ตอนที่ 371 รางวัลที่หนึ่ง... ร้านเค้ก
“ไม่ใช่สักหน่อย ตอนแรกพวกคุณบอกชัด ๆ ว่ามันคือรางวัลที่สองต่างหาก”
ตัวระบบส่งเสียงอึกอักตอบกลับมาว่า : ก็ตอนนั้นมีเรื่องราวแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ นี่นา แต่ทว่าใครจะไปรู้ล่ะว่าเซิ่งเสวียนจะมีความสามารถเพาะปลูกทำนาได้ยอดเยี่ยมขนาดนั้นกันเล่า
ลู่หลีรีบก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอกด้วยความเร่งรีบ ในเวลาไม่นานเธอก็สามารถตามหาตัวผู้โชคดีที่ได้รับรางวัลใหญ่ระดับที่หนึ่งพบได้อย่างง่ายดาย
เพราะอีกฝ่ายเองก็กำลังเดินวนไปวนมาเพื่อตามหาตัวเธออยู่เหมือนกัน เด็กสาวเดินวนรอบรถบ้านไปรอบหนึ่งก็ยังไม่พบทำเลตำแหน่งประตูรถ แแถมยังไม่เห็นว่ามีคนอยู่ข้างในเลยด้วยซ้ำ
เธอกำลังยืนทำหน้ามึนตึ้บงงงวยอยู่ตรงนั้น ดวงตาทั้งสองข้างที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมายฉายกระแสความเลื่อนลอยสับสนออกมาเด่นหรา
ลู่หลีปรายสายตามองสำรวจดูแวบหนึ่ง พบว่าในฝ่ามือของเธอมีแผ่นการ์ดใบเล็กแผ่นนั้นถืออยู่ ไม่ผิดตัวแน่นอน ต้องเป็นเธอคนนี้แหละ
ในใจอดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยปากรำพึงรำพันชื่นชมระบบอีกครั้งว่า ม่านพลังป้องกันของระบบนี้มันช่างมีประโยชน์ชดเชยและคอยทำหน้าที่บดบังทัศนวิสัยมุมมองได้ยอดเยี่ยมเด็ดขาดจริง ๆ ขืนคนที่ไม่รู้เรื่องราวระบบกลไกมาก่อน เดินทางมาถึงก็ต้องเกิดอาการมึนตึ้บงงงวยกันไปตาม ๆ กันหมดแน่
ลู่หลีก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าเข้าไปหาทันที ทั่วทั้งที่ระยะห่างยังไม่ทันขยับเข้าใกล้ เธอก็ยื่นมือออกไปคอยกวักมือทักทายล่วงหน้าแล้ว “สวัสดี ยินดีด้วยนะ เป็นเธอใช่ไหมที่ขูดได้รางวัลใหญ่ที่หนึ่งมาครอบครองน่ะ”
เด็กสาวคนนั้นมีรูปหน้าค่อนข้างกลมป่องแก้มป่อง พอได้พบเห็นลู่หลีเดินเข้ามาหาก็ส่งยิ้มพิมพ์ใจตอบกลับมาตามสัญชาตญาณ พริบตานั้นตรงมุมปากพลันปรากฏลักยิ้มขึ้นมาสองข้าง ชวนให้ผู้รอดชีวิตคนทั่วไปเฝ้าเฝ้ามองดูแล้วเกิดความรู้สึกนึกเอ็นดูและเป็นกันเองยิ่งนัก
เธอย่อมต้องรับทราบดีอยู่แล้วว่าคนตรงหน้าคือบอสลู่ผู้ได้รับความเคารพเลื่อมใสศรัทธาจากมหาชนคนนับหมื่น และรับทราบดีว่าตัวเองขูดสลากได้รับรางวัลใหญ่ระดับที่หนึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างร้านค้ามาครอบครอง
วันหลังตัวเธอคงต้องฝากฝังชีวิตทำงานอยู่ภายใต้สังกัดการดูแลของบอสลู่แน่นอน เธอจึงรีบเปิดฉากแนะนำตัวแนะนำตัวแนะนำชื่อเสียงเรียงนามออกมาทันทีว่า “สวัสดีบอสลู่ ฉันชื่อคังหรง เป็นผู้ใช้พลังพิเศษเลเวลหก”
