ตอนที่ 71 ที่แท้เธอคือคนที่หั่นตัวเองจนแหลก!
“หลังจากที่เธอลงมาได้ไม่นาน ฉันก็ลงมาตาม ตอนที่เธอไปพบผู้อำนวยการ ฉันหาศพของตัวเองเจอแล้วล่ะ รีบหนีไปจากที่นี่กันเถอะ!
ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว ผู้อำนวยการกำลังจะคลุ้มคลั่ง พวกเราสู้เขาไม่ไหวหรอก เขาอยากให้พวกเราวิญญาณแตกสลาย และจะตามล่าพวกเราไม่เลิกแน่!”
“ก็ได้”
ซ่งหมางนึกถึงคำพูดที่ผู้อำนวยการบอกเมื่อครู่ เธอหันไปจ้องมองหุ่นกระดาษจางหมิงหัวเขม็ง
ซ่งหมางเอ่ย “ในเมื่อแกหาศพตัวเองเจอแล้ว ร่างที่ฉันให้แกไปก็คืนมาได้แล้วใช่ไหม?”
“ยังไม่ได้หรอกจ้ะ” จางหมิงหัวตอบ “ศพเดิมของฉันมันขาดหายไปหลายส่วน ใช้ไม่ดีเท่าร่างที่เธอให้หรอก”
“ขอดูศพแกหน่อยได้ไหม? ฉันจะได้รู้ว่าขาดส่วนไหนไปบ้าง”
จางหมิงหัวเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาทันที “ศพน่ะคือหัวใจหลักของฉัน ใครก็ตามที่ได้มันไปจะสามารถทำให้ฉันวิญญาณแตกสลายได้
จู่ๆ เธอมาถามเรื่องนี้ทำไม? หรือว่า... เธออยากจะกำจัดฉันงั้นเหรอ?”
“เปล่าเสียหน่อย” เห็นผีสาวมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้น ซ่งหมางจึงไม่เซ้าซี้ต่อ
ติ๊ง! ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง
“รีบไปเร็ว!” จางหมิงหัวออกแรงลากซ่งหมางพุ่งออกไปข้างนอก
พวกเธอมาถึงประตูใหญ่ตรงโถงชั้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว ประตูบานนี้ไม่ได้ล็อก จางหมิงหัวผลักประตูหน้าต่างกระจกออกได้อย่างง่ายดาย
เธอกำลังจะวิ่งออกไป แต่กลับพบว่าซ่งหมางยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แถมยังก้มมองนาฬิกาข้อมืออยู่
“ทำไมยังไม่ตามมาอีก?”
“ฉันกำลังดูเวลาน่ะ” ซ่งหมางเอ่ย “ตอนนี้เที่ยงคืนตรงเป๊ะเลย ถ้าฉันออกไปข้างนอกจะไม่อันตรายเหรอ? ฉันว่าฉันกลับไปกบดานที่ห้องเวรสักคืน รอเช้าแล้วค่อยไปดีกว่า”
แต่จางหมิงหัวกลับค้าน “จะอันตรายอะไรกันเล่า ออกไปจากที่นี่ก็หนีพ้นแล้ว! ทุกอย่างที่เธอเห็นมันคือภาพลวงตา ทางออกจากที่นี่อยู่หลังประตูบานนี้แหละ!”
จังหวะนั้นเอง จากทางลิฟต์ที่เชื่อมไปถึงชั้นใต้ดิน มีเสียงคำรามโหยหวนและเสียงตะโกนอย่างเคียดแค้นดังแว่วมา
“จางหมิงหัว! จางหมิงหัว นังผู้หญิงใจอำมหิต! ฉันจะให้แกไปลงนรกเป็นเพื่อนยัยหนูซีซี!”
ตามมาด้วยเสียงทำลายข้าวของดังสนั่นมาจากใต้ดิน
จางหมิงหัวสีหน้าเปลี่ยนไป รีบเร่งซ่งหมาง “ได้ยินไหม ผู้อำนวยการคลั่งแล้ว! ถ้าเขามีถึงที่นี่พวกเราตายแน่! ต่อให้เธอหนีไปซ่อนในห้องเวร ดาบของเขามันร้ายกาจมาก เขาสามารถพังเข้าไปสับเธอให้ตายได้!”
