ตอนที่ 27 ยัยชาเขียวขย้ำเจ้าเนรคุณ
เมือง D มีพื้นที่กว้างแต่ประชากรเบาบาง เขตชานเมืองจึงรกร้างอย่างยิ่ง
ฉงอี้ซิงขับรถมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งเกือบเที่ยงคืนถึงได้พบหมู่บ้านที่พอจะพักผ่อนได้แห่งหนึ่ง
หมู่บ้านแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก ทั้งหมู่บ้านตกอยู่ในความมืดมิด
มันเงียบสงัดจนน่าประหลาด
มีเพียงเสียงสุนัขเห่าที่นานๆ จะดังขึ้นมาสักครั้ง แต่มันเป็นเสียงเห่าที่ฟังดูเหมือนมีก้อนเนื้อมุดอยู่ในลำคอจนกลายเป็นเสียงขู่คำรามที่น่าสยดสยอง
เมื่อได้ยินเสียงสุนัขเห่า ซือเซี่ยก็ลุกขึ้นนั่งทันที
สัตว์ซอมบี้ แถมยังเป็นประเภทสุนัข!
เธอรีบเตือนฉินเหนียนทันที: “พี่ชายคะ เสียงหมาตัวนี้เห่าแปลกจังเลย เราอย่าอยู่ที่นี่เลยได้ไหมคะ? หนูคลาวด์ (กลัว)!”
ฉินเหนียนเองก็สังเกตเห็นความผิดปกติ และมีความคิดแบบเดียวกัน: “อี้ซิง ออกจากที่นี่ซะ”
ไม่ใช่ว่าฉินเหนียนกลัวสุนัขซอมบี้ แต่เพราะพวกเขาไม่มีข้อมูลอะไรเลย และไม่มีประสบการณ์ในการรับมือกับสัตว์ซอมบี้มาก่อน
ประกอบกับฟ้าที่มืดสนิท ในสภาพแวดล้อมแบบนี้หากต้องปะทะกับสุนัขซอมบี้ที่มีพลังลึกลับ พวกเขาคงไม่ได้เปรียบอะไร
ฉงอี้ซิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งคนขับ มองไปยังจุดที่แสงไฟหน้ารถส่องไปเห็นสุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังจ้องมองรถโรงเรียนอย่างกระหายเลือด เขาหันไปฝืนยิ้มให้คนข้างหลัง: “พี่เหนียน พี่พูดช้าไปแล้วครับ!”
สีหน้าของฉินเหนียนเคร่งขรึมลงทันที
เขาหยิบผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมตัวให้ซือเซี่ยพลางลูบหัวเธอเบาๆ: “เด็กดี รออยู่บนนี้นะ พี่จะลงไปดูหน่อย”
ซือเซี่ย: “……”
จะไปดูก็ไปสิ จะมาลูบหัวฉันทำไม?
ฉันไม่ใช่หมาซอมบี้นะโว้ย!
ฉินเหนียนเดินไปที่หน้ารถ ขอยืมมีดสั้นของลั่วอั๋งมาเพิ่ม แล้วสั่งให้ลั่วอั๋งไปอยู่ข้างหลังคอยเฝ้าซือเซี่ยไว้
เขากำมีดสั้นแน่น พลางสำรวจสุนัขสีดำตัวใหญ่นอกรถ
แสงไฟไม่สว่างนัก หลังจากพินิจดูอย่างละเอียดฉินเหนียนถึงได้พบว่า นั่นไม่ใช่สุนัขสีดำตัวใหญ่อะไรเลย
เพียงแต่เพราะขนของมันหลุดร่วงไปจนหมด ผิวหนังภายนอกเน่าเปื่อยจนเห็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อข้างใน และเมื่อกลายเป็นซอมบี้ กล้ามเนื้อเหล่านั้นก็กลายเป็นสีดำคล้ำ มองเผินๆ จึงดูเหมือนสุนัขสีดำตัวใหญ่
“ลงไปกันเถอะ เราต้องฆ่ามัน” ฉินเหนียนหยิบเป้ของสื่อผิงอันขึ้นมา ดึงเอาเทปกาวม้วนใหญ่ออกมาหลายม้วน แจกจ่ายให้ทุกคน
เทปกาวเหล่านี้คือสิ่งที่ฉินเหนียนสั่งให้สื่อผิงอันเก็บสะสมไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินโดยเฉพาะ
