ตอนที่ 194 ไม่จ่ายเงินอย่าหวังว่าจะได้ไป!
บนบรรจุภัณฑ์ยังมีรูปภาพประกอบ เป็นรูปเนื้อผัดพริกหยวกที่ดูสมจริงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก กลิ่นหอมเย้ายวนใจสุดๆ
ขนาดคำว่า "รูปภาพใช้เพื่อการโฆษณาเท่านั้น" หกตัวอักษรที่แสนจอมปลอมยังไม่มีระบุไว้เลย เห็นได้ชัดว่าคุณภาพเน้นๆ
"เอาหนึ่งที่!" ลูกค้าที่อยู่ใกล้ที่สุดตะโกนขึ้นมา
ยังไงมันก็ไม่แพง ซื้อไปไม่ขาดทุนไม่โดนหลอกแน่ๆ ถ้ามันอร่อยจริงๆ ขึ้นมาล่ะก็ถือว่าคุ้มค่ามหาศาล! แค่คิดน้ำลายก็ไหลออกมาไม่หยุดแล้ว
พอได้อาหารจานด่วนไปถึงมือ ลูกค้าคนนั้นก็เริ่มโวยวายทันที "ทำไมมันเย็นล่ะ แบบนี้จะกินยังไง!"
ในยามที่ไม่มีทางเลือกแม้แต่เปลือกไม้ก็ยังต้องขูดกิน แต่ตอนนี้เสียเงินไปแล้วมีสิทธิ์เลือกได้ ย่อมต้องเรียกร้องสิ่งที่ดีที่สุด!
ลู่หลียิ้มละไมก้าวเข้าไปหา แล้วจัดการเปิดฝากล่องอาหารในมือเขาออกทันที สิ่งที่มหัศจรรย์ก็คือ มีไอความร้อนพุ่งออกมาจากกล่อง อาหารร้อนขึ้นมาแทบจะในพริบตา
ลูกค้าอ้าปากค้าง ตาโตพลางพูดตะกุกตะกัก "ระ...ร้อนแล้ว!" เขาหัวเราะแหะๆ อย่างเขินอาย ก่อนจะรีบหันหลังเดินไปนั่งที่โต๊ะม้านั่งหน้าร้านสลากอย่างรวดเร็ว
รอบตัวเขาถูกล้อมไปด้วยลูกค้ากลุ่มใหญ่ที่จ้องมองเขาเขม็ง พลางถามกันเซ็งแซ่ "อร่อยไหม?"
เขาซื้อข้าวเนื้อวัวผัดพริกเหลือง กินเข้าไปแล้วไม่มีเวลาว่างมาตอบคำถามไร้สาระของคนพวกนั้นเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาโซ้ยอย่างบ้าคลั่ง ไม่ถึงห้านาที อาหารหนึ่งกล่องก็หมดเกลี้ยง
แต่เขายังรู้สึกไม่หนำใจ ถึงกับยกกล่องข้าวขึ้นมา ใช้ช้อนขูดเศษข้าวและน้ำซอสที่เหลือตามซอกมุมเข้าปากจนสะอาดเอี่ยม
ทุกคนที่ยืนดูอยู่น้ำลายสอจนทนแทบไม่ไหว ใจสั่นพั่บๆ ไม่ต้องรอคำตอบแล้ว แค่ดูด้วยตาก็รู้ผล
พวกเขารุมล้อมลู่หลีและจงเซี่ย พลางควักนิวเคลียสคริสตัลออกมาแล้วตะโกนเสียงดัง "ฉัน! ฉันขอที่หนึ่งด้วย!"
"มีฉันด้วย! มีฉันด้วย!"
"ฉันจะเอาอันนี้ ใครอย่ามาแย่งนะ!"
จงเซี่ยรับนิวเคลียสคริสตัลจนมือระวิง บางคนให้คริสตัลระดับ 1 สามก้อน บางคนให้คริสตัลระดับ 2 แถมยังต้องทอนเงินอีกรอย?!
แต่หลังจากความวุ่นวายช่วงสั้นๆ จงเซี่ยก็เริ่มปรับตัวได้ เขาประสานงานกับลู่หลีอย่างรู้ใจ เพียงไม่นานอาหารจานด่วนหลายสิบกล่องบนรถเข็นก็ถูกขายจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่กล่องเดียว
จงเซี่ยมองดูรถเข็นที่ว่างเปล่า แล้วมองไปที่ถุงกระสอบข้างตัวที่เต็มไปด้วยนิวเคลียสคริสตัลหลากสีสัน
พอโดนแดดเผาเข้าไปหน่อยเขาก็เริ่มมึนหัว ยังไม่ทันตั้งสติได้เลย ทำไมมันขายหมดไวจัง? ไม่สิ ทำไมชีวิตเขามาถึงจุดนี้ได้?
