ตอนที่ 63 กะจะเพิ่มความยากให้ฉันคนเดียวเลยใช่ไหม?
ห้องที่ซ่งหมางเห็นตรงหน้าไม่ใช่ห้องพักผู้ป่วย แต่เป็นห้องเวรของหมอ
ภายในห้องเวรนี้มีเตียงนอนหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้า ตู้หนังสือ โต๊ะทำงาน และสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ
ข้างตู้เสื้อผ้ามีราวแขวนเสื้อกาวน์สีขาวอยู่ตัวหนึ่ง นอกจากนี้ยังมีห้องน้ำในตัวด้วย
ซ่งหมางหยิบโทรศัพท์กระดาษกงเต็กออกมาดูรูปถ่ายแบบสอบถามที่เธอแอบถ่ายไว้
ตอนที่หมอชายกรอกแบบสอบถามเสร็จแล้วเธอหยิบมาดูนั้น เธอได้ถ่ายรูปเก็บข้อมูลไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอกวาดสายตามองคำถามเหล่านั้นอีกรอบ
“ถ้าในดันเจี้ยนนี้ ฉันไม่ใช่ตัวฉัน แต่เป็นตัวละครอื่น งั้นตอนนี้ฉันก็ชื่อจางหมิงหัว เป็นหมอ แถมยังบาดเจ็บสาหัสงั้นเหรอ?”
ซ่งหมางนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้โทรศัพท์ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตเกี่ยวกับหมอโรงพยาบาลบ้าที่ชื่อจางหมิงหัว
โรงพยาบาลบ้าเขตบูรพาถือเป็นโรงพยาบาลเก่าแก่ของเมืองเจียงซื่อ ข้อมูลในเน็ตจึงมีไม่มากนัก แต่ซ่งหมางก็ยังพอหาข้อมูลของคนชื่อจางหมิงหัวเจอ
เธอเป็นหมอผู้หญิง เคยทำงานที่โรงพยาบาลบ้าเมืองเจียงซื่อ ต่อมาโรงพยาบาลปิดตัวลงจึงย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลอื่น
ในเน็ตมีรูปถ่ายตอนจางหมิงหัวทำงานที่โรงพยาบาลอื่นค่อนข้างเยอะ ซ่งหมางไล่ดูอย่างละเอียดทุกรูป
จนกระทั่งเธอเห็นรูปใบหนึ่ง รูม่านตาของเธอพลันหดเกร็ง “นาฬิกาข้อมือที่เธอใส่ในรูปนี้ มันคือเรือนเดียวกับที่หมอชายให้ฉันมาเลยนี่นา?”
นั่นหมายความว่า นาฬิกาข้อมือเพียงเรือนเดียวที่บอกเวลาได้ถูกต้องในดันเจี้ยนนี้ แท้จริงแล้วคือของของ “เธอ”
แต่ถ้ามันเป็นของ “เธอ” ทำไมมันถึงไปอยู่ในมือหมอชายได้? ในเมื่อ “เธอ” ลาออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว ทำไมถึงต้องกลับมาที่นี่อีก?
แล้ว “เธอ” ไปบาดเจ็บมาได้ยังไง?
ในใจซ่งหมางเต็มไปด้วยข้อสงสัยเกี่ยวกับหมอจางหมิงหัว เธอสังหรณ์ใจว่าข้อมูลตัวตนของจางหมิงหัวจะเป็นกุญแจสำคัญในการผ่านด่าน
ซ่งหมางอ่านข้อมูลในเน็ตจนหมดเท่าที่หาได้ แต่ข้อมูลที่ได้มาก็ยังจำกัดอยู่ดี เธอจึงตัดสินใจเปิดไลฟ์สดผ่านมือถือทันที
ทางกรมปราบผีได้ประกาศเรื่องดันเจี้ยนสวนสนุกหายไปให้สาธารณชนทราบแล้ว
ดันเจี้ยนนั้นหลังจากที่พวกซ่งหมางเข้าไปได้ไม่นานก็อัปเกรดเป็นระดับ 4 ดาวทันที คนภายนอกจำนวนมากจึงเฝ้าจับตาดูว่าพวกเขาจะผ่านด่านได้หรือไม่
ไม่มีใครคาดคิดว่าพวกเขาไม่เพียงแต่รอดออกมาได้ แต่ยังทำลายดันเจี้ยนทิ้งไปอีกแห่งแล้ว
ชาวเน็ตที่ไม่เคยดูไลฟ์ของซ่งหมางต่างพากันมาซุ่มรอในห้องไลฟ์ของเธอ เพื่อขอดูหน้าค่าตาของยอดคนที่ทำลายดันเจี้ยนอันตรายติดต่อกันถึงสองครั้งว่าเป็นคนแบบไหน!
