ตอนที่ 74 จะไปชั้นห้าที่แท้จริงได้ยังไง?
ผู้ชมในไลฟ์ถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน
【ไม่ใช่แล้วพี่ชาย เมื่อกี้แกยังกลัวแทบตายอยู่เลยนะ นี่มันประเภท 'เงินต้องมาก่อน ชีวิตไว้ทีหลัง' ชัดๆ!】
【ปึกเงินกงเต็กในมือเขามันหนามากนะ อย่างน้อยก็น่าจะมีเป็นแสน! ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ยอมถวายหัวอารักขาเหมือนกันแหละ!】
【เช็ดเข้ ฉันก็อยากไปร่วมอารักขาด้วย ตอนนี้เงินกงเต็กแค่หนึ่งหมื่นยังหายากเลย นับประสาอะไรกับเป็นแสน!】
【ไม่ได้พูดเล่นนะ ใครให้เงินกงเต็กฉันแสนนึงตอนนี้ ฉันยอมขายชีวิตให้เลย!】
การกระทำของซ่งหมางไม่เพียงแต่ทำให้ผู้ชมตื่นเต้น แต่พวกผีในเหตุการณ์ยิ่งตื่นเต้นกว่า
ผีพวกนั้นพอเห็นเด็กหญิงเริ่มโจมตีอีกครั้ง ต่างก็พุ่งเข้าหาซ่งหมางทันที และล้อมตัวเธอไว้หนาแน่นจนกลายเป็นกำแพงมนุษย์ (ผี)
ตอนนี้ความกลัวในพลังของเด็กหญิงหายไปจนสิ้น ในหัวมีแต่ภาพเงินกงเต็กปึกหนาๆ
"บังอาจไอ้ถ่อย กล้าลอบปลงพระชนม์องค์จักรพรรดิผู้สูงส่ง ลากมันไปตัดหัว!"
"เห็นด้วย ลากนังนี่ออกไป!"
"อ๊ากกกก มันกินแขนฉันไปข้างหนึ่ง!"
สถานการณ์วุ่นวายโกลาหลไปหมด มีแต่เสียงตะโกนด่าทอและเสียงต่อสู้ของเหล่าผีที่รุมล้อมเด็กหญิง
เลเวลของเด็กหญิงสูงกว่าผีพวกนี้มาก ระหว่างนั้นเธอยังจับผีบางตัวกินเข้าไปได้หลายตน
แต่ยังไม่ทันได้กลืนลงคอ ผีตัวอื่นก็พุ่งเข้าไปรุมสกรัมเธอ จนเธอไม่มีโอกาสเข้าใกล้ซ่งหมางเลย
ทุกครั้งที่เธอเกือบจะถึงตัวซ่งหมาง ก็จะถูกผีตัวอื่นเข้ามาพัวพันและฉุดกระชากออกไปอย่างแรง
ซ่งหมางเห็นดังนั้นจึงรีบบอกเจ้าไนกี้ "แกมุดเข้าไปทางหน้าต่างบานนั้น แล้วเปิดจากข้างในให้ที ฉันจะเข้าไปหลบในโรงพยาบาลก่อน"
"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ!"
เจ้าไนกี้เห็นผีตัวอื่นกำลังนัวเนียอยู่กับเด็กหญิง เขาก็มุดเข้าไปในโรงพยาบาลทางหน้าต่างก่อน
แก๊ก!
เจ้าไนกี้เปิดหน้าต่างออกแล้วกวักมือเรียกซ่งหมาง "ฝ่าบาท รีบมาเร็วเข้า!"
"มาแล้ว!"
ซ่งหมางปีนหน้าต่างกลับเข้าไปในโรงพยาบาล แล้วหาห้องเวรห้องหนึ่งที่ชั้นหนึ่งเพื่อหลบซ่อนตัว
ตอนที่เข้ามา เธอสังเกตสถานการณ์ที่ชั้นหนึ่ง พบว่าประตูห้องส่วนใหญ่ปิดสนิท และหน้าจอลิฟต์แสดงผลว่าจอดอยู่ที่ชั้นห้า
จางหมิงหัวคงล่อผีในโรงพยาบาลออกไปข้างนอกเกือบหมดเพื่อจะฆ่าเธอ ในโรงพยาบาลตอนนี้จึงค่อนข้างว่างเปล่า
คนที่ขึ้นลิฟต์ไปชั้นห้าได้ก็น่าจะมีแค่หมอชายกับจางหมิงหัว แต่ปัญหาคือพวกเขาไปชั้นห้าที่แท้จริง หรือหน้าจอลิฟต์ถูกแก้ไขเลเวลชั้น และจริงๆ แล้วพวกเขาไปที่ลานจอดรถใต้ดินกันแน่?
