ตอนที่ 211 ชายหน้ากลมระเบิด?
ลู่หลีเกิดความสงสัย เธอรีบพุ่งตัวเข้าไปเก็บก้อนหินก้อนนั้นแล้วเหวี่ยงออกไปทันที ยังไม่ทันที่มันจะตกถึงพื้น หินก้อนนั้นก็ระเบิดกลายเป็นดอกไม้ไฟกลางอากาศ
มันช่างงดงามเหลือเกิน สาดแสงสีแดงย้อมไปทั่วความมืดมิดยามค่ำคืน
“อะไรกันเนี่ย?” ลู่หลีตกใจจนถอยหลังกะทันหัน “หินนั่นคือระเบิดเหรอ? เปิดระบบป้องกันสูงสุด ห้ามสิ่งของแปลกปลอมจากภายนอกเข้าโดยเด็ดขาด”
หากเธอขยับตัวช้ากว่านี้เพียงก้าวเดียว ผลลัพธ์คงเกินจะจินตนาการได้
[ใช่แล้วค่ะโฮสต์]
“ขอร้องล่ะ ต่อไปถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ ช่วยลงมือจัดการเองเลยได้ไหม! ถ้าฉันโดนระเบิดตายขึ้นมาจะทำยังไง!”
[โฮสต์คะ ฉันไม่มีสิทธิ์ทำเช่นนั้น หากไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ ฉันไม่สามารถดำเนินการได้เองค่ะ]
“เปิดเลย! ต่อไปในเวลาวิกฤตแบบนี้ ให้ลงมือจัดการได้ทันที ไม่งั้นถ้าฉันตายไปก็ไม่มีใครมาเปิดสิทธิ์ให้แกแล้ว!”
ลู่หลีพูดประชดประชันด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว พร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวที่ยังคงหลงเหลืออยู่
เสียง “ปัง—” ดังขึ้นเบา ๆ
หินอีกก้อนถูกขว้างมากระทบม่านพลังป้องกันของรถบ้าน คราวนี้หินถูกกลืนหายไปในทันทีโดยไม่ทิ้งร่องรอย
ลู่หลีก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ใช้มือยันโต๊ะพลางชะโงกหน้าออกไปดู พร้อมกับพึมพำว่า “ใครกันน่ะ ดึกดื่นป่านนี้ยังกล้ามาหาเรื่องตาย”
สิ้นคำพูด หินจำนวนมากก็พุ่งเข้าใส่ราวกับห่าฝนเสียงดังสนั่น ลู่หลีมองไม่เห็นม่านพลังป้องกันจึงตกใจจนถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
พอตั้งสติได้เธอก็เท้าสะเอว ตะโกนด่ากราดออกไปข้างนอก “มีปัญญาหาเรื่องตาย แต่ไม่มีปัญญาโผล่หัวออกมาเหรอ?” เธอด่าวนไปมาอยู่นานถึงสองนาที
พอเริ่มเหนื่อยจึงจิบน้ำพักสักครู่ ผ่านไปพักใหญ่เธอก็ได้ยินเสียงซุบซิบแว่วมา ลู่หลีสะดุ้งโหยหวนหันไปมองทันที
“ใคร!” เธอวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังปังพร้อมตะโกนก้อง!
ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ผมสกินเฮด หน้ากลม ดูแล้วค่อนข้างตลกขบขัน แต่ในมือของเขากลับถือหินแบบเดียวกับที่ใช้โจมตีลู่หลีเมื่อครู่
เมื่อเห็นลู่หลีไร้รอยขีดข่วน เขาก็รู้สึกประหลาดใจ โยนหินในมือเล่นไปมาสองสามครั้งพลางครุ่นคิดว่าตัวเองขว้างไม่แม่นเหรอ? ไม่น่าเป็นไปได้นะ!
คิดได้ดังนั้น เขาก็ขว้างหินในมือใส่ลู่หลีอีกครั้ง ทว่าเธอยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงแม้แต่ตาเยี่ยงไม่กะพริบ ชายหน้ากลมจ้องมองหินที่อันตรธานหายไปกลางอากาศต่อหน้าต่อตา
“แก! แก!” ชายหน้ากลมเบิกตาโพลงราวกับเห็นผี ชี้นิ้วใส่เธอพลางพูดไม่ออก
ลู่หลียกยิ้มมุมปาก สะบัดมือเรียกพืชหลายต้นออกมาปรากฏกายรอบตัวชายคนนั้น
“นี่มันอะไรกัน!” ชายหน้ากลมมองพืชปริศนาที่จู่ ๆ ก็โผล่มาและสูงใหญ่กว่าตัวเองจนแทบจะสิ้นสติด้วยความหวาดกลัว
พืชกลายพันธุ์งั้นเหรอ?
