ตอนที่ 75 นึกไม่ถึงเลยว่าสีอวี้จะเป็นบอสลับที่ซ่อนคม
ใบหน้าขาวซีดของเด็กหญิงยังคงฉีกยิ้มกว้างจนมุมปากแทบจะถึงใบหู หัวของมันห้อยตกลงมาจากด้านบนพร้อมกับเส้นผมที่แผ่สยายลงมา
“หึ ๆ... เจอตัวแล้ว”
ซ่งหมางเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาแดงฉานที่ไร้ซึ่งตาขาวคู่นั้น
ทว่าเพียงพริบตาเดียว ร่างของเด็กหญิงก็เลือนหายไปในช่องระบายอากาศ ซ่งหมางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นเยียบและบีบคั้นที่โอบล้อมรอบกายอีกครั้ง
เธอไม่เห็นตัวมันเลย และไม่รู้ว่ามันจะจู่โจมเข้ามาเมื่อไหร่ ทำได้เพียงใช้ฟังก์ชัน "ข่มขวัญ" ซ้ำ ๆ เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของมัน
แต่นี่ไม่ใช่แผนระยะยาว
ขอแค่เธอเผลอเมื่อไหร่ เด็กหญิงที่ล่องหนอยู่ข้างกายจะพุ่งเข้ามารัดคอเธอให้ตายทันที
ซ่งหมางนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกสีอวี้ หุ่นกระดาษตัวใหม่ออกมาจากมิติเก็บของ
วินาทีที่สีอวี้ปรากฏตัวในห้องน้ำ ซ่งหมางก็หมุนตัววิ่งออกไปข้างนอกทันที แล้วปิดประตูดัง ปัง!
เธอแผดเสียงตะโกนจากข้างนอก "สีอวี้ ฝากนายด้วยนะ! ถ้านายจัดการยัยนี่ได้ กลับไปฉันจะเผารถสปอร์ตหรูสุดเท่รุ่นลิมิเต็ดระดับโลกไปให้นายเลย!"
สีอวี้: "..."
ชายหนุ่มสวมชุดยาวลายเมฆาสีหิมะ ผมสีหมึกถูกมัดรวบไว้อย่างเรียบง่ายด้วยปิ่นไม้ คิ้วและดวงตาดูวิจิตรบรรจง แฝงไปด้วยความเย็นชาและสูงศักดิ์ ราวกับคุณชายที่เดินออกมาจากภาพวาดโบราณ
เขาได้ยินเสียงตะโกนของซ่งหมาง จึงปรายสายตามองไปยังเด็กหญิงที่เกาะอยู่บนผนังไม่ไกล
แขนทั้งหกข้างและขาสองข้างของเด็กหญิงตะเกียกตะกายอยู่บนผนัง ท่าทางในตอนนี้ดูคล้ายกับตะขาบไม่มีผิด
"กิน... กิน..."
เมื่อเห็นสีอวี้ ดวงตาแดงฉานของเด็กหญิงก็ฉายแววความกระหายเลือดอย่างรุนแรง มันรีบคลานเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าของสีอวี้ยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึก
เขาเพียงสะบัดมือวูบหนึ่ง คมมีดน้ำแข็งที่หอบเอาไอเย็นสุดขั้วก็พุ่งออกไป
คมมีดน้ำแข็งยังไม่ทันจะถึงตัวเด็กหญิง ท่าทางการคลานของมันก็ชะงักงัน เพียงพริบตาเดียวดวงวิญญาณทั้งร่างก็ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง
วินาทีต่อมา คมมีดน้ำแข็งก็ฟันลงบนร่างที่ถูกแช่แข็งนั้น ร่างของเด็กหญิงแตกสลายกลายเป็นละอองเล็ก ๆ วิญญาณแตกส่านหายไปทันที
ที่หน้าห้องน้ำ
ซ่งหมางพิงประตู หูแนบสนิทฟังความเคลื่อนไหวข้างใน
ที่เธอจู่ ๆ ก็ปล่อยสีอวี้ออกมา ความจริงคืออยากลองดูว่าพลังของหุ่นกระดาษตัวนี้เป็นยังไง เพราะท่าทางที่สีอวี้แสดงออกมาดูไม่เหมือนหุ่นกระดาษทั่วไปเลย
ถ้าความสามารถของสีอวี้ไม่ต่างจากอิ่นเตี๋ยหรืออิ่นย่วนมากนักจนจัดการสัตว์ประหลาดไม่ได้ เธอก็คงต้องใช้แผนสำรอง
ในมือของซ่งหมางมีของอีกอย่างเพิ่มขึ้นมา
มันคือหุ่นกระดาษรูปเด็กหญิง
ทว่าหุ่นตัวนี้มีความแตกต่างจากหุ่นทั่วไปที่ซ่งหมางเคยใช้ เพราะที่ฝ่าเท้าของหุ่นตัวนี้ มีวันเดือนปีเกิด (生辰八字) เขียนไว้ด้วยตัวอักษรสีแดง!