หลังจากพันเทปกาวทับผิวหนังที่โผล่พ้นร่มผ้าอย่างละเอียดแล้ว ฉินเหนียนก็เปิดประตูเตรียมตัวลงจากรถ
เพราะการปรากฏตัวกะทันหันของสุนัขซอมบี้ ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นหลินเนี่ยนเนี่ยนที่นั่งอยู่ใกล้ประตูรถตรงข้างหลังหลิวซิง
ในจังหวะที่สื่อผิงอันเป็นคนสุดท้ายที่กำลังจะก้าวออกไปเพื่อปิดประตู หลิวซิงกลับรู้สึกถึงแรงผลักมหาศาลจากข้างหลัง จนเขาเสียหลักพุ่งไปข้างหน้า
รถโรงเรียนคันนี้เป็นรถสำหรับเด็กอนุบาลโดยเฉพาะ ราวกั้นใกล้ประตูจึงค่อนข้างต่ำ หลิวซิงที่ถูกผลักจึงร่วงตกจากประตูรถไปโดยตรง
“ว้าย!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น
สุนัขซอมบี้ที่จ้องเขม็งอยู่แล้วขยับตัวทันที มันอ้าปากกว้างจนเห็นเหงือกที่เน่าเฟะ พุ่งเข้าใส่หลิวซิงที่กำลังร้องลั่นอย่างบ้าคลั่ง
หลินเนี่ยนเนี่ยนตั้งแต่อโดนซือเซี่ยยัดถุงเท้าเหม็นของหลิวซิงใส่ปาก เธอก็อยากจะฆ่าหลิวซิงทิ้งมาตลอด
เพราะความรังเกียจนั้นรุนแรงมาก เธอจึงไม่อยากรอจนกว่าจะได้เจอคุณพ่ออีกต่อไป
ตอนที่ได้ยินเสียงสุนัขเห่า เธอก็เริ่มสังเกตความเคลื่อนไหวในรถอย่างละเอียด
เมื่อได้ยินซือเซี่ยบอกว่าเสียงสุนัขเห่าประหลาดและเห็นปฏิกิริยาของฉินเหนียน เธอจึงเดาได้ว่าข้างนอกนั่นอาจจะเป็นสัตว์ซอมบี้
และนั่นทำให้เธอรู้ว่า โอกาสที่จะกำจัดหลิวซิงมาถึงแล้ว
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจะฆ่าคนที่ตัวเองเกลียด หลินเนี่ยนเนี่ยนอธิบายความรู้สึกในใจไม่ถูก มันไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกตื่นเต้นลึกๆ
ภายใต้อารมณ์แบบนี้ แม้แต่สุนัขซอมบี้เธอก็ยังลืมที่จะหวาดกลัวมันไปเสียสนิท
ในจังหวะที่พวกฉินเหนียนทยอยลงจากรถ และสื่อผิงอันกำลังจะปิดประตู หลินเนี่ยนเนี่ยนก็สบโอกาส ยื่นมือไปผลักหลิวซิงลงไปทันที
ภายในรถโรงเรียนเปิดไฟดวงเล็กไว้ ท่ามกลางแสงสีส้มสลัว ซือเซี่ยที่นั่งเบื่อๆ อยู่เบาะหลังสุดจ้องมองหลินเนี่ยนเนี่ยนอยู่จึงเห็นฉากที่เธอผลักคนลงไปอย่างเต็มตา
เห็นท่าทางการผลักที่ช่ำชองของหลินเนี่ยนเนี่ยนแล้ว ซือเซี่ยก็รู้สึกคันฟันยิบๆ
ชาติก่อนยัยชาเขียวนี่ก็ผลักเธอที่กำลังเหนื่อยล้าไม่ทันระวังตัวลงแม่น้ำจนจมน้ำตายแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม!
แม่งเอ๊ย!
แค้นใจโว้ย!
ซือเซี่ยลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีว่าจะฟ้องดำ (ป้ายสี) หรือจะดูงิ้วต่อดี สุดท้ายเธอก็เลือกดูงิ้วอย่างแน่วแน่
ยังไงยัยชาเขียวคราวนี้ก็ไม่ได้ผลักเธอ
แต่ผลักไอ้ว่าที่เนรคุณนั่น
เธอชอบดูหมากัดกัน เอ๊ย ไม่ใช่
เธอชอบดูยัยชาเขียวขย้ำเจ้าเนรคุณที่สุดเลย!
เมื่อตัดสินใจได้ ซือเซี่ยก็เท้าคาง เอนตัวพิงหน้าต่างรถ เริ่มดูงิ้วอย่างเพลิดเพลิน
จนกระทั่ง...
“ผิงอัน! ระวัง!”
“ผิงอัน! หลบไป!”
