ตอนที่ 449 เป็นเพื่อนกันไหม?
ทว่าตอนนี้มีคนฉลาดแอบไปดูที่เครื่องคีบตุ๊กตาเครื่องแรกแล้วค้นหาอยู่พักใหญ่ แต่กลับไม่พบร่องรอยของตุ๊กตาแอปเปิลเลยสักตัว
โดนเจ้าเด็กนี่กวาดไปหมดแล้ว!
พอหันไปดูเครื่องคีบตุ๊กตาเครื่องที่สอง ก็พอจะมีอยู่บ้าง แต่ตุ๊กตาแอปเปิลตัวอื่นๆ ก็ถูกกระจายไปอยู่ในมือของลูกค้าคนอื่นเสียแล้ว
เฮ้อ ดูท่าคงจะหมดโอกาสได้เห็นต้นแอปเปิลจากเครื่องที่สองแล้ว นอกจากจะมีใครสักคนที่มีความมุ่งมั่นพอที่จะไปรวบรวมจากมือทุกคนมาไว้ที่ตัวเอง
แต่ดูท่าแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครที่มีความกล้าหาญขนาดนั้น
ทันทีที่รู้ว่าการรวบรวมครบสิบห้าตัวจะแลกต้นแอปเปิลได้ คนที่ครอบครองตุ๊กตาแอปเปิลอยู่ต้องโก่งราคาขึ้นอย่างแน่นอน ไม่มีทางซื้อมาได้ในราคาถูกๆ แน่
ถึงอย่างนั้น ก็ยังคงมีคนที่พุ่งเป้าไปที่ตุ๊กตาแอปเปิลอยู่ดี
ลองดูสักตั้ง จักรยานอาจเปลี่ยนเป็นมอเตอร์ไซค์!
เจ้าของเครื่องถูมือไปมาพลางอิจฉาคนคนนั้น นี่มันต้นแอปเปิลทั้งต้นเลยนะ! ไม่เพียงแต่เอาไว้กินเองได้ ยังเอาไปขายทำเงินได้อีกด้วย!
ได้ประโยชน์สองต่อ!
หลี่หมิงยืนชื่นชมความงามของต้นแอปเปิลอยู่พักใหญ่ ถึงค่อยได้สติ รีบเด็ดแอปเปิลมาเต็มอ้อมแขนแล้ววิ่งแจ้นเอาไปให้ลู่หลี
แถมยังเด็ดให้อีกสองลูกเอาไปให้เจ้าของเครื่อง ถือเป็นการขอบคุณที่ช่วย
เขาเองก็สามารถปฏิเสธคำขอของเขาได้ แต่กลับตอบตกลงแถมยังรื้อตุ๊กตาแอปเปิลออกมาให้จนหมด
เจ้าของเครื่องดีใจจนเนื้อเต้น ไม่นึกว่าจะมีส่วนแบ่งกับเขาด้วย เล่นเอาไม่กล้ากินเลยทีเดียว
แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้เขาสามารถหาเงินเองได้แล้ว แถมยังซื้อผลไม้กินได้ด้วย! ว่าแต่ไปซื้อที่ไหนดีนะ?
เห็นว่ามีกิจกรรมแย่งชิงผลไม้รายวันอยู่ แต่ก็แย่งไม่เคยทันเลยสักที เขาได้แต่จินตนาการไปเรื่อยเปื่อยว่า อยากให้มีร้านผลไม้จังเลยนะ
ลู่หลีดูต้นแอปเปิลเสร็จก็ถอยกลับไปขดตัวอยู่บนโซฟาเหมือนเดิม
เย่เย่นอนหมอบอยู่ข้างเท้าเธอ กำลังจ้องหน้ากับแมวสองตัวคือเสี่ยวลู่และไนไน
ทั้งสองฝ่ายต่างรู้สึกแปลกใจว่า เจ้าของไปเลี้ยงสิ่งมีชีวิตที่น่ารังเกียจอย่างแมว/สุนัขพวกนี้ได้ยังไง!
ข้างล่างกำลังจ้องหน้ากัน ส่วนบนโซฟาลู่หลีกำลังนั่งเหม่อ รู้สึกว่าเครื่องคีบตุ๊กตานี่มันก็น่าสนใจดีเหมือนกัน
ทำเป็นธุรกิจใหญ่โตได้แน่ๆ
ไม่รู้ว่าระบบคิดอะไรอยู่ ของรางวัลถึงได้น่าประหลาดใจขนาดนี้
กำลังคิดอยู่ก็ถึงเวลาอาหารเย็น เสิ่นปิงและคนอื่นๆ เดินขึ้นมา เย่เย่ได้กลิ่นคนแปลกหน้า
ก็เห่า “โฮ่งๆๆ” ขึ้นมาทันที เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง
หลัวมู่เอนตัวไปข้างหลังอย่างประหลาดใจ “หมามาจากไหนเนี่ย?”
