ตอนที่ 56 ฉันก็ไม่อยากหักหลังหรอกนะ แต่เธอให้เยอะเกินไปจริงๆ!
ข้างนอกห้องเก็บของมีเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่คุ้นเคยดังขึ้น "คิกคิกคิก ในที่สุดก็ติดกับจนได้ ยัยผู้หญิงคนนี้หลอกยากที่สุดในบรรดาผู้เล่นเลย! แต่น่าเสียดายนะที่ทักษะการต้มตุ๋นของฉันมันเหนือชั้นกว่า!"
พื้นที่นอกห้องเก็บของแตกกระจายราวกับกระจกเงา สถานการณ์ในห้องครัวที่ซ่งหมางเห็นก่อนหน้านี้ไม่เหมือนความจริงเลยสักนิด
เชฟผีกอดลูกหมาไว้และยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง ประตูห้องเก็บของเปิดอ้าออก ด้านนอกมีแผ่นหนังมนุษย์เปื้อนเลือดที่เต็มไปด้วยรูโหว่ลอยคว้างอยู่
"ใครหัวเราะน่ะ?!"
เสียงหัวเราะของแผ่นหนังทำเอาลูกหมาสะดุ้งตื่น มันเห่าใส่เขาไม่หยุดจนเชฟผีตื่นขึ้นมาด้วย
"หึๆ"
แผ่นหนังหัวเราะอย่างลำพองใจ ก่อนจะมุดเข้าไปในห้องเก็บของที่มืดมิดแล้วปิดประตูดังปัง
"เปิดประตูนะ!"
กว่าเชฟผีจะอุ้มลูกหมาพุ่งตามมา ประตูห้องเก็บของก็ถูกปิดตายเสียแล้ว ต่อให้เชฟผีจะพยายามแค่ไหนก็เปิดไม่ออก
คนอื่นๆ ที่นอนอยู่ในร้านอาหารต่างถูกเสียงทุบประตูของเชฟผีปลุกให้ตื่น ทุกคนรีบวิ่งมาดูสถานการณ์
ซ่งเหวินฉีตื่นมาสิ่งแรกที่ทำคือมองหาซ่งหมาง พอหาไม่เจอก็เริ่มลนลานทันที
"ซ่งหมางหายไปไหน ยัยหนูไปไหนแล้ว!"
เชฟผีในห้องครัวตอบกลับ "ผมเห็นเธอแล้ว เธอเข้าไปในห้องเก็บของ โดนไอ้ตัวนั้นหลอกเข้าไป!"
ซูอวิ๋นรีบถาม "ตัวอะไรคะ?"
"หนังมนุษย์ แผ่นหนังมนุษย์ที่บินไปบินมานั่นแหละ!"
"อะไรนะ! มันอีกแล้วเหรอ!"
ทุกคนหน้าถอดสี
ซูอวิ๋นแววตาหม่นแสงลง ถามเชฟผีอีกครั้ง "ในห้องเก็บของมีอะไร? ทำไมถึงเปิดไม่ออก?"
"ผมไม่รู้"
เชฟผีตอบด้วยความอับอาย "ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่ร้านอาหารนี้ ผมก็ไม่เคยเปิดห้องเก็บของได้เลย จริงๆ แล้วอาหารที่ผมเอามาเสิร์ฟพวกคุณน่ะ ผมไปขโมยมาจากดันเจี้ยนอาถรรพ์ที่อื่นทั้งนั้นแหละ"
ซูอวิ๋น: "..."
คนอื่นๆ: "..."
ทุกคนข้างนอกห้องเก็บของต่างกระวนกระวาย พยายามหาทางเปิดประตูทุกวิถีทาง แต่ทว่าสถานการณ์ภายในห้องเก็บของกลับไม่ได้วิกฤตอย่างที่พวกเขากังวลเลยสักนิด
ซ่งหมางยืนพิงผนังอย่างสงบนิ่ง จ้องมองไปที่มุมห้องเก็บของ เห็นบนหีบใบใหญ่มีศาลวางอยู่หลังหนึ่ง
ศาลหลังนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนข้างนอก ภายในมีเทวรูปปั้นดินตั้งอยู่ หน้าตาเหมือนเปี๊ยบกับเทวรูปที่เธอเคยเห็นในดันเจี้ยน "การล้างแค้นของนางงู"
ดูท่าเมืองเจียงซื่อจะเป็นถิ่นของเทพชิงอวี่อะไรนี่สินะ ดันเจี้ยนอาถรรพ์ส่วนใหญ่ในเมืองเจียงซื่อน่าจะถูกสร้างขึ้นโดยพระองค์
เทพชิงอวี่... ขนนกสีเขียว...
หรือขนนกพวกนั้นจะเป็นตัวแทนพลังของเทวรูป เมื่อกี้พระองค์คงลงมือหลอกตาเธอสินะ?