ไม่สิ ไม่ถูก
ซ่งหมางนึกขึ้นได้ว่ามีผีตัวหนึ่งที่ยังไม่ปรากฏตัวออกมา นั่นแสดงว่าเขายังอยู่ที่เดิม
นั่นก็คือ... ผู้อำนวยการ!
หลังจากนาฬิกาข้อมือยั่วโทสะเขา ผู้อำนวยการก็ตะโกนว่าจะฆ่าเธอท่าเดียว แต่ซ่งหมางวิ่งมาที่ชั้นหนึ่งกลับไม่เห็นเขาขึ้นมาเลย
ก่อนจะวิ่งตามจางหมิงหัวออกมา เธอจงใจถ่วงเวลาไว้ครู่หนึ่ง แต่ก็ได้ยินเสียงผู้อำนวยการคำรามอยู่แค่ใต้ดิน ไม่ได้ขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นหนึ่ง
นี่หมายความว่า ผู้อำนวยการเคลื่อนไหวได้แค่ที่ลานจอดรถใต้ดิน และขึ้นลิฟต์มาข้างบนไม่ได้งั้นเหรอ?
ดาบยาวในมือผู้อำนวยการร้ายกาจมาก หมอชายกับจางหมิงหัวไม่น่าจะใช่คู่ต่อสู้ของเขา
พวกนั้นคงไม่ไปหาที่ตายที่ลานจอดรถใต้ดินแน่ๆ ดังนั้นที่ที่พวกเขาไปคือชั้นห้าที่แท้จริง!
แต่คราวก่อนตอนที่เธอขึ้นลิฟต์และกดปุ่มชั้นห้า เธอกลับไปโผล่ที่ลานจอดรถใต้ดิน
นอกจากปุ่มนั้น ในลิฟต์ก็มีแค่ปุ่มชั้นหนึ่งถึงสี่ ถ้าเธออยากไปชั้นห้าที่แท้จริง จะต้องไปทางไหน?
ในโรงพยาบาลนี้ไม่มีบันได และเธอก็ไม่รู้วิธีใช้ลิฟต์ไปชั้นใต้ดิน หรือชั้นอื่นที่ซ่อนอยู่
ซ่งหมางครุ่นคิด "หรือว่าต้องปีนท่อน้ำจากข้างนอกขึ้นไปชั้นห้า ถึงจะไปถึงชั้นห้าที่แท้จริงได้?"
ทว่า สถานการณ์นอกโรงพยาบาลตอนนี้ไม่เหมาะที่จะออกไปเสี่ยงเลย
ซ่งหมางจึงหยิบมือถือมาจากอิ่นเตี๋ย ตั้งใจจะถามผู้ที่เคยผ่านด่านในไลฟ์สด
เธอมองกล้องแล้วเอ่ย "มีใครเคยไปชั้นห้าของโรงพยาบาลบ้างไหม? รู้ไหมว่าต้องไปยังไง?"
【ไม่รู้ ไม่เคยไปเลย】
【ตอนนั้นมัวแต่หาทางออกหนีตาย ใครจะกล้าไปชั้นห้าล่ะ ฉันก็ไม่เคยไปเหมือนกัน】
【คราวก่อนฉันกะจะไปดูสถานการณ์ที่ชั้นห้า แต่ลิฟต์มีปัญหา ปุ่มชั้นห้ามันเสีย】
【ฟังดูเหมือนจะไม่มีใครเคยไปชั้นห้าเลยนะ ชั้นห้ามันมีอะไรกันแน่?】
【อย่าเพิ่งสนว่าชั้นห้ามีอะไร ฉันเพิ่งสังเกตเห็นอย่างหนึ่ง แขนสองข้างที่งอกออกมาจากตัวเด็กหญิงคนนั้น ดูเหมือนจะเป็นแขนของจางหมิงหัวนะ!】
【อะไรนะ?!!!】
ซ่งหมางก็เห็นคอมเมนต์นี้เช่นกัน
เธอขมวดคิ้ว รีบใช้มือถือค้นหารูปถ่ายสมัยจางหมิงหัวยังมีชีวิตอยู่ดูอีกรอบ
เธอพบรูปหนึ่งที่จางหมิงหัวใส่เสื้อแขนสั้น เผยให้เห็นแขนขาวนวล และที่แขนข้างหนึ่งมีปานรูปผีเสื้อเล็กๆ อยู่
ซ่งหมางนึกทบทวนภาพเด็กหญิงเมื่อครู่อย่างละเอียด... ดูเหมือนแขนข้างหนึ่งของเธอจะมีปานรูปผีเสื้อจริงๆ!
