอันตรายขนาดไหน ฉันเริ่มรู้สึกว่ากลับไปสู้กับผีเจ้าสาวระดับอสูรยังจะดีเสียกว่า”
ซ่งหมางกลับดูสงบนิ่งกว่าทั้งสองคนมาก เธอเอาแต่ก้มหน้าเล่นมือถือโดยไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ
เซียวจวิ้นเจ๋ออดไม่ได้ที่จะเอาศอกสะกิดเธอ “ศิษย์น้องเล็ก เลิกเล่นมือถือเถอะ ที่นี่มันอันตรายมากนะ พวกเราต้องตั้งสมาธิรับมือ!”
ซ่งหมางตอบทั้งที่ตายังจ้องจอมือถือ “เมื่อกี้ท่านนักพรตบอกว่าสู้กับผีเจ้าสาวดีกว่าใช่ไหมคะ?”
นักพรตเฒ่าตอบอย่างเคอะเขิน “ฉันก็แค่บ่นไปเรื่อย อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะแม่หนูซ่ง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโทษเธอ”
ซ่งหมางพยักหน้า “ฉันไม่ได้ห้ามบ่นค่ะ แค่อยากเตือนพวกคุณว่า มีความเป็นไปได้สูงที่ผีเจ้าสาวจะตามเข้ามาในดันเจี้ยนนี้แล้ว และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ดันเจี้ยนนี้กลายเป็น 6 ดาว”
นักพรตเฒ่า: “...”
เซียวจวิ้นเจ๋อ: “...”
สู้ไม่พูดซะยังดีกว่า พูดแล้วขวัญหนีดีฝ่อหมด!
เสียงของผู้จัดการผีดังขึ้นอีกครั้ง “พวกคุณเข้ามาหยิบกุญแจ บนกุญแจสลักเลขห้องไว้ พวกคุณสามารถไปที่ห้องที่ต้องทำความสะอาดตามเลขกุญแจได้เลย”
จู่ ๆ ผู้เล่นคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังซ่งหมางก็ออกแรงชนเธอจนกระเด็น แล้ววิ่งหน้าตั้งไปหาผู้จัดการผี
“อาเจี๋ย รีบมาเลือกกุญแจเร็ว อย่ามัวแต่ยืนบื้อ! ห้ามเลือกกุญแจห้อง 310 เด็ดขาด พลังงานสิ่งลี้ลับในห้องนั้นเข้มข้นที่สุด อันตรายกว่าห้องอื่น ๆ! พยายามเลือกเลขห้องที่น้อยที่สุด ยิ่งเลขน้อยพลังงานยิ่งอ่อน!”
ชายคนนั้นวิ่งไปถึงหน้าผู้จัดการผีแล้วคว้ากุญแจห้อง 301 ไปทันที
ผู้จัดการผีไม่ได้ถือสาที่เขาตะโกนเสียงดัง และมอบกุญแจห้อง 301 ให้เขาตรงนั้นเลย
เมื่อได้ยินดังนั้น เพื่อนของเขาก็รีบวิ่งมาคว้ากุญแจห้อง 302 ไป
คนอื่น ๆ เริ่มได้สติ ต่างพากันตาแดงก่ำด้วยความลนลาน พุ่งเข้าหาผู้จัดการผีอย่างบ้าคลั่ง
“ผู้จัดการครับ ผมขอห้อง 303!”
“ฉันก็อยากได้ห้อง 303 เหมือนกัน!”
“กุญแจ 303 เป็นของฉันโว้ย ไอ้ระยำ แกกล้าแย่งเหรอ? ฉันจะฆ่าแก!”
ทุกคนต่างอยากได้กุญแจห้องเลขน้อย ๆ ถึงขั้นมีการลงไม้ลงมือกันต่อหน้าผู้จัดการผี
ในนาทีวิกฤตที่ต้องเอาตัวรอด การต่อสู้จึงเป็นการลงมือแบบหมายเอาชีวิต จนมีคนตายลงตรงนั้นหนึ่งคนทันที
“กุญแจ 303 เป็นของฉัน!”
