ตอนที่ 22 ฉงอี้ซิงสายชิปเปอร์
ศูนย์โลจิสติกส์เพิ่งเปิดทำการได้เพียงครึ่งปีเศษ ธุรกิจเพิ่งจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง พนักงานที่กำลังรับสมัครจึงยังมีไม่มากนัก
กระดาษในมือของสื่อผิงอันก็คือข้อมูลสินค้าล่าสุดของพวกเขา
ซึ่งมีประเภทยาที่ซือเซี่ยต้องการอยู่พอดี
－
ภายในโรงงาน ฉินเหนียนลอบมองซือเซี่ยที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรพลางรู้สึกจนใจ
เขาไม่ได้ตั้งใจจะดึงผ้าห่มของแม่หนูน้อยจริงๆ นะ!
เขาแค่เห็นเธอนอนคลุมโปงแล้วกลัวว่าจะหายใจไม่ออกจนหน้ามืดไปเสียก่อนต่างหาก
ศูนย์โลจิสติกส์แห่งนี้เน้นร่วมงานกับโรงงานขนาดใหญ่ สินค้าด้านในจึงถูกบรรจุไว้ในตู้คอนเทนเนอร์
ด้านนอกตู้คอนเทนเนอร์มีการติดรายละเอียดสิ่งของที่อยู่ภายในเอาไว้
ซือเซี่ยเดินไปหยุดตรงหน้าตู้คอนเทนเนอร์ที่ระบุว่าเป็นเวชภัณฑ์ และก็เป็นไปตามคาด ตู้คอนเทนเนอร์ถูกล็อคเอาไว้
ในเมื่อต้องรักษาคาแรกเตอร์ เธอจึงไม่สามารถพังมันเข้าไปได้เอง ทำได้เพียงหันกลับไปมองฉินเหนียน
อา...
พอเห็นหน้าไอ้คนดึงผ้าห่มแล้วก็หงุดหงิดชะมัด
“พี่ผิงอัน ช่วยเปิดตู้คอนเทนเนอร์นี้ให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?” ในเมื่อไม่อยากคุยกับไอ้คนชื่อฉินเหนียน ซือเซี่ยเลยหันไปเรียกสื่อผิงอันด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบแทน
“โอ้ ได้เลยเซี่ยเซี่ย” สื่อผิงอันที่กำลังสำรวจตู้คอนเทนเนอร์เสบียงอยู่พอดี รีบเดินตรงดิ่งมาหาทันที
เมื่อเห็นสื่อผิงอันล้วงเลื่อยมือขนาดเล็กออกมาจากเป้ ฉินเหนียนก็มองซือเซี่ยด้วยสายตาตัดพ้อ
ทำไมไม่เรียกเขาล่ะ?
เขาก็เปิดได้เหมือนกันนะ!
ดูเหมือนช่วงนี้สื่อผิงอันจะเสพติดการใช้เลื่อยมือเลื่อยทุกอย่าง ทั้งที่ตู้คอนเทนเนอร์นี้ก็แค่ใช้สลักธรรมดากับแม่กุญแจตัวไม่ใหญ่คล้องไว้ ใช้ค้อนจิ๋วทุบทีเดียวก็หลุดแล้ว
แต่ซือเซี่ยกลับเห็นสื่อผิงอันคลำหาค้อนในเป้จนเจอแล้ว... แต่ดันเก็บกลับไป
จากนั้นก็หยิบเลื่อยมือคุณภาพเยี่ยมออกมาเลื่อยแม่กุญแจอย่างภาคภูมิใจ
ซือเซี่ย: “……”
เธอเริ่มรู้สึกว่าควรจะถอนคำพูดที่เคยคิดว่าทีมนี้เข้าท่าดีออกไปเสียให้หมด
อะไรกันเนี่ย?
ที่แท้หัวหน้าเป็นคนแบบไหน ลูกน้องก็เป็นแบบนั้นสินะ!
ประสาทแดกกันทั้งทีม!
－
ระหว่างรอสื่อผิงอันเลื่อยแม่กุญแจ
ซือเซี่ยยืนพิงเสากลางโรงงานพลางต่อรองกับระบบชาเขียวในใจ
[คุณซือเซี่ย มันไม่ได้จริงๆ จ้ะ] ระบบชาเขียวอยากจะกลอกตาให้มองเห็นสมองตัวเองเหลือเกิน
คนสติดีที่ไหนจะมีมิติขนาดเท่าห้องนอนตั้งแต่วันแรกของวันสิ้นโลกกันฮะ?
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้ยังไม่พอใจอีก แถมยังหาว่ามิติของมันเล็กเกินไป
ซือเซี่ยไม่ฟัง “ฉันไม่สน ฉันจะเอาพวกยาพวกนี้ไปให้หมด”
[ทำไม่ได้จ้ะ] ระบบชาเขียวเริ่มรำคาญ จึงส่งเสียงหวีดแหลมซ้ำๆ [ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้...]