"ทำไมข้างในเงียบจังเลยล่ะ?"
ซ่งหมางไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย จึงอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ "ไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้จนโดนกินไปแล้วนะ? เมื่อสองดันเจี้ยนก่อนหมอนี่พูดจาลึกลับชะมัด ฉันก็นึกว่าจะเก่งซะอีก"
ซ่งหมางบ่นจบ ก็วางหุ่นกระดาษเด็กหญิงตัวนี้ไว้บนพื้นข้างประตูห้องน้ำ กะว่าพอเด็กหญิงพังประตูออกมาจะได้เห็นทันที
แม้ซีซีจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้สติไปแล้ว แต่ยังไงเธอก็ยังเป็นผี ต่อให้ไม่สนใจเงินกงเต็ก แต่ก็ยากจะต้านทานสิ่งล่อใจจากของเซ่นไหว้อย่างหุ่นกระดาษได้
【สตรีมเมอร์กำลังทำอะไรน่ะ? ทำไมเอาหุ่นกระดาษไปวางหน้าห้องน้ำแบบนั้น?】
【ดูเหมือนในห้องน้ำจะมีหุ่นรับใช้อีกตัวกำลังสู้กับสัตว์ประหลาดอยู่ หรือเธอจะใช้หุ่นเด็กหญิงข้างนอกนั่นเพื่อสยบสัตว์ประหลาด?】
【ไม่ใช่แล้ว นั่นไม่ใช่หุ่นกระดาษธรรมดา บ้านฉันเปิดร้านกงเต็ก คนรุ่นปู่เตือนฉันมาตั้งแต่เด็กว่าทำหุ่นกระดาษห้ามวาดตาเด็ดขาด แต่หุ่นที่สตรีมเมอร์เอาออกมาตัวนี้มีตาด้วย แถมที่ฝ่าเท้ายังมีวันเดือนปีเกิดเขียนอยู่ด้วย!】
【หา? หมายความว่าไงน่ะ?】
【หุ่นกระดาษที่แต้มตาจะมีไอหยินรุนแรงกว่าปกติและเรียกผีได้ง่ายกว่า ผีจะชอบหุ่นแบบนี้มาก เห็นแล้วมักจะเข้าสิงทันที ส่วนวันเดือนปีเกิดที่ฝ่าเท้า หมายความว่าหุ่นตัวนี้ถูกทำขึ้นเพื่อผีตนใดตนหนึ่งโดยเฉพาะ เปรียบเสมือนร่างสั่งตัดที่ผีสั่งทำไว้ในโลกมนุษย์!】
【นั่นหมายความว่า หุ่นตัวที่สตรีมเมอร์เอาออกมามีเจ้าของแล้ว เพียงแต่เจ้าของยังไม่ได้มาใช้ ไม่ใช่หุ่นว่าง ๆ ที่ผีตัวไหนจะมุดเข้าไปสิงได้ตามใจชอบ!】
ระหว่างที่ผู้ชมกำลังถกกันเรื่องหุ่นกระดาษ ประตูห้องน้ำก็เปิดออกกะทันหัน สีอวี้เดินออกมาจากข้างใน
ซ่งหมางสัมผัสได้ถึงไอเย็นสุดขั้วที่พุ่งออกมาจากห้องน้ำจนเธอต้องจามออกมา
"ฮัดเชิ้ว—!"
เธอหยิบเสื้อตัวหนาออกมาจากมิติเก็บของมาคลุมร่างไว้ พลางมองสีอวี้ด้วยความประหลาดใจ "สัตว์ประหลาดนั่นล่ะ?"