ซ่งหมางเริ่มมีสีหน้าหวาดหวั่น “งั้นพวกเราก็รีบไปเถอะ!”
ซ่งหมางวิ่งออกไปทางประตูใหญ่
ทว่าวินาทีต่อมา เธอกลับสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกมหาศาลจากด้านหลังที่ผลักเธอจนถลาเข้าไปในสวนหย่อมหน้าตึก
เสียงเย็นเยียบของจางหมิงหัวดังไล่หลังมา “แกไปตายซะเถอะ! ร่างกายนี้เป็นของฉันคนเดียว ฉันไม่ได้เป็นโรคจิตเภทเสียหน่อย! ร่างกายนี้มีแค่บุคลิกของฉันคนเดียว แกมันควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แกไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ด้วยซ้ำ!”
ซ่งหมางล้มคะมำลงบนพื้นหญ้า
เธอหมอบอยู่บนพื้น ทว่าในแววตากลับไม่มีความประหลาดใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ
“แกเป็นโรคจิตเภทจริงๆ ด้วยสินะ แกไม่ใช่หมอหรอก แกน่ะคือคนไข้! เรื่องที่แกเล่าให้ฉันฟังทั้งหมด แกกุขึ้นมาเองใช่ไหม? อ้อ ไม่สิ... ต้องบอกว่าแกมโนขึ้นมาเองต่างหาก”
เสียงโกรธแค้นของจางหมิงหัวดังขึ้น “กุเรื่องอะไร! มโนอะไร! สิ่งที่ฉันพูดคือความจริงทั้งนั้น ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันเลย!
ไอ้แก่ตายซากนั่นมันจ้องจะทำมิดีมิร้ายฉัน แถมยังอ้างว่าจะรักษาฉันแล้วจับฉันขังไว้! ความจริงมันก็แค่อยากจะครอบครองตัวฉันไว้คนเดียว!
แล้วก็หลานสาวของมันด้วย ยัยเด็กนั่นเห็นหน้าฉันทีไรก็แกล้งยิ้มโง่ๆ ให้ ลับหลังก็ด่าฉัน แถมยังส่งนมผสมยามาให้ฉันดื่ม หวังจะให้ไอ้แก่พยายามลวนลามฉัน!
หึๆ ในเมื่อไอ้แก่เขารักฉันมากนัก ฉันก็จะสนองให้! ฉันไปถอดเสื้อผ้าในห้องทำงานมันแล้วแจ้งตำรวจว่ามันข่มขืนฉัน ให้มันโดนไล่ออกซะ!
แล้วฉันก็จับยัยเด็กเวรนั่นโยนลงมาจากชั้นห้าจนกระดูกแหลกละเอียด ดูซิว่ามันยังจะกล้าวางยาฉันอีกไหม! ฮ่าๆๆๆๆ!”
พูดถึงตรงนี้ จางหมิงหัวก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในโถง แล้วหยิบกุญแจสายยูขนาดใหญ่มาล็อกประตูหน้าต่างกระจกไว้อย่างแน่นหนา
เธอยืนอยู่หลังบานกระจก จ้องมองซ่งหมางด้วยสายตาอาฆาต “แกเองก็ไม่ใช่ของดีเหมือนกัน เอาแต่พูดกรอกหูฉันทุกวันว่าตรงนั้นทำไม่ถูก ตรงนี้ทำผิด แถมยังจ้องจะยึดร่างฉันไปถาวรอีก!
ฉันยอมหั่นร่างกายออกเป็นสองซีก แบ่งให้แกคนละครึ่งแกก็ยังไม่พอใจ! ฉันเลยยอมเฉือนร่างส่วนของฉันแบ่งให้แกไปอีกนิด แกก็ยังไม่หยุดรังควานฉัน!
ในเมื่อเป็นแบบนั้น แกก็ไปตายซะ! ร่างกายนี้เป็นของฉันคนเดียว ต่อไปนี้ฉันจะเป็นบุคลิกเดียวที่เหลืออยู่ ฉันไม่ได้เป็นโรคจิตเภท!”