ผู้เล่นคนนั้นฆ่าอีกคนตายแล้วชิงกุญแจห้อง 303 มาได้ จากนั้นเขาก็จ้องไปทางผู้เล่นคนแรกที่มาเอากุญแจ
ทว่าผู้จัดการผีกลับพูดขึ้นกะทันหัน “ดีมาก พนักงานหายไปหนึ่งคน มีห้องหนึ่งไม่มีคนทำความสะอาด งั้นแกรับผิดชอบทำความสะอาดห้อง 303 และ 310 ไปก็แล้วกัน”
“คุณว่าไงนะ?!”
ผู้เล่นที่เพิ่งชิงกุญแจมาได้มองผู้จัดการผีอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เขาเอ่ยอย่างโกรธแค้น “ฉันอุตส่าห์แย่งกุญแจมาได้แทบตาย ทำไมต้องให้ฉันทำเพิ่มอีกห้อง แถมยังเป็นห้องที่อันตรายที่สุดด้วย!”
ผู้จัดการผีมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ “แกฆ่าพนักงานของฉันไปหนึ่งคน ทำให้งานขาดคน แกก็ต้องรับผิดชอบงานของสองคนสิ”
“ฉันไม่สนใจว่าพวกแกจะมีความแค้นอะไรกัน แต่งานที่ฉันสั่งต้องเสร็จ ถ้าทำไม่เสร็จ พวกแกทุกคนก็ไม่คู่ควรจะอยู่ในโรงละครแห่งนี้!”
สิ้นประโยคสุดท้าย แววตาของผู้จัดการผีก็ฉายแววโทสะ พลังมหาศาลระเบิดออกจากร่างซัดผู้เล่นคนนั้นจนกระเด็นหวือออกไป
โครม!
ผู้เล่นคนนั้นกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร กระแทกเข้ากับกระจกหน้าต่างที่สุดทางเดินอย่างแรง ก่อนจะร่วงลงมากองกับพื้น เลือดไหลทะลักออกมาจากปากกองใหญ่
เห็นภาพนี้ คนอื่น ๆ จึงไม่กล้าแย่งกุญแจกันส่งเดชอีก ได้แต่ทยอยเข้าไปรับกุญแจจากผู้จัดการผีตามลำดับ
ซ่งหมางไม่ได้ไปแย่งกับใคร เธอจึงได้กุญแจห้อง 309 มา ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดใจอะไร
เซียวจวิ้นเจ๋อปฏิกิริยาไวที่สุด เขาได้ห้อง 304 ส่วนนักพรตเฒ่าได้ห้อง 306
ซ่งเหวินฉีได้ห้อง 307 เซียวจวิ้นเจ๋อกลัวว่าเธอจะรับมือไม่ไหว จึงเอากุญแจของตัวเองไปแลกกับเธอ
หลังจากทุกคนได้กุญแจไม่นาน ผู้เล่นคนแรกที่ถูกซัดกระเด็นก็เดินกลับมา สภาพบาดแผลของเขาดูดีขึ้นมากราวกับไม่เคยบาดเจ็บ
เซียวจวิ้นเจ๋ออุทานอย่างประหลาดใจ “เจ้านั่นเมื่อกี้ปางตายแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมฟื้นตัวเร็วขนาดนี้? หรือจะมี การ์ดวิญญาณ สายรักษาเหมือนท่านนักพรต?”
นักพรตเฒ่าตอบ “น่าจะเป็นแบบนั้น”
คราวนี้ผู้เล่นจอมโหดไม่กล้าท้าทายผู้จัดการผีอีก เขายอมรับกุญแจห้อง 303 และ 310 ไปอย่างว่าง่าย
ซ่งเหวินฉีเห็นกุญแจของซ่งหมางเป็นห้อง 309 ก็อดไม่ได้ที่จะบอกว่า “หมางหมาง แม่แลกกับลูกนะ ลูกไปห้อง 304 ปลอดภัยกว่า ให้แม่ไปห้อง 309 เอง”
ซ่งหมางขมวดคิ้ว “เซียวจวิ้นเจ๋อเห็นว่าแม่ไม่เก่งเลยยอมแลกให้ แล้วแม่จะเอามาให้ฉันทำไมคะ?”