เขาหยิบหินออกมาจากพื้นที่มิติ โยนเล่นในมือสองสามครั้งก่อนจะขว้างใส่ต้นกับดักแมลงยักษ์ที่กำลังอ้าปากกว้าง ทว่ากลับถูกมันฮุบกลืนลงท้องไปเสียอย่างนั้น!
มันยังเคี้ยวหินจนดังกร๊อบ ๆ แล้วกลืนลงไป เสียงนั่นช่างบาดหูจนทำเอาหัวใจดวงน้อยที่เปราะบางของเขาถูกทิ่มแทงจนพรุน
“นี่มันมาจากไหนกันแน่!” เมื่อเห็นว่าจัดการพืชพวกนี้ไม่ได้และทำอะไรลู่หลีไม่ได้ ชายหน้ากลมจึงคิดจะหนี
แต่ลู่หลีจะยอมให้เขาสมหวังได้อย่างไร เธอสั่งให้พืชเหล่านั้นฟาดเขาจนสลบ ก่อนจะให้พวกมันเคี้ยวกลืนเขาลงไปเพื่อทำลายหลักฐานจนหมดสิ้น
หากเธอไม่ไหวตัวทันและเหวี่ยงหินก้อนแรกออกไป ตอนนี้คนที่ต้องนอนร้องไห้อยู่บนพื้นคงเป็นเธอเสียเอง
ลู่หลีทำลงไปอย่างไม่รู้สึกผิด หลังจากจัดการที่เกิดเหตุเรียบร้อยเธอก็เรียกพืชกลับคืนมาแล้วขึ้นไปนอน
โดยหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมนี้ได้สร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ขั้วอำนาจต่าง ๆ ที่แอบเฝ้าจับตามองรถบ้านหลังนี้อยู่มหาศาล
ในขณะที่ลู่หลีไม่รู้เรื่องราว ผู้มีพลังพิเศษที่แอบซุ่มอยู่รอบ ๆ ต่างพากันล่าถอยเพื่อกลับไปรายงานความจริงต่อเจ้านายของตน
...
“ผู้มีพลังพิเศษระดับเจ็ดคนนั้นถูกฆ่าแล้วเหรอ? ฉันจำได้ว่าพลังของเขาคือการระเบิด ไม่ว่าอะไรที่อยู่ในมือเขาจะกลายเป็นระเบิดได้หมดเลยนะ” หลิวเย่เอ่ยอย่างประหลาดใจ
หลีร่วนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน เธอไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่ลูกน้องรายงานเลย เพราะความแข็งแกร่งของลู่หลีนั้นลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
ไม่รู้ว่าบ้านไหนจะโง่พอที่จะไปหาเรื่องตายในเวลาแบบนี้
...
“แกพูดว่าอะไรนะ! เฉินจินถูกฆ่าแล้วเหรอ! โดยลู่หลีน่ะเหรอ?! ยัยนั่นไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอหรอกเหรอ? พลังพิเศษไม่ใช่แค่พวกสายสนับสนุนร้านสลากหรือไง? ทำไมถึงมีพลังโจมตีได้ล่ะ?”
แก้วไวน์ในมือถูกขว้างลงพื้นอย่างแรง ชายหนุ่มคำรามอย่างสับสนวุ่นวาย เฉินจินคือหนึ่งในผู้มีพลังพิเศษระดับเจ็ดเพียงไม่กี่คนในมือเขา
กลับถูกฆ่าตายง่าย ๆ แบบนั้น แถมยังถูกพืชไม่กี่ต้นรุมกัดกินจนตายอย่างนั้นเหรอ?
ใครกันที่ไปปล่อยข่าวว่าลู่หลีรักษาน้ำใจได้ง่ายและรังแกได้ง่าย!
คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็กวาดอาหารเลิศรสบนโต๊ะลงพื้นจนหมด จานกระเบื้องและแก้วแตกกระจายเกลื่อนกราดเป็นสภาพที่ดูไม่ได้
...
ลู่หลีไม่รู้อะไรเลย เธอหลับสนิทอย่างไม่ทุกข์ร้อนจนกระทั่งเช้า
วันใหม่เริ่มต้นขึ้น ลู่หลีเปิดตัวรถออก ภายนอกไร้ร่องรอยการมาเยือนของชายหน้ากลมเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง ดีมาก เริ่มงานได้!
