ตอนที่ 170 ให้ฐานะแก่พวกเด็ก ๆ
ไลน่าเข้ามาในตำหนัก
ซูเหยียนบอกมหาดเล็กหญิง "ไปเตรียมอาหารเช้า"
"ไม่ต้อง ข้ากินข้าวมาแล้ว" ไลน่าตอบกลับ
"กินเป็นเพื่อนข้าหน่อย ข้ายังหิวอยู่เลย"
"เช่นนั้นก็ได้"
"นี่ ยามค่ำคืนก่อนข้าเห็นเจ้าถูกอีธานลากตัวไป มีเรื่องราวอันใดต่อหรือไม่"
"ก็ลิ้มลองเมนูชุดเทวทูตอีกรอบ"
"หึ ๆ ก็ดียิ่ง"
"แค่นิก ข้าคิดจะกลับถ้ำจิ้งจอกในวันนี้ เจ้าอยู่ที่นี่คนเดียวจงระวังตัวให้ดี ข้ามองดูหลินเสวี่ยเอ๋อร์ผู้นั้น... ไม่สิ คือคลาริสซ่า นางมิใช่คนดีเลย"
ซูเหยียนตอบกลับ "ยิ่งกว่านั้นอีก นางยังมีอาสะใภ้เล็ก ซึ่งเป็นอาแท้ ๆ ของฟาเซอร์ ยามค่ำคืนก่อนคิดจะลงมือกับข้า ผลสุดท้ายถูกฟาเซอร์สั่งห้าม ภายหน้ามิมารถเข้าสู่เซิ่งกงได้ตามใจชอบ"
"หา?" ไลน่าขมวดคิ้ว "เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าต่ออีกสักระยะ คอยปกป้องเจ้าจนกว่าจะคลอดลูก"
ยามกล่าววาจาก็ดึงดาบเล่มนั้นออกมาอีกครา
ซูเหยียนยิ้มกล่าว "ไม่ต้อง ความปลอดภัยของข้ามิมีปัญหา" ขอเพียงเสี่ยวเหม่ยปลอดภัยดี พวกภูตผีปีศาจตนใดก็มิอาจทำร้ายนางได้
"ทว่าหากเจ้าอยากอยู่ต่ออีกไม่กี่วันก็ได้ ข้ากำลังจะเตรียมพิธีตกลงคู่ครองกับฟาเซอร์ เจ้ามาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ข้าสิ" ซูเหยียนยิ้มกล่าว
ไลน่ามองนางด้วยความยินดี "จริงรึ?"
ซูเหยียนพยักหน้า พลันลูบหน้าท้อง "อย่างไรก็จำต้องให้ฐานะแก่พวกเด็ก ๆ หากเป็นทวีปอื่น อย่างทวีปลี่ชวน 9908 ที่ข้าจากมา ขอเพียงเป็นลูกของตนเองก็นับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีล้ำเลิศ ต่อให้มิใช่ลูกแท้ ๆ การได้ฟูมฟักเลี้ยงดูสักคนก็นับว่าดียิ่ง
ทว่าที่นี่ กลับมีความเป็นอยู่สูงต่ำ แบ่งแยกฐานะเป็นชั้น ๆ เด็กที่เกิดมาโดยมิได้ทำพิธีตกลงคู่ครอง หากเป็นสามัญชนทั่วไปก็ช่างเถอะ ทว่าตระกูลขุนนางราชวงศ์เช่นนี้ ชาติกำเนิดก็นับว่าสำคัญยิ่ง"
"ถ้ำจิ้งจอกของพวกเรามิมีกฎเกณฑ์มากมายเพียงนี้ หากมิใช่เพราะศึกศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องที่จำต้องเข้าร่วม ข้าคงมิเดินทางมาแข่งขันชิงตำแหน่งอสูรหญิงศักดิ์สิทธิ์อันใดเด็ดขาด โดยเฉพาะยามเห็นเจ้าในตอนนี้ ข้ามิได้รู้สึกว่าเจ้ามีความสุขมิตั้งเท่าไหร่เลย"
"การมีลูกแฝดเทวทูตคู่หนึ่ง ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีมิน้อย"
"อืม"
"นี่เป็นลูกคนที่เก้าและสิบของข้า" ซูเหยียนลูบหน้าท้อง "มิรู้ว่าเสี่ยวแปดฟักออกมาแล้วหรือยัง มีรูปร่างหน้าตาอย่างไร"
"ลูกคนที่แปดเกิดจากไข่ มีเพียงใบเดียวรึ?"
