ตอนที่ 376 ฐานที่มั่นจินลี่
หลี่เซินพูดไม่ออก “ตระกูลไป๋นี่คิดจะเปลี่ยนตัวแทนผู้ดูแลอีกสักกี่คนกันฮะ พวกเขาเพาะเลี้ยงฝึกฝนกันไว้ตั้งเท่าไหร่กันแน่”
“ไม่รู้สิฮะ”
เป็นอีกครั้งที่มีคำว่าไม่รู้สิประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกันสองคำ ทำเอาหลี่เซินพูดไม่ออกไปอีกรอบ
การเดินทางจากไปของลู่หลี ช่วยดึงเอาความสนใจเกือบทั้งหมดของพวกตระกูลปริศนาให้ติดตามร่างของเธอไปพ้นทาง
ผู้เฒ่าเสิ่นและคนอื่น ๆ รวมกลุ่มสี่คนย่อมปราศจากกระแสร่องรอยความย่อหย่อนผ่อนคลาย อาศัยช่วงเวลานี้เปิดฉากแอบลอบดึงตัวรวบรวมกลุ่มคนผู้มีความสามารถ แผ่ขยายอิทธิพลสร้างความแข็งแกร่งให้แก่กองกำลังหนุนของตัวเองเงียบ ๆ
แแถมยังแอบลอบดำเนินการดึงเอาพวกฐานที่มั่นสายลู่ลม (พวกนกสองหัว) สารพัดแห่ง ให้ย้ายสับเปลี่ยนทิศทางหันมาปักหลักอยู่เคียงข้างจุดยืนฝั่งของพวกตนได้สำเร็จเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ
เพราะยังไงก่อนหน้านี้ลู่หลีอุตส่าห์แอบส่งสัญญาณแชทบอกเล่ารายละเอียดเนื้อหาข้อตกลงสำคัญให้แก่ผู้เฒ่าเสิ่นได้รับทราบเป็นการส่วนตัวล่วงหน้าแล้ว ว่าหากเป็นฐานที่มั่นที่ปักใจเลือกจุดยืนเข้ามาร่วมกลุ่มอยู่เคียงข้างฝั่งของพวกตนอย่างชัดเจนเด็ดขาดแล้วล่ะก็
ราคาสินค้าเสบียงอาหารสารพัดอย่างย่อมต้องได้รับสิทธิ์โควตาราคาต้นทุนแต้มคะแนนที่ถูกแสนถูกที่สุดในโลก แน่นอน แแถมระบบลำดับขั้นตอนทิศทางการเดินทางเบิกทัวร์ไปเยือนทำเลแต่ละฐานที่มั่นก็ยังจะได้รับสิทธิ์ลัดคิวเดินทางไปเยือนให้ก่อนเป็นอันดับแรก ๆ ด้วยซ้ำไป และยังไม่นับรวมผลประโยชน์ระบบสวัสดิการข้ออื่นประกอบรายละเอียดอีกตั้งมากมายก่ายกองเลยเชียวล่ะค่ะ
เมื่อกระแสลมข่าวสารชิ้นนี้พัดสะพัดกระจายออกไป ราษฎรหัวหน้าฐานสารพัดแห่งต่างก็พากันรับทราบข้อมูลเงื่อนไขข้อกลไกนี้อย่างรวดเร็ว ต่างพากันรีบเร่งเปิดระบบเลือกทิศทางจุดยืนเข้ามาร่วมกลุ่มกันอย่างคึกคัก
ในเมื่อเบื้องหลังอาณาจักรมีเถ้าแก่ใหญ่บอสลู่คอยปักหลักทำหน้าที่เป็นดั่งร่มโพธิ์ร่มไทรค้ำจุนอำนาจบารมีหนุนหลังให้อยู่เด่นหราขนาดนี้ แล้ววันหลังจะยังมีความจำเป็นให้ต้องไปเกิดความรู้สึกนึกหวาดหวั่นกลัวเกรงพวกตระกูลปริศนาหน้าไหนกันอีกเล่าโว้ย!
ในยามที่พวกตระกูลปริศนายังคงตั้งหน้าตั้งตาเฝ้าส่องล็อคพิกัดติดตามร่องรอยเบาะแสความเคลื่อนไหวทิศทางการเดินทางของลู่หลีอยู่พ้นทาง ทว่าผู้เฒ่าเสิ่นและคนอื่น ๆ กลับคอยก้าวเท้าเปิดระบบสะสางภารกิจหน้าที่การงานหลักชิ้นเอกกันเงียบ ๆ อย่างเป็นรูปเป็นร่างงดงามสง่างามสไตล์มืออาชีพล่ะค่ะ!
