ตอนที่ 364 ห้องครัวเปิดกิจการอย่างเป็นทางการ
บางคนยังถ่ายรูปเปรียบเทียบราคาสินค้าในเซเว่นกับราคาของจุดแลกเปลี่ยนเสบียงในอดีตมาลงเน็ตด้วย ซึ่งมันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว
ยกตัวอย่างเช่น น้ำแร่ธรรมชาติขวดปริมาตร 50 มิลลิลิตร ซึ่งถือเป็นขนาดความจุสูงสุดที่จุดแลกเปลี่ยนเสบียงเดิมเคยขาย ราคาสูงถึงยี่สิบนิวเคลียสคริสตัล
แต่การซื้อน้ำแร่ธรรมชาติปริมาตร 350 มิลลิลิตรในเซเว่น กลับใช้เงินไม่ถึงหนึ่งนิวเคลียสคริสตัลด้วยซ้ำ
บอกได้คำเดียวว่าสุดยอดไหมล่ะ
แต่ก่อนหน้านี้ผู้คนไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องยอมรับรากเสบียงราคาแพงลิ่วเหล่านั้น แต่ยามนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
บอสลู่เดินทางมาโปรดพร้อมกับร้านสลากเคลื่อนที่แล้ว พวกเรามีทางรอดแล้ว
ชาวฐานที่มั่นชวนเจียวต่างพากันระดมพิมพ์ข้อความปกป้องบอสลู่อย่างดุเดือด
แถมยังอุตส่าห์ตามไปหาโพสต์ข้อความโจมตีที่เคยร้อนแรงที่สุดในตอนแรก เพื่อเปิดศึกคอมเมนต์โต้เถียงกับคนอื่นใต้นั้นโดยเฉพาะ
ที่บอกว่าบอสลู่มีความทะเยอทะยานใหญ่ค้ำฟ้าน่ะ แล้วมันทำไมล่ะ ใครมั่งไม่มีความทะเยอทะยานกันฮะ
ที่บอกว่าบอสลู่คิดจะผัดขาดตลาดงั้นเหรอ ขนาดเวลาจะออกไปฆ่าซอมบี้สักตัวยังต้องเลือกเปรียบเทียบตั้งสามตลบเลย ว่าซอมบี้ตัวไหนฆ่าง่ายกว่ากัน ราษฎรทุกคนต่างก็มีดวงตาเฉียบคม ย่อมรู้ดีว่าของที่ไหนราคาถูกและคุณภาพดีกว่า
สินค้าที่ห่วยแตกไร้คุณภาพ ย่อมต้องถูกกลไกตลาดคัดสรรขับไล่ออกไปเองโดยธรรมชาติ ไม่จำเป็นต้องให้เธอออกแรงผูกขาดหรอก
ที่บอกว่าบอสลู่เข้าไปบีบขยี้จุดแลกเปลี่ยนเสบียงเดิมงั้นเหรอ ก็เหมือนข้อความข้างต้นนั่นแหละ ในเมื่อมีทางเลือกที่ดีกว่า ทำไมยังต้องยอมจมปลักทรมานตัวเองอยู่กับสิ่งเดิมๆ อีก
ที่บอกว่าบอสลู่เป็นต้นเหตุทำให้ฐานที่มั่นในพื้นที่ห่างไกลไม่มีข้าวจะกิน ไม่มีเสบียงจะใช้ เรื่องนี้มันไม่ตลกไปหน่อยหรือไง
ไม่ใช่เป็นเพราะจุดแลกเปลี่ยนเสบียงเหล่านั้นพากันสมัครใจถอนตัวออกจากตลาดเองหรอกเหรอ
บอสลู่จะมีอิทธิพลล้นฟ้าขนาดพริบตาเดียวบีบให้จุดแลกเปลี่ยนเสบียงค่อนประเทศปิดตัวลงภายในเวลาแค่สองวันได้ยังไงกัน