"ใช่"
"ข้าคลอดไข่ครอกแรก มีตั้งยี่สิบสามใบ!" ไลน่าเอ่ยถึงบรรดาลูก ๆ ของตนเอง "ทว่านอกจากคนแรกที่ข้ายังจำชื่อได้ คนอื่นข้าล้วนจำมิได้แล้ว นางชื่อนีน่า·ลานโน"
"เป็นชื่อที่ไพเราะยิ่ง" ซูเหยียนจดจำชื่อลูกของตนเองได้ทุกตน รูปร่างหน้าตาของพวกเขาล้วนประทับแน่นอยู่ในความทรงจำอย่างแจ่มชัด
ซูเหยียนลูบแหวนมิติที่นิ้วนาง พลันหยิบเครื่องรางคุ้มครองอันหนึ่งออกมาจากด้านใน
บนนั้นสลักอักษรชื่อจงซือหลี่ และจงอวิ๋นฮุ่ย (ผูเถา)——เฝ้ารอวันกลับมา!
นางรีบเก็บมันกลับคืนไปทันที
ข่มกลั้นความรู้สึกขื่นช้างที่เอ่อล้นในดวงตา
อาหารเช้าถูกยกเข้ามาแล้ว
ซูเหยียนและไลน่าสิ้นสุดการสนทนาเกี่ยวกับเรื่องของพวกเด็ก ๆ
ยามพวกนางทานอาหารเช้าเสร็จสิ้น ก็มีช่างตัดเย็บเสื้อผ้าหลวงเดินทางมา เพื่อวัดสัดส่วนของซูเหยียน จัดเตรียมชุดพิธีการของพระราชินีศักดิ์สิทธิ์ที่จะใช้ในพิธีตกลงคู่ครอง
ยามซูเหยียนเอ่ยถาม จึงได้รู้ว่าในวันนั้นจำต้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงสิบชุด หากนับรวมชุดสำรองด้วย อย่างน้อยก็จำต้องมีถึงยี่สิบชุด
ไลน่าถือโอกาสสั่งตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เพิ่มอีกไม่กี่ชุดเช่นกัน
...
"ข้ารู้สึกว่าตนเองรับคำง่ายดายเกินไปหน่อย" ซูเหยียนมองดูสมุดบันทึกขั้นตอนพิธีตกลงคู่ครองที่ขุนนางพิธีการหลวงมอบให้ พลันโยนส่งไปให้ไลน่า
ไลน่ากำลังเคี้ยวผลไม้ในปาก พลันกระดิกเท้ารับสมุดบันทึกขั้นตอนไปเปิดดูด้วยความสำราญใจ เพียงปรายตาอ่านคราหนึ่งก็โยนกลับคืนให้ซูเหยียน "ข้าเองก็มิต่างกัน เพื่อนเจ้าสาวคนนี้เป็นยากยิ่งนัก"
ฟาเซอร์พาอีธานเดินทางมาถึงทางเข้าอุทยาน ยามได้ยินซูเหยียนบ่นพึมพำเรื่องความยุ่งยากของพิธีการ จึงรีบลากตัวอีธานเดินจากไปทันที
"ไว้ค่อยไปหาทีหลังเถอะ"
"เกิดอันใดขึ้นรึ?" อีธานยามเห็นไลน่าแล้วก็มิอยากจากไป คอยหันกลับไปมองอยู่ร่ำไป
"ข้าอุตส่าห์อ้อนวอนจนนางยอมรับคำทำพิธีตกลงคู่ครอง"
"อืม"
"ยามนี้นางดูอารมณ์มิดีนก หากข้าก้าวเข้าไปในตอนนี้ แล้วนางบังเกิดความขัดใจจนเอ่ยปากปฏิเสธพิธีตกลงคู่ครองจะทำอย่างไร"
อีธานพูดมิออก "......ฟาเซอร์ เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นคนรอบคอบระมัดระวังถึงเพียงนี้ ยามก่อนมิใช่เป็นคนทำตามใจตนเอง มิติดกฎเกณฑ์อันใดหรอกรึ"
"เจ้ามิรู้หรอก ว่านางมีความสำคัญต่อข้าเพียงใด" ฟาเซอร์กล่าวจบ คล้ายจะนึกถึงสิ่งอันใดขึ้นมาได้ จึงหันไปมองอีธาน เพราะประโยคนี้อีธานเองก็เคยเอ่ยออกมาเช่นกัน......
