ตอนที่ 81 ไฟเออร์ อิน เดอะ โฮล! ระเบิดเทวรูปทิ้งซะ!
เมื่อเห็นเฮลิคอปเตอร์กึ่งโปร่งแสงปรากฏขึ้นบนดาดฟ้ากะทันหัน ผู้อำนวยการถึงกับเบิกตากว้าง
“นั่นมันอะไร? เฮลิคอปเตอร์งั้นเหรอ?”
แววตาของผู้อำนวยการฉายแววงงงวย “เฮลิคอปเตอร์มาจากไหน โรงพยาบาลไม่มีเฮลิคอปเตอร์สักหน่อย!”
“ตึกจะถล่มแล้ว หนีเร็ว!”
“ออกมาเร็ว ออกมา!”
“ฝ่าบาทอยู่บนดาดฟ้า เธอจะตกลงมาแล้ว!”
เหล่าผีในโรงพยาบาลต่างพากันวิ่งเบียดเสียดหนีตายออกมาข้างนอก
พวกเขาได้ยินเสียงคำรามของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าไปแล้ว
ซ่งหมางใช้มือข้างหนึ่งดึงเชือกห้อยโหนอยู่ใต้เครื่องบิน ส่วนมืออีกข้างโบกหยอย ๆ ให้ผู้อำนวยการและเหล่าผีตนอื่น ๆ
“บ๊ายบายนะจ๊ะ”
ด้านนอกโรงพยาบาลคือป่าทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกสีเทาปริศนา เฮลิคอปเตอร์มุ่งหน้าตรงไปยังป่านวนั้นทันที
เหล่าผีต่างพากันอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ
ผู้อำนวยการมองตามเฮลิคอปเตอร์ที่บินจากไป เมื่อตั้งสติได้เขาก็เอ่ยเยาะหยัน “ที่นั่นไม่มีทางออก พวกเขาจะไม่มีวันหนีไปไหนพ้น ได้แต่หลงทางอยู่ในหมอกหนานั่นตลอดกาล”
“ต่อให้มีเฮลิคอปเตอร์แล้วยังไง สุดท้ายก็แค่บินวนอยู่รอบ ๆ โรงพยาบาลนี่แหละ!”
โครมมมม! เสียงดังสนั่นปานฟ้าถล่ม
อาคารโรงพยาบาลพังทลายลงกลายเป็นเศษซากโดยสมบูรณ์
ผีบางตนที่หนีออกมาไม่ทันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนจะแตกสลายหายไปในอากาศ
ในมืออีกข้างของผู้อำนวยการถือกล่องไม้แดงทรงสี่เหลี่ยม กล่องนั้นแผ่แสงสีแดงลึกลับออกมาปกคลุมพื้นที่ซากปรักหักพังของตึกโรงพยาบาล
เพียงไม่นาน อาคารที่พังยับเยินก็เริ่มฟื้นฟูตัวเองโดยอัตโนมัติจนกลับมาอยู่ในสภาพเดิมเป๊ะ
ผู้อำนวยการวางกล่องไม้แดงลงบนแท่นหิน คุกเข่าลงอย่างศรัทธาก่อนจะกล่าวว่า “ท่านเทพ ท่านบอกว่าหากทุกอย่างรีสตาร์ท หลานสาวของผมจะกลับมา”
“ผมพาท่านออกมาแล้ว ใช้พลังของท่านทำลายตึกเพื่อลงโทษผู้หญิงที่ล่วงเกินท่าน ตอนนี้ผมจะพบซีซีได้หรือยัง?”
เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังออกมาจากกล่องไม้แดง
น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น “ลงโทษบ้านแกสิ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตกลงมาตายพร้อมตึกสักหน่อย!”
ผู้อำนวยการสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ท่านเทพ!”
ผู้อำนวยการโขกหัวให้กล่องไม้แดงรัว ๆ “ได้โปรดเถอะท่านเทพ ให้ซีซีกลับมาหาผมที เธอเป็นญาติคนเดียวของผม! ไม่ว่าท่านจะสั่งให้ผมทำอะไร ผมยอมทุกอย่าง!”
“ถึงผู้หญิงคนนั้นจะไม่ตายตอนตึกถล่ม แต่เธอก็หนีไปไหนไม่ได้ เดี๋ยวเธอก็ต้องกลับมาแน่ ถ้าผมเจอเธออีกผมจะฆ่าเธอทิ้งทันที!”
“ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าทำให้ข้าผิดหวังเกินไป”
เทพองค์นั้นปฏิเสธเขาอย่างเย็นชา
ใบหน้าของผู้อำนวยการฉายแววโกรธแค้น เขาเปิดกล่องไม้แดงออกเสียงดัง ปัง! จ้องมอง เทวรูป ข้างในแล้วตวาดว่า “ท่านผิดคำพูด! ท่านรับปากผมแล้วว่าจะให้ผมเจอซีซี!”
“และท่านนั่นแหละที่บอกผมว่าผู้หญิงคนนั้นฆ่าซีซี! ในเมื่อท่านช่วยซีซีไม่ได้ แล้วทำไมท่านไม่ขัดขวางเธอ ท่านแข็งแกร่งขนาดนี้ทำไมไม่ขัดขวางยัยนั่น! เอาซีซีของผมคืนมา!”
ผู้อำนวยการเงื้อง้าวจะฟันเทวรูปในกล่อง แต่ยังไม่ทันจะโดนก็ถูกพลังมหาศาลซัดจนกระเด็นหวือไปไกล
ตูมมมม!
ร่างของผู้อำนวยการถูกซัดเข้าไปในป่ารกร้างข้างสวนหย่อม ชนต้นไม้หักระเนระนาด วิญญาณของเขาหม่นแสงลงอย่างรุนแรง
เสียงเย็นชาจากเทวรูปดังขึ้น “เจ้าเป็นใคร? บังอาจมาเรียกร้องกับข้า? ตัวเจ้าในตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะมาต่อรองกับข้าได้!”
“แค็ก... แค็ก ๆ...”
ผู้อำนวยการลุกขึ้นนั่งบนพื้นด้วยความหวาดหวั่น
พลังนี้... แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดไว้มาก
ทำไมกัน ในเมื่อท่านแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ขัดขวางยัยผู้หญิงนั่นไม่ให้ทำร้ายซีซี!
แม้จะบาดเจ็บ แต่แววตาที่เขามองเทวรูปกลับยิ่งดูบ้าคลั่งและยึดติดมากขึ้น
หลังจากที่เขาถูกจางหมิงหัวใส่ร้ายจนโดนไล่ออก และรู้ข่าวการตายของหลานสาว เขาก็ตัดสินใจฆ่าตัวตายทันที
ซีซี หลานสาวเพียงคนเดียว คือความยึดติดสุดท้ายก่อนตายของเขา ความยึดติดนี้สำหรับผีที่แข็งแกร่งแล้ว มันคือ "เกล็ดผกผัน" ที่ใครก็ห้ามแตะ
ทันใดนั้นเอง
ผู้อำนวยการเห็นศีรษะเล็ก ๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้ใกล้ ๆ ด้านหลังของเด็กหญิงคนนั้นมีแขนหกข้างงอกออกมาอย่างประหลาด หมอบคลานอยู่บนพื้นเหมือนแมงมุม
“ซีซี!”
เมื่อเห็นร่างนั้น ผู้อำนวยการก็ลนลาน รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งไปยังพุ่มไม้ทันที
ทว่าพอเขาวิ่งไปถึง ร่างนั้นก็หันหลังหนีด้วยความเร็วสูง
“ซีซี อย่าไป!”
ผู้อำนวยการจะตามไปต่อ แต่เทวรูปส่งเสียงขวางไว้
“หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงดังออกมาจากเทวรูป
“นั่นไม่ใช่ซีซีหลานสาวของเจ้า ซีซีน่ะวิญญาณแตกสลายไปนานแล้ว!”
“นั่นอาจจะเป็นของปลอมที่ยัยผู้หญิงคนนั้นสร้างขึ้นมาหลอกแก อย่าไปหลงกล!”
“ไม่ ซีซียังอยู่ นั่นคือซีซี!”
ผู้อำนวยการเถียงกลับด้วยตาแดงก่ำ “ซีซีไม่มีทางทิ้งผมไว้คนเดียว ผมจะไปพาเธอกลับมา!”
“...”
“ซีซี กลับมาหาปู่สิ! ปู่จะไม่ให้ใครมารังแกหนูอีกแล้ว!”
หลังจากร่างนั้นหายไป ผู้อำนวยการก็เห็นเธออีกครั้งในที่ที่ไกลออกไป เขาดูเหมือนโดนมนตร์สะกด วิ่งลึกเข้าไปในป่าอย่างบ้าคลั่ง
“ไอ้โง่เอ๊ย!”