ลักยิ้มกลมป่องแก้มป่อง ช่างดูสอดคล้องเข้ากันได้ดีกับใบหน้าเรียวเล็กของเธอชวนให้น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก แม้แต่ชื่อเรียงนามก็ดูน่ารักดีแท้
โฮ้โฮ นี่ช่างเสมือนเป็นคนแรกเลยนะเนี่ยที่รู้จักหน้าที่ริเริ่มเปิดฉากแนะนำตัวแนะนำชื่อเสียงเรียงนามออกมาก่อนคนอื่น
ก่อนหน้านี้ร้านค้าสารพัดแห่งเหล่านั้น ต่างพากันพูดคุยสนทนาสารพัดเรื่องราวกันตั้งนานสองนานถึงค่อยยอมปริปากบอกชื่อเรียงนามของตัวเองออกมา เด็กสาวคนนี้ช่างเป็นงานและรู้ความดีแท้ ไม่เลวเลยทีเดียว
ลู่หลีพยักหน้ารับคำส่งยิ้มตอบกลับไป เมื่อคังหรงเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็รีบยื่นส่งแผ่นการ์ดใบเล็กแผ่นนั้นมาให้ทันทีด้วยความเต็มใจ
“บอสลู่ คุณช่วยแวะเปิดดูรายละเอียดชี้แจงให้ฉันฟังหน่อยสิคะ ดูเหมือนของรางวัลชิ้นนี้มันจะเป็นร้านเค้กเชียวล่ะค่ะ!” คังหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดีสุดขีด
ดวงตาทั้งสองข้างของลู่หลีเป็นประกายสว่างวาบขึ้นมาทันที ร้านเค้ก! แค่นึกยินชื่อเรียงนามในใจก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความหอมหวานละมุนละไมและรสชาติอันเลิศรสโชยมาแตะจมูกแล้ว ของแบบนี้วันหลังเธอต้องแวะมาตักตวงความสุขฟาดเข้าปากทุกวันให้หนำใจเลยเชียวล่ะ!
เธอยื่นมือไปรับแผ่นการ์ดใบเล็กมาเปิดดูรายละเอียด พบว่าเป็นสิ่งก่อสร้างร้านเค้กจริง ๆด้วย ป้ายชื่อถูกสลักคำสั้น ๆ สามคำไว้อย่างเรียบง่าย ปราศจากข้อมูลรายละเอียดคำบรรยายประเภทอื่นประกอบอยู่เลย
เธอเปิดฉากเอ่ยปากซักถามรายละเอียดตามขั้นตอนปกติธรรมดาขึ้นมาว่า “ต้องการจะแลกเปลี่ยนรับของรางวัลเลยตอนนี้ไหมคะ”
คังหรงพยักหน้ารับคำรัว ๆ ราวกับไก่จิกข้าว “ต้องการค่ะ ๆ ๆ!”
ลู่หลีจัดการเปิดหน้าจอข้อมูลรายละเอียดคู่มือข้อพึงปฏิบัติสำหรับเจ้าของร้านค้าที่เธอเพิ่งรวบรวมจัดทำเสร็จสรรพในช่วงสองวันมานี้ส่งให้เธอเปิดอ่านดู
คังหรงเปิดอ่านรายละเอียดดูแล้วแอบเกิดอาการปวดหัวตึ้บขึ้นมานิด ๆ ทว่าพอนึกขึ้นมาได้ว่าลู่หลียังคงยืนจ้องจับตาดูเธออยู่ตรงนี้ จึงทำได้เพียงฝืนเค้นสมาธิคอยตั้งหน้าตั้งตาเปิดอ่านรายละเอียดข้อมูลข้อพึงปฏิบัติต่าง ๆ อย่างจดจ่อ
ข้อความเนื้อหาจัดแบ่งออกเป็นข้อ ๆ ทั้งหมดมีข้อหนึ่ง ข้อสอง ข้อสาม ข้อสี่ ข้อห้า ข้อหก ซึ่งในแต่ละข้อล้วนถูกสรุปใจความสำคัญชี้แจงรายละเอียดด้วยสำนวนภาษาที่สั้นกระชับเข้าใจง่ายเป็นธรรมดาที่สุด
ก่อนหน้านี้ลู่หลีอุตส่าห์ดึงตัวเถ้าแก่เจ้าของร้านค้าทุกแห่งเข้ามารวมกลุ่มตั้งเป็นห้องแชทกลุ่มขึ้นมาห้องหนึ่งแล้ว ซึ่งในกลุ่มนั้นยังไม่ได้นับรวมคังหรงเข้าไป สมาชิกภายในกลุ่มมีทั้งหมดสิบเอ็ดคน และเธอก็คอยส่งข้อความรายละเอียดคู่มือข้อพึงปฏิบัติสำหรับเจ้าของร้านค้านี้อัปเดตลงในห้องแชทกลุ่มนั้นเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