จะร้องทำไมเนี่ย?
ยัยระบบเน่า!
คิดว่าร้องเป็นคนเดียวหรือไง?
ซือเซี่ยปั้นหน้ายักษ์ ตอกกลับในใจซ้ำๆ เหมือนกัน “ฉันไม่สน ฉันไม่สน ฉันไม่สน ฉันไม่สน...”
จนกระทั่ง...
[คุณซือเซี่ยขาาา เค้าทำไม่ได้จริงๆ น้าาา] ระบบชาเขียวปล่อยท่าไม้ตาย งัดเสียงอ้อนของซือเซี่ยที่เคยอัดไว้มาเปิดใส่เจ้าของเสียงเสียเลย
???
ซือเซี่ยชะงักกึก กัดฟันกรอด “...ยัยระบบเน่า ลบทิ้งเดี๋ยวนี้!!!”
[งั้นคุณซือเซี่ยยังอยากให้เค้าขยายพื้นที่มิติให้อยู่อีกไหมจ๊ะ?] ระบบชาเขียวได้ทีขี่แพะไล่
ตอนนี้มันไม่ใช่ระบบชาเขียว ไม่ใช่ระบบเน่า และไม่ใช่เสี่ยวฉาอีกต่อไป
แต่มันคือ... หนิวฮู่ลู่ C0412! (ราชินีผู้กลับมาล้างแค้น)
ยัยผู้หญิงบ้า!
คิดจะมาสู้กับหนิวฮู่ลู่ C0412 งั้นเหรอ!
ซือเซี่ย: “……”
เธอเหลือบมองฉินเหนียนที่อยู่ไม่ไกล สายตาไปหยุดอยู่ที่ข้างเอวของเขา
แม่งเอ๊ย!
ไม่อยู่แล้ว!
จะตัดหัวประชดโลกแล้ว!
วันนี้เธอจะทำให้ยัยระบบเน่านี่กลายเป็นศพกลางแจ้งให้ได้!
เมื่อตัดสินใจได้ ซือเซี่ยก็เดินตรงดิ่งไปหาฉินเหนียน
“พี่ชายคะ ขอยืมมีดสั้นของพี่หน่อยได้ไหมคะ?”
ฉินเหนียนที่กำลังก้มหน้าครุ่นคิดหาวิธีง้อเด็กสาว พอได้ยินเสียงหวานๆ ของเธอก็ถึงกับเคลิ้ม
เขายื่นมีดสั้นให้เธอแทบจะทันทีโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะฉุกคิดได้แล้วเสริมว่า “ระวังหน่อยนะ อย่าให้บาดตัวเองล่ะ”
ซือเซี่ยพยักหน้าอย่างว่างง่าย “ได้ค่ะพี่ชาย”
ถ้าเธอไม่บอก ใครจะไปรู้ว่าเธอจะเอาไอ้มีดนี่มาตัดหัวตัวเองประชดระบบ
[……] ระบบชาเขียวเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี
คงไม่ใช่หรอกมั้ง?
คงไม่ทำอย่างที่มันคิดจริงๆ ใช่ไหม?
－
มีดสั้นของพวกฉินเหนียนทำจากวัสดุพิเศษ ทั้งคมและทนทาน
ซือเซี่ยดึงชายเสื้อลายดอกขึ้นมาเช็ดใบมีดอย่างพิถีพิถัน ใบมีดที่สะท้อนแสงเย็นเยียบทำให้เธอพอใจมาก
และแล้วฉินเหนียนที่จ้องมองซือเซี่ยอยู่ไกลๆ ก็เห็นแม่หนูน้อยเช็ดมีดเสร็จแล้ว... ก็เอาไปทาบที่ลำคอของตัวเอง
!!!
แม่หนูน้อยจะทำอะไรน่ะ!
แค่ดึงผ้าห่มไปห่มให้ดีๆ เนี่ยนะ ถึงกับต้องฆ่าตัวตายประชดกันเลยเหรอ?
ฉินเหนียนเกร็งไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับหรือส่งเสียง กลัวจะไปกระตุ้นให้เธอกดใบมีดลงไป
ระบบชาเขียว: [……]
กรี๊ดดดด นั่นไง เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย!
ยัยผู้หญิงนิสัยเสีย เอาการตัดหัวมาขู่มันอีกแล้ว!
－
[เค้าผิดไปแล้วจ้ะ] ภายใต้การขู่ฆ่าตัวตายของซือเซี่ย ระบบชาเขียวก็กลับคืนสู่โหมดเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่เย็นชาดังเดิม และยอมรับผิดอย่างว่างง่าย [เค้าไม่ควรแอบอัดเสียงอ้อนของคุณซือเซี่ยไว้เลย เค้าผิดไปแล้ว]
ซือเซี่ยควงมีดเล่น “ขยายพื้นที่มิติให้ฉันได้ไหม?”
