ตอนที่ 372 เครื่องอบอัตโนมัติครบวงจร
ผ่านไปครู่ใหญ่ เหมา เสี่ยวเสี่ยวที่คอยเดินตามอยู่ด้านหลังเพื่อร่วมสำรวจร้านก็เริ่มเกิดอาการอึ้งอีกครั้ง หยาดน้ำตาของเด็กคนนี้ช่างมีเยอะแยะเสียจริง
แต่ทว่าคังหรงไม่ได้สนใจสายตาหรือความเห็นของคนอื่นเลยสักนิด เธอสนใจเพียงแค่ความรู้สึกของบอสลู่เท่านั้น
ในระหว่างที่ร้องไห้โฮเธอยังรู้จักเงยหน้าขึ้นมาลอบสังเกตสีหน้าท่าทาง เพื่อให้แน่ใจว่าบอสลู่ไม่ได้เกิดความรู้สึกรำคาญใจ จากนั้นถึงได้เบาใจและเปิดระบบร้องไห้โฮต่ออย่างเต็มคราบ
รอจนกระทั่งคังหรงเปิดระบบร้องไห้โฮจนหนำใจ ฝ่ามือของลู่หลีที่คอยช่วยตบหลังปลอบใจก็เริ่มเกิดอาการเมื่อยล้าล้าโรยแรง เธอจึงจัดการเปิดระบบคลังสินค้าหยิบเอาน้ำแร่ขวดหนึ่งส่งมอบให้แก่เธอ
“พักผ่อนสักครู่นะ ร้องไห้เยอะแยะเดี๋ยวจะบาดเจ็บดวงตาเอาได้ มาเติมน้ำเข้าร่างกายหน่อยเถอะ วันเวลาดี ๆ ยังมีรออยู่ข้างหน้าอีกตั้งเยอะแยะ คงไม่ใช่ว่าจะต้องเปิดระบบร้องไห้โฮแบบนี้ทุกรอบหรอกใช่ไหมล่ะ” ลู่หลีเอ่ยกลั้วหัวเราะเบา ๆ
คังหรงยื่นมือมารับขวดน้ำไปประคองไว้ราวกับเป็นสิ่งของล้ำค่า พลางคอยจิบน้ำเข้าปากอย่างระมัดระวังไปสองสามคำ
เมื่อลู่หลีเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็เผยรอยยิ้มพิมพ์ใจพลางเอ่ยว่า “ไม่ต้องแอบอาลัยอาวรณ์ไม่กล้าดื่มหรอกนะ วันหลังหากอยากทานอะไรก็แวะไปจับจ่ายใช้สอยเปย์เงินในร้านค้าสารพัดแห่งด้านหน้าได้เลย พวกเราทุกคนได้รับสิทธิ์ส่วนลดพนักงานอยู่แล้ว”
เหมา เสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยเอ่ยสมทบขึ้นมาว่า “ใช่เลย พอคำนวณส่วนลดออกมาแล้วราคามันถูกแสนถูกขนาดนี้ รีบดื่มอึกใหญ่เลย!”
เมื่อคังหรงได้ยินดังนั้น หยาดน้ำตาก็ทำท่าจะไหลรินออกมาอีกรอบตามสัญชาตญาณ แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นใจฝืนเอาไว้สุดชีวิต
เพราะกลัวว่าจะแสดงพิรุธความอ่อนแอออกมาให้เห็น ทำได้เพียงคอยพยักหน้ารับคำรัว ๆ ในใจแอบรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ช่างดีเหลือเกิน ปราศจากใครแสดงท่าทีรังเกียจเดียดฉันท์ในตัวเธอเลยสักคน……
หลังจากคังหรงมีคอมพิวเตอร์แสงไว้ใช้งาน สิ่งแรกที่เธอทำก็คือการเปิดระบบลงทะเบียนบัญชีผู้ใช้ส่วนตัว พลางเพิ่มช่องทางการติดต่อแชทกับลู่หลีทันที
ลู่หลีจัดการดึงตัวเธอเข้ามารวมกลุ่มอยู่ในห้องแชทกลุ่มหลักสำหรับเจ้าของร้านค้า ทันทีที่คังหรงเปิดเช็กดูรายละเอียดภายในกลุ่ม ใบหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนจากความโศกเศร้ากลายเป็นรอยยิ้มพิมพ์ใจขึ้นมาทันควัน
พอได้เข้ามารวมกลุ่มอยู่ในห้องแชทกลุ่มหลัก ในใจก็เกิดความรู้สึกนึกคิดราวกับตัวเองได้ก้าวข้ามผ่านเข้าสู่ระบบภายในอาณาจักร มีสถานะครองตำแหน่งเป็นคนกันเองคนในบ้านเดียวกันเรียบร้อยแล้ว ถือเป็นการผสมผสานตัวตนเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบทีเดียว
ช่างเป็นความรู้สึกอิ่มเอมใจล้นพ้นดีแท้!
