ตอนที่ 72 เช็ดเข้ เงินหล่นจากฟ้า!
จางหมิงหัวหันไปมองเขาแวบหนึ่ง
“เพราะคุณนั่นแหละ เธอถึงได้เชื่อใจฉันขนาดนี้ คุณบอกว่าคุณรู้ใช่ไหมว่าศพของฉันอยู่ที่ไหน? รีบพาฉันไปเถอะ พอได้ศพคืนมา พวกเราจะได้ออกไปจากที่นี่ด้วยกันเสียที”
ทว่าหมอชายกลับจ้องมองร่างหุ่นกระดาษของจางหมิงหัวอยู่นาน “คุณมีร่างกายใหม่แล้ว ทำไมยังอยากได้ไอ้ร่างกายที่พังยับเยินนั่นคืนมาอีก? ร่างนี้สมบูรณ์แบบจะตายไป ต่อไปก็ใช้ร่างนี้ตลอดเลยไม่ดีกว่าเหรอ? ฉันชอบร่างนี้ของคุณมากกว่านะ”
จางหมิงหัวเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ร่างนี้ดีแค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร มันไม่ใช่ของแท้ดั้งเดิมนี่นา ฉันยังชอบร่างกายเดิมของฉันมากกว่า รีบพาฉันไปเอาคืนมาเดี๋ยวนี้!”
“ก็ได้ๆ เดี๋ยวผมพาไป”
จางหมิงหัวรีบจะไปเอาศพคืน จึงเดินตามหมอชายไปโดยไม่สนใจซ่งหมางที่ถูกทิ้งไว้ข้างนอก
ผีข้างนอกเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จางหมิงหัวคิดว่าไม่นานซ่งหมางคงถูกรุมทึ้งจนไม่เหลือซาก ไม่มีอะไรน่ากังวล
ผู้ชมที่เห็นผีทั้งสองตนเดินจากไปต่างพากันลุ้นจนตัวโก่งแทนซ่งหมาง
【ไอ้เวรเอ๊ย ที่แท้ผีสองตัวนี้มันพวกเดียวกันนี่หว่า ที่หมอชายบอกว่ามองไม่เห็นหุ่นกระดาษนั่นคือตอแหลล้วนๆ!】
【อ๋อออ สรุปคือในดันเจี้ยนเนี่ย ผีมองไม่เห็น "หุ่นรับใช้" ที่ผู้เล่นเผาให้ตัวเอง แต่มองเห็น "หุ่นกระดาษ" ที่ผู้เล่นมอบให้ผีในดันเจี้ยนสถิตนี่เอง!】
【ไอ้หมอชายนี่โกหกคำโตมาตลอดเลย รูปลักษณ์ของสตรีมเมอร์ในดันเจี้ยนไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ตอนแรกที่มันบอกว่าแขนสตรีมเมอร์หักหรือใส่ชุดนอนสีแดง คือจงใจปั่นประสาทให้ไขว้เขวชัดๆ!】
【แล้วก็นางฬิกานั่นด้วย ถึงจะบอกเวลาตรง แต่พอผู้อำนวยการเห็นปุ๊บก็คลั่งปั๊บ นาฬิกานั่นต้องมีเงื่อนงำชัวร์!】
คอมเมนต์หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
นอกจากจะวิเคราะห์เนื้อหาดันเจี้ยนแล้ว หลายคนยังเร่งให้ซ่งหมางรีบหาทางกลับเข้าไปในอาคารโรงพยาบาล
ในสวนหย่อมมืดมาก แต่คนดูยังพอมองเห็นเงามืดสลัวเดินป้วนเปี้ยนอยู่รอบตัวซ่งหมาง
เมื่อฝูงผีขยับเข้ามาใกล้ ทุกคนจึงเห็นชัดว่าพวกมันสวมชุดคนไข้ลายทางสีฟ้าขาว ผิวพรรณสีเทาซีด มีไอสีดำมืดวนเวียนอยู่รอบกาย
ดวงตาของพวกมันฉายแววอาฆาตสีแดงฉาน ดูสยองขวัญสั่นประสาทท่ามกลางความมืดมิด
ทว่าซ่งหมางกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน
เธอไม่ได้วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง หรือพยายามไปพังประตูหน้าต่างกระจกเพื่อกลับเข้าโถงกลาง แต่กลับนั่งลงบนแท่นหินในสวนอย่างใจเย็น
“นังคนลวงโลก แกมันคนลวงโลก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมา
จู่ๆ ก็มีกลุ่มเส้นผมยาวสีดำหนาทึบเลื้อยมาตามพื้น พันธนาการเข้าที่ข้อเท้าของซ่งหมาง
เธอก้มลงมอง เห็นคนไข้หญิงหน้าตาบิดเบี้ยวหมอบอยู่บนพื้น จ้องมองเธอด้วยความโกรธแค้น
“นังคนขี้จุ๊ ที่ลานจอดรถใต้ดินไม่มีแผนกรวยอะไรนั่นเลย ฉันหาแทบตายก็ไม่เจอ! ที่นั่นมีแต่สัตว์ประหลาดน่ากลัวที่จับขาฉันกินไปทั้งสองข้าง!”