ส่วนตัวของลู่หลีที่กำลังโดนกลุ่มของหลี่เซินรวมกลุ่มสามคนระดมก่นด่านินทากันอยู่ในยามนี้ ยามนี้เธอกำลังเปิดระบบเปิดโหมดนอนพักผ่อนหลับนอนอย่างเอิบอิ่มซาบซึ้งใจอยู่บนเตียงหนานุ่มภายในรถบ้านค่ะ
กระแสเส้นขอบฟ้าทิศทางห่างไกลเริ่มแปรเปลี่ยนส่งแสงสีขาวนวลราวท้องปลาออกมาทีละน้อย ในยามที่ดวงตะวันดวงโตเริ่มสาดแสงฉายแสงพ้นขอบฟ้า เสียงสัญญาณนาฬิกาปลุกของลู่หลีก็พลันแผดเผาส่งเสียงเตือนขึ้นมาตรงเวลาเป๊ะ
ทว่าทั่วไปที่ฝ่ามือนิ้วมือของเธอจะทันยื่นขยับออกไปสั่งปิดระบบ สัญชาตญาณเจ้าแมวไนไนก็เปิดฉากโผบินพุ่งตัวกระโจนถลาเข้ามาตบเท้าปิดระบบสัญญาณนาฬิกาปลุกชิ้นนั้นลงกลไกให้ในพริบตาทันที
สภาพแวดล้อมทำเลชั้นสองของรถบ้านกลับคืนสู่กระแสความสงบเงียบเยือกเย็นเป็นธรรมดาอีกครา ลู่หลีขยับพลิกกายพลิกตัวขยับร่างกายตะแคงตัวนอนพักผ่อนหลับนอนต่ออย่างสบายใจเฉิบ เจ้าแมวไนไนก็รีบขยับตัวคืบคลานเข้ามากระชับซุกตัวนอนพิงซบอยู่ในอ้อมอกของเธอ พลางเปิดระบบนอนพักผ่อนหลับนอนซ้อนตามหลังไปเงียบ ๆ ร่วมกัน
รอบขั้นตอนการพักผ่อนนอนหลับยาวในคราวนี้อุตส่าห์ยาวนานลากยาวไปจนถึงเวลาเก้าโมงครึ่งตรงเลยทีเดียวล่ะค่ะ ทว่าโชคดีที่พวกเด็กน้อยอย่างเซียวตี๋และจานถิงต่างก็พากันได้รับสิทธิ์ระบบช่องทางเปิดประตูบานหลักก้าวเข้าก้าวออกจากรถบ้านได้อย่างอิสระเสรีพ้นทางอยู่แล้ว
คนรวมกลุ่มสองคนจึงพากันก้าวเท้าสับขาลงไปปักหลักอยู่ที่ทำเลชั้นหนึ่ง คอยพึ่งพาตัวเองเปิดระบบทานมื้อเช้าจนอิ่มหนำสำราญใจ แแถมยังรู้จักหน้าที่ริเริ่มเปิดฉากจัดแจงคัดแยกสมุดสลากขูดรวบรวมตระเตรียมคอยท่าไว้ให้เรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำไปค่ะ
เซียวตี๋เอ่ยปากพ่นคำพูดพึมพำออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเล็กว่า “ในทุก ๆ วันพอเปิดระบบลืมตาตื่นนอนขึ้นมา ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือทำเลสิ่งแวดล้อมฐานที่มั่นแห่งใหม่แกะกล่องโผล่มาทักทายทุกวันเลยแฮะ ภาพรวมระบบมันช่างดูน่าสนุกสนานอัศจรรย์ใจดีแท้จริงๆ เลยนะคะ”
จานถิงคอยส่งเสียงหาวหวอดออกมาคำหนึ่ง “น่าสนุกสนานอัศจรรย์ใจตรงไหนกันเล่าคะ มันแอบน่าเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าจะตายไปค่ะ” ทว่าฝ่ามือนิ้วมือปฏิบัติงานกลับปราศจากร่องรอยความเชื่องช้าเนิ่นช้าเลยสักวินาทีเดียว ขยับเคลื่อนไหวได้อย่างว่องไวคล่องแคล่วจนเกิดความเคยชินระบบกลไก (กลายเป็นสัญชาตญาณ) ไปเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ
เซียวตี๋เหลียวสายตาเปิดดูมองสำรวจดูเธอแวบหนึ่ง พลางเอ่ยคำพูดแสดงความเอาใจใส่ช่วยเหลือขึ้นมาว่า “นอนพักผ่อนหลับนอนหลับไม่เต็มอิ่มเหรอคะ”
“ก็จัดว่ายังพอไหวอยู่ค่ะ สภาพการณ์ปราศจากข้อดีหรือข้อเสียข้อจำกัดอะไรเด็ดขาดหรอกค่ะ เพียงแต่ช่วงวันเวลาปกติธรรมดาพวกเรามีเรื่องราวหน้าที่การงานหลักจุกจิกให้ต้องคอยออกแรงปฏิบัติงานง่วนวุ่นวายติดต่อกันยาวนานไปหน่อยแค่นั้นเองค่ะ” จานถิงชี้แจงรายละเอียดข้อมูล
ภาพรวมขั้นตอนกระบวนการทำงานหลักเน้นแนวทางลากยาวตั้งแต่ช่วงเวลาแปดโมงเช้าไปจนถึงเวลาสี่ทุ่มตรง ช่วงทำเลตำแหน่งกึ่งกลางวันถึงแม้จะมีช่วงเวลาระบบละเว้นวรรคให้ร่วมโต๊ะฟาดข้าวสวยประทังชีวิตอยู่บ้างก็ตาม ทว่าทั่วทั้งที่ฟาดข้าวเสร็จสรรพเรียบร้อยปุ๊บก็มีความจำเป็นต้องรีบซอยเท้ากลับมาออกแรงทำงานปฏิบัติงานต่อทันที
“มันก็จริงค่ะ” เซียวตี๋ลอบถอนหายใจยาวออกมาคำหนึ่ง “แต่ทว่าหากคุณลองเปิดระบบปรับสับเปลี่ยนทิศทางมุมมองทัศนคติความคิดวิเคราะห์รายละเอียดดูใหม่อีกรอบสิคะ ในยามนี้พวกเรามีเสบียงอาหารให้กินดื่มอิ่มหนำสำราญใจ มีที่พึ่งพาอาศัยหลบซ่อนพักผ่อนหย่อนใจ ปราศจากเงื่อนไขความจำเป็นให้ต้องมานั่งพะวงกลัดกลุ้มใจว่ามื้อถัดไปจะไปสรรหาเสบียงจากไหนมาประทังชีวิต แแถมยังปราศจากเงื่อนไขความจำเป็นต้องคอยเป็นห่วงพะวงใจว่าพี่เสิ่นปิงออกไปเสี่ยงชีวิตสู้รบข้างนอกจะไปได้รับอันตรายร้ายแรงจากทิศทางไหนบ้าง ภาพรวมเนื้อหาระบบขนาดนี้มันช่างยอดเยี่ยมที่สุดในโลกแล้วไม่ใช่หรือไงคะ!”