หลังจากนั้น ลู่หลีก็คอยตั้งหน้าตั้งตาสอนขั้นตอนการใช้งานระบบแอปพลิเคชันที่มีชื่อแบรนด์ว่าลู่หลีให้เธอฟัง ซึ่งภายในระบบนี้จะสามารถเปิดฟังก์ชันปรับเปลี่ยนทำเลตำแหน่งการจัดวางของพวกตู้แช่แข็งและชั้นวางสินค้าได้ตามใจชอบ แแถมยังสามารถเปิดระบบปรับเปลี่ยนสไตล์สิ่งของตกแต่งได้ตามความปรารถนาในใจอีกด้วย
เป็นไปตามข้อสันนิษฐานในใจของเธอจริงๆ ตัวอาคารมีฟังก์ชันระบบอบอัตโนมัติครบวงจรเปิดใช้งานอยู่ ขอแค่ทำการเปิดระบบตั้งค่าประเภทและปริมาณของพวกขนมหวานเบเกอรีและขนมปังล่วงหน้าไว้ให้เรียบร้อย
จากนั้นก็นำวัตถุดิบจำพวกแป้งสาลี ข้าวสาร ไข่ไก่ หรือเสบียงอาหารประเภทอื่นเทหยอดใส่ลงในช่องสำหรับเติมวัตถุดิบตามปริมาณน้ำหนักค่าน้ำหนักคริสตัลที่กำหนด ตัวเครื่องจักรก็จะสามารถเปิดระบบดำเนินการผลิตออกมาได้ด้วยตัวเองทันที
ลู่หลีรู้สึกว่าระบบฟังก์ชันชิ้นนี้มันช่างมีความอัจฉริยะล้ำหน้ามาก หน้าที่การงานหลักของคนดูแลมีเพียงแค่คอยเติมวัตถุดิบลงไป แล้วคอยยืนรอคอยผลผลิตเสร็จสิ้นเท่านั้นเอง
ส่วนเรื่องราวขั้นตอนที่เหลือสารพัดอย่างปล่อยให้เป็นหน้าที่การงานของตัวเครื่องจักรจัดการเอง
แถมเธอยังพลอยนึกถึงเรื่องราวขั้นตอนอื่นขึ้นมาได้อีก เช่น การบีบครีมแต่งหน้าเค้กและการวาดลวดลายสลักลวดลายสารพัดประเภทลงบนหน้าเค้ก ตัวเครื่องจักรจะสามารถเปิดระบบผลิตออกมาได้ด้วยตัวเองเหมือนกันไหมนะ?
คังหรงเฝ้ามองดูระบบฟังก์ชันเหล่านั้นด้วยสีหน้าท่าทางยิ้มหยี พลางเกิดอาการกระตือรือร้นอยากจะเปิดฉากทดลองดูสักตั้งใจจะขาดอยู่แล้ว
เธอยื่นมือไปถูไถฝ่ามือไปมาพลางเอ่ยถามว่า “บอสลู่ ฉันสามารถเปิดระบบทดลองดูสักหน่อยได้ไหมคะ”
“มันก็ย่อมต้องได้แน่นอนอยู่แล้วสิคะ!” ลู่หลีไหวไหล่ราบเรียบ “ทดลองดูได้ตามใจชอบเลยค่ะ อยากจะโมดิฟายจัดสรรระบบทิศทางไหนก็จัดการได้เต็มที่เลยค่ะ!”