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกรถ ซือเซี่ยขมวดคิ้วมุ่น
นอกรถ
หลิวซิงล้มลงกองกับพื้น เมื่อเห็นสุนัขซอมบี้พุ่งเข้ามา เขาจึงคว้าตัวสื่อผิงอันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ไว้แน่น
สื่อผิงอันพยายามจะเตะเขาออกไป แต่หลิวซิงกลับกอดขาเขาไว้แน่น ร้องไห้อ้อนวอน: “ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย ได้โปรดช่วยผมที”
เดิมทีสื่อผิงอันตั้งใจจะช่วยอยู่แล้ว แต่พอขาโดนกอดไว้ไม่ยอมปล่อย ทำให้เขาเคลื่อนไหวลำบาก อย่าว่าแต่จะช่วยคนเลย แค่จะเอาตัวรอดเองยังยาก
“ปล่อย!” สื่อผิงอันพยายามจะสลัดเขาออก แต่หมอนี่กลับกอดแน่นกว่าเดิม
พวกฉินเหนียนเห็นท่าไม่ดีกำลังจะเข้าไปช่วย แต่สุนัขซอมบี้ก็พุ่งมาถึงตัวแล้ว
“ผิงอัน! ระวัง!”
“ผิงอัน! หลบไป!”
ใบหน้าของสุนัขซอมบี้ที่เน่าเฟะส่งกลิ่นเหม็นตลบอบอวลอยู่ใกล้แค่เอื้อม สื่อผิงอันจึงเตะสวนออกไปตามสัญชาตญาณ
ทว่ากลับเตะวืด
หลิวซิงตกใจจนสติหลุด ยอมปล่อยขาของสื่อผิงอัน
สุนัขซอมบี้จึงพุ่งเข้าไปขย้ำเขาแทน
“อ๊ากกก ช่วยด้วย!” หลิวซิงใช้มือยันหัวสุนัขซอมบี้ไว้ พลางร้องตะโกนสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว
ฉินเหนียนและคนอื่นๆ มองหน้ากัน สบโอกาสชักมีดสั้นพุ่งเข้าไปโจมตีทันที
[ภารกิจพิเศษเปิดใช้งาน โปรดคุณซือเซี่ยสังหารสุนัขซอมบี้ หากภารกิจสำเร็จ รางวัลคือรถบ้านหนึ่งคัน หากล้มเหลวจะลงโทษด้วยไฟฟ้าช็อตระดับ 2]
ภายในรถ ซือเซี่ยฟาดลั่วอั๋งที่เฝ้าเธออยู่จนสลบจากด้านหลัง กำลังจะลงรถไปดูสถานการณ์ เสียงประกาศของระบบชาเขียวก็ดังขึ้นพอดี
[คุณซือเซี่ยจ๊ะ รีบไปทำภารกิจเถอะจ้ะ เดี๋ยวเค้าจะช่วยลบความทรงจำให้เอง] ระบบชาเขียวหลังจากรู้อดีตของซือเซี่ยแล้วก็รู้สึกสงสารเธอมาก
คราวนี้กลัวเธอจะเบื่อ เลยจงใจมอบภารกิจให้เธอไปฆ่าสุนัขซอมบี้แก้เซ็ง
มันนี่ช่างเป็นระบบที่แสนดีจริงๆ!
“เออ” ซือเซี่ยตอบรับคำหนึ่ง เธอชักดาบตัดหัวลูกรักออกมาจากเป้ แล้วถือดาบเดินส่ายอาดๆ ออกไปข้างนอก
ระบบชาเขียว: [……]
ทำไมเย็นชาขนาดนั้นล่ะจ๊ะ?
ไม่ขอบคุณเค้าหน่อยเหรอ?
ภาพหลิวซิงที่กำลังโดนสุนัขซอมบี้รุมทึ้งนั้นมองเห็นได้ชัดเจนจากในรถ ก่อนจะลงรถ ซือเซี่ยปรายตามองหลินเนี่ยนเนี่ยนแวบหนึ่ง
หลินเนี่ยนเนี่ยนกำลังจ้องมองออกไปข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้นสะใจ
ซือเซี่ย: “……”
ยัยชาเขียวนี่กลายเป็นพวกโรคจิตไปแล้วเหรอ?
น่ากลัวจังแฮะ!
ซือเซี่ยถือดาบ เดินผ่านหน้าหลินเนี่ยนเนี่ยนลงจากรถไป
หลินเนี่ยนเนี่ยนเห็นเธอลงไปก็ยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่
ยัยซือเซี่ยนี่ก็ลงไปด้วยเหรอ?
รนหาที่ตายแท้ๆ
ฮ่าๆๆ วันนี้คนที่ฉันเกลียดจะได้ตายพร้อมกันถึงสองคนเลย
ไม่สิ ไม่ถูก
สุนัขซอมบี้ตัวนั้นดูแข็งแกร่งมาก บางทีพวกมันอาจจะตายกันหมดเลยก็ได้!
ดีจริงๆ!
พอนึกได้ดังนั้น หลินเนี่ยนเนี่ยนก็หันกลับมามองในรถ ในรถเหลือเพียงลั่วอั๋งที่นอนสลบไสลอยู่ที่เบาะหลังคนเดียว
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น