นอกเหนือจากนั้น สำหรับสมาชิกหลักทั้งแปดคนอย่างเสิ่นปิง หลัวมู่ จงเซี่ย เซิ่งเสวียน หวังยาง ฉู่หลีเซิง หลิวซินหรู และลู่หลี ต่างก็พากันแยกตัวมารวมกลุ่มตั้งเป็นห้องแชทกลุ่มย่อยพิเศษแยกต่างหากไว้อีกห้องหนึ่งด้วย
หลังจากคังหรงเปิดอ่านรายละเอียดข้อมูลจนครบถ้วนแล้ว ศีรษะก็พยักหน้ารับคำรัว ๆ เพื่อแสดงท่าทีรับทราบข้อมูลข้อควรปฏิบัติสารพัดอย่าง และเอ่ยคำยืนยันออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังว่า “ฉันเปิดอ่านรายละเอียดจนครบถ้วนแล้วค่ะบอสลู่ ฉันต้องการจะกดยืนยันแลกรับของรางวัลเลยค่ะ!”
“ตกลงค่ะ งั้นพวกเราเดินทางไปช่วยกันเลือกสรรทำเลทองฮวงจุ้ยชั้นเลิศสำหรับจัดวางสิ่งก่อสร้างร้านเค้กของคุณกันเถอะนะคะ” ลู่หลีเอ่ย
ทำเลตำแหน่งที่ได้รับการเลือกสรรในขั้นตอนสุดท้ายก็คือทำเลที่ตั้งบริเวณข้าง ๆ ร้านฮาร์ดแวร์นั่นเอง
คังหรงรับทราบดีว่าร้านฮาร์ดแวร์ที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ นี้ก็ถือเป็นสิ่งก่อสร้างร้านค้าแห่งใหม่ที่เพิ่งจะมาเปิดให้บริการเหมือนกัน ประกอบกับตัวเธอเองก็เพิ่งจะเดินทางมาเปิดดำเนินกิจการร้านเค้กใหม่เช่นกัน ในเมื่อต่างฝ่ายต่างเป็นสมาชิกคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเดินทางมาถึงเหมือนกัน จะได้มีเพื่อนพึ่งพาอาศัยคอยอยู่เคียงข้างกันได้!
“เอาทำเลตำแหน่งตรงนี้เลยละกันค่ะ!” คังหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานพลังงาน
“ตกลงค่ะ” ลู่หลียื่นตุ๊กตาแมวกวักในอ้อมอกขยับส่งไปข้างหน้าเล็กน้อย คังหรงเกิดปฏิภาณไหวพริบความเข้าใจตรงกันขึ้นมาในพริบตา รีบยื่นส่งแผ่นการ์ดใบเล็กแผ่นนั้นเสียบใส่เข้าระบบทันที
กระแสลำแสงสีขาวอันสว่างวาบอันคุ้นตาปรากฏขึ้นมากลางอากาศอีกครั้ง
ลู่หลีเฝ้าเฝ้ามองดูภาพเหตุการณ์นี้จนเกิดอาการเบื่อหน่ายชาชินไปเรียบร้อยแล้ว ทว่าสำหรับคังหรงแล้วนี่นับเป็นโอกาสครั้งแรกในชีวิตที่ได้มาเปิดประสบการณ์พบเห็น แววตาจึงฉายกระแสความตื่นตาตื่นใจยินดีเฝ้ามองตามทิศทางลำแสงสว่างวาบอย่างจดจ่อ ตรงมุมปากปรากฏลักยิ้มพิมพ์ใจผุดขึ้นมาละมุนละไม
กระแสลำแสงสีขาวอันเจิดจ้ายังพลอยดึงดูดความสนใจขัดจังหวะของหมูเหมา เสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ใกล้ ๆ ให้แวะเวียนเดินก้าวเท้ามามบด้วย เธอคอยยืนเคี้ยวเมล็ดแตงโมทานไปพลาง ยืนเฝ้ามองดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ไปพลาง