คังหรงเปิดคอมพิวเตอร์แสงขึ้นมาเพื่อเปิดใช้งานโหมดระบบอบอัตโนมัติครบวงจรเป็นอันดับแรก ตัวเครื่องจักรก็เริ่มขยับเปลี่ยนสภาพรูปร่างลักษณะไปจากเดิมทันที ภาพรวมระบบแตกต่างไปจากตอนแรกสุดราวกับเป็นสิ่งของคนละชิ้น ปรากฏช่องสำหรับหย่อนเติมวัตถุดิบสารพัดช่องผุดขึ้นมาเด่นหรา
เมื่อกดคลิกเลือกเมนูขนมหวานประเภทหนึ่งในตัวแอปพลิเคชัน บนหน้าจอก็จะปรากฏข้อความชี้แจงคู่มือขั้นตอนกระบวนการผลิตรวมถึงปริมาณวัตถุดิบที่จำเป็นต้องใช้งานขึ้นมาทันที ยกตัวอย่างเช่น แป้งสาลีจำนวนกี่กรัม……
รวมถึงเรื่องระบบลำดับก่อนหลัง ขั้นตอนการตีครีมสดให้ขึ้นฟู ซึ่งล้วนเป็นเรื่องราวรายละเอียดขั้นตอนที่นึกยินในใจก็สัมผัสได้ถึงความซับซ้อนยากเย็นแสนสาหัส คังหรงเปิดอ่านรายละเอียดดูแล้วก็แอบเกิดอาการปวดหัวตึ้บขึ้นมาทันที
แต่ทว่าพอเปลี่ยนมาใช้งานระบบอัตโนมัติครบวงจรแล้ว เรื่องราวสารพัดอย่างเหล่านั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเรื่องง่ายดายทันที ขอแค่ระดมเทหยอดวัตถุดิบสารพัดอย่างใส่รวมกันลงไปในช่องเติมวัตถุดิบดื้อ ๆ ก็พอแล้ว แแถมไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาชั่งตวงวัดค่าน้ำหนักอะไรให้ยุ่งยากเลยด้วยซ้ำ เพราะตัวเครื่องจักรสามารถเปิดระบบจัดการคำนวณแยกแยะส่วนเกินได้ด้วยตัวเอง ส่วนวัตถุดิบส่วนเกินที่หลงเหลืออยู่ก็จะถูกกักเก็บตุนไว้ภายในช่องเติมวัตถุดิบเพื่อนำมาใช้งานต่อในรอบถัดไป
เธอคอยกวาดสายตาเลือกสรรเมนูอยู่พักใหญ่ ตั้งใจจะเปิดฉากลงมือทำเมนู…… เครปเค้กมะม่วง
เมนูนี้ถือเป็นเสบียงอาหารผลไม้ประเภทขนมหวานที่เธอแอบนึกชอบใจที่สุดในช่วงชีวิตยุคศิวิไลซ์ ในทุกครั้งที่สภาพอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดดิ่งลงสู่ฝั่งลบ เธอจะต้องแวะไปเลือกซื้อหามาฟาดเข้าปากสักชิ้นเสมอเพื่อช่วยผ่อนคลายอารมณ์
แต่ทว่าเนื่องจากราคาสินค้ามันแพงลิ่วเกินไป ในแต่ละรอบจึงทำได้เพียงเลือกซื้อหามาทานได้แค่ชิ้นเล็ก ๆ ทรงสามเหลี่ยมชิ้นเดียวเท่านั้นเอง
จนถึงปัจจุบันจึงยังไม่เคยบรรลุเป้าหมายการมีอิสระในการฟาดเครปเค้กมะม่วงได้ตามใจชอบเลยสักครั้ง!
