ตอนที่ 406 การรักษา
ในระหว่างที่หญิงสาวกำลังรับการรักษา หลัวมู่และลู่หลีก็ชวนกันคุยสัพเพเหระอยู่ข้างนอก "ผู้หญิงคนนี้ก็ขูดได้รางวัลที่หนึ่งเหมือนกันเหรอ?"
เท่าที่เขารู้ ปกติแล้วจะมีแต่คนที่ขูดได้รางวัลที่หนึ่งเท่านั้นถึงจะได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ ไม่อย่างนั้นก็แค่มาต่อคิวตามปกติก็ได้ ทำไมถึงต้องให้บอสลู่พามาเองด้วย
ลู่หลีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ใช่ แถมเป็นโชว์รูมรถ 4S อีกต่างหาก ในนั้นมีแต่รถ ฉันดูแล้วมีครบทุกสีทุกรุ่นเลยนะ ทั้งรถ SUV รถลุยป่า รถบัส รถตู้ รถจักรยานยนต์ จักรยาน แล้วก็รถจักรยานไฟฟ้าด้วย"
หลัวมู่ประหลาดใจ "เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ลู่หลียักไหล่แล้วยิ้ม "จริง ๆ แล้วฉันเดาเอาหน่ะ ตอนนี้ที่เห็นมีแค่ SUV รถเก๋ง แล้วก็รถลุยป่า ส่วนอย่างอื่นเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่าพอน่าจะอัปเกรดแล้วน่าจะมีเพิ่มเข้ามา ฮ่าฮ่า"
"ถ้าบอสลู่บอกว่ามี แสดงว่ามันต้องมีแน่นอน!" หลัวมู่ยืนยันอย่างมั่นใจ
เธอรู้สึกภูมิใจมากจึงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข ในตอนนั้นเอง ประตูตู้รักษาก็เปิดออก หญิงสาวคลานออกมาด้วยตัวเอง พลางจ้องมองเท้าขวาของตัวเองด้วยความประหลาดใจ
เดิมทีฝ่าเท้าและข้อเท้าขวาของเธอมีอาการผิดรูป แต่หลังจากผ่านการรักษา มันกลับคืนสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยเป็นอะไรมาก่อน!
หญิงสาวเคยคิดว่าชีวิตนี้ของเธอคงต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดกาล วันนี้ที่เห็นคลินิกก็แค่มาด้วยความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ไม่ได้คิดหรอกว่าจะรักษาหาย
เพราะขาที่กะเผลกนี้เป็นมานานเกินไปแล้ว...
ไม่นึกเลยว่า... ตู้รักษานี้จะเหมือนกับที่เขาลือกันบนเน็ตจริง ๆ คือรักษาได้ทุกโรค ไม่ว่าจะแผลเก่าแผลใหม่ แผลเบาหรือแผลหนัก
ขอแค่ยังเหลือลมหายใจ แบกเข้ามา แล้วในกระเป๋ามีคริสตัลเพียงพอ ก็สามารถเดินออกไปแบบครบสามสิบสองได้เลย
ช่างเป็นตู้รักษาที่มองแค่คริสตัลไม่มองอาการบาดเจ็บจริง ๆ
หญิงสาวกระโดดโลดเต้นไปมา สัมผัสได้ถึงเท้าขวาที่เหมือนได้ชีวิตใหม่ เธอปรับตัวอยู่พักใหญ่
จู่ ๆ เธอก็เดินตรงไปหาลู่หลีแล้วโผเข้ากอดด้วยความซาบซึ้งใจ "บอสลู่ ขอบคุณมากนะคะ"
ลู่หลีรับตัวเธอไว้โดยสัญชาตญาณ พยุงให้เธอยืนมั่นคงแล้วสำรวจดู "เป็นยังไงบ้าง ไหวไหม?"
หญิงสาวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น "ดีค่ะ ดีมาก ๆ แค่ยังไม่ชินนิดหน่อยน่ะค่ะ"
ลู่หลีหัวเราะเบา ๆ "ช่วงแรกก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวชินแล้วก็ดีเอง ลองเดินเยอะ ๆ ดูไหม? เดินจากตรงนี้ไปที่โชว์รูมรถ 4S เลยเป็นไง"
"ได้เลยค่ะ!" ตอนนี้หญิงสาวตื่นเต้นมากและเทิดทูนลู่หลีสุด ๆ เธอบอกให้ทำอะไรเธอก็ทำตามหมด
ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยไปหาผู้มีพลังพิเศษสายรักษามาก่อน ทุกคนต่างบอกว่ารักษาไม่ได้ อย่างมากก็แค่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเท่านั้น
ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่ามาที่นี่ปุ๊บจะหายปุ๊บ
"จริงสิ บอสลู่คะ ฉันชื่อเฟิงซู ฉันเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับ 7 เลยนะ สามารถปกป้องคุณได้ด้วย ฮิฮิ!" เฟิงซูกล่าวอย่างร่าเริง
หลัวมู่พอได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าใครคือคนที่ต้องปกป้องบอสลู่ เขาจึงรีบยกมือขึ้นทันที "ผมก็ระดับ 7 แล้วเหมือนกันนะ!"