ลู่หลีที่อยู่ข้างกายหัวเราะเสียงร่า ใบหน้าดูอ่อนโยน เธอตบมืออย่างพึงพอใจ "ดีมาก ดีมาก ขายไม่พอจริงๆ เสี่ยวจง ลองเอาออกมาเพิ่มอีกหน่อยไหม?"
จงเซี่ยได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ จิตใจที่เคยสับสนก็ค่อยๆ สงบลง เขากวาดสายตามองลูกค้าที่พลาดการซื้อและยังคงมองมาที่เขาตาละห้อย จึงพยักหน้าตอบตกลง
ทั้งสองคนจึงนำฝูงลูกค้ากลุ่มใหญ่เดินมุ่งหน้าไปยังโรงงาน
เมื่อมาถึงหน้าอาคารโรงงาน ทุกคนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกใจ อาคารหลังนี้โผล่มาตอนไหนกัน เมื่อวานยังไม่มีเลยนี่นา ความสามารถของบอสลู่รวมถึงการเนรมิตตึกสูงขึ้นมาจากพื้นดินด้วยเหรอ?
ในขณะที่ทุกคนยังจมอยู่กับความตกตะลึง จงเซี่ยก็รีบเปิดประตูม้วนเข้าไปเปิดเครื่องจักรอย่างรวดเร็ว
ลู่หลียืนรออยู่หน้าประตู พลางนึกถึงความเร็วที่แสนเนิบนาบของเครื่องจักรนั่น เธอถอนหายใจแล้วเริ่มแนะนำโรงงานที่เพิ่งเปิดใหม่นี้ให้ทุกคนฟัง
ยังไงมันก็คือการโฆษณาชวนเชื่อ งานถนัดของลู่หลีอยู่แล้ว เธอโม้จนทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน
พอได้ยินว่าจำกัดจำนวนเพียงสองร้อยกล่องต่อวัน อารมณ์ของทุกคนก็หม่นหมองลงทันที ต่างพากันส่งสายตาละห้อยมองลู่หลี เหมือนจะบอกว่าเพิ่มอีกหน่อยเถอะ มันน้อยเกินไป ไม่พออุดฟันเลย!
ลู่หลีเงียบกริบ เรื่องนี้เธอตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องรอให้เครื่องจักรอัปเกรดก่อนเท่านั้น
ผ่านไปไม่นาน จงเซี่ยก็เข็นรถออกมา ทุกคนรุมล้อมเข้าไปเพียงพริบตาเดียวของก็หมดเกลี้ยง เขายังยืนเอ๋ออยู่ที่เดิม คำทักทายยังไม่ทันหลุดจากปากเลย
ลู่หลีเท้าสะเอว พูดย้ำด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ต้องจ่ายเงินก่อนค่อยกินนะ!"
จงเซี่ยได้สติทันที เขามองไปที่ถุงกระสอบที่เตรียมไว้ใส่นิวเคลียสคริสตัล เพื่อไม่ให้ปนกับเมื่อกี้เขาจึงจงใจเปลี่ยนถุงใหม่ แต่ต่อให้เป็นคนโง่ก็ดูออกว่าจำนวนคริสตัลมันน้อยเกินไป!
น้ำเสียงเขาอาจจะเบาแต่หนักแน่น "ใช่ รีบจ่ายเงินมา!"
มีหลายคนเปิดบรรจุภัณฑ์แล้วเริ่มโซ้ยข้าวขาวเข้าปากเต็มคำ ย่อมไม่อยากหยุดกิน
เสียงตอบกลับอู้อี้ในลำคอ ใบหน้าดูเคลิบเคลิ้ม "ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวให้ เดี๋ยวให้"
จงเซี่ยไม่ใช่คนซื่อจนบื้อ พูดได้ว่าคนที่รอดชีวิตมาได้ถึงสิบปีในวันสิ้นโลกไม่มีใครบื้อหรอก
เขาจึงใช้สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ลูกค้า ไม่ยอมปล่อยผ่านคนที่ทำท่าทางสงสัยว่าจะชักดาบเลยสักคนเดียว
คนพวกนี้กินกันไวมาก เรียกได้ว่าทานอย่างอาลัยอาวรณ์ พอทานเสร็จจงเซี่ยก็ยื่นมือออกไปหาพวกเขาทันที
"เร็ว คนที่ยังไม่ได้จ่ายรีบจ่ายมา!" จงเซี่ยพูดไม่อ่อนข้อให้เลย และไม่กลัวการทะเลาะวิวาทหรือการปะทะด้วย
เขาแค่ดูภายนอกแล้วบอบบาง... แต่ความจริงเขาคือผู้มีพลังพิเศษระดับ 7 เชียวนะ
ลูกค้าส่วนใหญ่ยังคงมีจิตสำนึกที่ดี ทานเสร็จก็ทิ้งกล่องข้าวลงถังขยะแล้วควักนิวเคลียสคริสตัลมาให้เขา
แต่ลูกค้าส่วนน้อยยังคงนิสัยชอบชุบมือเปิบ อาศัยจังหวะคนเยอะวุ่นวาย ลูบท้องแสร้งทำเป็นจ่ายเงินแล้วและกะจะเนียนเดินหนีไป
แต่สายตาจงเซี่ยดีแค่ไหนกันเชียว เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนเทเลพอร์ต คว้ามือคนพวกนั้นไว้ได้ทันควัน
กล้ามเนื้อใต้แขนเสื้อโผล่ออกมาให้เห็นลางๆ เส้นเลือดปูดโปน ไม่ได้ดูขี้โรคอย่างที่เห็นภายนอกเลยสักนิด
เขาตวาดเสียงแข็ง "ไม่จ่ายเงินก็อย่าหวังว่าจะได้ไป" นัยน์ตาแฝงไปด้วยความโกรธ
ชายคนนั้นพยายามจะดิ้นให้หลุด คำพูดแถกไถหลุดออกจากปากทันที "แกมีหลักฐานเหรอ? อย่ามาใส่ร้ายกันนะ!"
