ตอนที่ 205 หลีรั่ว
ภายนอกโรงงาน เหล่าผู้รอดชีวิตที่ใช้ท้องฟ้าแทนมุ้งต่างพากันกระซิบกระซาบ ในมุมอับสายตาที่ไม่มีใครสังเกต ชายหญิงคู่หนึ่งสบตากันก่อนจะลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ
ทั้งคู่ใช้ความมืดปกคลุมร่างกาย ลอบเข้าสู่ฐานที่มั่นกลางผ่านทางประตูข้าง
ฐานที่มั่นกลางก็เหมือนกับฐานที่มั่นอื่น ๆ ที่แบ่งออกเป็นหลายเขต ได้แก่ เขตที่พักอาศัย, เขตแกนกลาง, เขตวิจัย และเขตเพาะปลูก
ทั้งสองคนสแกนใบหน้าผ่านทางมาตลอดจนถึงเขตแกนกลาง หลังจากเลี้ยวลดคดเคี้ยวอยู่พักหนึ่ง ก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง รออยู่นานพอสมควรประตูใหญ่จึงเปิดออก
ชายร่างเล็กที่สวมผ้ากันเปื้อนเดินนำทั้งคู่เข้าไปข้างใน
“อาซื่อ ดึกป่านนี้แล้วยังไม่ได้พักผ่อนอีกเหรอคะ” หญิงสาวในกลุ่มชายหญิงเอ่ยทัก
ชายร่างเล็กคนนี้ชื่ออาซื่อ เขายิ้มอย่างซื่อ ๆ พลางส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร เขาเดินนำทั้งคู่มาหยุดที่หน้าห้องหนึ่ง เคาะประตูอย่างนอบน้อมแล้วยืนรออยู่ด้านข้างอย่างสำรวม
จนกระทั่งได้ยินเสียงเฉียบขาดจากข้างในสั่งว่า “เข้ามาชัด ๆ” อาซื่อจึงเปิดประตูและเบี่ยงตัวให้ทั้งสองคนเข้าไป
ห้องนี้เป็นห้องทำงานที่ใหญ่และว่างเปล่า โต๊ะเก้าอี้ดูค่อนข้างเก่าแต่เจ้าของดูแลรักษาอย่างดี มีคนคอยเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมไร้ฝุ่นเกาะ
หลังโต๊ะทำงานมีเก้าอี้ผู้บริหารตั้งอยู่ บนนั้นมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอมีผมยาวดัดลอนเล็กน้อยพาดบ่า ใบหน้าเล็กได้รูปประกอบด้วยเครื่องหน้าที่ดูเฉียบคม
เธอไม่มีท่าทางอ่อนโยนเลยสักนิด แค่มองปราดเดียวก็รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามจนแทบไม่กล้าสบตา
เธอสำรวจทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยถาม “ดึกดื่นป่านนี้มาหาทำไมคะ?”
“พี่หลีรั่วคะ นี่คืออาหารจานด่วนที่เจ้าของร้านสลากขายค่ะ แล้วก็มีสลากขูดกับน้ำแร่ด้วย” หญิงสาวหยิบของออกจากพื้นที่มิติ วางเรียงบนโต๊ะทำงานทีละอย่าง
หลีรั่วพยักหน้า พิงหลังกับพนักเก้าอี้ที่กว้างและนุ่มสบาย เธอกอดอกพลางมองของสามอย่างบนโต๊ะด้วยสายตาครุ่นคิด
“อาหารจานด่วน เปิดดูชัด ๆ สิ” เสียงของหลีรั่วเฉียบขาดมาก เมื่อประกอบกับใบหน้าที่ดูดุดัน ยิ่งทำให้เธอดูเป็นคนที่ใครก็ไม่กล้าสบตาตรง ๆ
หญิงสาวในกลุ่มนี้ชื่อหลิวเย่ ส่วนชายหนุ่มชื่อต้าซู่ ซึ่งทั้งสองชื่อนี้หลีรั่วเป็นคนตั้งให้เอง
หลิวเย่ก้าวเข้าไป ลองสัมผัสกล่องอาหารแล้วบอกว่า “พี่หลีรั่วคะ มันเย็นค่ะ”
หลีรั่วพยักหน้า “เปิดออก”
หลิวเย่ทำตาม ทันทีที่เปิดฝาออก ไอความร้อนก็พุ่งออกมาทันที ต้าซู่มีสีหน้าตกใจรีบก้าวเข้ามาข้างหน้า
ทั้งสามคนจ้องมองอาหารจานด่วนกล่องนี้เขม็ง พลางสูดกลิ่นหอมที่ขจายอยู่ในอากาศ แต่ก็ยังไม่ยอมคลายความระแวดระวัง หากมีอะไรผิดปกติจะโยนออกนอกหน้าต่างทันที
หลิวเย่สงสัย “ทำไมเปิดฝาแล้วถึงร้อนขึ้นมาได้ล่ะ? มีแค่กับข้าวเหรอ? ไม่มีข้าวเหรอคะ?”