ชาวฐานต่างพากันระดมพิมพ์ข้อความโต้เถียงอย่างคึกคัก ส่วนลู่หลีกำลังนอนสะลึมสะลือใกล้จะหลับ
ในช่วงเช้าที่ทุกคนล้อมวงทานมื้อเช้าพร้อมกัน เสิ่นปิงเอ่ยเสนอแนะขึ้นว่า “บอสลู่ ในเมื่อคุณตั้งใจจะติดตั้งตู้ขายของอัตโนมัติให้กระจายไปทั่วทุกฐานที่มั่น งั้นพวกเราเปลี่ยนมาใช้เป็นเวอร์ชันความเร็วสูงกันดีไหมครับ”
คนอื่น ๆ ต่างพากันเอ่ยประสานเสียงถามขึ้นว่า “เวอร์ชันความเร็วสูงเหรอ”
ลู่หลีเข้าใจความหมายของเขาในพริบตา ก็คือการขับเคลื่อนรถบ้านเปิดทัวร์เดินทางไปเยือนให้ครบทุกฐานที่มั่นในหัวเซี่ย พอดนถึงฐานไหนก็จัดการติดตั้งเครื่องจักรลงไปทันที
จำกัดเวลาปักหลักอยู่ฐานละไม่เกินหนึ่งชั่วโมง วิธีนี้จะช่วยให้งานเสร็จสิ้นมีประสิทธิภาพรวดเร็วที่สุด
มันก็รวดเร็วจริงนั่นแหละ แต่ประเด็นคือลู่หลีตั้งใจอยากจะให้ขั้นตอนการติดตั้งเครื่องขูดสลากอัตโนมัติและตู้ขายของอัตโนมัติดำเนินการควบคู่ไปด้วยกัน ไม่งั้นวันหลังเธอคงต้องเปิดทัวร์เดินทางซ้ำรอบสองอีก
หากกำลังซื้อของชาวฐานมีความคึกคักกว่านี้ ก็จะสามารถรวบยอดตัดลดเวลาเหลือเพียงแค่ครึ่งวันต่อหนึ่งฐานได้
ลู่หลีเอ่ยตอบตามตรงว่า “วิธีที่คุณเสนอแนะมาถือเป็นหนทางที่ดีมากจริงๆ ค่ะ แต่วิธีนี้จะทำให้ไม่สามารถติดตั้งเครื่องขูดสลากอัตโนมัติไปพร้อม ๆ กันได้นะคะ”
เสิ่นปิงดันลืมคิดถึงข้อจำกัดข้อนี้ไปจริงๆ หากสามารถดำเนินการติดตั้งควบคู่ไปด้วยกันได้ย่อมต้องดีที่สุดอยู่แล้ว
เขารับรู้ถึงเป้าหมายในใจของบอสลู่ราง ๆ ว่าต้องการจะเปิดร้านสลากให้แพร่หลายไปทั่วทุกตารางนิ้วในหัวเซี่ย เพื่อให้ราษฎรทุกคนได้มีโอกาสสัมผัสถึงความสนุกในการขูดสลาก
เขาเข้าใจดี และชวนให้เกิดความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาขึ้นมาลึก ๆ แผนการนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำสำเร็จเลยจริงๆ
“ตกลงครับ พวกเราจะตั้งใจพยายามทำงานกันอย่างเต็มที่ครับ!” เสิ่นปิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ในเมื่อไม่มีทางลัดอื่นให้เลือกเดิน ก็มีแต่ต้องดำเนินงานไปตามระบบระเบียบขั้นตอนเดิมเท่านั้น
ฐานที่มั่นแห่งนี้เป็นสถานที่แห่งใหม่ มีชื่อเรียกว่า : ฐานที่มั่นเป้ยเอิน