ทันทีที่ซ่งหมางเปิดไลฟ์ ผู้ชมจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามา มีทั้งผู้ชมหน้าใหม่และหน้าเก่าที่กระหน่ำเปย์ของขวัญราคาแพงให้เธอไม่หยุด
เอฟเฟกต์การโดเนทเต็มหน้าจอจนบังหน้าซ่งหมางมิดไปหมด
“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเปย์มา ฉันไม่ได้ขาดแคลนเงินกงเต็กพวกนี้ เก็บไว้ใช้เองเถอะ”
ซ่งหมางเอ่ย “ตอนนี้ฉันอยู่ในดันเจี้ยนใหม่แล้ว จะให้พวกคุณดูสถานการณ์ฝั่งนี้หน่อย”
【จะเปย์ซะอย่าง มีปัญหาเหรอ? คราวที่แล้วเธอยังบ่นว่าฉันเปย์น้อยไปอยู่เลยไม่ใช่หรือไง? คราวนี้จัดไปห้าล้าน! ทำลายดันเจี้ยนให้ดูอีกรอบสิ!】
【ไม่ใช่ว่าฉันอยากเปย์นะ แต่มือมันไปเองโว้ยยย! เมื่อบ่ายฉันผ่านไปแถวสวนสนุกมา เกือบช็อกตายแหน่ะ นั่นมันดันเจี้ยน 4 ดาวแห่งแรกของเจียงซื่อเลยนะ ถ้าฉันหลุดเข้าไปคงไม่รอดแน่!】
【เธอเป็นคนทำลายดันเจี้ยนจริงๆ เหรอ? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ทำได้ยังไงเนี่ย โคตรเทพ!】
ซ่งหมางเดิมทีตั้งใจจะถามข้อมูลเกี่ยวกับดันเจี้ยนนี้ แต่ผู้ชมทุกคนกลับเอาแต่คุยเรื่องที่เธอทำลายสวนสนุก ไม่มีใครสนใจสิ่งที่เธอพูดเลยสักคน
จู่ๆ ซ่งหมางก็เงียบเสียงลง
เธอจ้องมองเข้าไปในกล้องด้วยสายตาเย็นเยียบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยถามออกมาว่า “ฉันสวมชุดนอนสีแดงอยู่หรือเปล่า?”
ผู้ชม: “...”
คนดูไลฟ์ที่ส่วนใหญ่อยู่ในเขตปลอดภัย เมื่อถูกเธอถามกะทันหันแบบนั้นต่างก็พากันขนลุกซู่
ซ่งหมางถามย้ำอีกครั้ง “ฉันสวมชุดนอนสีแดงอยู่ไหม? พวกคุณมองเห็นชุดนอนสีแดงบนตัวฉันหรือเปล่า?”
【แม่เจ้า... หน้าตาเธอตอนนี้ดูสยองมากเลยอะ ไม่ใช่โดนผีเข้าหรอกนะ?】
【ชุดนอนสีแดงอะไรกัน เธอใส่เสื้อกันหนาวมีฮู้ดสีเทา ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีฟ้าไม่ใช่เหรอ!】
【เธอโดนผีเข้าชัวร์... เดี๋ยวๆ บรรยากาศรอบตัวเธอนี่ทำไมดูคุ้นๆ จัง เหมือนจะเป็นบ้านปลอดภัยในดันเจี้ยนที่ฉันเคยผ่านเลย】
ทุกคนเริ่มหันมาสนใจสถานการณ์ของซ่งหมาง
ซ่งหมางจึงเอ่ยว่า “ตอนนี้ฉันอยู่ที่ดันเจี้ยนโรงพยาบาลบ้าเขตบูรพา มีใครเคยผ่านที่นี่บ้างไหม? ทางออกของโรงพยาบาลอยู่ที่ไหน?”
ไม่นานก็มีคนตอบกลับมา
【ฉันๆๆๆ! ท่านเทพ ผมรู้จักดันเจี้ยนนี้ ผมเพิ่งผ่านด่านมา!】
【ทางออกอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดิน ต้องออกทางลานจอดรถเท่านั้นถึงจะหนีออกจากโรงพยาบาลได้จริงๆ ถ้าออกทางอื่นจะวนกลับมาที่โถงกลางเหมือนเดิม!】
ซ่งหมางถามต่อ “ตอนที่นายผ่านด่านมันระดับกี่ดาว? นายเจอหมอชายที่ให้ทำแบบสอบถามไหม? แล้วจางหมิงหัวคือใคร?”