เย่เย่ลุกขึ้น ขนสีขาวสะอาดตาปลิวไสวไปตามการเคลื่อนไหว ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปที่หลัวมู่
“ไฮ?” หลัวมู่ยื่นมือไปทักทายอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“โฮ่ง!” เย่เย่ตอบรับ แล้วแสร้งทำตัวหยิ่งผยองหมอบลงข้างเท้าลู่หลี
นอกจากเจ้าของแล้ว มันไม่ยอมให้ใครมาดีด้วยหรอก!
ลู่หลียิ้มพลางลูบหัวเย่เย่ รู้สึกว่าสัตว์พวกนี้มันช่างรู้ความจริงๆ
หลัวมู่ขยับเข้าไปใกล้ลู่หลีแล้วถามว่า “พ่อค้าลู่ คุณไปเก็บเจ้าหมานี่มาจากไหนครับ?”
เสิ่นปิงที่เดินผ่านมาหยุดฝีเท้าลงเงียบๆ และเงี่ยหูฟังอย่างอยากรู้อยากเห็น
พอนึกถึงเรื่องนี้ ลู่หลีก็เล่าแบบไม่หยุดปาก ตั้งแต่เจ้าของเครื่องขูดได้เครื่องคีบตุ๊กตา
ไปจนถึงตอนที่เธอคีบได้ตุ๊กตาสุนัขตัวน้อย รวบรวมตุ๊กตาสุนัขครบสามตัว แล้วแลกเป็นสุนัขตัวจริง...
สุดท้ายเธอก็ชี้ไปที่เย่เย่ที่หมอบอยู่บนพื้น “นั่นไง มันคือตุ๊กตาสุนัข!”
สายตาของทั้งสามคนจ้องไปที่เย่เย่พร้อมกันพลางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
หลัวมู่ตบมือเข้าหากันพลางนึกขึ้นได้ “ผมก็มีตุ๊กตาตัวหนึ่งเหมือนกัน! ไม่รู้ว่าพวกมันจะเป็นเพื่อนกันได้ไหม!”
“นั่นสิ ของนายเป็นตุ๊กตาหมีนี่ รีบเอามาเร็ว จะได้ให้พวกมันทำความรู้จักกัน!” ลู่หลีกล่าว
ทั้งคู่ดูตื่นเต้นเหมือนผู้ปกครองที่พยายามให้ลูกตัวเองคบเพื่อนเพื่อให้รู้ว่าใครตัวสูงกว่ากันเลย
หลัวมู่พอนึกภาพนั้นออกก็หลุดขำ รีบควักตุ๊กตาหมีออกจากกระเป๋าเสื้อ
ลู่หลีพูดไม่ออก “นายพกไว้ในกระเป๋าเสื้อทุกวันเลยเหรอ?”
“ใช่ครับ กลัวหาย” หลัวมู่วางตุ๊กตาหมีไว้บนโต๊ะกาแฟ แถมยังจัดท่าให้มันนั่งเรียบร้อย
หลังจากจัดแจงเรียบร้อยก็ตบหัวมันเบาๆ ไม่นาน ดวงตาของตุ๊กตาหมีก็เป็นประกายขึ้นมา
ราวกับถูกใส่จิตวิญญาณเข้าไป ตุ๊กตาหมีก็ลุกขึ้นยืน
ดวงตามันกวาดมองไปที่เจ้าของของมัน แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้น
หลัวมู่ปฏิเสธ “แหม คนเยอะแยะ กลับบ้านไปค่อยกอดนะ นี่คือเย่เย่ มาทำความรู้จักกันหน่อยสิ?”
ลู่หลีกล่าวเสริม “นี่คือหมีน้อย พวกเธอ...”
เย่เย่: “โฮ่งๆๆๆๆๆ!”
หมีน้อยนิ่งเฉยไม่อยากจะสนใจ เย่เย่เห็นดังนั้นก็หมอบลงตามเดิม
เชอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเจ้าของ อย่าหวังเลยว่าจะได้ทักทายกับฉัน เจ้าหมีเน่า!
