ตอนที่ 407 โชว์รูมรถ 4S เปิดกิจการ
เธอกล่าวต่อว่า "แต่ฉันเห็นว่ามันผ่อนจ่ายได้นะคะ จ่ายดาวน์ก่อนสักไม่กี่หมื่น แล้วค่อยผ่อนรายเดือน แบบนี้ก็ไม่เลวนะคะ ถ้าทุกคนพยายามกันหน่อยก็น่าจะพอส่งไหวค่ะ"
"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" ลู่หลีกล่าว
ขายไม่ได้ก็ไม่เป็นไร เธอไม่ได้หวังพึ่งรายได้จากร้านนี้เพียงร้านเดียวอยู่แล้ว
ใครที่มีความจำเป็น เดี๋ยวเขาก็มาซื้อเอง
อย่างคนที่ต้องเดินทางไปกลับระหว่างฐานที่มั่นต่าง ๆ หรือคนที่ต้องออกไปไกล ๆ เพื่อล่าซอมบี้ ก็สามารถซื้อรถไปไว้ใช้สัญจรได้
"เอาล่ะ เธอวางแผนจะเปิดร้านวันนี้เลยหรือเปล่า?" ลู่หลีถาม
"เปิดวันนี้เลยค่ะ เปิดเร็วก็หาเงินได้เร็ว เผื่อในฐานที่มั่นนี้จะมีคนอยากซื้อรถพอดี!" เฟิงซูเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
"เห็นด้วย! สนับสนุนเลย!" ลู่หลีชูนิ้วโป้งให้ เธอชอบพนักงานที่ขยันขันแข็งแบบนี้ที่สุด!
เฟิงซูได้รับกำลังใจก็ยิ่งฮึกเหิม เดินไปเปิดประตูร้านอย่างอารมณ์ดี
นี่เป็นประตูทางเข้าสำหรับคน ส่วนด้านข้างยังมีประตูบานใหญ่สำหรับให้รถเข้าออกได้
แม้โชว์รูมรถ 4S จะตั้งอยู่ท้ายสุดของถนน แต่มันก็สะดุดตามาก ทันทีที่ปรากฏโฉมก็ดึงดูดสายตาของผู้คนได้ทันที
ทุกคนต่างเห็นรถยนต์คันใหญ่ดูดุดันที่จอดอยู่ข้างใน เพียงแต่ติดว่าร้านยังไม่เปิดเท่านั้น
ทำได้เพียงเดินวนเวียนไปมาข้างนอก เดินวนไปวนมาระหว่างร้านค้าต่าง ๆ พลางคอยสังเกตการณ์อยู่ตลอด
พอเห็นประตูร้านถูกเปิดออก หลายคนก็ตาเป็นประกาย ต่างทยอยเดินเข้ามาเป็นกลุ่ม ๆ
ทุกคนเป็นคนในฐานที่มั่นเดียวกันกับเฟิงซู จึงรู้จักกันดีอยู่แล้ว ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 7 แถมยังเคยขาเป๋ จะไม่ให้คนรู้จักก็คงยาก
ลูกค้ากลุ่มแรกที่เห็นเฟิงซูก็อดประหลาดใจไม่ได้
"เธอ...?"
เฟิงซูตอบอย่างมั่นใจ "ฉันเป็นเจ้าของร้านนี้ค่ะ ขายรถนะคะ ใครสนใจเชิญเข้ามาดูข้างในได้เลยค่ะ"
ด้วยความคิดที่ว่าจะไม่ทำให้อับอายขายหน้าบอสลู่ เฟิงซูจึงยืดอกและแสดงความมั่นใจออกมาอย่างเต็มที่
สายตาของลูกค้าเหล่านั้นเลื่อนลงไปมองที่เท้าขวาของเธอ
"ขาของเธอหายแล้วเหรอ?" ใครบางคนถามอย่างตกใจ
"เอ๊ะ? หายได้ยังไง? ขาแบบนี้ก็รักษาได้ด้วยเหรอ?"
"พิการมาตั้งหลายปี ไม่นึกเลยว่าจะกลับมาดีได้?"