หลังจากกระแสลำแสงสีขาวอันสว่างวาบมลายหายไปสิ้น สิ่งก่อสร้างร้านเค้กแห่งหนึ่งที่ผ่านการตกแต่งสไตล์สไตล์น่ารักน่าเอ็นดูสุด ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของคนทั้งสามคนทันที
ทันทีที่คังหรงได้ยลโฉมสภาพรูปร่างลักษณะภาพรวม ในใจก็รู้สึกราวกับถูกหลอมละลายไปด้วยความเอ็นดูทันที โทนสีหลักของสิ่งก่อสร้างเน้นสลับระหว่างสีชมพูละมุนและสีขาวสะอาดตาเป็นหลัก ซึ่งขั้นตอนการจัดวางคู่สีสารพัดสีช่างดูสอดคล้องผสมผสานเข้ากันได้อย่างลงตัวดีแท้
สัมผัสได้ถึงความประณีตบรรจง ความน่ารักน่าเอ็นดู และน่าจะเป็นร้านเค้กที่มีรสชาติเลิศรสอุดมสมบูรณ์สุดยอดแน่นอน
แถมคู่สีทั้งสองสีนี้ยังเป็นโทนสีหลักที่เธอแอบนึกชอบใจที่สุดในช่วงชีวิตยุคศิวิไลซ์อีกด้วย
คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากเกิดวันสิ้นโลกผ่านมานานตั้งสิบปีแล้ว ตัวเธอจะยังคงมีโอกาสได้มาครองสิทธิ์เป็นเจ้าของร้านเค้กที่มีโทนสีหลักเป็นคู่สีโปรดในดวงใจแบบนี้ได้ มันช่างมีความสุขชะมัดเลยแม่เจ้าโว้ย!
ในใจของคังหรงพลันเกิดกระแสความตื้นตันใจจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื่นเต้นยินดีเป็นล้นพ้น
ไม่ใช่แค่เกือบจะหรอก ทว่ายามนี้เธอเปิดระบบร้องไห้โฮออกมาเรียบร้อยแล้ว ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม พลางยื่นมือไปโอบกอดเสาหลักอาคารโทนสีชมพูสลับขาวตรงหน้าประตูร้านไว้แน่นพลางส่งเสียงร้องไห้โฮสะอึกสะอื้นออกมาละล่ำละลัก
ลู่หลีและหมูเหมา เสี่ยวเสี่ยวต่างพากันยืนอึ้งตกตะลึงทำหน้ามึนตึ้บงงงวยไปตาม ๆ กัน ชั่วขณะนั้นแอบไม่รู้ทิศทางเลยว่าควรจะยื่นมือเข้าช่วยพูดจาปลอบประโลมดี หรือควรจะยืนนิ่งเฉยเฉย ๆ อยู่ตรงนี้ต่อดีนะ
หมูเหมา เสี่ยวเสี่ยวแอบเปิดระบบคิดทบทวนในใจเงียบ ๆ ว่า หรือว่าตัวฉันเองก็จำเป็นต้อง…… เปิดระบบร้องไห้โฮออกมาสักรอบดีนะ เพื่อช่วยโชว์การแสดงพลังความรักความปักใจที่ตัวฉันมีต่อร้านฮาร์ดแวร์ให้เห็นเด่นหราดีไหมนะ
ลู่หลียืนนิ่งอยู่ตรงทำเลตำแหน่งนั้น เฝ้ามองสำรวจดูท่าทางของเธออยู่พักใหญ่ ก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วยพูดจาปลอบประโลมปลอบใจอะไร
ผู้หญิงเราอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาให้หนำใจเถอะร้องออกมาเลยมันไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไรหรอก การต้องดิ้นรนใช้ชีวิตดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางสภาพแวดล้อมวันสิ้นโลกมันช่างทุกข์ทรมานและแสนสาหัสขนาดนี้ การได้เปิดระบบระบายอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดปลดปล่อยตัวตนความเป็นตัวเองออกมาบ้างมันจะไปแปลกอะไรล่ะคะ
มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุดในโลกอยู่แล้วค่ะ!