ถ้าคำตอบคือไม่ เธอจะตัดหัวให้ยัยระบบเน่านี่ดูเดี๋ยวนี้เลย!
[เปิดภารกิจพิเศษ: โปรดคุณซือเซี่ยรวบรวมยากล่องใหญ่ 2 กล่อง หากภารกิจสำเร็จ รางวัลคือมิติขยายขนาดขึ้นหนึ่งเท่า หากล้มเหลวจะลงโทษด้วยไฟฟ้าช็อตระดับ 5] ระบบชาเขียวจำยอมต้องออกภารกิจออกมาอย่างแห้งแล้ง
แต่สังเกตได้ว่า ระดับบทลงโทษคือความดื้อรั้นสุดท้ายของมัน!
ซือเซี่ยพอใจแล้ว เธอส่งยิ้มหวานพลางคืนมีดสั้นให้ฉินเหนียน
ในเมื่อมิติกำลังจะขยายใหญ่ขึ้น ตอนนี้เธอมองใครก็ดูดีไปหมด
ซือเซี่ยเลิกถือสาเรื่องที่ฉินเหนียนดึงผ้าห่มเธอแล้ว แถมยังขอบคุณเขาเสียงหวาน “ขอบคุณสำหรับมีดนะคะพี่ชาย”
ฉินเหนียนลอบมองลำคอระหงของเธอ เห็นว่ายังขาวเนียนไร้รอยขีดข่วนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะถามว่า “แม่หนูน้อย ขอยืมมีดไปทำอะไรเหรอครับ?”
ก็เอาไปขู่ฆ่าตัวตายกดดันยัยระบบเน่าน่ะสิ
ซือเซี่ยคิดในใจแต่ปากกลับตอบว่า “หนูชอบมีดของพี่ชายค่ะ ดูท่าทางเอาไว้ฆ่าซอมบี้คงจะใช้ดีน่าดู”
อ้อ ที่แท้ที่แม่หนูน้อยเอาไปทาบคอตัวเอง คือกำลังจำลองท่าทางตอนฆ่าซอมบี้สินะ?
ฉินเหนียนคิดไปเองว่าเข้าใจความคิดของเด็กสาว จึงถอดปลอกมีดสั้นข้างเอวออกแล้วยื่นให้ซือเซี่ยทั้งหมด “งั้นพี่ให้ครับ”
ซือเซี่ยไม่ได้คาดคิดเลยว่าจะได้ลาภลอยแบบนี้ คราวนี้เธอดีใจจริงๆ “จริงเหรอคะพี่ชาย?”
ฉินเหนียนลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดูสุดขีด “แน่นอนครับ อะไรที่เธอชอบ พี่ให้หมดเลย”
รวมถึงตัวพี่ด้วยนะ เขาเสริมในใจเงียบๆ
－
หลังจากยอมรับซือเซี่ยเข้ากลุ่มอย่างเต็มตัว แถมยังเข้าใจไปเองว่าฉินเหนียนกับซือเซี่ยใจตรงกัน ฉงอี้ซิงก็เข้าสู่ชีวิตการเป็น "สายชิปเปอร์" (ชิป CP) อย่างมีความสุข
วินาทีนี้เขาแอบมองปฏิสัมพันธ์ระหว่างซือเซี่ยกับฉินเหนียนพลางกรีดร้องในใจเหมือนตัวตุ่น
คู่นี้น่ารักชะมัด!
การชิป CP นี่มันมีความสุขที่สุดเลยโว้ย!
เขาไม่ได้ชิปคนเดียว แต่ยังใช้ศอกกระทุ้งลั่วอั๋งที่อยู่ข้างๆ หวังจะลากเข้าลัทธิชิปเปอร์ด้วยกัน
“เห็นไหม? พี่เหนียนกับเซี่ยเซี่ยน่ะ หวานเจี๊ยบเลยนะนั่น!”
“หวานอะไร?” ลั่วอั๋งถามอย่างงงๆ
“หรือว่าเซี่ยเซี่ยกับพี่เหนียนเขากำลัง...?” เว่ยเหยียนอันก็โผล่หัวมาร่วมวงด้วย พลางเอานิ้วหัวแม่มือสองข้างมาชนกันเป็นสัญลักษณ์
ฉงอี้ซิงยืนยัน “ใช่แล้ว อย่างที่นายคิดเป๊ะ!”
ลั่วอั๋ง: “???”
ทำไมเขามันไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่คนเดียวล่ะเนี่ย?
นี่เขาโดนเพื่อนแบนหรือเปล่า?
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น