คนข้างหลังพอได้ยินก็หัวเราะออกมากันใหญ่ ต่างก็มองขาขวาของเฟิงซูโดยไม่สนใจความรู้สึกของเจ้าตัว
"จะว่าไป พอเฟิงซูขาไม่เป๋แล้ว ดูหน้าตาเจริญหูเจริญตาขึ้นเยอะเลยนะ"
"ใช่เลย เมื่อก่อนน่ะเหรอ เหอะ ๆ ทำเอาเสียภาพลักษณ์ฐานที่มั่นของเราหมด"
บางคนก็ปากเสียเหมือนไปกินอะไรเน่า ๆ มา แต่เฟิงซูชินกับคำพูดแบบนี้แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านอะไรในใจ
เฟิงซูชินแล้ว แต่ลู่หลีไม่ชิน
เธอเดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ไปยืนบังข้างหน้าเฟิงซูไว้ แล้วจ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นชา "ขำมากเหรอ?"
รอยยิ้มของทุกคนแข็งค้างทันที ถึงได้สังเกตเห็นว่าบอสลู่อยู่ตรงนี้ด้วย เมื่อกี้เธอถูกรถบังไว้เลยไม่มีใครเห็น
พอมองเห็นแล้วก็ต่างรีบเก็บสีหน้า ต่างคนต่างสะกิดกันไปมาด้วยความทำตัวไม่ถูก
จะมาด่าพนักงานของคนอื่นต่อหน้าเจ้าของร้าน มันก็รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
ปกติพวกเขาก็เอาแต่ล้อเลียนเฟิงซูจนชิน เธอไม่เคยเถียง ไม่เคยตอบโต้ เป็นลูกพลับนิ่มที่บีบเล่นได้ง่าย ๆ
เมื่อกี้เลยลืมไปว่าเธอเป็นเจ้าของร้าน...
มีคนเห็นว่าบอสลู่สีหน้าไม่ดี จึงรีบขอโทษ "ขอโทษครับบอสลู่ พวกเราปากเสียไปเอง..."
พวกเขาเคยได้ยินมาว่า ถ้าทำให้บอสลู่ไม่พอใจ จะถูกดึงเข้าบัญชีดำ
ซึ่งจุดจบนั้นรุนแรงเกินไป
พอมีคนเริ่มเปิดฉาก คนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดตาม ต่างพากันก้มหัวขอโทษลู่หลี "ขอโทษด้วยครับ..."
ลู่หลีดึงตัวเฟิงซูออกมาข้างหน้า แล้วกล่าวปกป้อง "ขอโทษเธอนู่น!"
ทุกคนได้ยินดังนั้น ก็ก้มหัวขอโทษโดยไม่ลังเลอีกครั้ง "ขอโทษครับ ผู้จัดการเฟิง..."
เสียงขอโทษนับสิบดังเข้ามาในหูของเธออย่างแย่งกัน
จะไม่ให้ซึ้งได้ยังไง ตั้งแต่ขาเป๋เธอก็กลายเป็นคนขี้ระแวงและขาดความมั่นใจอย่างมาก
ต่อให้วันสิ้นโลกจะได้รับพลังพิเศษมา แต่บุคลิกที่ยอมคนในกระดูกก็ยังอยู่ ไม่กล้าพูดแรงใส่ใคร ไม่กล้าโต้แย้งใคร
นานวันเข้า เธอก็กลายเป็นลูกพลับนิ่มของฐานที่มั่นซู่เฟิง
ใครเห็นก็แกล้ง แม้แต่จะสั่งให้เธอไปทำภารกิจอันตรายโดยไม่ให้คริสตัลตอบแทน!
ครั้งนี้เธอก็ตั้งใจจะปล่อยผ่านไปเหมือนเคย ไม่คิดเลยว่าบอสลู่จะออกหน้าให้ตนเองขนาดนี้...
เธอเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นยิ้ม ไม่นึกเลยว่าการมีคนหนุนหลังมันจะรู้สึกสะใจขนาดนี้!
จนกระทั่งทุกคนขอโทษครบทุกคนแล้ว ลู่หลีถึงยอมให้อภัย
"ถ้าฉันได้ยินใครพูดจาแย่ ๆ ใส่เฟิงซูอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะดึงเข้าบัญชีดำตลอดชีวิต!" ลู่หลีกวาดสายตามองรอบ ๆ
คำพูดสองคำท้ายที่เน้นเสียงหนักแน่น คือการเตือนให้พวกเขารู้ถึงจุดจบ
เธอรู้ดีว่าการโดนดึงเข้าบัญชีดำสำหรับพวกเขาแล้ว ถือเป็นโชคร้ายขนาดไหน
ทุกคนพยักหน้ารับคำสัญญาว่าจะคุมปากตัวเอง และจะคุมปากคนอื่นด้วย
"เอาล่ะ เข้าไปดูรถกัน" ลู่หลีเบี่ยงตัวหลบให้ทาง
ลูกค้ามีเยอะ รถก็มีเยอะ ลู่หลีกลัวว่าเฟิงซูจะรับมือไม่ไหว
จึงซื้อหุ่นยนต์พนักงานขายมาสองสามตัว แล้วบันทึกข้อมูลรุ่นรถเหล่านี้เข้าไป
จากนั้นก็กลายเป็นพนักงานขายหุ่นยนต์ที่กระตือรือร้น พูดเก่ง และแนะนำสินค้าได้เป็นอย่างดี!