ลูกตาของคนไข้หญิงจู่ๆ ก็หลุดออกจากเบ้า เลือดพุ่งพรวดออกมาจากเบ้าตาโชกหน้า “แกทำฉันแสบมาก แกทำฉันป่นปี้ ฉันจะกินแกซะ!”
เส้นผมที่พันข้อเท้าซ่งหมางเริ่มรัดแน่นขึ้นและลามขึ้นมาตามตัว
คนไข้หญิงใช้มือตะเกียกตะกายคลานมาหาซ่งหมางอย่างรวดเร็ว เล็บสีแดงสดแหลมคมหมายจะทิ่มแทงใส่เธอ
ซ่งหมางจ้องมองเล็บเหล่านั้นพลางเปรย “ทำเล็บมาสวยดีนะ ผมก็ดูดำเงางามดี ทรงนี้สวยเลยอะ... รางวัล!”
คนไข้หญิง: ???
ยังไม่ทันที่ผีสาวจะได้ตั้งตัว ซ่งหมางก็ควักปึกเงิน กงเต็ก ออกมาปึกใหญ่
“ใครบอกว่าคุณลงทะเบียนแผนกรวยไม่ได้ล่ะ นี่ไง เงินมาหาถึงที่แล้ว”
แปะ!
ซ่งหมางฟาดเงินกงเต็กปึกนั้นใส่หน้าคนไข้หญิงเต็มแรง จนผีสาวถึงกับเอ๋อไปชั่วขณะ
อะไรฟะ หล่นใส่หน้าตู?
เหมือนจะเป็นเงิน...
เช็ดเข้...
ฟินจุง!
ที่แท้ความรู้สึกตอนเงินหล่นทับมันเป็นแบบนี้เองเหรอเนี่ย!
เมื่อเห็นเงินกงเต็กจำนวนมากร่วงหล่นบนพื้น ฝูงผีตนอื่นที่อยู่รอบๆ ตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโลภ พากันพุ่งเข้าใส่ทันที
“ว้าว เงินเยอะชะมัด!”
“ถอยไปให้พ้น! ของฉันเว้ย!”
คนไข้หญิงได้สติรีบใช้เส้นผมฟาดผีตนอื่นจนกระเด็นหายไป แล้วรีบตะครุบเก็บเงินกงเต็กบนพื้นอย่างรวดเร็ว
“สวรรค์ ฉันไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย ฉันรวยแล้ว ฉันรวยแล้วจริงๆ!”
ผีสาวกอดปึกเงินกงเต็กไว้แน่น จ้องมองซ่งหมางด้วยความเลื่อมใส “หมอเทวดาคะ คุณคือหมอเทวดาตัวจริงเสียงจริง! เดี๋ยวฉันจะสั่งทำโล่ประกาศเกียรติคุณมาให้เลย!”
ผีสาวเตรียมจะหอบเงินหนีไป แต่กลับถูกผีตนอื่นขวางไว้
นั่นคือคนไข้ชายตนหนึ่ง
เขาจ้องซ่งหมางพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ไหนบอกว่าเป็นฮ่องเต้ไง? พวกเราติดตามท่านก่อกบฏ ทำไมท่านถึงไม่จ่ายเบี้ยหวัดให้พวกเรา แต่กลับให้เงินยัยผู้หญิงนี่เยอะแยะ? หรือท่านจะเป็นฮ่องเต้ทรราช?!”
คนไข้ชายที่เปลือยท่อนบนโผล่ออกมาตะโกนจากที่ไกลๆ “ทุกคนอย่าไปเชื่อนะ! ยัยนี่ไม่ใช่ฮ่องเต้หรอก ขนาดเงินเดือนข้าราชบริพารยังไม่มีปัญญาจ่ายเลย!”
“พวกเจ้ามาทำตามคำสั่งข้าดีกว่า ถ้าข้าเจอขุมทรัพย์บรรพบุรุษเมื่อไหร่ ข้าจะพาพวกเจ้าไปเสวยสุขเอง! ทหาร! จับนังคนลวงโลกที่แอบอ้างเป็นฮ่องเต้ไปแขวนคอเดี๋ยวนี้!”