【ตอนผมผ่านมันแค่ 2 ดาวเองครับ ไม่เห็นมีใครให้ทำแบบสอบถามเลย ส่วนจางหมิงหัวนี่ไม่รู้จักครับ】
ระดับ 2 ดาวไม่เจอจางหมิงหัว แต่ตอนนี้ดันเจี้ยนอัปเกรดเป็น 4 ดาว ดูท่าการที่ดันเจี้ยนขยับเลเวลขึ้นอย่างกะทันหันน่าจะเกี่ยวข้องกับชื่อจางหมิงหัวนี่แน่ๆ
ซ่งหมางนิ่งคิดแล้วถามอีกคำถาม “ตอนเที่ยงคืนจะเกิดอะไรขึ้น?”
อีกฝ่ายตอบอย่างกระตือรือร้น 【โรงพยาบาลบ้ามีสัตว์ประหลาดเยอะมาก หลังเที่ยงคืนพวกมันจะออกมาไล่ล่ามนุษย์อย่างบ้าคลั่ง ต้องรอถึงเจ็ดโมงเช้าฟ้าถึงจะสว่าง พวกมันถึงจะหายไป แนะนำว่ารอให้เช้าก่อนค่อยไปหาทางออกที่ลานจอดรถใต้ดินครับ】
【แต่ทางเข้าลานจอดรถมันถูกซ่อนอยู่ คุณต้องถามข้อมูลจากคนไข้ในโรงพยาบาลถึงจะรู้ ซึ่งกฎเตือนไว้ว่าต้องถามคนไข้ตอนกลางวันเท่านั้นนะ】
กฎเตือนว่าต้องถามคนไข้ตอนกลางวันเท่านั้น?
ทำไมกฎที่เธอได้มาไม่เห็นมีบอกเลยล่ะ!
กฎ 3 ข้อที่เธอได้รับคือ:
กฎข้อที่ 1: โปรดจำสีเสื้อผ้าที่คุณสวมใส่ไว้ให้ดี
กฎข้อที่ 2: จงรักษาปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วยทุกคน แต่พวกเขามักจะพูดจาไร้สาระ อย่าหลงเชื่อคำพูดของผู้ป่วยง่าย ๆ
กฎข้อที่ 3: จงกลับเข้าห้องพักก่อนเวลาเที่ยงคืน
กฎที่เธอได้มา นอกจากจะไม่มีคำเตือนว่าห้ามคุยกับคนไข้ตอนกลางคืนแล้ว ยัง “บังคับ” ให้เธอต้องรักษาปฏิสัมพันธ์กับคนไข้ทุกคนอีกด้วย
หรือว่ากฎ 3 ข้อนี้จะมีปัญหา?
ถ้ากฎมีปัญหา ก็แสดงว่ามันถูกปนเปื้อน หรือว่าดันเจี้ยนนี้ก็มีผู้บุกรุกเหมือนกัน?
ซ่งหมางอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น “นี่กะจะเพิ่มความยากให้ฉันคนเดียวเลยใช่ไหม?”
โชคดีที่เมื่อกี้เธอเจอหมอชาย ไม่ใช่คนไข้ เลยยังไม่ต้องทำตามกฎบ้าๆ นั่น ไม่อย่างนั้นคงเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นแน่
ดันเจี้ยนโรงพยาบาลบ้าเขตบูรพาก่อนหน้านี้เป็นแค่ระดับ 2 ดาว ไม่ถือว่าเป็นดันเจี้ยนยาก จึงมีเหล่ายอดฝีมือในฟอรั่มผ่านด่านได้มากมาย
ในห้องไลฟ์สดเริ่มมีคนเข้ามาถกกันเรื่องดันเจี้ยนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
ซ่งหมางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “พวกคุณไม่มีใครรู้จักคนชื่อจางหมิงหัวในดันเจี้ยนนี้เลยเหรอ? แล้วไม่เคยเจอหมอชายด้วยใช่ไหม?”
“ถ้าพวกคุณไม่เคยเจอพวกเขา แล้วพวกคุณได้นาฬิกาข้อมือของจางหมิงหัวมาเพื่อดูเวลาที่ถูกต้องได้ยังไงล่ะ?”
【ที่โถงกลางมีนาฬิกาแขวนนี่ครับ บางห้องก็มีนาฬิกาติดผนัง ดูเวลาจากตรงนั้นก็ได้ไม่ใช่เหรอ?】
【ใช่ๆ ดูจากนาฬิกาแขวนได้เลย ผมก็ไม่เคยเจอใครชื่อจางหมิงหัวนะ】
【กฎเตือนไว้ชัดเจนไม่ใช่เหรอว่า ในโรงพยาบาลบ้าไม่มีหมอ แล้วทำไมซ่งหมางถึงเอาแต่บอกว่าเธอเจอหมอชายล่ะ?】
ซ่งหมาง: ???
นี่มันกฎอีกข้อที่ฉันไม่เคยเห็นอย่างนั้นเหรอ?
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น