หลีรั่วคาดเดา “สงสัยจะใช้พลังพิเศษบางอย่าง ต้าซู่ นายลองชิมดูสิว่าอร่อยไหม” ที่สำคัญคือ กินได้ไหม? มีพิษหรือเปล่า?
ต้าซู่รับคำทันที เขาคว้าตะเกียบขึ้นมาเตรียมจะโซ้ยอาหารเข้าปาก
“เดี๋ยวก่อน” หลีรั่วสั่งหยุด
ต้าซู่ตกใจในใจ อาหารนี่ต้องมีปัญหาแน่ ๆ!
โชคดีที่พี่หลีรั่วเตือนทัน...
เขารีบวางลงแล้วหันไปมองพี่หลีรั่วด้วยสายตาโกรธเคือง กะจะด่าทอลู่หลีเฮงซวยนั่นสักหน่อย แต่กลับเห็นหลีรั่วใช้ปลายนิ้วเรียวยาวคีบกับข้าวขึ้นมา?
แล้ววางไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นเมล็ดข้าวสีขาวอวบอิ่มส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่อยู่ด้านล่าง หลีรั่วพูดว่า “นายนี่มันบื้อจริง ๆ”
ต้าซู่: “...” ก็ถ้าผมไม่บื้อ พี่จะตั้งชื่อผมว่าต้าซู่ที่หมายถึงต้นไม้ใหญ่เพราะเห็นว่าผมซื่อสัตย์และบ้าพลังเหรอครับ...
หลิวเย่หลุดหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเธอไพเราะน่าฟังมาก “นั่นสิคะ ไม่มีข้าวจะกินยังไง ต้าซู่ รีบชิมดูเร็วว่าอร่อยไหม”
ต้าซู่ยกชามข้าวขึ้นมาดู เมล็ดข้าวอวบอิ่มสะอาดสะอ้านไม่มีสิ่งเจือปนเลยสักนิด เขาอดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลาย แล้วรีบโซ้ยเข้าปากคำโต!
ไม่รู้ทำไม หลิวเย่ที่มองอยู่ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมา ทั้งที่เพิ่งกินเยลลี่สีดำไปไม่นานแท้ ๆ
หลิวเย่และหลีร่วนั่งมองต้าซู่จัดการอาหารจานด่วนจนเกลี้ยงกล่อง
เขากินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจใครเลย ถึงขั้นอยากจะเลียน้ำซอสให้สะอาดด้วยซ้ำ
พอทานเสร็จ ต้าซู่ก็วางกล่องเปล่าลงอย่างอาลัยอาวรณ์พลางอุทานว่า “อร่อยมากครับ อร่อยจริง ๆ! พี่หลีรั่ว เย่เย่ พวกคุณเข้าใจไหม ความอร่อยแบบนี้! จริง ๆ นะ! มันอร่อยสุดยอดเลย!”
ต้าซู่ตื่นเต้นจนแทบอยากจะกู่ร้องก้องฟ้า หลิวเย่ลอบกลืนน้ำลาย แม้จะจินตนาการไม่ออกว่าอร่อยขนาดไหน แต่... มันหอมมากจริง ๆ!
หลีรั่วเอามือกุมขมับอย่างจนใจ พยายามดึงสถานการณ์กลับมา “มีความผิดปกติอะไรไหม?”
ต้าซู่เช็ดมือกับเสื้อส่ง ๆ ก่อนจะเกาหัว “ผิดปกติเหรอครับ? อร่อยเกินไปนี่นับไหมครับ?”
หลีรั่ว: “...” ดูท่าคงไม่มีอะไรผิดปกติแล้วล่ะ
เธอถามต่อ “ซื้อมาแค่ที่เดียวเหรอ?”
หลิวเย่เอ่ยอย่างเขิน ๆ “แค่ที่เดียวนี้ต้าซู่ยังต้องเบียดเสียดแทบตายกว่าจะได้มาค่ะ อ้อ กล่องละแค่สามนิวเคลียสคริสตัลเอง ถูกจนน่าประหลาดใจเลยค่ะ”
หลีรั่วพยักหน้า แล้วหันไปมองสลากขูดบนโต๊ะ “อันนี้ล่ะ? ลองขูดดูสิ”
เพียงแค่เดือนเดียว ชื่อ ‘ร้านสลากลู่หลี’ ก็ถูกกล่าวขานกันปากต่อปากในหมู่ผู้รอดชีวิต จนพวกคนใหญ่คนโตในฐานที่มั่นต่างก็ล่วงรู้กันหมด...