อิ่นเตี๋ยยืนอยู่ข้างๆ ซ่งหมาง เดิมทีเธอตั้งใจจะเข้าไปขัดขวางจางหมิงหัวไม่ให้ล็อกประตู แต่ซ่งหมางส่งสัญญาณให้เธออยู่เฉยๆ
อิ่นเตี๋ยจึงได้แต่ยืนนิ่ง แล้วชูมือถือไลฟ์สดต่อไป
ผู้ชมที่ได้ยินคำพูดของจางหมิงหัวต่างพากันช็อก
【เมื่อกี้สตรีมเมอร์เคยบอกว่ามีศพหั่นชิ้นส่วนติดเข้ามาในโรงพยาบาลด้วย จางหมิงหัวคือวิญญาณของศพนั้น ตอนแรกเธอบอกว่าผู้อำนวยการเป็นคนหั่นศพเธอ แต่จากที่พูดมานี่... หมายความว่าเธอหั่นตัวเองงั้นเหรอ?!】
【ฉิบหายแล้ว ใช่จริงๆ ด้วย! เธอทะเลาะกับอีกบุคลิกหนึ่งในร่างตัวเอง เลยตัดสินใจหั่นร่างกายแยกเป็นสองซีกกะจะแบ่งกันคนละครึ่งกับอีกบุคลิก】
【แต่พอบุคลิกนั้นไม่ยอมรับการแบ่งแบบนี้ เธอก็เลยสับตัวเองจนแหลกละเอียด...】
【ดูเหมือนว่าพอเข้าดันเจี้ยนมา จางหมิงหัวจะทึกทักเอาเองว่าสตรีมเมอร์คืออีกบุคลิกหนึ่งของเธอ เธอเลยหลอกลวงมาตลอด! เธอไม่ได้จะพาหนี แต่จะล่อมาฆ่า!】
【พระเจ้า... ดันเจี้ยนนี้น่าขนลุกมาก พลิกผันจนตามไม่ทันจริงๆ สมกับที่เป็นดันเจี้ยนเดี่ยว 4 ดาวที่อัปเกรดความยากขึ้นมา!】
【ผู้อำนวยการบอกว่าเธอมีอาการระแวงว่าคนจะมาทำร้าย แสดงว่าเรื่องหลานสาววางยาอาจจะเป็นแค่ภาพหลอนที่เธอคิดไปเอง... แต่เธอดันฆ่าเด็กจริงๆ โดยการโยนลงมาจากชั้นห้า! โคตรสยอง!】
ที่สวนหย่อมหน้าตึก...
อิ่นเตี๋ยสัมผัสได้ว่ารอบๆ เริ่มมีเงามืดลึกลับปรากฏตัวขึ้นมากมาย เธอรีบเขยิบเข้าไปใกล้ซ่งหมาง
“เจ้านายคะ ในสวนเริ่มมีผีโผล่มาเยอะแล้วค่ะ พวกมันจ้องจะเล่นงานเจ้านาย ดูเหมือนจางหมิงหัวจะตั้งใจขังเจ้านายไว้ข้างนอก เพื่อไม่ให้เข้าบ้านปลอดภัยได้ และให้ตายด้วยน้ำมือผีพวกนี้!”
“อืม”
ซ่งหมางลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นที่ชายเสื้ออย่างใจเย็น ดูท่าทางเธอจะไม่ได้ยี่หระกับฝูงผีเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
เธอปรายสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งมองไปยังประตูหน้าต่างกระจก
คนที่ "มีปัญหา" น่ะ...
ไม่ได้มีแค่จางหมิงหัวคนเดียวหรอก
ที่หลังบานกระจก จางหมิงหัวฉีกยิ้มกว้างด้วยความสะใจ เธอรอคอยที่จะเห็นซ่งหมางถูกฝูงผีรุมฉีกทึ้ง
ไม่นานนัก หมอชายก็เดินออกมาจากทางเดินมายืนซ้อนหลังจางหมิงหัว
ใบหน้าของหมอชายประดับด้วยรอยยิ้ม เขาจ้องมองจางหมิงหัวด้วยแววตารักใคร่พลางเอ่ย “หมิงหัว อาการป่วยของคุณใกล้จะหายดีแล้วนะ หลังจากที่คุณลาออกไป ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว ไม่นึกเลยว่าคุณจะกลับมา
คุณเป็นคนรักษาโรคของฉันจนหาย ตอนนี้ฉันก็ช่วยรักษาโรคของคุณจนหายเหมือนกัน พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปเสียที”
จบตอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น