ตอนที่ 23 นอกจากตามใจแล้วก็ไม่มีทางอื่น
ยี่สิบนาทีต่อมา
ในที่สุดสื่อผิงอันก็ใช้เลื่อยจิ๋วเลื่อยแม่กุญแจจนขาด เขาเดินกลับมาหาซือเซี่ยด้วยความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง
ท่าทางเหมือนสุนัขตัวโตที่มารอรับคำชม: "เซี่ยเซี่ย ฉันเปิดกุญแจได้แล้วนะ"
ซือเซี่ยเอ่ยชมแบบขอไปทีตามมารยาท: "ว้าว พี่ผิงอันเก่งที่สุดเลย"
ซือเซี่ยเดินนำเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ ยาที่อยู่ข้างในถูกบรรจุไว้เป็นกล่องๆ เธอสุ่มกวาดกล่องยาเข้ามิติไปหนึ่งกล่องก่อน
[ยินดีด้วยค่ะคุณซือเซี่ย ภารกิจลับเสร็จสมบูรณ์ รางวัลขยายพื้นที่มิติเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าได้ทำการส่งมอบแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยจ้ะ] ระบบชาเขียวเอ่ยยินดีด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ไร้เรี่ยวแรง แล้วก็หายตัวไปทันที
ถามว่า #ถ้ามีโฮสต์ที่ไร้เหตุผลและชอบเอาการตัดหัวมาขู่ควรทำยังไง?#
ขอบคุณสำหรับคำถาม
นอกจากตามใจแล้วก็ไม่มีทางอื่นเลย
ซือเซี่ยไม่สนหรอกว่ายัยระบบเน่าจะเป็นหรือตาย พอได้ยินว่าได้รับรางวัลแล้ว เธอก็มองพื้นที่มิติที่กว้างขึ้นหนึ่งเท่าอย่างพอใจ แล้วเริ่มกวาดเก็บยาที่เหลือ
จากการผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในวันสิ้นโลก ซือเซี่ยรู้ดียิ่งกว่าใคร
ในวันสิ้นโลก ยามีค่ามากกว่าอาหารเสียอีก
ช่วงแรกคือช่วงที่ซอมบี้อ่อนแอที่สุด แต่ไม่ว่าจะเป็นผู้รอดชีวิตหรือทางรัฐบาล สิ่งแรกที่มุ่งเก็บกู้ก็คืออาหารและน้ำ
เพราะเมื่อวันสิ้นโลกปะทุขึ้น ไม่ว่าใครที่เพิ่งเผชิญหน้าครั้งแรกย่อมตื่นตระหนก และต้องเลือกเก็บเสบียงที่จำเป็นต่อการประทังชีวิตอย่างอาหารและน้ำก่อนเป็นอันดับแรก
ต่อมาเมื่อมนุษย์เริ่มปรับตัวเข้ากับซอมบี้ได้ ภัยพิบัติทางธรรมชาติก็เริ่มต้นขึ้น ฝนที่ตกต่อเนื่องยาวนานนับเดือน แม้จะไม่ใช่พายุรุนแรงอะไร
แต่อุณหภูมิกลับแปรปรวนไม่คงที่
นั่นส่งผลให้ผู้รอดชีวิตเกือบครึ่งต้องล้มป่วย
และส่วนใหญ่เป็นเพียงโรคเล็กน้อยในสมัยก่อนวันสิ้นโลกเท่านั้น
เช่น หวัด หรือไข้หวัดทั่วไป
แต่เมื่อไม่มียารักษา ประกอบกับสภาพอากาศและสภาพจิตใจ เมื่อลากยาวไปเรื่อยๆ แค่โรคหวัดธรรมดาก็พรากชีวิตคนได้แล้ว
กว่าผู้รอดชีวิตจะรู้ตัวว่ายาเป็นเสบียงสำคัญ ซอมบี้ก็วิวัฒนาการจนแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว
แน่นอนว่ามีผู้รอดชีวิตบางคนที่มียาติดตัว แต่มักจะมีในปริมาณน้อย
ซือเซี่ยเคยไปที่ฐานที่มั่นใกล้ๆ หลังจากฟื้นคืนชีพครั้งหนึ่ง
เธอเคยเห็นเหตุการณ์ที่ยาแก้หวัดธรรมดาๆ เม็ดหนึ่ง ถูกขายในราคาสูงลิ่วถึงขั้นต้องแลกด้วยเสบียงนับร้อยชั่งมาแล้ว
ภายหลังจากที่เหล่าผู้รอดชีวิตเริ่มทยอยปลุกพลังพิเศษ (異能) ขึ้นมา สถานการณ์ถึงค่อยดีขึ้นบ้าง
ซือเซี่ยฟื้นคืนชีพมาหลายครั้ง แม้จะเคยหิวตายมาบ้าง แต่ส่วนใหญ่มักจะอยู่ในสถานะที่ไม่ขาดแคลนเสบียง
การที่เธอตุนยาไว้ไม่ใช่เพื่อเอาไปแลกอาหาร แต่เพื่อความสบายใจของตัวเองต่างหาก
ฉินเหนียนและคนอื่นๆ ต่างรู้ใจกันดีโดยไม่มีใครก้าวเท้าเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ พวกเขาจงใจเหลือเวชภัณฑ์เหล่านั้นไว้ให้ซือเซี่ยเพียงคนเดียว
พวกเขารู้ว่าเป้ของซือเซี่ยจุของได้เยอะมาก และรู้ว่าเธอมีความลับเล็กๆ ของตัวเอง
แต่เพื่อเป็นการให้เกียรติ จึงไม่มีใครเอ่ยปากถาม
ทุกคนรออยู่ข้างนอกเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร ต่างรอให้ซือเซี่ยเดินออกมา
มีเพียงฉงอี้ซิงและเว่ยเหยียนอันเท่านั้นที่คอยขยิบหูขยิบตาให้กันเป็นระยะ
สื่อผิงอันที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองคนเริ่มงง: "พวกนายสองคนตาเป็นตะคริวหรือไง?"