เวลายังเช้าอยู่ ลูกค้าทยอยเดินออกมา เพียงแต่หัวข้อสนทนาของพวกเขามีเรื่องเดียว ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด ไม่สดใสเหมือนเมื่อวาน
ลู่หลีนั่งฟังอยู่พักหนึ่งจึงสรุปได้ว่า จะมีการลดโควตาการแจกจ่ายทรัพยากรลงอีกแล้ว!
เดิมทีเมื่อเดือนที่แล้วก็เพิ่งลดไปรอบหนึ่ง เดือนนี้จะลดอีก น้ำเพียงแค่อึกเดียวจะเอามาให้ขอทานที่ไหนใช้กันล่ะ?!
วันนี้ลูกค้าจึงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ต่างพากันก่นด่าไปถึงบรรพบุรุษของผู้นำฐานที่มั่นกลาง ไม่สนว่าจะเป็นการตัดสินใจของใคร รู้จักใครก็ด่าคนนั้น!
ลู่หลีฟังเสียงถอนหายใจของลูกค้าจึงอดถามไม่ได้ว่า “เมื่อก่อนแจกน้ำแค่อึกเดียวต่อวัน พวกคุณมีชีวิตรอดมาได้ยังไงกันคะ”
ลูกค้าเอ่ยอย่างหดหู่ “ก็ต้องยอมตายไปฆ่าซอมบี้น่ะสิครับ แล้วเอานิวเคลียสคริสตัลไปแลกปัจจัยพื้นฐาน”
“ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปัจจัยพื้นฐานแพงขึ้นทุกวัน ออกไปฆ่าซอมบี้มาทั้งวัน บางทียังแลกของกินไม่ได้เลยครับ” ลูกค้าอีกคนเสริม
“นั่นน่ะสิ! แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว! บอสลู่มาแล้ว! ผมไปดูที่เซเว่นมา น้ำแร่ขวดหนึ่งยังไม่ถึงหนึ่งคริสตัลเลย! ถูกมากเลยครับ!!” ลูกค้ากล่าวอย่างตื่นเต้น
พอคุยเรื่องนี้ทุกคนก็เริ่มมีไฟ ต่างพากันชื่นชมว่าเซเว่นดีอย่างนั้นอย่างนี้ ของข้างในถูกมาก! เมื่อวานแวะไปเดินรอบหนึ่งอดใจไม่ไหวจนต้องซื้อมาเพียบ!
ลู่หลีฟังพวกเขาคุยกันพลางยิ้มออกมา ดูท่าคงต้องเปิดตัว ‘ออนไลน์มอลล์’ เสียที ผลไม้หลังโรงแรมก็เริ่มสุกงอมแล้วด้วย
ระหว่างที่คิด เธอก็เอนหลังนั่งลงบนโซฟา หาทางจัดท่านั่งให้สบายที่สุดเพื่อเริ่มทำงาน
ในเมื่อมินิโปรแกรมเดิมถูกบล็อกในฐานที่มั่นกลาง งั้นเธอก็แค่สร้างมินิโปรแกรมตัวใหม่ขึ้นมาก็สิ้นเรื่อง!
ลู่หลีไม่รอช้าลงมือทำทันที! แต่เรื่องนี้ต้องคุยกับเสิ่นปิงก่อน เพราะมันเป็นฟังก์ชันของเซเว่น เธอขี้เกียจทำเองเลยส่งข้อความไปหาเขาตรง ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นปิงจ้องมองมินิโปรแกรมสองตัวที่หน้าตาเหมือนเปี๊ยบพลางจมอยู่ในภวังค์
“นายส่งตัวใหม่มาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะลงโปรแกรมเสริมป้องกันไว้ให้ คนของตระกูลลึกลับจะได้มาทำลายไม่ได้อีก” ลู่หลีเอ่ยอย่างมุ่งมั่น!
หลังจากตั้งค่าระบบป้องกันที่คล้ายกับไฟร์วอลล์เสร็จเรียบร้อย พร้อมทั้งตั้งค่าจำกัดการซื้อและราคา ทุกอย่างก็พร้อมใช้งาน ลู่หลีส่งลิงก์มินิโปรแกรมตัวใหม่ให้หลิวอวี่และเหอเล่อทันที
เหอเล่อส่งเครื่องหมายคำถาม “??” กลับมาในพริบตา
ส่วนหลิวอวี่พอกดเปิดมินิโปรแกรมเข้าไป ก็พบว่ามันใช้งานได้จริง!! เมื่อเห็นรูปน้ำแร่ที่ดูสมจริงจนแทบจะจับต้องได้ เขาก็พลันรู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น