ตอนที่ 80 ตึกถล่มเหรอ? แต่ฉันมีเฮลิคอปเตอร์นะ!
“ใครน่ะ?!”
ซ่งหมางนึกว่าเป็นหมอชายที่อยู่ข้างนอกจะเข้ามาโจมตีเธอ เธอรีบหันไปคว้าปืนพกกงเต็กออกมา เล็งปากกระบอกปืนสีดำสนิทเข้าใส่ทันที
“ฉันเอง”
น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น
สีอวี้ยอมปล่อยปกเสื้อด้านหลังของเธอออก เขาปรายสายตามองปืนพกกงเต็กในมือเธออย่างสงสัย ก่อนจะเหลือบไปมองประตูห้องผ่าตัดที่มีรอยแตกร้าว
เขาถามด้วยสีหน้าซับซ้อน “ห้องผ่าตัดระเบิดได้ยังไง เธอไปทำอะไรมา?”
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา ซ่งหมางก็เก็บปืนพกทันที “ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย นายหายหัวไปไหนมา! เมื่อกี้มีผีจู่โจมฉัน ทำไมหุ่นรับใช้อย่างนายถึงไม่ปกป้องเจ้านายฮะ?!”
“ฉันไปที่ห้องเวรมา”
ซ่งหมางชะงักไป “ไปที่ห้องเวรทำไม? นายมุดทะลุประตูเข้าไปได้ด้วยเหรอ?”
“อืม”
สีอวี้ขมวดคิ้วพลางอธิบาย “ฉันสังเกตเห็นว่าระบบความปลอดภัยของห้องเวรชั้นห้าถูกแก้ไข เลยเข้าไปดู”
“ห้องนั้นพวกผีสามารถมุดผ่านประตูเข้าไปได้ แต่มนุษย์ถ้าไม่มีกุญแจจะเข้าไปไม่ได้เลย”
“หน้าที่หลักของห้องเวรคือใช้เป็นที่ลี้ภัยเพื่อป้องกันไม่ให้พวกผีเข้ามาทำร้ายมนุษย์ ตามปกติแล้วผีจะไม่สามารถทะลุประตูหรือกำแพงเข้าไปข้างในได้”
“ใครเป็นคนแก้ระบบห้องเวรล่ะ?”
ซ่งหมางประหลาดใจ “แล้วจะแก้ไปเพื่ออะไร หรือว่าห้องเวรชั้นห้าจะมีอะไรพิเศษ?”
เธอนึกได้ว่าผู้อำนวยการก็เข้าไปในนั้นด้วย จึงถามต่อ “นายเจอผู้อำนวยการไหม? เขาเข้าไปทำอะไรในนั้น?”
“ไม่เจอหรอก ตอนที่ฉันเข้าไปข้างในไม่มีผีอยู่เลยสักตน แต่ฉันเจอไอ้นี่”
สีอวี้ยื่นกระดาษกงเต็กใบหนึ่งมาให้
บนกระดาษใบนั้นเขียนไว้ว่า กฎของโรงพยาบาล (ชุดล่าง)
“ที่แท้กฎชุดล่างก็ซ่อนอยู่ในห้องเวรชั้นห้านี่เอง แต่มนุษย์กลับเข้าไปไม่ได้ ดูท่าดันเจี้ยนจงใจไม่ให้ผู้เล่นได้กฎชุดล่างไปง่าย ๆ สินะ”
ซ่งหมางกวาดสายตาดูเนื้อหาในกระดาษ
กฎของโรงพยาบาล (ชุดล่าง)
กฎข้อที่ 1: โปรดอย่าทำร้ายคนไข้คนใดในโรงพยาบาล แม้ว่าพวกเขาอาจจะโจมตีคุณ แต่พวกเขาแค่ป่วย โปรดให้ความเมตตาและอดทนต่อคนไข้
กฎข้อที่ 2: ผู้อำนวยการคิดถึงหลานสาวของเขามาก หากคุณสามารถหาหลานสาวของเขาพบ คุณอาจได้รับรางวัลที่คาดไม่ถึง
กฎข้อที่ 3: โปรดอย่าเข้าไปในห้องผ่าตัดของผู้อำนวยการ ในนั้นมีสิ่งของสำคัญมากมายของผู้อำนวยการ หากทำข้าวของเสียหายจะเกิดเรื่องยุ่งยากตามมา
หลังจากอ่านจบ ซ่งหมางก็ทำหน้าพิลึก
ถ้ากฎสามข้อนี้ไม่ได้ถูกปนเปื้อน งั้นเธอก็จบเห่แล้วสิ? เธอไม่ได้ทำตามเลยสักข้อเดียว!