ลู่หลีสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ชัดเจนว่าหัวหน้าฐานที่มั่นแห่งนี้น่าจะชื่อเป้ยเอินแน่ๆ ตั้งชื่อได้โจ่งแจ้งเกินไปแล้ว
หลังจากตระเตรียมศึกษาระบบมานานหลายวัน ในที่สุดทอมมี่ก็พร้อมเปิดกิจการอย่างเป็นทางการในวันนี้เสียที
ลู่หลีอุตส่าห์แวะไปอุดหนุนเพื่อประเดิมชัยให้แก่เขา โดยสั่งกับข้าวไปหกอย่าง และกำชับให้เขานำไปจัดส่งให้ที่รถบ้านในช่วงเที่ยง
ทอมมี่ให้ความสำคัญและจัดเตรียมออเดอร์แรกนี้อย่างเป็นทางการและพิถีพิถันมาก
นำกระดาษเมนูรวมถึงคู่มืออธิบายรายละเอียดร้านเชฟส่วนตัวไปแปะประกาศไว้บนกระจก เพื่อให้ลูกค้าที่เดินผ่านไปมาได้เปิดอ่านสะดวก
จำกัดปริมาณกับข้าววันละห้าสิบจานเท่านั้น แถมยังมีแถบแสดงสถานะอัปเดตแจ้งให้ทราบชัดเจนว่าเหลือโควตากับข้าวอีกกี่จาน
อย่างวันนี้ก็เหลือโควตากับข้าวอีกสี่สิบสี่จาน
ด้านในห้องกระจก ทอมมี่กำลังง่วนจัดเตรียมวัตถุดิบทำกับข้าวออเดอร์ของลู่หลี ส่วนด้านนอกเริ่มมีคนมายืนเคาะประตูเรียกแล้ว
ทอมมี่ดวงตาเป็นประกายทันที รีบหยุดมือจากการจัดเตรียมของ นำมือที่เปียกชื้นไปเช็ดกับผ้ากันเปื้อนลนลาน
ใช้ข้อศอกดันประตูเปิดออก พลางเอ่ยต้อนรับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและอ่อนหวานว่า “สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ ที่นี่คือร้านเชฟส่วนตัวทอมมี่ครับ~”
ทอมมี่เป็นคนรูปร่างโครงสร้างใหญ่ โดยเฉพาะบนใบหน้า หลังจากได้กินอิ่มหนำสำราญตักตวงความสุขมาหลายวัน แก้มก็เริ่มกลมป่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ยามนี้เมื่อเผยรอยยิ้มพิมพ์ใจ จึงชวนให้รู้สึกถึงความสุขใจที่เอิบอิ่มและเบิกบานใจจนน่าดึงแก้มเล่นสักที
ลูกค้าเอ่ยถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “ที่นี่เปิดให้สั่งกับข้าวได้ใช่ไหมครับ”
ทอมมี่พ่นไฟคำพูดออกมาอย่างคึกคักละมุนละไมว่า “ใช่เลยครับ~ ตรงนี้มีรายการเมนูให้เปิดอ่านเพื่อประกอบการพิจารณาเลือกสรรได้เลยครับ หรือหากคุณมีเมนูไหนที่อยากทานเป็นพิเศษก็บอกกล่าวกับผมได้เลยนะครับ~”
ลูกค้าได้แต่นั่งนึกทบทวนใช้ความคิดอย่างหนัก นึกไม่ออกจริงๆ เพราะตัวเขาไม่ได้สัมผัสกับข้าวเป็นผู้เป็นคนมานานแสนนานเกินไปแล้ว