ถึงยังไงก็ต้องซื้ออยู่ดี
รถพวกนี้อนุญาตให้ดู ให้สัมผัส และทดลองขับได้
ด้านหลังห้องกระจกเป็นพื้นที่ว่างเปล่าซึ่งเตรียมไว้สำหรับการทดลองขับโดยเฉพาะ
ต่อให้ตอนนี้ยังไม่มีเงินซื้อ แต่ทุกคนก็อยากลองดูว่ารถพวกนี้ขับแล้วเป็นอย่างไร
คนเราก็แบบนี้แหละ มักจะต้านทานสิ่งของสวยงามไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น รถคันนี้ยังมีพลังป้องกันสูงมาก สามารถป้องกันการโจมตีจากซอมบี้ได้อีก นี่มันแทงใจทุกคนสุด ๆ
ลู่หลียังพบว่ามีรถบางคันที่ไม่เพียงแค่ป้องกันการโจมตีจากซอมบี้ได้ แต่ยังสามารถโจมตีกลับได้ด้วย
บอกเลยว่าเจ๋งสุด ๆ
แน่นอนว่าราคาก็แพงลิบลิ่วเช่นกัน
เนื่องจากมีลูกค้าต้องการทดลองขับเยอะมาก เฟิงซูจึงต้องคัดเลือกทีละคน
เงื่อนไขแรกแน่นอนว่าต้องขับรถเป็น!
แม้จะเป็นวันสิ้นโลก ใบขับขี่อาจจะไม่มีความหมายแล้ว แต่ทักษะการขับรถเป็นสิ่งที่ใบขับขี่ตัดสินไม่ได้
เฟิงซูคัดเลือกทีละคนแล้วจัดตารางทดลองขับ ไม่เช่นนั้นถ้าแห่กันมาพร้อมกัน คงได้เกิดอุบัติเหตุแน่นอน
เฟิงซูที่เคยคิดว่าการเปิดร้านเป็นเรื่องง่าย ตอนนี้อยากจะถอนคำพูดเหลือเกิน
มันยากเกินไป
ที่สำคัญที่สุดคือ... พวกเขามาลองขับแล้วแต่ไม่ซื้อ
วุ่นวายจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ขายไปได้เพียงสามคันเท่านั้น
ลู่หลีให้กำลังใจ "แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว รถคันหนึ่งแพงขนาดนี้ เปิดร้านปีหนึ่งขายไม่ได้ แต่ถ้าขายได้ครั้งเดียวก็กินยาวแล้ว!"
เฟิงซูได้รับกำลังใจก็นับยอดเงินในบัญชีด้วยความพอใจ ถึงจะเหนื่อยทั้งบ่ายแต่ก็คุ้ม!
"ไป พาเธอไปเปิดห้องพักที่โรงแรม คืนนี้ตามฉันมาสนุกได้เลย!" ลู่หลีตบบ่าเธอ
เฟิงซูยิ้มร่า ปิดร้านแล้วเดินตามลู่หลีไป
ฉู่หลีเซิงนิ่งไป หากต่อไปมีเจ้าของร้านและเจ้าของแผงลอยมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขาก็คงต้องจัดโซนที่พักแยกต่างหากสำหรับคนเหล่านี้ ก็นับว่าเป็นไอเดียที่ไม่เลวเลย
หลังจากเปิดห้องพักเรียบร้อย เฟิงซูก็กลับไปพักผ่อน ลู่หลีเองก็กลับไปพักที่ร้านล็อตเตอรี่
ช่วยเฟิงซูยุ่งวุ่นวายมาทั้งบ่ายก็เหนื่อยไม่น้อย เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง
เธอชอบนั่งตำแหน่งเดิมประจำ พอนั่งนาน ๆ เข้า โซฟาก็เป็นรอยบุ๋มลงไปแล้ว
แต่นั่นยิ่งทำให้เธอนั่งได้สบายขึ้น เหมือนมันทำมาเพื่อบั้นท้ายเธอโดยเฉพาะ ลู่หลีบิดตัวไปมา เอนหลังพิงโซฟา แล้วหลับตาพักผ่อน
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น