เธอแสร้งกระแอมไอแล้วหันไปถามสีอวี้ “กฎบอกว่าห้ามเข้าห้องผ่าตัดของผู้อำนวยการ หมายถึงห้องผ่าตัดชั้นห้านี้เหรอ? ในนั้นมีอะไรอยู่?”
“ของสะสม... เพียบเลย...”
สีอวี้พูดยังไม่ทันขาดคำ พวกเขาก็ได้ยินเสียงโครมสนิท ประตูอลูมิเนียมที่ชำรุดทนแรงอัดไม่ไหวจนถล่มลงมากระแทกพื้น
สภาพภายในห้องผ่าตัดเละเทะไม่เป็นท่า เครื่องมือและอุปกรณ์ส่วนใหญ่ถูกระเบิดทำลายจนพังยับเยิน โดยเฉพาะกำแพงด้านที่แขวนรูปภาพนั้นถูกแรงระเบิดจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
เห็นสภาพนี้ สีอวี้ถึงกับหนังตากระตุก “ดูท่าเธอคงจะหนีออกไปจากที่นี่ลำบากแล้วล่ะ”
“หา? ทำไมล่ะ?”
สีอวี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “ผู้อำนวยการคือ NPC ที่สำคัญที่สุดของดันเจี้ยนนี้ และห้องทำงานของเขาก็อยู่ใกล้กับทางออกที่ลานจอดรถใต้ดินพอดี”
“กฎชุดล่างในมือเธอไม่ได้ถูกปนเปื้อน ถ้าเธอทำตามกฎ ใช้เด็กหญิงคนนั้นเพื่อเพิ่มค่าความประทับใจจากผู้อำนวยการ เขาควรจะเป็นคนไปส่งเธอออกจากที่นี่ด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้...”
“ฉิบหายของแท้!”
ซ่งหมางขยี้หัวตัวเองแรง ๆ “แต่นี่ไม่ใช่ความผิดฉันคนเดียวซะหน่อย นายนั่นแหละที่เป็นคนซัดยัยเด็กสัตว์ประหลาดนั่นจนวิญญาณแตกสลายไปน่ะ!”
สีอวี้ละสายตาจากซากปรักหักพัง “ต่อให้ฉันไม่ได้จัดการเด็กคนนั้น แต่สภาพห้องผ่าตัดเละเทะขนาดนี้ เธอคิดว่าเธอยังจะเพิ่มค่าความประทับใจจากผู้อำนวยการได้อยู่อีกเหรอ?”
ซ่งหมางได้แต่ถอนหายใจ “มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องหาทางอื่นสิ”
ดันเจี้ยนนี่มันเจ้าเล่ห์ชะมัด!
จงใจซ่อนกฎชุดล่างไว้ในที่ที่คนเข้าไม่ได้ เพื่อจะล่อให้เธอทำผิดกฎโดยไม่รู้ตัวสินะ?
ปัง!
พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงดังสนิทดังมาจากอีกฟากของทางเดิน พร้อมกับเสียงคร่ำครวญโหยหวน
“ผมไม่เห็นซีซีจริง ๆ นะ! ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลย! ผู้อำนวยการครับ ผู้อำนวยการใจเย็นก่อน ซีซีหายไปไม่เกี่ยวกับผมเลยนะ!”