คังหรงทอดสายตาจับจ้องมองสำรวจดูรูปภาพของเมนูเครปเค้กมะม่วงอยู่นานแสนนาน ขนาดลู่หลีเหลียวสายตาเปิดดูตาม ยังแอบเกิดอาการอยากอาหารอยากลิ้มลองรสชาติขึ้นมาเฉย ๆ เลยล่ะคะ
เธอจึงเปิดฉากออกปากเสนอแนะขึ้นมาด้วยตัวเองว่า “อยากจะลงมือทำเมนูจานนี้งั้นเหรอคะ”
คังหรงรีบสลัดความรู้สึกนึกคิดหลุดพ้นออกมาจากห้วงแห่งความทรงจำในอดีต พลางคอยพยักหน้ารับคำรัว ๆ “ใช่ค่ะ ๆ ใช่เลยค่ะ!”
“งั้นก็รีบลงมือทำเลยสิคะ จะมารีรอลังเลใจหาอะไรกันอีกเล่า!” ลู่หลีเอ่ยคำพูดช่วยเร่งเร้า ทว่าความจริงในใจคือตัวเธอเองนั่นแหละที่อยากจะทานใจจะขาดอยู่แล้วล่ะคะ
คังหรงก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเครื่องอบอัตโนมัติครบวงจรเครื่องนั้น ซึ่งมีลักษณะเป็นกล่องเหล็กสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่หนาแน่นดีแท้ ด้านบนสุดจัดทำช่องสำหรับเติมวัตถุดิบไว้ทั้งหมดสิบช่อง
เธอจัดการเปิดระบบหน้าร้านค้าออนไลน์เพื่อเลือกซื้อผลมะม่วง น้ำตาลทราย เกลือแกง แป้งเค้ก แป้งข้าวโพด ไข่ไก่ นมจืด และเนยสดมาจัดเตรียมไว้ตามรายละเอียดคู่มือคำสั่งในคอมพิวเตอร์แสง
นำวัตถุดิบสารพัดอย่างเหล่านี้เทหยอดจัดวางแยกกันใส่ลงไปในแต่ละช่องเติมวัตถุดิบจนครบครัน หลังจากนั้นก็หันไปเปิดหน้าจอแสดงผลของเครื่องจักรเพื่อกดค้นหาเมนูเครปเค้กมะม่วง
พลางใช้นิ้วมือกดคลิกคำสั่งเริ่มกระบวนการผลิต
พริบตาถัดมา ปริมาณวัตถุดิบที่อยู่ภายในช่องเติมวัตถุดิบก็เริ่มลดน้อยถอยลงไป ตัวเครื่องจักรเริ่มขยับเปิดระบบทำงานทันที
ในระหว่างขั้นตอนกระบวนการผลิต เพื่อความปลอดภัยของระบบ ตัวเครื่องจักรจะปิดกั้นระบบไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้าไปเปิดฉากขยับปรับเปลี่ยนหรือจับต้องสิ่งใดเด็ดขาด
คนทั้งสามคนจึงทำได้เพียงยืนนิ่งเฉยเฉย ๆ จ้องตากันไปตามาอยู่ตรงทำเลตำแหน่งข้างเครื่องจักรเงียบ ๆ
แต่ทว่ายังดีที่บรรยากาศความกระดักกระเดื่อไม่ได้คงอยู่กักขังพวกไว้เนิ่นช้าเท่าไหร่นัก ตัวสัญญาณไฟของเครื่องจักรก็เปลี่ยนทิศทางจากสีแดงแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาแทน
พร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังติ๊งด่อง เมนูเครปเค้กมะม่วงได้รับการผลิตเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว
คังหรงยื่นมือไปเปิดฝาประตูบานเล็กของเครื่องจักรออก ท่าทางลักษณะระบบกลไกคล้ายคลึงกับเตาไมโครเวฟในยุคศิวิไลซ์ดีแท้ ขนาดพื้นที่ว่างด้านในจัดว่ากว้างขวางใหญ่โตมาก
ตรงบริเวณกึ่งกลางของแผ่นจานหมุนด้านล่าง ปรากฏเครปเค้กมะม่วงก้อนหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่เด่นหรา
รูปทรงสัณฐานภายนอกจัดเป็นทรงกลมที่ได้มาตรฐานเด็ดขาดดีแท้
โทนสีภาพรวมส่งสีเหลืองนวลจาง ๆ เนื้อแป้งเครปในแต่ละชั้นถูกกั้นแบ่งพื้นที่ทำเลจัดวางครีมสดแทรกตัวควบคู่ไปกับเนื้อผลมะม่วงฉ่ำ ๆ สลับกันเป็นแถวแนว คังหรงทนไม่ไหวรีบประคองยกมันออกมาวางตั้งไว้ข้างนอกทันที
นำมาจัดวางตั้งไว้บนโต๊ะปฏิบัติงานข้างกาย ลู่หลีอดไม่ได้ที่จะอุทานคำว่าว้าวออกมาคำหนึ่ง เครื่องจักรเครื่องนี้มันช่างมีประโยชน์คุ้มค่าและใช้งานได้จริงสุดยอดเลยล่ะคะ!