รอจนกระทั่งคังหรงเปิดระบบร้องไห้โฮจนหนำใจสะสางอารมณ์เสร็จสรรพเรียบร้อย เธอก็ยื่นมือไปเช็ดทำความสะอาดหยาดน้ำตา ในใจแอบตั้งปณิธานความมุ่งมั่นปักใจเชื่อมั่นอย่างเด็ดเดี่ยวเงียบ ๆ ว่า
ฉันจะต้องตั้งหน้าตั้งตาขยันขันแข็งปฏิบัติภารกิจหน้าที่การงานหลักอยู่ภายในทำเลร้านเค้กแห่งนี้จนตัวตายให้ได้เลยเชียวล่ะ! ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาขัดขวางฉันเด็ดขาด!
คังหรงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางหันสายตากลับมาเอ่ยปากซักถามลู่หลีด้วยความกระตือรือร้นว่า “บอสลู่ พวกเราเดินทางก้าวเข้าไปเดินสำรวจดูรายละเอียดข้างในกันเถอะนะคะ”
ลู่หลีคอยตั้งหน้าตั้งตารอคอยประโยคคำสั่งข้อนี้มาตั้งนานสองนานแล้ว ทันทีที่นึกยินเธอก็รีบซอยเท้าก้าวขาไปข้างหน้าสองสามก้าวทันที ยื่นมือไปกุมจับอยู่ที่ลูกบิดประตูหลัก “ตกลงค่ะ ๆ ๆ คุณเป็นคนลงมือเปิดประตูเลยนะคะ!”
“ได้เลยค่ะ!” คังหรงยื่นมือไปกุมจับลูกบิดประตูอีกบาน พลางออกแรงร่วมกับลู่หลีคอยช่วยกันผลักดันบานประตูทั้งสองบานให้เปิดออกก้าวเข้าสู่ภายในร้านพร้อมกัน
โทนสีหลักของสภาพแวดล้อมด้านในยังคงเน้นโทนสีชมพูและสีขาวสะอาดตาเป็นหลัก ทำเลตำแหน่งที่ตั้งอยู่ติดกำแพงอาคารคือชั้นวางสินค้าโทนสีขาวสะอาดตาที่ตั้งเรียงรายเป็นแถวแนว
สามารถนำมาใช้ประโยชน์จัดวางสิ่งของจำพวกคุกกี้บิสกิตหรือสินค้าขนมขบเคี้ยวสารพัดชนิดที่มีอายุการเก็บรักษาจำกัดระยะสั้น (สินค้าอายุสั้น) ได้ครบครัน
ทำเลตำแหน่งกึ่งกลางห้องจัดวางตู้แช่แข็งโชว์สินค้า เอาไว้สำหรับจัดวางพวกขนมหวานเบเกอรีหรือเค้กครีมสดสารพัดชนิดที่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาระบบทำความเย็นคอยรักษาคุณภาพสินค้า แผ่นฝาปิดด้านบนใช้วัสดุกระจกใสแบบบานเลื่อน เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ลูกค้าในการเลือกสรรได้อย่างชัดเจนเด็ดขาด
ข้าง ๆ กันจัดตั้งตู้โชว์สินค้าขนาดใหญ่พิเศษด้ามหนึ่ง ด้านบนจัดทำเป็นแผ่นกระดานโชว์สินค้าสามชั้นแนวตั้ง
สี่ด้านโดยรอบปิดล้อมด้วยวัสดุกระจกใสระบบบานเลื่อน ทั้งช่วยป้องกันเศษฝุ่นละอองผงละอองฝุ่นและใช้งานสะดวก เอาไว้สำหรับจัดวางจำหน่ายพวกขนมปังสารพัดรสชาติ พายพิซซ่า หรือทาร์ตไข่รสชาติเลิศรสที่ผ่านขั้นตอนการอบเสร็จสิ้นอุ่น ๆ ใหม่ ๆ
ทำเลตำแหน่งพื้นที่ตรงนี้ก็คือโถงห้องโถงหลักหน้าร้านนั่นเอง