ว่าเถ้าแก่เนี๊ยเบื้องหลังเป็นผู้หญิงอายุไม่มากและดูท่าทางรักษาน้ำใจได้ง่าย สลากขูดในร้านเธอเล่าลือกันว่าขูดได้ทุกสรรพสิ่ง และธุรกิจก็นับวันยิ่งขยายใหญ่ขึ้น
หลิวเย่รับคำ เธอใช้เล็บขูดแถบฟอยล์ออก ต้าซู่ชะโงกหน้าเข้ามาดู ทั้งคู่พากันอุทานอย่างสงสัย “นี่คืออะไรน่ะ? ดูเหมือนแอปเปิลเลย”
“มันคือแอปเปิล พรุ่งนี้เอาไปขึ้นรางวัลชัด ๆ ด้วยนะ” หลีรั่วบอก
ใครจะไปเชื่อว่ากระดาษแผ่นบาง ๆ จะขูดออกมาได้ผักผลไม้ที่คนทั้งโลกต่างถวิลหาและแย่งชิงกัน? แถมในนั้นยังมีทั้งเซเว่นและโรงแรมอยู่ด้วย
ช่างเป็นเรื่องที่... เหลือเชื่อจริง ๆ
ดึกมากแล้ว หลีรั่วบอกให้ทั้งสองคนไปพักผ่อน จากนั้นเธอก็นั่งครุ่นคิดอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารเพียงลำพังอยู่นาน
ดวงอาทิตย์พ้นขอบฟ้า สาดแสงส่องไปทั่วฐานที่มั่นกลาง
ไนไนแมวน้อยจอมซนแอบงับผ้าม่านเล่น แสงแดดจ้าส่องลอดเข้ามาเป็นระยะ ตกกระทบลงบนใบหน้ายามหลับใหลที่แสนสงบของลู่หลี แต่เธอไม่ได้สะดุ้งตื่นเลยสักนิด กลับพลิกตัวนอนต่ออย่างสบายอารมณ์
จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกตอนสิบโมงดังขึ้น ลู่หลีถึงค่อย ๆ ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน
เวลาสิบโมงยี่สิบนาทีเมื่อเปิดตัวรถออกทั้งสี่ด้าน เป็นไปตามคาดแต่ก็เหนือความคาดหมายของเธอ ข้างนอกเต็มไปด้วยผู้คนเนืองแน่น
มีทั้งชายและหญิง มีทั้งผู้รอดชีวิตที่ปักหลักอยู่นอกฐานที่มั่นกลาง และผู้มีพลังพิเศษที่จงใจออกมาจากฐานที่มั่นเพื่อการนี้โดยเฉพาะ จุดประสงค์ของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว!
นั่นคือสลากขูด!
ลู่หลีตั้งตัวได้ทันรีบซื้อสลากขูดมาวางเรียงรายบนโต๊ะเป็นตั้ง ๆ
ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะไม่มีคนจ่ายเงิน หรือจะมีใครแอบขโมยสลากขูดไป เพราะพฤติกรรมเหล่านั้น อย่างแรกคือรถบ้านมีกล้องวงจรปิด
อย่างที่สองคือสลากขูดทุกใบมีรหัสกำกับ ตอนขึ้นรางวัลจะมีการตรวจสอบว่าจ่ายเงินหรือยัง ออกจากคลังสินค้าถูกต้องไหม ถ้าไม่ถูกต้องสัญญาณเตือนภัยจะดังทันที
ลู่หลีจึงวางใจได้มาก สิ่งที่เธอต้องกังวลมีเพียงแค่ มือจงรีบวางชัด ๆ! มือจงรีบเคลื่อนที่ชัด ๆ!
คนที่มามีเยอะเกินไปจริงๆ คนที่ขูดได้รางวัลระดับ ‘เหลือง’ (黄) มีตั้งหลายคน ลู่หลีมองตามพวกเขาไม่ทันเลย และไม่รู้เลยว่าของรางวัลที่ได้ไปคืออะไรกันแน่
โชคดีที่มีเซียวตี๋และจานถิงคอยช่วย ไม่อย่างนั้นลำพังลู่หลีคนเดียวคงรับมือไม่ไหวแน่ ๆ
ในที่สุดเธอก็พอจะหาเวลาอู้งานได้นิดหน่อย เพื่อสังเกตดูว่าลูกค้าขูดได้รางวัลอะไรกันบ้างนะ?
อืม มีแอปเปิล, สาลี่, องุ่น, มันเทศ? ทำไมมีแต่ของกินล่ะ อ้อ ที่แท้เธอกำลังหิวนี่เอง...
ลู่หลีดูแลพุงน้อย ๆ ของตัวเองเป็นอย่างดี เธอลุกขึ้นไปหาอะไรกินในครัว มีทั้งเกี๊ยวนึ่ง, หมั่นโถว, ซาลาเปา และของอื่น ๆ อีก แค่เอามาอุ่นร้อนก็ทานได้เลย
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น