ลู่หลีมองไปที่เขา "โฮ่ นายก็ระดับ 7 แล้วเหรอ? ยินดีด้วยนะ!"
เธอจำได้ว่าตอนรู้จักหลัวมู่ใหม่ ๆ เขาอยู่แค่ระดับ 6 ในที่สุดตอนนี้ก็ถึงระดับ 7 แล้ว
ในตอนนั้นเสิ่นปิงอยู่ระดับ 7 แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะใกล้ถึงระดับ 9 แล้ว ส่วนหวังหยางก็ถึงระดับ 10 ไปแล้ว
เอาล่ะ ใช้ได้ เป็นหนุ่มน้อยที่ขยันหมั่นเพียรกันทุกคน ลู่หลีชื่นชมในใจ
จากนั้นก็นำทางเฟิงซูไปที่โชว์รูมรถ 4S โดยคิดว่าขาที่เพิ่งหายดีของเธออาจจะยังไม่ชิน จึงผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง
เฟิงซูนึกว่าบอสลู่ชอบเดินเอื่อย ๆ แบบนี้ จึงชะลอฝีเท้าตามไปด้วย
เธอเดินตามหลังลู่หลีไปทีละก้าวสองก้าว ในที่สุดก็เดินมาถึงโชว์รูมรถ 4S อย่างสบาย ๆ
เฟิงซูเองก็นานมากแล้วที่ไม่ได้เดินช้าขนาดนี้
แม้เธอจะเดินกะเผลกแต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้กระทบต่อการเดินเท่าไหร่ ปกติเธอก็มักจะทำอะไรปุบปับรวดเร็วเสมอ
นาน ๆ ทีได้เดินช้า ๆ แบบนี้ก็รู้สึกไม่เลวเหมือนกัน
ทั้งสองคนมาถึงหน้าโชว์รูมรถ 4S อีกครั้ง มองผ่านกระจกใสเข้าไปข้างในต่างก็อดทึ่งไม่ได้
นี่เป็นห้องกระจกขนาดใหญ่ยักษ์ที่ไม่มีการแบ่งชั้นหนึ่งชั้นสอง
เมื่อผลักประตูเข้าไปข้างใน ก็เห็นรถหลายคันจอดเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ
เฟิงซูรู้สึกงุนงง "นี่... พวกนี้เป็นของฉันเหรอคะ? ฉันเป็นเจ้าของร้านเหรอ? จริง... จริงเหรอคะ ทำไมรู้สึกเหมือนไม่จริงเลยล่ะ"
เธอถูแก้มตัวเองไปมา ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าโชคดีขนาดนี้จะตกลงมาใส่ตัวเธอ
ลู่หลีช่วยถูแก้มเธอด้วย "เป็นเรื่องจริงสิ จะเป็นของปลอมได้ยังไงล่ะ?"
เธอจูงมือเฟิงซูไปที่รถคันที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งสองวางฝ่ามือลงบนฝากระโปรงรถ
สัมผัสของโลหะที่เย็นเฉียบ งานฝีมือที่ละเอียดประณีต มองปราดเดียวก็รู้ว่าวัสดุนี้ทนทานสุด ๆ
ทั้งสองเดินวนรอบรถลุยป่าสีดำคันนี้อยู่รอบหนึ่ง ลู่หลียิ่งมองยิ่งชอบ ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเท่
หลังจากดูจนจุใจแล้ว เฟิงซูก็เปิดคอมพิวเตอร์แสงตามคำแนะนำของลู่หลี
หาข้อมูลของรถคันนี้ดู ข้อมูลอื่น ๆ ก็ปกติ เช่น รุ่นรถ หรือความจุคนนั่ง
จนกระทั่งข้อความท่อนท้ายสุดดึงดูดความสนใจของลู่หลีได้สำเร็จ: สามารถป้องกันการโจมตีจากซอมบี้ระดับ 5 ลงมาได้โดยไม่จำกัดจำนวนครั้ง
ระดับ 5 เป็นเส้นแบ่งเขต
ไม่ใช่แค่มนุษย์ แต่รวมถึงซอมบี้ด้วย แทบไม่มีซอมบี้ตัวไหนที่สามารถก้าวข้ามผ่านระดับ 5 ไปได้ง่าย ๆ
ข้อมูลส่วนนี้ดึงดูดใจมาก อย่างน้อยตัวเธอเองพออ่านแล้วก็อยากได้สักคัน
ไม่ต้องพูดถึงพวกมนุษย์ที่ต้องออกไปล่าซอมบี้ภายนอกเป็นประจำเลย
แค่ข้อความนี้ข้อเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้มันกลายเป็นรถในฝันแล้ว ยิ่งรวมกับรูปลักษณ์ วัสดุ และงานฝีมือที่ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุดจริง ๆ
ทั้งสองคนช่วยกันอวยรถคันนี้ตั้งแต่หัวจรดท้าย รวมถึงการตกแต่งภายในและส่วนต่าง ๆ
พักใหญ่ต่อมา ลู่หลีค่อยได้สติว่ารถดีขนาดนี้ต้องใช้คริสตัลกี่ก้อนกันนะ?