นั่นคือเสียงของหมอชาย
ซ่งหมางกำลังสงสัยว่าหมอนี่หายไปไหน พอหันไปก็เห็นเขามุดทะลุออกมาจากห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง วิ่งหน้าตื่นตรงมาทางที่พวกเธอยืนอยู่
บนตัวหมอชายเต็มไปด้วยเลือด แขนขาดไปข้างหนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
หลังจากเขาวิ่งออกมาได้ไม่นาน ร่างอีกร่างก็ปรากฏขึ้นจากห้องนั้น นั่นคือผู้อำนวยการที่แบกง้าวยาวมาด้วย
ดวงตาของผู้อำนวยการแดงก่ำดุจเลือด ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนเย็นสันหลัง
“ซีซี หลานสาวของฉันหายไปไหน!”
ผู้อำนวยการคำรามลั่น “พวกแกมันพวกเนรคุณ ฉันอุตส่าห์เมตตารักษาพวกแก แต่พวกแกกลับไม่สำนึก แถมยังมาทำร้ายหลานสาวคนเดียวของฉัน! พวกแกไม่สมควรมีชีวิตอยู่!”
“ฉันจะถลกหนังพวกแกมาทำเป็นหุ่นสตัฟฟ์ แล้วเลือกรางกายใหม่ที่เหมาะสมที่สุดให้ซีซีเอง!”
“ไม่เกี่ยวกับผมนะ! ผมไม่เคยทำร้ายซีซี ผู้อำนวยการปล่อยผมไปเถอะ!”
หมอชายวิ่งหนีอย่างลนลานไปตามโถงทางเดิน พุ่งตรงไปยังห้องผ่าตัดเพื่อหวังจะเข้าไปหลบภัย
ทว่า!
เขากลับพบว่าห้องผ่าตัดกลายเป็นซากปรักหักพังไปแล้ว แม้แต่ประตูที่ใช้กันพวกผีก็ยังถล่มลงมา!
สีหน้าของหมอชายเปลี่ยนเป็นขาวซีดทันที หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตา “เกิดอะไรขึ้น ทำไมห้องผ่าตัดถึงเป็นสภาพนี้!”
ผู้อำนวยการเองก็เห็นสภาพห้องผ่าตัดแล้วเช่นกัน
เขาหยุดไล่กวดหมอชาย ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองห้องผ่าตัดด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
หลังกำแพงที่เคยแขวนรูปภาพไว้นั้น เคยมีชั้นวางเรียงรายอยู่มากมาย บนชั้นเหล่านั้นมีชิ้นส่วนอวัยวะแช่ฟอร์มาลีนอยู่เพียบ ซึ่งล้วนเป็นของที่ผู้อำนวยการสะสมไว้
หมอชายแค่ขอยืมห้องผ่าตัดของผู้อำนวยการเพื่อหั่นร่างจางหมิงหัวใส่ไว้ในกรอบรูปเพื่อจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป
แต่ตอนนี้...
ไม่ใช่แค่ห้องผ่าตัดที่พังทลาย แต่ขวดโหลบนชั้นเหล่านั้นแตกกระจายหมดแล้ว ชิ้นส่วนที่ผู้อำนวยการสะสมไว้ร่วงเกลื่อนพื้น และถูกแรงระเบิดเผาจนกลายเป็นถ่านดำไปหมด
“ห้องผ่าตัดของฉัน!”
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุดของผู้อำนวยการดังสนั่น
ซ่งหมางเห็นไออาฆาตสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากร่างเขาจนเธอยังรู้สึกเสียวสันหลัง
นั่นหมายความว่าผีตัวนี้ไม่ได้แค่คลุ้มคลั่งแล้ว แต่มันกำลังเข้าสู่สภาวะ บ้าคลั่ง (Berserk)!
“อ๊ากกกกก!”