“อย่ามัวบ่นพึมพำว่าช่วงวันเวลาปฏิบัติงานมันลากยาวนานเกินไปเลยค่ะ หากเปรียบเทียบกับทิศทางในช่วงวันเวลาในอดีต วัน ๆ แอบปราศจากเรื่องราวหน้าที่การงานหลักอะไรให้ลงมือขยับออกแรงทำเลยด้วยซ้ำไป ทำได้เพียงปักหลักใช้ชีวิตจมปลักหลบซ่อนอยู่แต่ภายในห้องพักคอยเฝ้ารอคอยความตายไปวัน ๆ มันช่างน่าเบื่อหน่าย ปลอดภัยยาก แแถมทั่วทั้งร่างกายยังต้องยอมทนทุกข์ทรมานแสนสาหัสติดกระแสความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าปนเปหิวโหยตั้งไม่รู้กี่เท่าตัวเลยเชียวล่ะค่ะ”
เซียวตี๋เปิดโหมดพ่นคำพูดพ่นไฟชี้แจงรายละเอียดข้อมูลชดเชยออกมาระลอกใหญ่คำโต พริบตานั้นคำพูดของเธอสามารถคอยรักษาเยียวยาจิตใจปลอบประโลมทัศนคติความคิดของจานถิงให้กลับคืนสู่ทิศทางที่ถูกต้องสดใสสว่างวาบขึ้นมาได้ในพริบตาทันทีเลยล่ะค่ะ
วันเวลาใช้ชีวิตเสพสุขในยามนี้มันก็คือรายละเอียดเรื่องราวสิ่งของล้ำค่าที่ตัวเธอเคยแอบสวดมนต์อธิษฐานขอพรเฝ้าฝันเฝ้าถวิลหาปรารถนาอยากจะครอบครองมาตั้งแต่อดีตไม่ใช่หรือไงกันล่ะฮะ?
จานถิงแอบเกิดอาการกระดักกระเดื่อใจเล็กน้อยขยับร่างกายไปใช้ร่างกายเบียดกระแทกโดนไหล่ของเซียวตี๋เบา ๆ พลางเอ่ยปากสารภาพความในใจออกมาประโยคหนึ่งว่า “ฉันก็แค่เปิดปากบ่นพึมพำส่งเสียงพูดจาภาษาอะไรเรื่อยเปื่อยไร้สาระไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ ทว่าความจริงลึกซึ้งภายในจิตใจของฉันจัดว่ามีความรู้สึกนึกอิ่มเอมใจพึงพอใจสุดชีวิตซาบซึ้งใจซาบซึ้งใจแล้วล่ะค่ะ~”
“ขืนเป็นแบบนั้น ถ้อยคำคำพูดทำนองบ่นพึมพำประโยคเมื่อครู่ของคุณย่อมต้องคอยระมัดระวังป้องกันระวังอย่าปล่อยให้ลอยละล่องไปเข้าหูบอสลู่เด็ดขาดเชียวนาคะ วันเวลาใช้ชีวิตเสพสุขเลิศรสสารพัดอย่างของพวกเราในยามนี้มันล้วนมีที่มาจากความโอบอ้อมอารีที่เธอส่งมอบจัดสรรเนรนิตมาให้ทั้งนั้น ขืนแอบลอบนินทาตัดพ้อต่อว่าคัดค้านอยู่ลับหลังอาณาจักรมันจะไปคู่ควรเหมาะสมสอดคล้องเที่ยงธรรมตรงไหนกันล่ะคะ” เซียวตี๋เอ่ยเตือนสติด้วยน้ำเสียงเรียบเล็กเบา ๆ
“พูดจาสอดคล้องเที่ยงธรรมตรงประเด็นปราศจากข้อผิดพลาดเลยค่ะ……” จานถิงเริ่มต้นเปิดระบบทบทวนเนื้อหาพิจารณาตักเตือนความประพฤติพฤติกรรมดวงจิตของตัวเองเงียบ ๆ
ลู่หลีก้าวเท้าสับขาเดินก้าวลงมาจากทำเลชั้นสองของรถบ้าน ฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าสะเอว พลางคอยอ้าปากหาวหวอดคำโตคำใหญ่เด่นหรา สายตาเหลือบไปพบเห็นศีรษะขนาดเล็กของเด็กน้อยทั้งสองคนอย่างเซียวตี๋และจานถิงกำลังคอยเอาหัวมาแนบชิดติดกัน คอยส่งเสียงบ่นพึมพำส่งเสียงกระซิบกระซาบเรื่องราวความลับอะไรบางอย่างกันอยู่ตรงทำเลมุมห้อง
เธอก็ไม่ได้เอ่ยปากเอ่ยคำพูดซักถามรายละเอียดความลับอะไรให้มากความ เดินตรงไปหยิบกระบอกน้ำมารินน้ำอุ่นจัดเตรียมส่งมอบให้แก่ตัวเองถ้วยหนึ่ง พลางคอยยกขึ้นซดดื่มทานเข้าปากรวดเร็วรวดเร็วไม่กี่อึกก็ฟาดจนเกลี้ยงกระบอกเลยทีเดียวเชียวล่ะค่ะคุณโฮสต์!
จวนเจียนจะถึงช่วงเวลาสิบโมงตรง ซึ่งเวลาหน้าปัดนี้จัดอยู่ในหมวดหมู่ช่วงเวลาระบบนาทีทอง Peak Time ของร้านอาหารเช้าเด่นหรา ปริมาณกลุ่มลูกค้าหนาแน่นหลั่งไหลพรั่งพรูมาอุดหนุนจัดว่าหนาแน่นยิ่งกว่าปริมาณคนหน้าร้านสลากสารพัดเท่าเลยเชียวล่ะค่ะ
คาดว่าผู้รอดชีวิตราษฎรทุกคนน่าจะแวะไปเปิดอ่านข้อมูลแนวทางเนื้อหาคู่มือคอร์สบทเรียนในเน็ตมาเรียบร้อยแล้ว ถึงได้มีความรู้ความเข้าใจระบบกลไกขั้นตอนการกระจายเวลาใช้จ่าย ป้องกันไม่ให้ฝ่ามือไปยืนเบียดเสียดรุมล้อมพรั่งพรูอัดแน่นกระจุกตัวอยู่ภายในสิ่งก่อสร้างร้านค้าแห่งเดียวพร้อมกันจนเกิดปัญหาการแข่งขันระบบระเบียบคิวขึ้นมาได้ดีแท้คัดสรรเด็ดขาดดีแท้จริงๆ
ไม่เพียงแต่กลุ่มลูกค้าเท่านั้นที่ต้องคอยก้าวเท้าสับขาเดินทางไปฝากท้องสั่งซื้อออเดอร์มื้อเช้าที่ร้านอาหารเช้า ทว่าแม้แต่ตัวของลู่หลีเองงั้นเหรอก็มีความจำเป็นต้องแวะเวียนก้าวเท้าเดินทางไปเยือนทำเลตำแหน่งนั้นเช่นเดียวกันค่ะ
เธอขยับร่างกายปลีกตัวไปยืนเข้าแถวต่อระเบียบแถวเรียงคิวเข้าแถวปะปนอยู่ทางด้านหลังเคียงข้างร่วมกับผู้รอดชีวิตคนทั่วไป กลุ่มลูกค้าบางคนที่มีลักษณะมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศเฉียบคมมีไพ่ตายสายตาไวพริบตานั้นก็สังเกตจับจ้องพบเห็นร่างของเธอเข้า จึงเปิดฉากป่าวประกาศส่งเสียงตะโกนร้องทักทายพูดคุยแจ้งข้อมูลชี้แจงรายละเอียดสารพัดอย่างออกมาเสียงดังลั่นหน้าด้าน ๆ ทันทีว่า “โอ้โห บอสลู่ คุณเองก็มีความกระตือรือร้นก้าวเท้าสับขาเดินทางมาเข้าแถวต่อคิวเลือกซื้อออเดอร์มื้อเช้าด้วยตัวเองเหมือนกันงั้นเหรอคะ!”