“แกจะแหกปากทำไมเนี่ย?”
ซ่งหมางปรายตามองพลางแคะหู “ขนาดชุดมังกรสักชุดแกยังไม่มีเลย จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายเงินเดือน นี่มันขายฝันชัดๆ”
คนไข้คนนั้นแค่นเสียง “พูดเหมือนแกจ่ายได้งั้นแหละ แกก็แค่เอาชุดมังกรกับตราประทับมาข่มคนอื่นไปวันๆ ความจริงแกมันไม่มีอะไรเลย ข้าต่างหากคือเชื้อพระวงศ์สายเลือดบริสุทธิ์!”
ซ่งหมางควักเงินกงเต็กออกมาอีกปึกใหญ่ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนไข้คนนั้น เธอแสยะยิ้มแล้วโยนเงินกงเต็กใบละร้อยหยวนไปที่แทบเท้าของผีตนหนึ่ง
ซ่งหมาง: “นี่คือเบี้ยหวัดของเดือนนี้ จัดการแสดงให้ข้าดูสักหนึ่งรายการสิ”
ผีตนนั้น: “พ่ะย่ะค่ะ!!!”
ผีตนนั้นไม่รู้ไปคว้าแตรโซ่วนา (Sona) มาจากไหน มายืนเป่าปรี๊ดๆ อยู่ข้างตัวซ่งหมางอย่างเอาเป็นเอาตาย
“แป๊ด! แป๊ด! ปรี๊ดดดดดด—!”
จากนั้นซ่งหมางก็ควักเงินกงเต็กออกมาอีกปึก “ใครอยากได้เบี้ยหวัดอีก? จัดการแสดงใหม่ๆ มาให้ข้าดู ใครทำดีเบี้ยหวัดนี้เป็นของคนนั้น!”
เหล่าผีตาเป็นมันวาว
“ข้าๆๆๆ ฝ่าบาทให้ข้าทำเถอะ!”
“ฝ่าบาทครับ เดี๋ยวผมแสดงให้ดู ผมเรียนวิชาศิลปะการแสดงมาตั้งแต่เด็ก!”
“ฝ่าบาท ข้าเคยเป็นนักแสดงข้างถนนมาก่อนนะ!”
ไม่นานนัก ในสวนหย่อมของโรงพยาบาลก็กึกก้องไปด้วยเสียงดนตรีอันหนวกหู
ผีที่มีเครื่องดนตรีก็ประโคมดนตรีกันสุดฤทธิ์ ผีที่ไม่มีอะไรก็ออกมาเต้นแร้งเต้นกา วิ่งวุ่นไปมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากซ่งหมาง
คนดู: ???
ผีที่ใส่รองเท้าไนกี้วิ่งวุ่นไปทั่วพลางตะโกน “ข้าบอกแล้วไงว่าฝ่าบาทคือหมอเทวดา ตั้งแต่ท่านมา ดวงข้าก็ดีวันดีคืน!”
“นอกจากจะมีรองเท้าใหม่ใส่แล้ว ข้ายังได้รับเบี้ยหวัดตั้งสองพันหยวน เยอะกว่าที่ข้าทำงานอยู่ที่นี่ทั้งปีอีกนะเนี่ย!”
ซ่งหมางจึงกวักมือเรียก “เฮ้ เจ้าไนกี้ มานี่หน่อย”
ผีใส่รองเท้าไนกี้โผล่มาตรงหน้าซ่งหมางทันที “ฝ่าบาท มีอะไรให้หม่อมฉันรับใช้พ่ะย่ะค่ะ?”
ซ่งหมางมองเข้าไปในตัวอาคารโรงพยาบาล แล้วสั่งกำชับ “ข้างในมีคนกำลังมา คงจะมาถามว่าพวกแกทำอะไรกันอยู่ แกวิ่งไปบอกพวกนั้นนะว่าข้าตายแล้ว ตอนนี้พวกแกกำลังจัดงานศพให้ข้าอยู่”
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”
เจ้าไนกี้รีบวิ่งไปหลอกผีตัวอื่นทันที
หลังจากเจ้าไนกี้ไปได้ไม่นาน ซ่งหมางเตรียมจะหาคนไข้หญิงที่ดูเหมาะสมสักคนเพื่อ "สลับตัวตน"
ทว่าทันทีที่เธอลุกขึ้น ยืนขึ้นมา จู่ๆ ก็มีกระแสไอเย็นเยียบอาถรรพ์พุ่งจู่โจมมาจากทางด้านหลัง
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น