จงเซี่ยสีหน้าเรียบเฉย ทว่ามุมปากกลับดูเหมือนจะมีการเหยียดหยามเล็กน้อย เขาไม่ปล่อยมือ แถมยังบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม
เขาไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่จ้องหน้าชายคนนั้นนิ่งๆ จนคนคนนั้นกะจะหาเรื่องแถต่อ แต่กลับต้องไปสบเข้ากับดวงตาอันเย็นชาของลู่หลี
เธอยืนกอดอกอยู่ข้างหลังจงเซี่ยไม่ไกลนัก ท่าทางเหมือนเป็นที่พึ่งพาที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา
ชายคนนั้นจึงได้แต่หัวเราะแห้งๆ "ก็แค่ล้อเล่นเอง อย่ารีบร้อนสิ เดี๋ยวให้เดี๋ยวนี้แหละ"
จงเซี่ยไม่อยากคุยด้วย เขาจ้องไปที่คนอื่นๆ ที่ถูกเขาคว้ามือนึ่งไว้พร้อมกันด้วย
ความหมายชัดเจนมาก นั่นคือจ่ายเงินมา จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้! อย่าบีบให้ฉันต้องลงมือ!
คนพวกนั้นไม่ใช่ไม่คิดจะขัดขืน แต่บอสลู่ยังคงยืนจ้องเขม็งอยู่ข้างๆ
ประกอบกับแรงบีบของหมอนี่มหาศาลจนดิ้นไม่หลุด ระดับพลังต้องไม่ต่ำแน่ๆ พอนึกได้แบบนี้ก็เลยล้มเลิกความคิดที่จะต่อต้าน
นิวเคลียสคริสตัลสามก้อน ควักจ่ายๆ ไปเถอะ สายตาเยาะเย้ยและดูถูกจากผู้คนรอบข้างแทบจะทิ่มแทงพวกเขาจนพรุนหมดแล้ว
ทั้งกลุ่มสบตากันแล้วรีบบอก "ให้แล้วๆ ปล่อยมือก่อนสิ"
จงเซี่ยไม่ยอมปล่อย ทำเพียงแค่เพิ่มแรงบีบที่มือเงียบๆ เขาที่รูปร่างสูงโปร่งก้มมองพวกเขาด้วยสายตาราบเรียบ
พวกเขาจึงทำได้แค่ควักนิวเคลียสคริสตัลออกจากพื้นที่มิติหรือกระเป๋า แล้วส่งให้เขาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ "ให้แล้วพอใจยัง โธ่เอ๊ย"
จงเซี่ยนับจำนวนคนจนครบถึงยอมปล่อยมือ แล้วตอบรับสั้นๆ ว่า "อืม"
คนพวกนั้นในใจฉุนเฉียวสุดขีด แต่ไม่กล้าแผลงฤทธิ์ที่นี่ ได้แต่แอบถลึงตาใส่จงเซี่ยอยู่หลายที
คนอื่นที่ยังไม่ได้จ่ายพอเห็นฉากนี้ ก็รีบควักนิวเคลียสคริสตัลออกมาส่งให้ถึงมือจงเซี่ยทีละคน
ตอนแรกกะว่าถ้ามีใครเปิดหัวชักดาบได้ พวกเขาก็จะเนียนกินฟรีตามไปเสียหน่อย แต่สุดท้ายก็ได้แค่นี้เองเหรอ?
จงเซี่ยความจำดีมาแต่ไหนแต่ไร ใครที่เพิ่งทานอาหารจานด่วนตรงนี้เขาจำหน้าได้เกือบหมด หลังจากวุ่นวายอยู่พักใหญ่ ก็ไม่มีใครได้กินฟรีเลยสักคนเดียว
ลู่หลีพอใจมาก จงเซี่ยเองก็พอใจมาก ส่วนเหอเล่อที่เพิ่งกลับถึงโรงแรมเมื่อครู่ก็พอใจมากเช่นกัน
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น