ผู้อำนวยการวาดง้าวในมือเพียงวูบเดียว สับร่างของหมอชายจนแหลกเป็นผุยผง วิญญาณแตกสลายไปในทันที!
“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบหนีสิ!”
สีอวี้คว้าปกเสื้อด้านหลังของซ่งหมางอีกครั้ง หิ้วเธอเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ พุ่งทะยานไปยังประตูโถงบันไดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากเธอเข้าไปข้างใน
ซ่งหมางได้สติ รีบวิ่งโกยอ้าวขึ้นบันไดไปจนถึงดาดฟ้า
เธอนึกถึงสภาพของผู้อำนวยการเมื่อครู่แล้วสันนิษฐานว่า “หรือว่าเด็กหญิงสัตว์ประหลาดคนนั้น ผู้อำนวยการจะเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง?”
สีอวี้พยักหน้า
“ชิ้นส่วนที่ถูกเผาในห้องผ่าตัดไม่ได้มาจากคนคนเดียว น่าจะเป็นผู้เล่นคนอื่นที่ตายในดันเจี้ยนนี้ ผู้อำนวยการเก็บรวบรวมศพของพวกเขาไว้”
ซ่งหมางถึงกับบางอ้อ “ครั้งแรกที่ฉันทำผู้อำนวยการโมโห แต่เขาไม่ตามขึ้นมาไล่ล่าฉัน ฉันก็นึกว่าเขาออกจากชั้นใต้ดินไม่ได้”
“ที่ไหนได้ เขาคงส่งยัยเด็กสัตว์ประหลาดนั่นขึ้นมาจัดการแทน เลยไม่ได้ขึ้นมาด้วยตัวเอง!”
พูดจบเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ “เอ๊ะ คราวนี้ผู้อำนวยการก็ไม่ได้ตามมาอีกแล้วแฮะ”
ที่ประตูบันไดอันมืดมิดยังไม่มีวี่แววของผู้อำนวยการ
ทว่าจู่ ๆ พื้นใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวอาคารโรงพยาบาลเริ่มเอียงวูบ
“เกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวเหรอ?!”
ซ่งหมางวิ่งไปที่ขอบดาดฟ้าเพื่อดูเหตุการณ์ข้างล่าง เธอเห็นผู้อำนวยการยืนอยู่ที่สวนหย่อมเบื้องล่าง กำลังเงยหน้าจ้องมองขึ้นมาทางเธอด้วยสายตาเย็นเยียบอำมหิต
เสียงเย็นยะเยือกของผู้อำนวยการดังแว่วมา “แกฆ่าซีซีของฉัน แกไม่ใช่จางหมิงหัว แต่แกก็น่ารังเกียจเหมือนพวกมัน!”
“โรงพยาบาลกำลังจะถล่มแล้ว แกหนีลงมาไม่ทันหรอก เตรียมตัวไปลงนรกเป็นเพื่อนซีซีซะเถอะ! ไปลิ้มรสความรู้สึกตอนตกลงมาจากตึกสูงจนร่างกลายเป็นกองเนื้อเละ ๆ ดูบ้าง!”
ซ่งหมางเซ็งสุดขีด
แกนั่นแหละที่ทำหลานตัวเองกลายเป็นสัตว์ประหลาด แถมยังปล่อยออกมาฆ่าคนไปทั่ว พอฉันป้องกันตัวสวนกลับเข้าหน่อยทำเป็นรับไม่ได้งั้นเหรอ?
ซ่งหมางรีบหยิบเฮลิคอปเตอร์ออกมาวางไว้ที่ที่ว่างข้างตัว
จากนั้นเธอก็วิ่งกลับไปที่ขอบดาดฟ้า ชูนิ้วกลางให้ผู้อำนวยการหนึ่งที
ซ่งหมางตะโกนสวนกลับไปว่า “ตึกถล่มแล้วยังไงฮะ? ใครเขาก็มีเฮลิคอปเตอร์กันทั้งนั้นแหละโว้ย!”
ผู้อำนวยการ: “...?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น