ลู่หลีพยักหน้ารับคำทักทาย พลางเอียงศีรษะแอบหาวหวอดออกมาอีกหนึ่งคำใหญ่ ทั่วทั้งร่างกายดูเหมือนจะยังคงอยู่ในอาการสะลึมสะลือพักผ่อนไม่ค่อยเต็มอิ่มเท่าไหร่นักล่ะคะ
ลูกค้าผู้มีสายตาไวและอัธยาศัยดีเลิศเห็นกิริยาท่าทางกิริยาอาการเช่นนั้น จึงรีบเปิดปากส่งเสียงป่าวประกาศชี้แจงรายละเอียดข้อมูลเสริมทิศทางขึ้นมาทันควันดื้อ ๆ ว่า “ไอ้หยา คุณอยู่ในสถานะระดับนี้แล้วยังจะมาเสียเวลาเข้าแถวต่อระเบียบแถวเรียงคิวเข้าแถวพะวงกลัดกลุ้มใจหาอะไรกันอีกล่ะคะ แค่เปิดปากส่งเสียงตะโกนแจ้งความต้องการคู่มือคำสั่งเสียงสัญญาณออกมาคำเดียวพอ เดี๋ยวก็ย่อมต้องมีผู้รอดชีวิตคนอื่นขยับออกแรงวิ่งไปจัดซื้อจัดหาเสบียงอาหารอาหารส่งมอบจัดส่งชดเชยให้ถึงฝ่ามือเองอยู่แล้วล่ะค่ะ!”
“ปราศจากความจำเป็นข้อจำกัดอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ……” ลู่หลีโบกมือปฏิเสธปฏิเสธความหวังดีหลบเลี่ยงไปพ้นทาง ตัวเธอแค่ปักหลักใช้ชีวิตว่างงานปราศจากหน้าที่การงานหลักจุกจิกอะไรให้ต้องคอยสะสางดึงความสนใจ แอบเกิดอาการว่างจัดเกินไปหน่อยน่ะค่ะ ถึงได้ซอยเท้าเดินทางมาเข้าแถวต่อคิวใช้เวลาผ่อนคลายร่างกายเล่นเฉย ๆ เท่านั้นเอง
ทว่าลู่หลีเพิ่งจะพ่นคำพูดภาษาไทยหลุดพ้นออกจากปากมาได้เพียงแค่คำสองคำเท่านั้นเอง ทว่าลูกค้าชายคนนั้นกลับทำตัวหน้าหนาทำเป็นเสมือนปราศจากการรับรู้ยินถ้อยคำปฏิเสธปฏิเสธข้อจำกัดข้อนั้นเลยสักนิด เขาขยับหมุนศีรษะแหงนหน้าขึ้นฟ้า พลางเปิดฉากป่าวประกาศส่งเสียงตะโกนร้องแจ้งข้อความเสียงดังสนั่นหวั่นไหวมุ่งตรงดิ่งไปทางทิศทางด้านหน้าขบวนขบวนแถวทันทีดื้อ ๆ ว่า
“ทุกคนเฝ้ามองดูสิโว้ย! บอสลู่ตัวจริงเสียงจริงอุตส่าห์ให้เกียรติก้าวเท้าสับขาเดินทางมาต่อคิวเลือกซื้อออเดอร์มื้อเช้าด้วยตัวเองเลยนะโว้ย! ราษฎรทุกคนที่อยู่ด้านหน้าโปรดรีบเร่งเปิดระบบถอยฉากหลบหลีกทางหลบเลี่ยงไปพ้นทางให้ด่วนเลยสิโว้ย!” ในระหว่างช่วงเวลาพ่นคำพูดสั่งความ ตัวเขาเองก็ริเริ่มหน้าที่เป็นงานขยับร่างกายถอยฉากหลบหลีกทางไปปักหลักอยู่ข้าง ๆ ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วซะอย่างนั้นค่ะ
“……”
ตามหลักความเป็นจริงแล้วกลุ่มลูกค้าบางส่วนที่อยู่ด้านหน้า แอบมีความคิดปรารถนาอยากจะเปิดโหมดทำตัวหน้าหนาแสร้งทำเป็นเสมือนปราศจากการมองเห็นจับจ้องร่องรอยตัวตนของบอสลู่ เพื่อจะได้สามารถปักหลักเข้าแถวต่อคิวสอยเสบียงอาหารตามระบบระเบียบขั้นตอนเดิมต่อไปเงียบ ๆ
เผื่อว่าบางทีบอสลู่อาจจะแค่แอบเกิดอาการอยากอาหารปรารถนาอยากจะเปิดระบบเปิดประสบการณ์ใช้ชีวิตเสพสุขสวมบทบาทเป็นดั่งกลุ่มลูกค้าผู้รอดชีวิตคนทั่วไปธรรมดา ๆ ดูบ้างไม่ใช่หรือไงกันเล่าฮะ? ไอ้หมอนี่นี่มันช่างหาเรื่องปฏิบัติหน้าที่เป็นงานเดือดร้อนแทนชาวบ้านจุกจิกแท้ ๆ ! ช่างเป็นพวกชอบยื่นมือไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน สิ้นดีเลยเชียวล่ะโว้ย!