สภาพแวดล้อมดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบระบบระเบียบดีแท้ อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือสารพัดอย่างล้วนเป็นของใหม่เอี่ยมอ่อง สะท้อนแสงเงาแวววาวสีเงินของเนื้อโลหะสเตนเลสเด่นหรา บนฝาผนังอาคารยังมีการจัดวางสิ่งของตกแต่งสไตล์ประณีตและเรียบง่ายประดับประดาอยู่บ้าง ช่างดูงดงามละมุนละไมปราศจากกลิ่นอายความไร้รสนิยมหรือน่าเกลียดเลยสักนิด
เดินเท้าจากโถงห้องโถงหลักก้าวลึกเข้าไปด้านใน จะพบเจอทำเลเคาน์เตอร์เช็กบิลคอยตั้งทำหน้าที่กั้นแบ่งพื้นที่ทำเลส่วนหน้าและส่วนหลังเอาไว้ ส่วนพื้นที่ทางด้านหลังเคาน์เตอร์ก็คือห้องปฏิบัติงานเบเกอรี (ห้องครัวหลังร้าน) นั่นเอง
ทั้งตู้เตาอบขนาดใหญ่ โต๊ะปฏิบัติงานช่างทำขนม อ่างล้างมือล้างทำความสะอาด และตู้แช่เย็นแช่แข็งถนอมอาหาร ช่างดูมีระบบระเบียบขั้นตอนการจัดสรรที่ดูเป็นมืออาชีพและได้มาตรฐานเด็ดขาดดีแท้ มีอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือพร้อมใช้งานครบครันทุกสิ่งอย่าง
แต่ทว่าประเด็นคือ…… คังหรงมีศักยภาพความสามารถขั้นตอนกระบวนการทำขนมเบเกอรีพวกนี้เป็นงั้นเหรอ
ผู้รอดชีวิตคนเราย่อมหลีกเลี่ยงการพิจารณาตัดสินประเมินค่ากันเพียงแค่รูปร่างลักษณะภายนอก (人不可貌相) ขนาดทอมมี่ที่เป็นชายหนุ่มรูปร่างใหญ่โตยังสามารถมีศักยภาพทำกับข้าวบ้าน ๆ ได้อย่างเลิศรสเลย ไม่แน่ว่าคังหรงเองก็อาจจะมีศักยภาพฝีมือขั้นตอนกระบวนการอบขนมเบเกอรีซ่อนอยู่เหมือนกันก็เป็นได้นะ
ด้วยเหตุนี้เธอจึงก้าวเท้าขยับตัวเข้าไปประชิดคอยดึงตัวคังหรงไว้ คอยเอามือคล้องแขนของเธอเอาไว้ พลางเปิดฉากชวนทัวร์สำรวจตรวจสอบดูสภาพแวดล้อมไปพลาง เอ่ยปากซักถามรายละเอียดไปด้วยว่า “เอ๊ะ จริงด้วยค่ะ คุณมีทักษะขั้นตอนกระบวนการทำขนมเบเกอรีพวกนี้เป็นอยู่แล้วใช่ไหมคะ”
คังหรงแสดงสีหน้ามึนตึ้บงงงวยพลางส่ายหัวปฏิเสธออกมาทันที “ทำไม่เป็นหรอกค่ะ? หน้าที่การงานหลักชิ้นนี้จำเป็นต้องพึ่งพาทักษะขั้นตอนกระบวนการอบขนมเบเกอรีเป็นด้วยงั้นเหรอคะ” พริบตานั้นในใจของเธอพลันเกิดกระแสความลนลานและหวาดหวั่นใจขึ้นมานิด ๆ ทันที “แล้วแบบนี้จะทำยังไงดีล่ะคะ ร้านเค้กแห่งนี้คงไม่มีทางปราศจากหนทางเปิดดำเนินกิจการเปิดร้านขึ้นมาได้หรอกใช่ไหมคะ”
ลู่หลีเอ่ยคำพูดช่วยพูดจาปลอบประโลมปลอบใจขึ้นมาทันทีว่า “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่ถึงขนาดนั้นแน่นอนค่ะ”
สินค้าผลงานร้านค้ารางวัลใหญ่ระดับที่หนึ่งที่ได้รับการผลิตจากระบบคัดสรรมา ย่อมต้องปราศจากขั้นตอนกระบวนการหรือระบบกลไกที่ต่ำเตี้ยเรี่ยราดไร้ประสิทธิภาพขนาดนั้นแน่นอน คาดว่าตัวระบบอาคารย่อมต้องมีฟังก์ชันขั้นตอนกระบวนการอบขนมเบเกอรีแบบระบบอัตโนมัติครบวงจรซ่อนอยู่แน่นอนอยู่แล้ว