เทวรูปมองตามหลังเขาพลางสบถคำราม ก่อนจะหันไปถามเหล่าผีตนอื่น ๆ “พวกเจ้ามีใครอยากเป็นผู้อำนวยการไหม? ใครได้เป็นผู้อำนวยการ ง้าวหลงเชวี่ยเล่มนั้นจะเป็นของคนนั้น”
ท่านหมายถึงง้าวยาวในมือผู้อำนวยการนั่นเอง
นั่นคือ การ์ดวิญญาณ ที่ท่านประทานให้ผู้อำนวยการ
เมื่อกี้ตอนที่ผู้อำนวยการวิ่งตาม "ซีซี" ไป เขาทำง้าวหล่นทิ้งไว้บนพื้นโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเลย
ผีตนหนึ่งถามขึ้นมา “เป็นผู้อำนวยการแล้วได้อะไรบ้าง?”
ท่านตอบว่า “นอกจากจะได้สุดยอดอาวุธระดับผีแล้ว ยังมีเงินเดือนเป็นเงินกงเต็กเดือนละห้าร้อยหยวนด้วย มากกว่าที่พวกเจ้าได้ตอนนี้เสียอีก”
เหล่าผี: “...”
อะไรนะ ผู้อำนวยการได้แค่ห้าร้อยเองเหรอ?
ทำไมโรงพยาบาลนี้มันดูไม่มีอนาคตเลยวะ ทำงานตั้งหลายปีคงเก็บเงินไม่ได้เท่าไหร่ ตอนเซ็นสัญญาบอกจะขึ้นเงินเดือนให้ก็ไม่เห็นจะขึ้น!
ทำงานหนักแทบตาย เงินเดือนยังไม่ถึงเศษเงินที่ฝ่าบาทแจกเลย!
ทุกคนต่างพากันส่ายหน้าไม่อยากเป็นผู้อำนวยการ
จังหวะนั้น ผู้อำนวยการคนเก่าเดินกลับออกมาจากป่าด้วยสีหน้าสิ้นหวัง พึมพำกับตัวเองว่า “ไม่ใช่ซีซี ไม่ใช่ซีซี... แล้วซีซีของผมหายไปไหน!”
เทวรูปเห็นว่าผีตนอื่นไม่มีใครอยากเป็นผู้อำนวยการ จึงหันไปมองตาแก่คนเดิมแล้วว่า “กลับมาทำงานให้ดี ต่อไปข้าจะหาวิธีพาซีซีกลับมาให้เจ้าเอง”
ผู้อำนวยการถามอย่างเลื่อนลอย “ท่านบอกว่าซีซีวิญญาณแตกสลายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นข้าหลอกเจ้า ขอแค่เจ้าทำงานให้ข้าอย่างถวายหัว เจ้ายังมีโอกาสฟื้นคืนชีพให้เธอได้”
ดวงตาผู้อำนวยการเป็นประกาย “งั้นตกลงครับ!”
เทวรูปจึงพอใจขึ้นมาบ้าง “ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้พาข้ากลับไปที่ห้องเวรชั้นห้า รอให้ยัยนั่นกลับมาเริ่มการทดลองรอบใหม่ จำไว้... ห้ามเปิดทางออกลานจอดรถใต้ดินให้เธอเด็ดขาด”
“รับทราบครับ!”
ผู้อำนวยการตอบรับอย่างเคร่งขรึม เขาเดินเข้าไปหยิบฝากล่องไม้แดงเพื่อจะปิดกล่อง
ทว่าในวินาทีที่ฝากำลังจะปิดลง เทวรูปกลับพบว่ามีวัตถุทรงกลมเกลี้ยงเกลาถูกโยนเข้ามาในกล่อง
นั่นมันอะไรน่ะ?
แม้พอกล่องปิดลงข้างในจะมืดสนิท แต่เทวรูปยังมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดเจน
สิ่งนั้นดูเหมือนจะเป็น...
ระเบิดมือ?!
ยังไม่ทันที่เทวรูปจะทันตั้งตัว เสียงตะโกนของซ่งหมางก็ดังลั่นมาจากนอกกล่อง “ไฟเออร์ อิน เดอะ โฮล! พี่น้องทั้งหลาย วิ่งเร็ว ระเบิดจะมาแล้ว!”
เทวรูป: “...?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น