หลัวมู่กับลู่หลีสบตากันแล้วปลอบใจตัวเอง “คนละสายพันธุ์กัน ไม่แปลกๆ”
หลัวมู่จึงอุ้มตุ๊กตาหมีขึ้นมาปลอบโยนแล้วยัดกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ
ลู่หลีลูบหัวเย่เย่อย่างปลอบโยน มันเอาหัวมาถูไถมือเธออย่างออดอ้อน
แมวสองตัวเห็นดังนั้นก็ไม่ยอมแพ้ พุ่งตัวเข้ามาในอุ้งมือลู่หลีเหมือนกระสุนปืน
ลู่หลีใจอ่อนยวบ มือทั้งสองข้างลูบไล้แมวสองตัวกับสุนัขหนึ่งตัวอย่างทั่วถึง
ภายในครัว เสิ่นปิงและฉู่หลีเซิงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมมื้อเย็น
หลังทานมื้อเย็นเสร็จก็ใกล้จะถึงเวลาปิดร้าน แต่ลู่หลีเห็นลูกค้ากลุ่มนี้ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปเลย
เธอจึงเอ่ยปากเร่ง “ร้านจะปิดแล้วนะคะ ขอเชิญทุกคนรีบออกจากร้านด้วยค่ะ!”
ลูกค้าผู้กล้าหาญรายหนึ่งเอ่ยปาก “พ่อค้าลู่ ข้างนอกหนาวขนาดนี้ พวกเราขอพักค้างคืนที่นี่ได้ไหมครับ?”
คนข้างๆ พลอยผสมโรง “รับรองไม่ทำให้คุณเดือดร้อนแน่นอน!”
“ใช่ๆ พวกเราแค่หาที่นอน อากาศข้างนอกมันหนาวเกินไปจริงๆ...”
ลู่หลีสงสัย “เอ๊ะ ทำไมพวกคุณไม่ไปฐานที่มั่นกลางล่ะ ที่นั่นมีอาหาร มีที่นอน และของกันหนาวแจกนะ”
ลูกค้าคนหนึ่งเอ่ยด้วยความลำบากใจ “ที่นั่นยังไกลอยู่นี่ครับ ไม่อยากออกไปรับลมหนาว...”
ลูกค้าอีกคนอาศัยจังหวะที่ลู่หลีใจอ่อนโน้มน้าวต่อ “ใช่ครับ พ่อค้าลู่ ให้พวกเราอาศัยคืนหนึ่งเถอะ รับรองไม่สร้างความเดือดร้อนให้คุณแน่...”
แต่ลู่หลีคิดว่าถ้าปล่อยให้มีคืนแรก ก็ต้องมีคืนที่สอง นี่ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาเลย
ในเมื่อมีที่ที่ดีกว่าอย่างฐานที่มั่นกลาง ทำไมไม่ไปกันนะ?
หรือว่าขี้เกียจเดินทาง?
ลู่หลีครุ่นคิด ไม่รู้ว่าภัยพิบัตินี้จะจบลงเมื่อไหร่ ถ้าเปิดโอกาสให้ครั้งหนึ่งแล้วคงหยุดไม่ได้แน่
เธอไม่อยากอนุญาต และไม่อยากตื่นมาเจอผู้คนนอนระเกะระกะอยู่ข้างนอกด้วย
เธอจึงย้ายสถานีรถไฟความเร็วสูงมาไว้ที่ระยะห่างจากร้านลอตเตอรี่ห้าสิบเมตร
“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปอาศัยที่สถานีรถไฟความเร็วสูงก่อนละกัน ข้างในก็มีเครื่องทำความร้อนอยู่” ลู่หลีกล่าว
เธอยอมไม่ได้ที่จะให้คนมานอนระเกะระกะอยู่หน้ารถบ้าน
แม้เมื่อก่อนจะเคยมี แต่ตอนนั้นเป็นสถานการณ์พิเศษที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้มีทางเลือกแล้ว
ผู้รอดชีวิตพอได้ยินดังนั้นก็ไม่มีข้อโต้แย้ง ขอแค่มีที่หลบฝนหลบหนาวก็พอ ยิ่งมีเครื่องทำความร้อนยิ่งดีใหญ่เลย!
พวกเขาจึงพากันวิ่งไปที่สถานีรถไฟความเร็วสูงด้วยความดีใจ
เป็นไปตามคาด ข้างในอบอุ่นเหมือนรอบๆ ร้านลอตเตอรี่ไม่มีผิด! พวกเขาต่างแยกย้ายกันหาที่นั่งลงกับพื้น
ข้างในนี้อบอุ่นมาก ต่อให้สวมชุดไม่กี่ตัวก็ไม่รู้สึกหนาวเลย
ในที่สุดก็สามารถนอนหลับได้อย่างสนิทใจเสียที...
---
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น