ทว่าในยามนี้ ปราศจากเงื่อนไขเงื่อนไขข้อจำกัดว่าจะเป็นคนที่หูตากว้างไกลมองสำรวจพบเห็นตัวตนของเธอแล้ว หรือเป็นคนที่สายตาสั้นปราศจากการมองพบเห็นตัวตนของเธอมาก่อนก็ตาม ทุกคนต่างพากันรับทราบกระแสลมข่าวสารชิ้นนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันหมดเรียบร้อยแล้ว ราษฎรทุกคนต่างพากันสะดุ้งวาบตื่นตัวสะดุ้งวาบขยับร่างกายลนลานขึ้นมาตามสัญชาตญาณ พากันก้าวเท้าเปิดระบบถอยฉากหลบหลีกทางไปปักหลักอยู่บริเวณทำเลฝั่งข้างทางรวดเร็ว
ประสบความสำเร็จในการเคลียร์เส้นทางจัดสรรกั้นแบ่งเปิดเป็นเส้นทางเดินสายเล็ก ๆ สายหนึ่งส่งมอบชดเชยให้ลู่หลีสามารถก้าวเท้าเดินมุ่งตรงสู่หน้าเคาน์เตอร์ได้อย่างสะดวกราบรื่นในพริบตาทันทีดื้อ ๆ
ลู่หลี : ……พวกคุณเฝ้ามองสำรวจดูรายละเอียดเรื่องราวหน้าที่การงานหลักจุกจิกชิ้นนี้จัดฉากเปิดระบบขึ้นมาสิคะ แค่ก้าวเท้าสับขาเดินทางมาเลือกซื้อเสบียงอาหารออเดอร์มื้อเช้าธรรมดา ๆ ทานประทังชีวิตชิ้นเดียวแท้ ๆ ทว่าภาพรวมการจำลองฉากสถานการณ์ระบบมันกลับแปรเปลี่ยนสภาพเสมือนเป็นการจัดระเบียบขบวนแถวต้อนรับแขกบ้านแขกเมือง ตระเตรียมประคองพาร่างของเธอให้เดินก้าวขึ้นไปยืนปักหลักสลักข้อความแสดงสุนทรพจน์ บนเวทีใหญ่ยังไงยังงั้นเลยเชียวล่ะค่ะคุณโฮสต์
เธอโดนกระแสฝูงชนยกบารมีขึ้นไปแขวนติดตั้งไว้บนแท่นบูชาขนาดนี้ ภาพรวมเนื้อหาระบบก็ย่อมปราศจากหนทางระบบช่องทางที่จะเปิดโหมดปฏิเสธปฏิเสธหลบเลี่ยงหนีหายไปพ้นทางได้แล้วล่ะค่ะ ทำได้เพียงฝืนใจขยับปรับเปลี่ยนสีหน้ากิริยาท่าทางหยัดยืดร่างกายก้าวเท้าเดินสับขาฝ่ากระแสสายตาอันเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกนึกหวังประกายตั้งตารอคอย สายตาจับผิดสำรวจดู หรือแววตาอยากรู้อยากเห็นของมหาชนคนรอบข้างคืบคลานก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างทระนงองอาจเด็ดเดี่ยว
ฝั่งซ้ายฝั่งขวาสองข้างทางอัดแน่นไปด้วยฝูงชนราษฎรทุกคน ลู่หลีขยับปรับตัวก้าวเดินสวมบทบาทถือบารมีเชิดหน้าตรงตามสัญชาตญาณ ท่วงท่ากิริยาอาการขั้นตอนการทอดน่องย้ายย่างย่างสามขุมก้าวเดินสับขาเฉียบคมประณีตบรรจงจนส่งกระแสลมพัดผ่านพริ้วไหวติดตัวออกมาเด่นหรา แววตาเด็ดเดี่ยวปักใจเชื่อมั่นทอดสายตาจับจ้องมองตรงดิ่งไปทางทิศทางด้านหน้าอาคารเพียงจุดเดียวเท่านั้นเด็ดขาดดีแท้จริงๆ
“ว้าว บอสลู่ท่วงท่ากิริยาอาการตอนก้าวเดินสับขามันช่างดูเท่ระเบิดเฉียบคมบาดใจสิ้นดีเลยชะมัดเลยล่ะค่ะ……”
“ใช่เลยค่ะ ท่วงท่าขั้นตอนการทอดน่องเยื้องกรายย่างสามขุมก้าวเดินสับขามันช่างดูคล้ายคลึงกับรายละเอียดของสายอาชีพอะไรนะ สายอาชีพอะไรนะ อ้อ ใช่คำว่าซูเปอร์โมเดล หรือเปล่าคะคุณโฮสต์?!”
“แอบอยากสืบทราบข้อเท็จจริงจังเลยค่ะว่าในแอปพลิเคชันระบบเครือข่ายเน็ตมีกลุ่มผู้รอดชีวิตคนไหนปักใจสมัครตัวสมัครใจเป็นดั่งกลุ่มแฟนคลับสายหลงรักท่วงท่าทิศทางการก้าวเดินสับขา ของบอสลู่บ้างไหมคะ ออร่าอำนาจบารมีขอบข่ายพลังงาน ของเธอคนนั้นมันช่างดูโอ่อ่าอลังการยิ่งนักเชียวล่ะค่ะ!”
“มีสิคะมีแน่นอนอยู่แล้วสิคะ ทว่าตามปกติวันเวลาทั่วไปที่พวกเรามีโอกาสได้เปิดระบบส่องสอดส่องพบเห็นร่องรอยตัวตนของบอสลู่สลักข้อความอัปเดตลงในเน็ต ไม่ใช่ว่าเธอมักจะทำหน้าที่ปักหลักยืนนิ่งเฉยเฉย ๆ อยู่ประจำตำแหน่ง หรือไม่ก็นั่งเอกเขนกอยู่แต่บนเก้าอี้พนักพิงเพียงแค่นั้นหรอกเหรอคะ!”