ไม่เพียงแต่อัตราความเร็วในการผลิตจะรวดเร็วเด็ดขาดเท่านั้น ทว่าภาพรวมความงดงามภายนอกยังช่างดูน่าทานยิ่งนัก ถือเป็นเครปเค้กมะม่วงที่งดงามและสมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ตัวเธอเคยพบเห็นมาในชีวิตเลยทีเดียวล่ะคะ!
ความงดงามจัดอยู่ในระดับถอดแบบออกมาจากคอร์สตำราเรียนเป๊ะ ๆ เลยเชียวล่ะคะ
ในระหว่างที่ลู่หลีและหมูเหมา เสี่ยวเสี่ยวคอยเปิดระบบส่องจับจ้องมองสำรวจความงดงามของเครปเค้กมะม่วงก้อนนี้ในสารพัดมุมมองสายตาอยู่นั้น คังหรงก็กำลังวิ่งง่วนวุ่นวายพลิกแผ่นดินค้นหาพวกมีดตัดเค้กและถ้วยจานรองมาใช้งานอยู่
ในที่สุดเธอก็สามารถค้นหาพบอยู่ภายในตู้เก็บของหลังร้าน ถือเป็นประเภทสินค้าของใช้แบบใช้ครั้งเดียวทิ้ง (ประเภทใช้แล้วทิ้ง) ที่ระบบจัดสรรมาให้สำหรับใช้จัดส่งมอบควบคู่ไปกับเค้กวันเกิดให้แก่ลูกค้า
“มาแล้ว ๆ ๆ ครบครันแล้วค่ะ!” คังหรงหิ้วถุงบรรจุภัณฑ์มีดส้อมพลาสติกเดินยิ้มหน้าบานกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะปฏิบัติงาน
ฝ่ามือนิ้วมือเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวจัดการฉีกซองบรรจุภัณฑ์ออก พลางแจกจ่ายจานกระดาษแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งให้แก่ทุกคนคนละใบจนครบครัน
เธอยื่นมือไปกุมจับมีดตัดเค้กไว้ พลางคอยขยับมีดเล็งทิศทางไปมาซ้ายทีขวาที ทว่าสุดท้ายก็ยังคงแอบสับสนไม่รู้ทิศทางว่าจะเริ่มต้นเปิดฉากลงมีดตัดลงไปตรงจุดไหนดีนะ
ลู่หลีเฝ้าเฝ้ามองดูท่าทางของเธอแล้วก็หลุดหัวเราะคิกคักออกมา ยื่นมือไปกุมจับข้อมืออันค่อนข้างหยาบกร้านเล็กน้อยของเธอไว้แน่น พลางออกแรงช่วยประคองพามีดลงน้ำหนักตัดตรงดิ่งลงไปตรงบริเวณกึ่งกลางก้อนเค้กทันทีดื้อ ๆ
ช่วยจัดการกั้นแบ่งก้อนเครปเค้กมะม่วงที่ได้มาตรฐานก้อนนั้นให้แยกรากสลับตัวออกเป็นสองส่วนเท่ากันในพริบตา