สีอวี้มองเธอด้วยสายตาราบเรียบ "รถสปอร์ต"
ซ่งหมางทำหน้าอึ้ง "นายฆ่ามันแล้วเหรอ?"
สีอวี้ยังคงหน้านิ่ง "เลือกสีได้ไหม?"
ซ่งหมาง: "..."
ดูจากท่าทางแล้ว คงจะจัดการสัตว์ประหลาดจนสิ้นซากไปแล้วจริง ๆ สินะ? นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเองนะเนี่ย โดนจัดการไปแล้วเหรอ?
หมอนี่มีของแฮะ
เป็นอย่างที่เธอเดาไว้จริงๆ เขาไม่ใช่ผีธรรมดา นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นบอสลับที่ซ่อนคมอยู่แบบนี้
ซ่งหมางนิ่งคิดแล้วว่า "ฉันรับปากว่าจะเผารถสปอร์ตให้เฉย ๆ ไม่ได้บอกว่าเลือกสีได้นี่นา เดี๋ยวฉันให้อันไหน นายก็ใช้อันนั้นไปแล้วกัน"
เขาบอกว่า "ขี้เหร่ไม่เอา"
ซ่งหมาง: (ー_ー)
ของฟรีแล้วยังจะเลือกอีกนะแก?
สีอวี้พูดจบด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาก็สังเกตเห็นหุ่นกระดาษเด็กหญิงที่แทบเท้า
เขาเห็นหุ่นตัวนี้ถูกวาดดวงตาไว้ จึงหยิบขึ้นมาดูแล้วก็เห็นวันเดือนปีเกิดที่ใต้ฝ่าเท้า
"ดวงนี้มัน..."
สีอวี้ขมวดคิ้ว แววตายิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก
เขาหันไปถามซ่งหมาง "เธอไปเอาหุ่นกระดาษตัวนี้มาจากไหน? นี่เป็นของที่มีเจ้าของแล้ว รีบหาที่เผาทิ้งซะ อย่าหาเรื่องใส่ตัว"
ความจริงซ่งหมางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมในมิติเก็บของของเธอถึงมีหุ่นกระดาษที่วาดตาอยู่เยอะขนาดนี้
เธอเดาว่าคงเป็นเพราะเธอซื้อเยอะเกินไปจนของในร้านกงเต็กไม่พอ เจ้าของร้านเลยเอาของสั่งตัดของผีตัวอื่นมาใส่ให้ครบจำนวนล่ะมั้ง
ใช่แล้ว หุ่นที่มีวันเดือนปีเกิดพวกนี้ คือของที่ผีสั่งทำไว้ที่ร้านกงเต็ก
ก่อนวันสิ้นโลก เจ้าของร้านจะต้องเผาไปให้ผีตนนั้นในเวลาที่กำหนด
แต่ตอนนี้ เจ้าของร้านกงเต็กคงไปเกิดใหม่แล้ว และร้านกงเต็กก็ถูกปล้นจนเกลี้ยง ต่อให้ของพวกนี้ยังเหลืออยู่ในร้าน ผีที่สั่งทำไว้ก็คงไม่ได้รับของแล้ว
ถ้าผีที่สั่งทำไว้เลเวลต่ำ ของโดนผีตัวอื่นแย่งไปก็คงทำอะไรไม่ได้
แต่ถ้าผีตนนั้นแข็งแกร่ง คนหรือผีที่แย่งของพวกนี้ไปจะซวยเอา เพราะเจ้าของอาจจะตามมาคิดบัญชีถึงที่
ซ่งหมางรู้ว่าสีอวี้เตือนด้วยความหวังดี
เธอจึงบอกว่า "ฉันไม่ได้เผาให้ตัวเองเป็นหุ่นรับใช้นี่นา เจ้าของไม่รู้หรอกว่าของอยู่ในมือฉัน"
เธอเก็บหุ่นเด็กหญิงกลับมาใส่ไว้ในมิติเก็บของตามเดิม
ซ่งหมางมองสีอวี้ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วถามต่อ "นายดูเหมือนจะรู้ว่าวันเดือนปีเกิดนี่เป็นของใคร นึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย... หรือว่านายจะรู้จักผีที่สั่งทำหุ่นตัวนี้งั้นเหรอ?"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น