“แกจะไปรับทราบความเข้าใจระบบกลไกอะไรขนาดนั้นเล่าฮะ ผู้รอดชีวิตระดับชั้นบารมีอันยิ่งใหญ่ระดับนั้นน่ะเหรอมีความจำเป็นเงื่อนไขข้อจำกัดอะไรต้องมาออกแรงเดินเท้าก้าวเดินสับขาด้วยตัวเองกันบ่อย ๆ เล่าฮะ”
“แก แก แก ความหมายเนื้อความประโยคคำบรรยายชิ้นนี้คิดวิเคราะห์ชี้แจงรายละเอียดบอกเล่าว่า ยามที่เธอตระเตรียมก้าวเท้าเดินทางออกจากรถบ้านมุ่งหน้าไปทำเลพิกัดไหนก็ย่อมต้องมีผู้รอดชีวิตคนอื่นคอยทำหน้าที่แบกหามประคองร่างจัดส่งอุ้มส่งชดเชยให้ถึงฝ่ามือตลอดเวลาเลยงั้นเหรอฮะ”
มหาชนคนรอบข้างที่ยืนมุงดูอยู่รอบข้างต่างพากันพร้อมใจกันเปิดระบบแอบกลอกตาขึ้นฟ้าจนแทบจะทะลุถึงสรวงสวรรค์ใส่เขาแวบหนึ่งตามธรรมชาติ : “บอสลู่ปกติเธอแอบปราศจากความรู้สึกนึกอยากจะยื่นมือขยับร่างกายเดินทางออกจากรถบ้านก้าวเดินสับขาไปพื้นที่พ้นทางภายนอกอาคารบ่อย ๆ หากปราศจากความจำเป็นข้อจำกัดอะไรอยู่แล้วต่างหากล่ะโว้ย!”
“แถมยิ่งไปกว่านั้น ภายในคลังสินค้าส่วนตัวของเธอเองก็มีสิ่งของสิ่งก่อสร้างชิ้นเอกส่วนตัวดั่งรถบ้านขนาดใหญ่โตโอ่อ่าอลังการระดับนั้นสแตนด์บายจำลองฉากคอยรองรับเปิดระบบผ่อนคลายร่างกายให้อยู่เด่นหราขนาดนี้ ปรารถนาอยากจะย้ายทำเลตำแหน่งเบิกทัวร์เดินทางไปเยือนพิกัดทัศนวิสัยไหน มันก็ย่อมเป็นเรื่องราวราบเรียบเป็นธรรมดาที่เนรมิตให้เสร็จสิ้นได้ภายในเวลาสั้นสั้นเพียงแค่หนึ่งนาทีเองไม่ใช่หรือไงกันเล่าฮะ~”
เถ้าแก่ใหญ่บอสลู่ก้าวเดินสับขาไปพลาง ตรงมุมปากคอยประดับประดารอยยิ้มพิมพ์ใจต้อนรับอันงดงามละมุนจาง ๆ ประจำตัวติดตัวไว้คอยส่งผ่านความอบอุ่น คอยยินถ้อยคำพูดจาไร้สาระเฉไฉบิดเบี้ยวหลุดโลกสารพัดอย่างของฝูงชนประดังเข้ามา ชวนให้สัมผัสรับรู้ถึงกลิ่นอายความตลกขบขันระบายความเครียดได้บันเทิงใจดีแท้จริงๆ ล่วงหน้าล่ะค่ะ
มีแต่รายละเอียดเนื้อความถ้อยคำพูดจาอะไรบิดเบี้ยวซับซ้อนยากจะหยั่งถึงหลุดโลกผสมปนเปปนเปเปื่อยสิ้นดีเลยเชียวล่ะโว้ย!
ภายในห้วงดวงจิตสัมปชัญญะของลู่หลีมีจิตวิญญาณตัวตนร่างจำลองตัวน้อยตัวหนึ่งกำลังระเบิดส่งเสียงหลุดหัวเราะคิกคักขบขันออกมาดังลั่นสุดชีวิต ทว่ารายละเอียดสไตล์การแสดงผลภายนอกบนใบหน้าเรียวเล็กของเธอยังคงรักษาสภาพความนิ่งสงบเป็นธรรมดาแนบเนียนราบเรียบเป็นธรรมดาปราศจากข้อผิดพลาดดีแท้ตอกย้ำบารมีอยู่ล่ะค่ะ
เธอก้าวเท้าเดินสับขาผ่านพ้นเส้นทางสายเล็ก ๆ มาถึงเบื้องหน้าของแผงร้านอาหารเช้าได้อย่างสะดวกราบรื่นในพริบตา จัดการขยับฝ่ามือนิ้วมือหยิบเลือกสั่งซื้อออเดอร์มื้อเช้ามาตุนไว้ในฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ประกอบรวมขนมจีบซาลาเปาจำนวนสองลูกควบคู่ไปกับน้ำน้ำเต้าหู้แก้วโตถ้วยหนึ่งเสร็จสรรพเรียบร้อย ก็รีบขยับร่างกายหมุนตัวซอยเท้าก้าวเดินเร่งรีบจากไปพ้นทางพริบตาทันที
แแถมในระหว่างขั้นตอนการเยื้องกรายย่างสามขุมซอยเท้าก้าวเดินเร่งรีบจากไป เธอยังไม่ลืมที่จะปรายสายตาหันไปเอ่ยปากเอ่ยคำพูดสลักข้อความแสดงคำขอบคุณขอบคุณส่งมอบชดเชยให้แก่กลุ่มลูกค้าผู้รอดชีวิตทุกคนที่อุตส่าห์มีน้ำใจยอมถอยฉากหลบหลีกทางเปิดเส้นทางเดินสายเล็ก ๆ ให้เมื่อครู่ประโยคหนึ่งคำหนึ่งด้วยใจจริงล่ะค่ะ
หลังจากได้รับถ้อยคำแสดงความขอบคุณขอบคุณส่งมอบชดเชยจากใจจริงของเธอประโยคนี้ ราษฎรทุกคนที่อยู่หน้าร้านในพริบตานั้นในใจก็พลันแปรเปลี่ยนเกิดเป็นกระแสความสุขใจเอิบอิ่มใจเบิกบานใจสว่างวาบขึ้นมาทันที การยอมสละสิทธิ์ลัดคิวให้แก่เธอแล้วส่งผลให้ขั้นตอนการสวาปามฟาดมื้อเช้าของตัวเองต้องเนิ่นช้าออกไปเล็กน้อยแค่นี้ มันจะไปมีความสลักสำคัญข้อจำกัดร้ายแรงอะไรเด็ดขาดประดังเข้ามาล่ะฮะ ปราศจากปัญหาอะไรอยู่แล้วค่ะ~
ลู่หลีก้าวเท้าสับขาซอยเท้าก้าวเดินเร่งรีบกลับคืนสู่ทำเลภายในรถบ้าน ลอบระบายลมหายใจขยับลมหายใจออกมายาวเหยียดคำโตคำใหญ่คำหนึ่งถึงค่อยยอมหย่อนตัวลงนั่งเอกเขนกพักผ่อนร่างกายบนโซฟาพนักพิง
คอยเอ่ยปากพูดจาภาษาไทยปลอบประโลมส่งมอบกำลังใจให้แก่ดวงจิตของตัวเองเงียบ ๆ ว่า ภาพรวมเนื้อหาระบบแค่นี้จะไปมีความเดือดร้อนรำคาญใจอะไรเด็ดขาด ตัวฉันจัดเป็นผู้รอดชีวิตสายแกร่งที่เคยมีสิทธิ์มีช่องทางก้าวเท้าผ่านพ้นการพบเจอฉากสถานการณ์อลังการงานสร้างระดับบิ๊กบอสในโลกภาพยนตร์ มาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ภาพรวมระดับแค่นี้มันจะไปนับเป็นเรื่องราวข้อจำกัดร้ายแรงอะไรประดังเข้ามาได้กันเล่าคะ!