“แม่เป็นอะไรไปก็ไม่เป็นไรหรอกลูก” ซ่งเหวินฉีพยายามยัดกุญแจใส่มือเธอ
แน่นอนว่าซ่งหมางไม่ยอมรับ แถมยังกำชับว่า “ถ้าแม่เจอเรื่องที่เงินกงเต็กแก้ไม่ได้ ให้ใช้โทรศัพท์กระดาษกงเต็กส่งข้อความมาหาฉันทันที อุปกรณ์ฉันเยอะกว่าแม่ ฉันไม่กลัวห้อง 309 อะไรนั่นหรอก”
“เลิกยัดกุญแจให้ฉันได้แล้วค่ะ ไม่งั้นฉันจะโกรธจริง ๆ นะ ฉันจะลากแม่ไปห้อง 304 ด้วยกัน แล้วฉันค่อยไปห้อง 309 เองคนเดียว!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซ่งเหวินฉีจึงต้องจำใจเก็บกุญแจไว้
ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะไปเปิดประตู มีผู้เล่นคนหนึ่งเดินมาขวางหน้าแล้วพูดว่า “ยัยป้า แกก็อายุเยอะแล้ว อยู่มาจนคุ้มแล้วล่ะ ตายไปก็ช่างมันเถอะ จะเอาห้องเลขน้อย ๆ ไปทำไม? เอามาแลกกับฉัน!”
ยังไม่ทันที่ซ่งเหวินฉีจะตั้งตัว เขาก็ฉกฉวยกุญแจในมือเธอไป แล้วยัดกุญแจห้อง 310 ใส่ให้แทน พร้อมกับแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยเลือดใส่หน้าซ่งเหวินฉีอย่างชั่วร้าย
“แกไปตายแทนฉันซะเถอะ”
ซ่งหมางที่เดินออกไปได้ไม่ไกล บังเอิญได้ยินบทสนทนานี้พอดี สีหน้าของเธอพลันหม่นทะมึนลงทันที
กล้าแย่งกุญแจแม่ฉันงั้นเหรอ?
ซ่งหมางกำลังจะควักปืนพกกงเต็กออกมาเป่ากบาลไอ้ลูกเต่านี่ให้กระจุย ทว่าเธอกลับเห็นซ่งเหวินฉีควักเงินกงเต็กปึกหนึ่งออกมาแล้ววิ่งไปหาผู้จัดการผี
ซ่งเหวินฉียัดเงินกงเต็กใส่ในอ้อมกอดของผู้จัดการ แล้วชี้ไปที่ผู้เล่นคนนั้น “ผู้จัดการคะ เจ้านั่นมันแย่งกุญแจฉันค่ะ!”
“บังอาจที่สุด!”
ผู้จัดการผีที่เดิมทีไม่สนใจเรื่องการแย่งกุญแจ เดินตรงเข้าไปตบหน้าผู้เล่นคนนั้นฉาดใหญ่ทันที “แย่งอยู่นั่นแหละ แกนี่มันไม่จบไม่สิ้นจริง ๆ!”
จากนั้นผู้จัดการผีก็ยัดกุญแจห้อง 310 คืนใส่ในมือผู้เล่นคนนั้น “อยากได้ห้อง 304 มากใช่ไหม? งั้นแกไปทำความสะอาดห้อง 303, 304 แล้วก็ 310 สามห้องรวดเลย!”
จู่ ๆ ซ่งหมางก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ผู้จัดการคะ มีคำกล่าวว่าคนเก่งต้องทำงานเยอะ เขาโดนคุณตบยังไม่เป็นไร แสดงว่าร่างกายแข็งแรง ความสามารถโดดเด่น!”
“ฉันเสนอว่าให้เขาทำห้อง 309 เพิ่มด้วยเลยค่ะ! พอดีฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อนสักหน่อย!”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น