ฉงอี้ซิงหยุดการสื่อสารทางสายตาอันเป็นเอกลักษณ์กับเว่ยเหยียนอัน แล้วตบไหล่สื่อผิงอันพลางพูดอย่างมีเลศนัย: "ผิงอันเอ๋ย นายยังเด็กนัก ไม่เข้าใจการสื่อสารของพวกพี่ๆ หรอก"
สื่อผิงอันได้ยินดังนั้นก็แยกเขี้ยวใส่ทันที: "พ่องเถอะ! เว่ยเหยียนอันก็ไม่ได้แก่กว่าฉันเท่าไหร่หรอกโว้ย!"
ห้องรปภ.
หลินเนี่ยนเนี่ยนและอีกสามคนไม่ได้ตามพวกฉินเหนียนไปที่โรงงานด้วย
การต้องนอนบนพื้นมาสองวันทำให้หลินเนี่ยนเนี่ยนปวดเมื่อยไปทั้งตัว
ทันทีที่พวกฉินเหนียนออกไป เธอก็รีบเข้าไปยึดเตียงในห้องพักทันที
ซือเซี่ยเก็บไปแค่ผ้าห่มผืนเล็กที่เธอใช้คลุมตัว ส่วนผ้าห่มผืนอื่นบนเตียงชั้นบนและชั้นล่างยังคงอยู่
หลินเนี่ยนเนี่ยนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงชั้นล่าง ตั้งใจจะหลับพักผ่อนสักครู่ แต่หลิวซิงก็เดินตามเข้ามาติดๆ
"เนี่ยนเนี่ยน ขยับเข้าไปข้างในหน่อยสิ" หลิวซิงตบก้นหลินเนี่ยนเนี่ยนเบาๆ อย่างสื่อความหมายนัยแฝง "ฉันก็อยากนอนพักบ้างเหมือนกัน"
หลินเนี่ยนเนี่ยนที่ตอนแรกกะจะเข้ามานอนเพื่อหนีหลิวซิง: "..."
หมอนี่ตามมาอีกแล้วเหรอ?
ตามหลอกตามหลอนไม่เลิกจริงๆ!
เธอพูดอย่างไม่เต็มใจนัก: "พี่หลิวซิง เตียงชั้นบนยังว่างอยู่นะคะ"
หลิวซิงหัวเราะหึๆ: "ฉันรู้จ้ะ แต่ฉันอยากนอนกับเนี่ยนเนี่ยนนี่นา"
เมื่อเห็นหลินเนี่ยนเนี่ยนยังนิ่งเฉย เขาก็ก้มหน้าลงทำท่าทางเหมือนหนูน่าสงสาร: "เนี่ยนเนี่ยนไม่อยากนอนกับฉันเหรอ?"
หลินเนี่ยนเนี่ยนนึกถึงเรื่องที่ยังต้องอาศัยหลิวซิงคอยออกหน้าแทนให้ระหว่างเดินทาง เธอจึงจำใจขยับตัวเข้าไปด้านในอย่างเสียไม่ได้
หลิวซิงปีนขึ้นเตียงไปโอบกอดหลินเนี่ยนเนี่ยนไว้แล้วหลับไปอย่างมีความสุข
หลินเนี่ยนเนี่ยนมองหลิวซิงที่หลับตาพริ้มพลางสูดกลิ่นตัวเหม็นเปรี้ยวที่โชยมาจากร่างของเขาด้วยความเกลียดชัง
ในตอนนี้นางเอกสาวรู้สึกรังเกียจแค้นเคืองเขาเสียยิ่งกว่าซือเซี่ยเสียอีก
ฉันจะให้คุณพ่อฆ่าแกทิ้งให้ได้!