“มา ๆ ๆ คุณช่วยแวะเปิดคอมพิวเตอร์แสงของคุณขึ้นมาหน่อยสิคะ” ลู่หลีเอ่ย
คังหรงทำหน้ามึนตึ้บงงงวยหนักกว่าเดิม “คอมพิวเตอร์แสงเหรอคะ? ฉันยังไม่มีแต้มคริสตัลเหลือพอจะเลือกซื้อหามาใช้งานเลยค่ะ” ในสมองอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกนึกคิดวาดฝันในใจฝั่งลบว่า จบกัน ๆ ทักษะขั้นตอนกระบวนการอบขนมเบเกอรีก็ทำไม่เป็น อุปกรณ์คอมพิวเตอร์แสงก็ปราศจากติดตัวใช้งาน วันหลังบอสลู่คงไม่มีทางพิจารณาไล่ขับไล่เธอให้เดินจากไปหรอกใช่ไหมนะ
“อ้อ…… ไม่เป็นไรหรอกค่ะ…… ปราศจากปัญหาอะไรหรอกนะคะ……” ลู่หลียังคงตั้งหน้าตั้งตาเอ่ยคำพูดช่วยพูดจาปลอบประโลมปลอบใจเธออย่างต่อเนื่อง
เธอจัดการเปิดระบบหน้าร้านค้าออนไลน์ของระบบขึ้นมาในพริบตา กดสั่งเลือกซื้อคอมพิวเตอร์แสงเครื่องหนึ่งมาจากห้างสรรพสินค้า ราคาต้นทุนแต้มคะแนนที่ต้องใช้จ่ายไปนับว่าใกล้เคียงสอดคล้องกับราคาในโลกแห่งความเป็นจริงภายนอกเด็ดขาดดีแท้ แพงลิ่วในระดับเดียวกันเลยเชียวล่ะ แล้วไงล่ะ สรุปแล้วระบบกลไกขั้นตอนกระบวนการจัดสร้างสิ่งของประเภทนี้มันถูกผูกขาดควบคุมกระบวนการและกุมความลับไว้ในฝ่ามือของพวกกลุ่มคนในตระกูลปริศนาแห่งโลกอนาคตเบื้องหน้าเบื้องหลังด้วยเหมือนกันงั้นเหรอ
ประสาทสิ้นดี
เธอยื่นส่งคอมพิวเตอร์แสงเครื่องที่เพิ่งกดสั่งซื้อเสร็จสรรพส่งมอบชดเชยให้แก่เธอ “เอ้า รับไปสิคะ”
คังหรงแอบเกิดกระแสความตื้นตันใจซาบซึ้งใจซาบซึ้งใจจนท่วมท้นจิตใจจนไม่อาจจะหาคำพูดคำจาใด ๆ มาเอ่ยอ้างอิงอธิบายเปรียบเทียบแทนได้อีกแล้ว น้ำเสียงเริ่มฉายกระแสสะอื้นไห้ปนเปมีเสียงลูกคอโผล่ออกมาเด่นหรา “บอสลู่~ ฮือๆๆ~ คุณช่างเป็นคนดีเลิศประเสริฐศรีที่สุดในโลกเลยค่ะ!!”
เธอยื่นมือไปโอบกอดร่างของลู่หลีไว้แน่น พลางเปิดระบบร้องไห้โฮสะอื้นไห้ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าจะถล่มดินจะทลายตรงนั้นทันที
ลู่หลี : ได้รับเด็กน้อยสายขี้แย เข้ามาประดับบารมีเพิ่มในสังกัดการดูแลอีกหนึ่งคนเรียบร้อยแล้วสินะ
หลีกเลี่ยงแก้ไขไม่ได้ ทำได้เพียงยื่นมือไปคอยตบหลังเบา ๆ คอยบีบนวดกล้ามเนื้อแขนของเธอไปพลาง เพื่อช่วยพูดจาปลอบประโลมส่งมอบกำลังใจให้อยู่เงียบ ๆ ใครสั่งใครใช้ให้ตัวเธออยู่ในสถานะครองตำแหน่งครองตำแหน่งเป็นเถ้าแก่ใหญ่เจ้าของแบรนด์แบรนด์ผู้คุมบังเหียนหลักกันล่ะคะ~
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น