ข้างหลังหีบไม้ที่วางศาลมีประตูเหล็กสีแดงตั้งอยู่ บานประตูนี้ดูคุ้นตามาก
ซ่งหมางนึกได้ว่าตอนเดินสำรวจสวนสนุกเธอเคยเห็นมัน เธอจำได้ว่านั่นน่าจะเป็นประตูหลังของร้านอาหาร
ดูเหมือนในห้องเก็บของนี้จะไม่มี "ทางออก" อะไรทั้งนั้น แล้วเจ้าหนังมนุษย์นั่นหลอกเธอมาพบเทวรูปทำไมกันแน่?
ปัง!
หนังมนุษย์ปิดประตูห้องเก็บของตามเข้ามา มันเอ่ยกับเทวรูปว่า "ข้าหลอกยัยนั่นเข้ามาแล้ว รีบใช้พลังของท่านสลายอิทธิพลของยันต์คุ้มครองนั่นซะ ข้าจะได้สิงสู่ยัยผู้หญิงคนนี้ไปโทรศัพท์เรียกหมอได้เสียที!"
ซ่งหมางที่ยืนพิงประตูอยู่ แกล้งพูดเลียนเสียงแผ่นหนังออกมา "ข้าหลอกยัยนั่นเข้ามาแล้ว รีบใช้พลังของท่านสลายอิทธิพลของยันต์คุ้มครองนั่นซะ ข้าจะได้สิงสู่ยัยผู้หญิงคนนี้ไปโทรศัพท์เรียกหมอได้เสียที!"
หนังมนุษย์: ??!
มันรีบหันขวับมามอง แต่กลับไม่เห็นซ่งหมาง สิ่งที่มันเห็นบนผนังคือ "แผ่นหนังมนุษย์เปื้อนเลือด" ที่หน้าตาเหมือนมันเปี๊ยบ
"แก...!"
มันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ
ในดันเจี้ยนนี้มันใช้หนังของกงอวี่เฉิงมาตลอด แผ่นหนังตรงหน้าที่หน้าตาเหมือนกงอวี่เฉิงก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่แม้กระทั่งรอยแผลทุกรอยบนหนังยังเหมือนกันเปี๊ยบ!
มันยังสัมผัสได้ว่า กลิ่นอายอาถรรพ์บนหนังแผ่นนี้ก็เหมือนกับมันทุกประการ!
ทำไมถึงมีหนังมนุษย์อีกแผ่นโผล่มาได้ล่ะ?!
แล้วยัยผู้หญิงคนนั้นหายไปไหน?!
ในศาลมีเสียงแสดงความไม่พอใจดังออกมา "เจ้าทำบ้าอะไรอยู่? ทำไมถึงกลายเป็นหนังสองแผ่น! แล้วมนุษย์ล่ะ? ข้าสั่งให้เจ้าหลอกมนุษย์คนไหนก็ได้เข้ามาคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง?"
หนังมนุษย์ยังคงตกตะลึง จ้องมองไปทางซ่งหมางโดยไม่พูดไม่จา ซ่งหมางจึงชิงพูดก่อน
"ข้าหลอกผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ นางก็กลายร่างมาเป็นเหมือนข้า!"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่!"
หนังมนุษย์ร้องลั่น "ข้าต่างหากที่หลอกยัยนั่นเข้ามา แต่นางกลายร่างเป็นเหมือนข้า! ยัยนั่นน่ะตัวปลอม!"
ซ่งหมางแสร้งทำสีหน้าไม่พอใจจ้องมันแล้วว่า "แกจะมาเลียนแบบคำพูดฉันทำไม? ต่อให้แกแปลงร่างเป็นเหมือนฉัน ท่านเทพก็ไม่มีทางจำผิดหรอก! ฉันแนะนำให้แกคืนร่างเดิมซะดีกว่า ไม่อย่างนั้นแกตายแน่!"
"แกต่างหากที่เลียนแบบคำพูดข้า!"
แผ่นหนังแผดเสียงอย่างสติหลุด "ข้าคือตัวจริง ข้าคือของจริง ยัยผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงแปลงร่างเป็นข้าได้!"
ซ่งหมางแค่นหัวเราะ "อย่าคิดว่ามาแหกปากโวยวายที่นี่แล้วท่านเทพจะเชื่อแกนะ ฉันน่ะเป็นฝ่ายเข้ามาคนแรก แล้วยังช่วยดึงแกเข้ามาด้วย ไม่อย่างนั้นแกก็ไม่กล้าเข้ามาหรอก!"
"แกสิตดแตก!"
แผ่นหนังโกรธจนแทบจะพ่นคำด่า "เมื่อกี้อยู่ข้างนอก ข้าเป็นคนผลักแกเข้ามา ข้าเลยเข้ามาทีหลังก้าวนึง!"