แต่พอได้กวาดสายตาอ่านชื่อเมนูที่เข้าใจง่ายบนกระดาษแผ่นนั้น ในสมองก็สามารถจินตนาการภาพความอร่อยของกับข้าวเหล่านี้ผุดขึ้นมาได้ทันที
“งั้นขอสั่งเมนูต้มจับฉ่ายลูกชิ้นรวมมิตร กับหมูกรอบเปรี้ยวหวานละกันครับ” ลูกค้าสั่งออเดอร์ด้วยความระมัดระวัง
ราคาก็ไม่ได้แพงอะไร กับข้าวสองอย่างนี้ใช้เงินไม่ถึงสี่นิวเคลียสคริสตัลด้วยซ้ำ หลังจากผ่านการโดนขูดรีดจากจุดแลกเปลี่ยนเสบียงเดิมมา ลูกค้าจึงรู้สึกว่าราคานี้มันถูกสุดยอดไปเลย
ทอมมี่รีบเอ่ยปากรับคำทันที “ได้เลยครับๆ คุณไปหาทำเลนั่งพักผ่อนรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมทำเสร็จแล้วจะรีบยกไปส่งให้ทันทีครับ”
ทว่าพอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้านนอกมีแต่กลุ่มลูกค้าที่มายืนรอขูดสลากหนาแน่น ไม่มีพื้นที่สงบเงียบให้สามารถนั่งทานข้าวได้อย่างสบายใจเลยสักจุด
ในสมองของเขาผุดไอเดียเจิดจรัสขึ้นมาได้ทันที จัดการประคองลูกค้าเดินมุ่งหน้ามาทางตลาดมืด
ตรงนี้มีชุดโต๊ะเก้าอี้พร้อมใช้งานตั้งอยู่ครบครัน ประกอบกับตลาดมืดจะเปิดให้บริการเฉพาะในช่วงค่ำเท่านั้น ทำเลตรงนี้จึงช่างเหมาะสมที่สุดในโลก
หลังจากจัดแจงให้ลูกค้านั่งพักเรียบร้อย ทอมมี่ก็รีบวิ่งกลับไปจัดเตรียมวัตถุดิบเพื่อเปิดฉากลงมือทำกับข้าวอย่างสุดฝีมือ
การสั่งกับข้าวจะได้รับข้าวสวยฟรี แถมยังเติมได้ไม่อั้นอีกด้วย
ออเดอร์กับข้าวหกอย่างของลู่หลีแค่จัดส่งให้ทันก่อนเวลาเที่ยงวันก็พอ ทอมมี่จึงตั้งใจตระเตรียมทำออเดอร์ของลูกค้าคนแรกนี้ก่อน
อุตส่าห์มีลูกค้าใหม่มาอุดหนุนทั้งที จะปล่อยให้เขานั่งรอนานไม่ได้เด็ดขาด
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทอมมี่ก็จัดการยกกับข้าวที่ทำเสร็จอุ่น ๆ เดินมุ่งตรงมาส่งให้ ระหว่างทางคอยประคับประคองดูแลอย่างระมัดระวังสุดชีวิต น้ำซุปไม่มีกระฉอกหกเลยสักหยด
แถมยังมีข้าวสวยถ้วยโตยกมาเสิร์ฟให้ รับรองว่ากินอิ่มหนำสำราญแน่นอน และเนื่องจากออเดอร์นี้ถือเป็นรายรับอันดับที่สอง ทอมมี่จึงแถมน้ำซุปถ้วยน้อยให้อีกหนึ่งถ้วยด้วย
เมื่อยกมาเสิร์ฟเสร็จ ลูกค้าเผยสีหน้าปลาบปลื้มยินดี รีบหยิบนิวเคลียสคริสตัลส่งมอบจ่ายแต้มให้ทันที
ไม่สนใจมารยาทอะไรอีกแล้ว รีบหยิบถ้วยตะเกียบตระเตรียมเปิดฉากสวาปามฟาดจนเรียบอาวุธทันที!