เธอขยับฝ่ามือนิ้วมือสวาปามฟาดออเดอร์มื้อเช้าในฝ่ามือเข้าปากอย่างรวดเร็วไม่กี่คำก็เคลียร์เสร็จเรียบร้อยหมดสิ้นเกลี้ยงเกลาพังทลายในพริบตาทันทีดื้อ ๆ หลังจากนั้นก็เริ่มต้นเปิดระบบปักหลักใช้ชีวิตว่างงานปราศจากหน้าที่การงานหลักจุกจิกอะไรให้ต้องคอยสะสางดึงความสนใจอีกครา ในดวงจิตสัมปชัญญะเริ่มเกิดความรู้สึกนึกหวังประกายตั้งตารอคอยลุ้นระทึกขึ้นมาลึก ๆ ในใจว่า ในทำเลฐานที่มั่นจินลี่แห่งนี้วันหลังจะมีผู้รอดชีวิตคนไหนมีโควตาดวงดีสัมผัสปฏิภาณไหวพริบลื่นขูดสลากได้รับสิทธิ์รางวัลใหญ่ระดับที่หนึ่งชิ้นใหม่มาเปิดบารมีให้ร่วมลุ้นระทึกกันอีกบ้างไหมนะ
สอดคล้องประเด็นถูกต้องตรงประเด็นเลยค่ะ พิกัดทำเลสถานที่แห่งนี้จัดเป็นฐานที่มั่นแห่งสุดท้ายแกะกล่องของเขตเมืองชวนเป่ยที่เธอเดินทางมาปักหลักเบิกทัวร์นั่นเองค่ะ
เธอขยับฝ่ามือนิ้วมือเปิดแอปพลิเคชันหน้าจอคอมพิวเตอร์แสงเพื่อไล่เปิดทัวร์เปิดดูผังแผนที่หัวเซี่ย ค้นข้อมูลพบว่าทำเลพิกัดเขตเมืองชวนเป่ยปักหลักตั้งอยู่บริเวณข้าง ๆ พิกัดทำเลเขตเมืองซ่างจิงนี่เอง รายละเอียดเนื้อความข้อจำกัดข้อนี้มันก็คือที่มาหลักประเด็นสำคัญที่ช่วยชี้แจงคู่มือว่าเพื่อประโยชน์อะไรแผนการทัวร์ของรถบ้านในรอบนี้ถึงได้ย้ายเดินทางมาปักหลักที่นี่ก่อนนั่นเองค่ะ
เป้าหมายจุดหมายปลายทางแห่งถัดไปที่รถบ้านตระเตรียมจะเคลื่อนตัวย้ายเดินทางไปเยือนก็คือ…… พิกัดทำเลเขตเมืองที่ตั้งอยู่ติดกับพิกัดเขตเมืองชวนเป่ย มีป้ายชื่อสลักแบรนด์ไว้ชัดเจนเด็ดขาดว่า : เมืองหลานฮุ่ย! ซึ่งพิกัดสถานที่แห่งนั้นงั้นเหรอจัดมีทำเลที่ตั้งของสถานีฐานที่มั่นอย่างเป็นทางการ ประจำระบบจัดสรรไว้อีกจำนวนสี่แห่งถ้วนเช่นเดียวกันล่ะค่ะคุณโฮสต์
หลังจากได้ข้อยืนยันแผนการเป้าหมายในอนาคตเบื้องหน้าเบื้องหลังเสร็จสรรพเรียบร้อย ลู่หลีจัดการสั่งปิดระบบการแสดงผลหน้าเพจผังแผนที่หัวเซี่ยลงกลไกทันที ในทุก ๆ ครั้งยามที่สภาพร่างกายปักหลักใช้ชีวิตว่างงานจัดปราศจากหน้าที่การงานหลักอะไรให้ต้องคอยง่วนวุ่นวาย เธอมักจะริเริ่มเปิดระบบคอยก้าวเท้าสับขาเดินทอดน่องเยื้องกรายออกไปเปิดคอนเทนต์เดินตรวจตราผังร้านค้า ภายใต้สังกัดการดูแลของตัวเองรอบใหญ่เสมอมาอยู่แล้วล่ะค่ะ
แวะเวียนก้าวเท้าสับขาไปฝังตัวตักตวงความสุขปล่อยใจให้ผ่อนคลายอยู่ภายในสิ่งก่อสร้างร้านค้าแห่งหนึ่งแห่งละนิดแห่งละหน่อย แปบเดียวช่วงเวลากิจวัตรประจำวันในหนึ่งวันมันก็ย่อมขยับเคลื่อนผ่านพ้นไปรวดเร็วทันใจในพริบตาเดียวแล้วล่ะค่ะ
ในเมื่อแผนการวางระบบไว้เช่นนี้ พิกัดทำเลสถานแรกที่เธอตัดสินใจจะแวะเวียนก้าวเท้าเดินทางไปเปิดคอนเทนต์เดินทอดน่องเยื้องกรายไปเยือนก่อนก็คือคลินิกนั่นเองค่ะ ตั้งแต่ระบบริเริ่มแผนการเบิกทัวร์วิ่งย้ายฐานที่มั่นเปิดทัวร์สลับหน้าจอเดินทางไปเยือนฐานที่มั่นสารพัดแห่งแบบจำกัดระยะเวลาวันละหนึ่งฐานถ้วนเป็นต้นมา ภาพรวมเนื้อหาระบบดูเหมือนตัวเธอจะแอบปราศจากโอกาสสิทธิ์ช่องทางแวะเวียนก้าวเท้าเดินทางไปเปิดคอนเทนต์เหยียบย่างส่งมอบกำลังใจที่ทำเลคลินิกเลยสักครั้งเดียวเลยนี่นาคะ