"เอาละ เลิกเถียงกันได้แล้ว!"
เสียงอันเย็นเยียบและเปี่ยมอำนาจดังมาจากทางศาล
ซ่งหมางสัมผัสได้ถึงสายตาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่จ้องมองมาที่ตัวเธอ พระองค์จ้องสำรวจอยู่นานครู่ใหญ่ก่อนจะละสายตาไป
เสียงนั้นเอ่ยต่อ "นึกไม่ถึงว่าวิชาจำแลงของมนุษย์คนนี้จะร้ายกาจขนาดนี้ แม้แต่ข้าก็ยังแยกแยะไม่ได้ง่ายๆ"
หนังมนุษย์ได้ยินดังนั้นก็รีบพูดต่อ "ท่านเทพ ข้าคือตัวจริงนะ ข้าเคยติดต่อกับท่าน ท่านจะจำไม่ได้ได้อย่างไร? เมื่อกี้ข้าเพิ่งขอค่าตอบแทนเพิ่ม แล้วท่านยังลงโทษข้าอยู่เลย!"
ซ่งหมางนิ่งคิดครู่หนึ่ง เธอเดินเข้าไปหาแผ่นหนังนั่นแล้วลอยวนเวียนรอบตัวมันสองสามรอบ
ในสายตาของพวกมัน สิ่งที่เห็นคือแผ่นหนังแผ่นหนึ่งลอยไปลอยมาวนรอบแผ่นหนังอีกแผ่น คล้ายกับกำลังจ้องสำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์
ซ่งหมางพึมพำ "แกนี่แสดงได้เนียนจริงๆ นะ"
หนังมนุษย์โต้กลับอย่างเกรี้ยวกราด "แกนั่นแหละที่แสดง!"
ซ่งหมางยืนหันหลังให้เทวรูป หันหน้าเข้าหาหนังมนุษย์แล้วส่งยิ้มบางๆ ให้มัน "งั้นแกบอกมาสิว่า เมื่อกี้ท่านเทพลงโทษแกยังไง? ถ้าแกเป็นตัวจริง รายละเอียดต้องไม่พลาดใช่ไหมล่ะ?"
หนังมนุษย์แค่นเสียงหึ "ของเก๊อย่างแกยังกล้ามาลองดีกับข้าอีกเหรอ? เมื่อกี้ท่านเทพใช้ขนนกสั่งสอนข้า ขนนกพวกนั้นทิ่มแทงเข้าผิวหนังข้าเหมือนลูกศร เจ็บจนแทบขาดใจเลยล่ะ! รายละเอียดพวกนี้แกไม่มีทางรู้หรอกใช่ไหมล่ะ? ฉันถามแกหน่อย ท่านเทพใช้ขนนกทั้งหมดกี่เส้น? ถ้าแกตอบไม่ได้ แกนั่นแหละคือของปลอม!"
"ฉันรู้สิ"
ซ่งหมางบอก "แต่ฉันกลัวว่าแกจะไม่รู้ว่ากี่เส้น แล้วจะมาแอบฟังคำตอบฉันน่ะสิ! เอาอย่างนี้ เราพูดตัวเลขออกมาพร้อมกัน ให้ท่านเทพเป็นคนตัดสินเอง!"
"พูดก็พูดสิ!"
หนังมนุษย์จ้องซ่งหมางตาเขม็ง ในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปาก มันก็เตรียมจะพูดออกมาเช่นกัน "ทั้งหมดมี..."
แปะ
หนังมนุษย์พลันพบว่าแผ่นหนังตรงหน้าขยับวูบหนึ่ง มีเงินกงเต็กใบสีแดงมูลค่ามหาศาลปรากฏขึ้นมาดื้อๆ แล้วแปะลงบนผิวหนังของมัน
ซ่งหมางยืนบังมุมกล้องของเทวรูปไว้ ใช้ร่างกายกำบังมืออีกข้างที่ชูนิ้วขึ้นมาห้านิ้วให้หนังมนุษย์ดู
รอยแผลที่ขนนกปักลงบนแผ่นหนังยังคงอยู่ ซ่งหมางนับไว้นานแล้ว มันมีทั้งหมดเจ็ดรู
คำตอบที่ถูกต้องคือขนนกเจ็ดเส้น
ซ่งหมางจึงโพล่งออกมาว่า "ทั้งหมดมีเจ็ดเส้น!"
หนังมนุษย์รีบตะครุบเก็บเงินกงเต็กแผ่นนั้นไว้ กระแอมไอหนึ่งทีก่อนจะรีบแก้คำพูด "เอ่อ... เหมือนจะเป็นห้าเส้นนะข้าจำไม่ค่อยแม่นเลย"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น