ภายในโรงงานไม่ได้มีตู้คอนเทนเนอร์ใส่ยาแค่ตู้เดียว
และเพราะสื่อผิงอันดันชอบใช้เลื่อยจิ๋วนั่นเลื่อยแม่กุญแจจนเสียเวลาเกินไป ซือเซี่ยจึงเมินสายตาเว้าวอนของสื่อผิงอันแล้วหันไปหาฉินเหนียนแทน
"พี่ชาย ช่วยเปิดแม่กุญแจตู้ที่เหลือให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?"
สำหรับคำขอของซือเซี่ย ฉินเหนียนไม่มีทางปฏิเสธ
เขาพยักหน้า แล้วหยิบค้อนขนาดเล็กออกมาจากเป้ของสื่อผิงอัน จากนั้นก็ "ปัง ปัง" สองทีพังแม่กุญแจตู้คอนเทนเนอร์จนขาดกระจุย
สื่อผิงอันทำหน้าละห้อย: "..." ทำไมไม่ให้เขาใช้เลื่อยลูกรักล่ะ?
พี่เหนียนทำรุนแรงเกินไปแล้วนะ!
ซือเซี่ยกวาดเก็บยาจากตู้คอนเทนเนอร์ทั้งหลายเข้ามิติไปจนหมดสิ้น จึงเริ่มรู้สึกพึงพอใจ
"ตึก ตึก ตึก"
ในขณะที่พวกเขากำลังจะเดินจากไป ตู้คอนเทนเนอร์ที่ใส่เสบียงอาหารที่สื่อผิงอันเคยดูไว้ตอนแรก จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะดังขึ้นจากข้างใน
ฝีเท้าของทุกคนชะงักกึก ต่างหันไปมองที่ตู้ใบนั้นเป็นตาเดียว
"เหล่าหลี่ นายบ้าไปแล้วเหรอ? ถ้าข้างนอกนั่นเป็นคนเลวจะทำยังไง?" เสียงกระซิบต่ำของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น
ในโรงงานที่กว้างขวางและเงียบสงัด ต่อให้เขาจงใจลดเสียงลงเพียงใด พวกฉินเหนียนก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ
"เหล่าหลี่ อย่าเปิดประตูนะ!!" ชายคนแรกที่ชื่อเหล่าหลี่ดูเหมือนจะเตรียมตัวออกมา จนทำให้ผู้ชายอีกคนเริ่มร้อนรนและเผลอขึ้นเสียงดัง
เหล่าหลี่ดูเหมือนจะตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะออกมาให้ได้ ทั้งสองคนจึงเริ่มโต้เถียงกันอยู่ข้างใน
"อ้าว ที่แท้ก็มีคนอยู่แฮะ" สื่อผิงอันอุทานออกมา เขามองไปที่ตู้คอนเทนเนอร์นั้นแล้วเหมือนจะนึกอะไรออก "ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมตู้ใบนั้นถึงไม่มีแม่กุญแจล็อค"
ฉินเหนียนปรายตามองซือเซี่ยแวบหนึ่ง เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว: "ไปกันเถอะ"
ทว่าในตอนนั้นเอง
แกร๊ก
ตู้คอนเทนเนอร์ถูกเปิดออก
ชายท่าทางทรุดโทรมสองคนเดินออกมา คนที่อยู่หน้าสุดมีใบหน้าตื่นเต้นดีใจ ส่วนคนที่ตามหลังมากลับมีสีหน้าหวาดระแวงเต็มพิกัด
"สวัสดีครับ พวกคุณคือคนที่รัฐบาลส่งมาช่วยพวกเราใช่ไหม?" เหล่าหลี่วิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ
พูดไปน้ำตาก็ไหลพรากไป: "เพื่อนร่วมงานของพวกเราหลายคนกลายเป็นซอมบี้ไปหมดแล้ว พวกมันกัดคนตายไปเยอะมาก น่ากลัวจริงๆ ครับ!"
[คุณซือเซี่ย เพื่อเป็นการรักษาคาแรกเตอร์ โปรดช่วยเกลี้ยกล่อมให้ฉินเหนียนยอมรับชายสองคนนี้เข้าร่วมกลุ่มด้วยนะจ๊ะ] ระบบชาเขียวยังไม่หายเคืองที่โดนซือเซี่ยใช้การตัดหัวมาขู่ขยายมิติ พอเห็นชายแปลกหน้าสองคนนี้โผล่มาจึงรีบยัดเยียดภารกิจยากๆ ให้เธอทันที
ยัยผู้หญิงนิสัยเสีย!
บังอาจมาขู่เค้าเหรอ!
เค้าก็เป็นระบบที่มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะโว้ย!
ซือเซี่ยที่กำลังยืนดูงิ้วเพลินๆ: "..."
ยัยระบบเน่านี่เป็นบ้าหรือเปล่า?
ทำไมทุกคนที่ฉันเจอถึงได้ประสาทกินกันไปหมดนะ?
ซือเซี่ยกัดฟันกรอด แอบด่าระบบในใจไปหลายคำ และตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เธอจะร้องเรียนข้อหาใช้อำนาจหน้าที่กลั่นแกล้งส่วนตัวให้ดู!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น