หลังจากนั้นลู่หลีก็คอยขยับมีดตอกย้ำลงไปอีกสองสามที จัดการกั้นแบ่งพื้นที่ตัดแยกชิ้นเค้กออกเป็นทั้งหมดแปดชิ้นที่มีขนาดสัดส่วนไม่ค่อยจะเท่ากันเท่าไหร่นัก
คังหรงไม่ได้เกิดความรู้สึกนึกถือสาหาความอะไรเลยสักนิด เธอส่งเสียงหัวเราะฮิฮิออกมา พลางคอยขยับมีดและจานกระดาษ คอยตักแยกชิ้นเค้กตามขั้นตอนกระบวนการวิธีปฏิบัติที่หลงเหลืออยู่ในความทรงจำในอดีต
เธอคอยประคองช้อนตักเอาชิ้นเครปเค้กมะม่วงชิ้นที่ใหญ่โตที่สุดขึ้นมา คอยประคับประคองดูแลอย่างระมัดระวังจัดวางลงบนจานกระดาษ พลางยื่นส่งมอบชดเชยให้แก่ลู่หลีล่วงหน้า
“บอสลู่ ชิ้นแรกสุดชิ้นนี้ขอมอบจัดส่งชดเชยให้แก่คุณนะคะ รีบฟาดเข้าปากลองชิมดูเถอะค่ะ จะได้ช่วยเฝ้าสังเกตดูว่ารสชาติฝีมือของเครื่องจักรเครื่องนี้มันเป็นยังไงบ้าง!” คังหรงเอ่ยด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตอกย้ำแสดงความสามารถ ตรงมุมปากปรากฏลักยิ้มกลมป่องผุดขึ้นมาเด่นหรา
“ตกลงค่ะ พวกคุณเองก็รีบเปิดระบบลงมือทานร่วมกันเถอะนะคะ” ลู่หลียื่นมือไปรับจานเค้กมาถือไว้ พลางหยิบส้อมพลาสติกขึ้นมา ออกแรงตักเนื้อเค้กจากส่วนบนลงสู่ส่วนล่างจนชิ้นเค้กแปรเปลี่ยนเป็นรูปทรงบิดเบี้ยวพังทลายดูไม่เป็นทรงกลมเท่าไหร่
เธอกลัวว่าเนื้อเค้กจะร่วงหล่นกระจายลงพื้น จึงรีบขยับร่างกายอย่างคล่องแคล่วว่องไวจัดการยัดเค้กคำโตเข้าปากเคี้ยวทานทันที เนื้อครีมสดส่งรสชาติหวานละมุนละไมซาบซึ้งใจละลายหายไปในปากในพริบตา ทว่าเนื้อผลมะม่วงแอบส่งรสชาติเปรี้ยวอมหวานโผล่ออกมาตัดรสพอดี ช่วยผสมผสานตัดเลี่ยนระบบรสชาติได้อย่างลงตัวเด็ดขาดดีแท้
เพียงแค่ฟาดเข้าปากไปคำเดียว ในใจก็เกิดความกระจ่างแจ้งแก่ใจทันทีว่าเครื่องจักรเครื่องนี้มันช่างมีศักยภาพขั้นตอนกระบวนการทำขนมที่เก่งกาจไม่เบาเลยทีเดียวล่ะคะ
รสชาติความอร่อยช่างดูเหนือชั้นกว่ารสชาติเค้กราคาใบละยี่สิบหยวนที่เธอเคยเลือกซื้อหามาทานตามร้านเค้กทั่วไปในยุคศิวิไลซ์ตั้งไม่รู้กี่เท่าตัวเลยเชียวล่ะคะ!
เธอใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งประคองจานเค้กเอาไว้ พลางละเว้นฝ่ามืออีกข้างยื่นออกไปยกนิ้วโป้งให้เพื่อชื่นชมคำหนึ่ง : “ศักยภาพขั้นตอนกระบวนการยอดเยี่ยมเด็ดขาดมาก รสชาติอร่อยสุดยอดเลยล่ะค่ะ!”
ทางด้านหมูเหมา เสี่ยวเสี่ยวเองก็กำลังซึมซับความอร่อยจนไม่สามารถปริปากพูดจาภาษาอะไรออกมาได้อีกแล้ว ทำได้เพียงตั้งหน้าตั้งตาเปิดระบบสวาปามฟาดเค้กเข้าปากดังโครมครามลูกเดียว
ทันทีที่นึกยินคำชื่นชมยืนยันความอร่อยจากบอสลู่ เธอก็รีบพยักหน้ารับคำรัว ๆ ผสมโรงทันที : “อร่อยจริง ๆ อร่อยมาก รสชาติอร่อยสุดยอดไปเลยล่ะค่ะ!”
พูดจบประโยค เธอทำสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมจริงจังหยุดกิจกรรมการเปิดระบบสวาปามฟาดเค้กคำโตลงชั่วคราว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังว่า “หรงหรง วันหลังหากภายในร้านมีพวกเศษชิ้นส่วนขนมเค้กหรือขอบขนมปังเหลือทิ้งหลงเหลืออยู่ คุณย่อมต้องรีบส่งข้อความติดต่อเรียกตัวฉันมาจัดการสะสางทำความสะอาดพื้นที่ให้ทันทีเลยนะคะ!”
ลู่หลีปรายสายตามองสำรวจดูเธอแวบหนึ่ง แต่ออกอาการคร้านที่จะไปเปิดโปงเจตนาความลับในใจของเธอ จึงเอ่ยคำพูดประสานเสียงเสริมขึ้นมาดื้อ ๆ แค่ว่า “แแถมยังมีฉันอีกคนด้วยนะ!”
คังหรงหลุดหัวเราะฮิฮิตรงมุมปากปรากฏลักยิ้มผุดขึ้นมาอวดบารมีอีกครั้ง ลู่หลีอดรนทนไม่ไหวรีบยื่นนิ้วมือออกไปจิ้มทักทายลักยิ้มข้างนั้นเบา ๆ ไปทีหนึ่งตามสัญชาตญาณ
รอยยิ้มพิมพ์ใจบนใบหน้าของเธอพลันแข็งค้างหยุดชะงักไปในพริบตา ทว่าทำเลลักยิ้มยังคงปักหลักตั้งอยู่ที่เดิม ลู่หลีทำสีหน้าท่าทางราบเรียบเป็นธรรมดาคอยชักนิ้วมือกลับคืนมา พลางเอ่ยคำพูดออกมาประโยคหนึ่งเพื่อช่วยปกปิดอำพรางความกระดักกระเดื่อในใจว่า “ตัวฉันเองก็แอบนึกชอบใจรสชาติอาหารผลไม้ประเภทขนมหวานพวกนี้เหมือนกันค่ะ”
ในใจของคังหรงพลันเกิดความคิดความเข้าใจทึกทักไปเองเงียบ ๆ ว่า : หรือว่าบอสลู่จะแอบนึกชอบใจคนที่มีลักยิ้มกันนะ ขืนเป็นแบบนั้นวันหลังตัวฉันย่อมต้องขยันเปิดระบบส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจออกมาอวดบารมีบ่อย ๆ เสียแล้วสิ
ทันทีที่นึกยินคำชี้แจงจากบอสลู่ เธอก็รีบออกปากเอ่ยคำพูดช่วยประสานเสียงตอบรับทันควันว่า “ตัวฉันเองก็แอบนึกชอบใจสุดชีวิตเหมือนกันค่ะ งั้นวันหลังหากในร้านมีของอร่อยเลิศรสชิ้นไหนเสร็จสิ้นอุ่น ๆ ใหม่ ๆ ฉันจะรีบจัดการยกไปส่งมอบชดเชยให้แก่พวกคุณถึงที่ทันทีเลยนะคะ!”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น