จะมีใครซื้อไหวไหม? หรือจะมีธุรกิจให้เช่ารถด้วย?
ทั้งสองเริ่มค้นหาในคอมพิวเตอร์แสง พบว่ามีทั้งธุรกิจขายรถและเช่ารถ
แถมยังใส่ใจลูกค้ามาก มีระบบผ่อนชำระให้เลือก ทั้งแบบผ่อน 24 งวดไม่มีดอกเบี้ย 36 งวดไม่มีดอกเบี้ย และอื่น ๆ อีกมากมาย
เพราะเป็นของชิ้นใหญ่ จึงต้องคำนึงถึงเงื่อนไขทางการเงินของทุกคนด้วย
สำหรับรถลุยป่าสีดำที่ลู่หลีชอบคันนี้ ถ้าต้องการจ่ายเต็มจำนวน
น่าจะอยู่ที่ประมาณ 340,000 แต้ม เปลี่ยนเป็นคริสตัลได้ประมาณ 3,400 ก้อน ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย
ต่อให้วันหนึ่งล่าซอมบี้ได้ 1 ตัว ปีหนึ่งล่าได้ 365 ตัว โอ้วโห ต้องใช้เวลาถึง 9 ปีเลยนะ!
ไหนจะยังต้องมีวันหยุดอีก ต้องมีวันที่เหนื่อยล้า ไม่ใช่ว่าจะออกไปล่าซอมบี้ได้ทุกวัน
ลู่หลีรู้สึกว่าสำหรับคนทั่วไป ราคาถือว่าแพงมาก
คอมพิวเตอร์แสงเครื่องหนึ่งราคาประมาณ 50,000 ถึง 100,000 แต้ม รถคันนี้แพงกว่าคอมพิวเตอร์แสงเยอะเลย!
มิน่าล่ะ ถึงเห็นคอมพิวเตอร์แสงทั่วไป แต่ไม่ค่อยเห็นรถ
ตั้งแต่มาที่วันสิ้นโลก เธอก็แทบไม่เคยเห็นรถยนต์เลย เห็นก็มีแต่สภาพพังยับเยินที่ดูเหมือนผ่านการซ่อมมานับครั้งไม่ถ้วน
คิดแบบนี้แล้ว ราคานี้ก็ถือว่าสมเหตุสมผล
รถลุยป่าคันนี้ถือว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางบนในร้าน ดังนั้นต้องมีคันที่ราคาถูกกว่านี้แน่นอน
แค่ไม่กี่แสนแต้มก็ซื้อได้แล้ว บางคันอาจไม่ถึงแสนแต้มด้วยซ้ำ
แต่ก็จะหน้าตาไม่ค่อยสวยงามและไม่ค่อยทนทานนัก...
ทั้งสองคนทำความเข้าใจภาพรวม ลู่หลีจึงดักคอเฟิงซูไว้ก่อนว่า "ร้านของเธอไม่เหมือนร้านอื่นนะ ขายรถเนี่ย กิจการไม่ได้ทำง่าย ๆ หรอกนะ บางวันอาจจะขายไม่ได้เลยสักคันก็ได้"
เพื่อป้องกันไม่ให้วันข้างหน้าถ้าขายไม่ดีแล้วมานั่งร้องไห้ขี้มูกโป่งใส่เธอ เธอรับไม่ได้หรอกนะเวลาเห็นผู้หญิงร้องไห้
เฟิงซูเตรียมใจไว้แล้ว กวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วพยักหน้าตอบรับ "ฉันทราบค่ะบอสลู่ เพราะมันแพงขนาดนี้ ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะซื้อไหว"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น