ทว่าตามปกติแล้วการจะย้ายร่างกายก้าวเท้าเดินทางไปเปิดคอนเทนต์เยี่ยมเยียนส่งมอบกำลังใจให้แก่คนทำงานในสังกัดดื้อ ๆ โดยแอบทำตัวมือเปล่าปราศจากสิ่งของของฝากอะไรติดตัวไปด้วยเลยมันก็คงจะดูขัดหูขวางตาและปราศจากหน้าบารมีเถ้าแก่ใหญ่แบรนด์เนมเกินไปหน่อยไม่ใช่หรือไงกันเล่าฮะ ลู่หลีจึงเปิดระบบวางแผนการตั้งเป้าหมายจะก้าวเท้าสับขาเดินทางไปเยือนทำเลร้านเค้กก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อเลือกสรรจัดซื้อของอร่อยเลิศรสขนมหวานเบเกอรีประเภทของกินของฝากมาตุนไว้ในฝ่ามือนำติดตัวไปแจกจ่ายส่งมอบชดเชยกำลังใจให้แก่ผู้รอดชีวิตคนทำงานในสังกัดทุกคนคนละชิ้นสองชิ้น
แแถมแผนการข้อนี้ยังแอบมีส่วนช่วยคอยตอบสนองความต้องการความปรารถนาอยากอาหารแอบอยากลิ้มลองรสชาติของหวานส่วนตัวภายในปากส่วนตัวภายในคอของเธอควบคู่ไปด้วยในตัวนั่นแหละค่ะล่ะโว้ย!
เธอออกแรงผลักดันบานประตูหลักเปิดประตูร้านเค้กเดินก้าวลึกเข้าสู่ด้านในอาคาร ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาก็คือเถ้าแก่ย่อยคังหรงกำลังปักหลักปักฐานตั้งหน้าตั้งตาง่วนปฏิบัติงานหน้าที่การงานหลักคอยออกแรงปฏิบัติงานง่วนวุ่นวายอยู่เคียงข้างเครื่องจักรเพียงคนเดียวดื้อ ๆ เลยล่ะค่ะ
ทันทีที่นึกยินเสียงสัญญาณฝีเท้าหรือเสียงสัญญาณการเปิดผลักดันบานประตูหลักดังขยับเข้ามา ทว่าคังหรงกลับปราศจากการขยับหมุนศีรษะเหลียวสายตากลับมามองสำรวจดูร่องรอยตัวตนของแขกผู้มาเยือนเลยสักนิด เธอคอยขยับฝ่ามือนิ้วมือปฏิบัติงานไปพลาง พลางเปิดปากพ่นคำพูดภาษาไทยตอบรับออกมาตามสัญชาตญาณความคุ้นชินระบบกลไกทันทีดื้อ ๆ ว่า “ช่วงเวลาปกติธรรมดาในรอบเช้าตรู่ขนาดนี้ทางร้านยังปราศจากการเปิดระบบดำเนินกิจการเปิดร้านจำหน่ายสินค้าหรอกนะคะ รบกวนคุณช่วยแวะปรับเปลี่ยนทิศทางก้าวเท้าสับขาเดินทางกลับมาสอยสินค้าเสบียงอาหารใหม่อีกรอบในช่วงหลังเวลาบ่ายโมงตรงละกันนะคะ!”
“หรงหรงคะ!” ลู่หลีเปิดปากส่งเสียงป่าวประกาศร้องทักทายพูดคุยแจ้งข้อความเสียงใสออกมาคำหนึ่ง
คังหรงพริบตานั้นรีบขยับร่างกายหมุนตัวหันกลับมาประจันหน้าทันควันดื้อ ๆ ฝ่ามือข้างหนึ่งคอยกุมประคองที่คีบขนมเอาไว้แน่น ฝ่ามืออีกข้างคอยช่วยประคองถาดรองเบเกอรีใบโตไว้มั่น ในยามนี้เธอกำลังง่วนตระเตรียมนำเอาชิ้นขนมปังอบเสร็จสิ้นอุ่น ๆ ใหม่ ๆ ขยับไปจัดวางตกแต่งติดตั้งจำหน่ายไว้บนทำเลชั้นวางสินค้าหน้าร้านอยู่นั่นเองค่ะ
ทันทีที่สายตาประสานล็อคพิกัดสบตาพบล่องรอยตัวตนของลู่หลี ใบหน้าของเธอก็ส่งยิ้มพิมพ์ใจต้อนรับออกมาตามสัญชาตญาณความรู้สึกนึกฟินในใจทันที พริบตานั้นลักยิ้มกลมป่องพิมพ์ใจอันงดงามสง่างามก็พลันปรากฏผุดออกมาอวดบารมีส่งผ่านความอบอุ่นละมุนละไมเด่นหราทันควัน พลางเอ่ยปากซักถามรายละเอียดออกมาด้วยความกระตือรือร้นอันเป็นกันเองว่า “โอ้โหเพื่อประโยชน์อะไรทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมีความกระตือรือร้นก้าวเท้าสับขาเดินทางมาเยือนทำเลตรงนี้ได้ล่ะคะบอสลู่~”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น