นี่คือแขนของจางหมิงหัว?
ทำไมถึงไปอยู่ที่ตัวเด็กหญิงได้ล่ะ?!
เด็กหญิงคนนั้นก็เป็นผีที่ตายจากการตกตึกชั้นห้า ตามหลักแล้ว สภาพวิญญาณอย่างมากก็แค่เลือดโชกตัว ไม่น่าจะมีแขนงอกออกมาได้มากขนาดนี้
โรงพยาบาลนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่อีก?
จังหวะนั้น ซ่งหมางนึกได้ว่าเธอเพิ่งให้เจ้าไนกี้เข้าไปรายงานข่าวปลอม
"ก่อนเจ้าไนกี้จะเข้ามา ฉันเห็นหมอชายกับจางหมิงหัวเข้าลิฟต์ไป
เจ้าไนกี้มุดเข้าไปในลิฟต์เพื่อรายงานข่าว ก็น่าจะเห็นว่าพวกนั้นกดปุ่มยังไง"
แม้สถานการณ์จะเปลี่ยนไปบ้าง ไม่เป็นไปตามแผนทั้งหมด แต่เจ้าไนกี้อาจจะรู้วิธีไปชั้นห้า
ซ่งหมางเดินไปที่ประตูห้องเวร ตั้งใจจะออกไปถามเจ้าไนกี้
แต่พอเดินไปถึงประตูและกำลังจะเปิดออก กลับมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากข้างนอก
ก๊อกๆ ก๊อกๆ!
"เปิดประตูที เปิดประตู!"
เสียงเจ้าไนกี้ดังมาจากนอกห้อง "เธอหิวไหม? ฉันหาของอร่อยมาให้กินแน่ะ!"
ซ่งหมางชะงัก "ของอร่อยอะไร?"
"ของดีน่ะ"
"ลองอธิบายรูปร่างกับรสชาติมาหน่อยสิ"
"..."
ความเงียบเข้าปกคลุมหน้าประตูครู่หนึ่ง
ปัง ปัง! ปัง ปัง! ปัง ปัง ปัง!
เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิมและถี่กว่าเดิม ซ่งหมางสัมผัสได้ว่าสิ่งที่เคาะประตูอยู่ข้างนอกเริ่มหงุดหงิด
"ของอร่อยจริงๆ นะ!" เสียงเจ้าไนกี้ตะโกนซ้ำๆ "รีบเปิดประตูเร็ว จะให้กิน!"
ซ่งหมางยังคงไม่เปิดประตู แต่กลับแกล้งถามว่า "ต้องใช้เงินกงเต็กซื้อเท่าไหร่ล่ะ? ให้ห้าหมื่นพอไหม?"
"ไม่เอาเงิน! เปิดประตู!"
สีหน้าของซ่งหมางเย็นชาลงทันที
สิ่งที่อยู่ข้างนอกไม่ใช่เจ้าไนกี้
และไม่ใช่ผีธรรมดา
มีความเป็นไปได้สูงว่าเด็กหญิงคนนั้นจะสลัดผีข้างนอกหลุดแล้วเข้ามาข้างในได้ หรือไม่ก็เป็นสัตว์ประหลาดประเภทเดียวกับเด็กหญิง
ตอนที่ซ่งหมางโยนเงินให้เจ้าไนกี้ เธอสังเกตเห็นแววตาของเด็กหญิง สัตว์ประหลาดพวกนี้ดูเหมือนจะไม่สนใจเงินกงเต็กเลย ในตาพวกมันมีแต่ความกระหายเลือดและความหิวโหยเท่านั้น
"ยังไม่ออกไปตอนนี้ดีกว่า รอให้เช้าก่อนค่อยไปหาเจ้าไนกี้"
ซ่งหมางล็อกประตูให้แน่นหนาขึ้น แล้วขนโต๊ะเก้าอี้มาขวางประตูไว้ จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ
เธอทำธุระส่วนตัวและล้างหน้าล้างตา ตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่
แต่ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องน้ำ กลับมีเสียงดังสนั่นมาจากเพดาน
โครม!
แผ่นตะแกรงช่องระบายอากาศบนเพดานถูกกระแทกแตกกระจายด้วยพลังมหาศาล
จากช่องระบายอากาศที่มืดมิด มีศีรษะหนึ่งห้อยหัวลงมา จ้องมองซ่งหมางเขม็งพลางหัวเราะเสียงเย็น "หึๆ... เจอตัวแล้ว"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น