ทอมมี่ยังไม่ได้เดินจากไป เขานั่งลงตรงพื้นที่ไม่ไกลนัก เพื่อคอยเฝ้าสังเกตดูผลตอบรับจากลูกค้า ลูกค้ามัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาสวาปามกินข้าวอย่างจดจ่อ จึงไม่ได้จับสังเกตเห็นเลยสักนิด
หลังจากฟาดข้าวสวยหมดเกลี้ยงไปหนึ่งถ้วยด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่กำลังยื่นมือจะตักข้าวถ้วยที่สอง พอเงยหน้าขึ้นมาก็สบประสานสายตาเข้ากับแววตาอันอบอุ่นและลึกซึ้งของทอมมี่เข้าพอดี
เขาถึงกับสะดุ้งวาบตกใจจนไม่กล้าตักข้าวเยอะแล้ว
เถ้าแก่คนนี้กำลังรังเกียจที่ตนกินเยอะเกินไปหรือเปล่านะ? นี่เพิ่งจะข้าวถ้วยที่สองเองนะ ไม่ได้เยอะอะไรเลยใช่ไหม…… แต่ก็นะ ข้าวสวยมันเป็นของล้ำค่า การคอยจ้องจับผิดจับตาดูมันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ทอมมี่แสร้งทำเป็นกระแอมไอสองที ลุกขึ้นยืนเดินวนไปวนมาอยู่กับที่ พลางเอามือถูไถไปมาเพื่อปกปิดอำพรางความกระดักกระเดื่อของตัวเอง
“เอ่อ คือว่า ทานตามสบายเลยนะครับ หากข้าวสวยไม่พอทานสามารถเดินมาบอกให้ผมเติมข้าวเพิ่มให้ได้ตลอดเลยนะครับ” ทอมมี่เกาหัวแก้เขิน ก่อนจะเดินก้าวขาจากไปพลางหันกลับมามองสามรอบ
เมื่อลูกค้าเห็นเถ้าแก่เดินจากไปแล้ว ถึงได้เบาใจตั้งหน้าตั้งตาสวาปามกินข้าวต่ออย่างเต็มคราบ
เมนูที่เรียกว่าต้มจับฉ่ายลูกชิ้นรวมมิตร ก็คือการนำลูกชิ้นเนื้อสารพัดชนิดมาต้มเคี่ยวรวมกัน จากนั้นก็นำมาคลุกเคล้าซอสจนเข้าเนื้อ กลายเป็นลูกชิ้นรสชาติเลิศรส
ลูกค้ากินง่วนจนมือไม้ว่องไว ลูกชิ้นชนิดนี้กัดทานคำหนึ่ง อร่อยสุดยอดเลย ลูกชิ้นชนิดนั้นก็กัดทานอีกคำ อร่อยยิ่งกว่าเดิมอีก!
พอได้ทานหมูกรอบเปรี้ยวหวาน รสชาติอันคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน รสชาติช่างดั้งเดิมครบเครื่องจริงๆ ทานจนน้ำตาแทบจะไหลรินออกมาด้วยความตื้นตันใจ
หลังจากฟาดจนเรียบอาวุธเสร็จสรรพ ลูกค้าสูดลมหายใจยกถ้วยตะเกียบเดินนำมาส่งคืนให้ด้วยสีหน้าท่าทางปลาบปลื้มใจซาบซึ้งใจสุด ๆ “เถ้าแก่ กับข้าวที่คุณทำมันอร่อยสุดยอดไปเลยครับ ฮือๆๆ~”
ทอมมี่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ “ขอบคุณครับๆ คุณเองก็ทานได้สะอาดเกลี้ยงเกลาดีแท้ครับ~”
ไม่ว่าจะเป็นข้าวสวยถ้วยโต กับข้าวสองอย่าง หรือน้ำซุปถ้วยน้อย ทุกอย่างล้วนโดนฟาดจนเรียบอาวุธสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลา ไม่หลงเหลือแม้แต่น้ำซอสติดจาน
ลูกค้าเกาหัวแก้เขิน “แหะๆ มะ มันเป็นเรื่องที่คะ ควรจะทำอยู่แล้วครับ การกินทิ้งกินขว้างมันเป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าจะตาย” ต่อให้ปริมาณเยอะกว่านี้อีกเท่าตัวฉันก็ฟาดจนเรียบอาวุธหมดเกลี้ยงได้อยู่ดี!
กลุ่มลูกค้าที่กำลังยืนเข้าแถวรอซื้อสลากขูดอยู่ด้านนอก พอบังเอิญเห็นมีคนเดินออกจากห้องกระจกมา จึงรีบพากันเข้าไปคว้าตัวเขาไว้สอบถามรายละเอียดรายละเอียดทันที
ลูกค้า ก เอ่ยถามขึ้นว่า : “ข้างในนั้นเอาไว้ทำอะไรเหรอครับ”
ลูกค้า ข ช่วยเสริมว่า : “ใช่เลย ฉันเห็นคุณถือถ้วยชามก้าวเดินเข้าไปข้างในตั้งหลายใบแน่ะ”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น