อีธานตบไหล่ของเขาเบา ๆ "ไปเถอะ ไปดื่มเหล้าที่ร้านข้าสักแก้ว"
"ได้" ฟาเซอร์พยักหน้า
เมื่อมาถึงร้านอาหารส่วนตัวเสี่ยวหลี หน้าประตูมีป้ายแขวนงดให้บริการชั่วคราว ด้านในเงียบเหงาไร้ผู้คน
อีธานผสมเหล้าส่งให้ฟาเซอร์แก้วหนึ่ง "ไลน่ามิจากไปแล้วใช่หรือไม่"
"ชั่วคราวเยนมิจากไป ในพิธีตกลงคู่ครอง นางจะเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้แก่เหยียนเหยียน"
"หากเจ้ามิรังเกียจที่ข้าเป็นชายหม้าย ข้าจะเยนเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้เจ้า"
"ข้ารังเกียจ" ฟาเซอร์ปฏิเสธในทันที
"บอกข่าวที่มิดีข่าวหนึ่งให้เจ้าฟัง ข้าฟังเหยียนเหยียนบอกมาว่า ช่วงนี้ไลน่ามีความสนิทสนมกับแจ็ค เจ้ามีคู่แข่งแล้วล่ะ"
"......" มือที่ถือแก้วเหล้าของอีธานชะงักไป "อืม มิได้ต่อสู้กันนานแล้ว ยามค่ำคืนลองไปเที่ยวเล่นที่หอมหอกร้อยอสูรดีหรือไม่"
"ไปดูเจ้าทุบตีคนรึ ช่างเถอะ ข้าต้องการให้กำเนิดทายาทเทวทูตสีขาวบริสุทธิ์ไร้ราคีคู่หนึ่ง ยามค่ำคืนจำต้องอยู่เป็นเพื่อนเหยียนเหยียน"
"เจ้า...... มิต่างจากตัวข้าในยามนั้นเลย ขอให้เจ้าโชคดี"
"เจ้าเองก็เช่นกัน"
...
ความจริงซูเหยียนมองเห็นฟาเซอร์และอีธานผ่านแผนที่ระบบ ทั้งยังได้ยินคำกล่าวของพวกเขาด้วย
ความจริงฟาเซอร์ออกจะดูประหม่ากังวลใจเกี่ยวกับตัวนางมากเกินไป สภาวะอารมณ์ที่หวาดกลัวจะสูญเสียเช่นนั้น นางเองก็เคยประสบพบเจอมาก่อน นางมิปรารถนาให้เขาเป็นเช่นนี้ หวังว่าหลังจากให้กำเนิดทายาทแล้ว สัญชาตญาณความเป็นพ่ออสูรจะทำให้ความสนใจทั้งหมดของเขาไปตกอยู่ที่ตัวลูกแทน
"ไลน่า อีธานต่อเจ้า ดูเหมือนมิใช่เป็นอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ เขาน่าจะปล่อยวางเรื่องภรรยาคนก่อนได้แล้ว"
ไลน่าพยักหน้า "ข้ารู้ เขาก็บอกกล่าวกับข้าแล้ว เพียงแต่ หากให้เจ้าระหว่างถ้ำจิ้งจอกกับตัวเขา เจ้าจะเลือกสิ่งใด"
"ถือว่าข้ามิมิได้พูดก็แล้วกัน" ซูเหยียนย่อมต้องเลือกถ้ำจิ้งจอกอยู่แล้ว
ไลน่านึกสิ่งใดขึ้นมาได้ ดวงตาฉายแววประกาย "ยามค่ำคืนร่วมเดินทางไปหอมหอกร้อยอสูรดีหรือไม่? แจ็คมีการประลองนัดหนึ่ง เอ่ยชวนให้ข้าไปรับชม"
ซูเหยียนนึกถึงเรื่องการไปชมการประลองที่หอมหอกร้อยอสูรคราวก่อน "ไลน่า ทวีปศึกศักดิ์สิทธิ์ฝั่งเจ้า มีหอมหอกร้อยอสูรด้วยรึ"
"มิมี" ไลน่าตอบกลับ "มีลานต่อสู้สัตว์อสูร ทั้งยังมีเขาวงกต บรรดาแข่งขันมิน้อยตายตกอยู่ในลานต่อสู้และเขาวงกต สุดท้ายผู้ที่มารถผ่านด่านออกมาได้ มักจะมีเพียงสองสามทีมเท่านั้น อย่างข้ากับถง·หนานซี ก็คือสองทีมเดียวที่รอดชีวิตออกมาได้ มิจำต้องแย่งชิงสิทธิ์อันใดเลย"
"ฝั่งข้าส่วนใหญ่เป็นการคัดออกระหว่างทีมแข่งขัน"
"อย่างไรเสียก็คือตายเหมือนกัน เฮ้อ! แล้วยามค่ำคืนนี้คิดจะไปชมดูหรือไม่"
"มิไปแล้ว คาดว่าฟาเซอร์คงมิยินยอมให้ข้าไป ยามนึกถึงการที่เขาต้องคอยจับตาดูข้าเช่นนี้ไปตลอดทั้งปี ในใจข้าก็พานรู้สึกเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก"
"หนึ่งปีหาได้ยาวนานอันใด มิช้าก็มาถึงแล้ว คราแรกข้านึกว่าเจ้าต้องตั้งครรภ์นานนับร้อยปีเสียอีก"
"เจ้าโปรดละเว้นข้าเถอะ หากเป็นยามก่อน ป่านนี้ข้าคงคลอดเสร็จสิ้นไปแล้ว"
"สามีอสูรคนอื่นของพี่ซู ตนที่มีดวงตาสีม่วงคืออสูรเผ่าใดกันรึ"
ซูเหยียนได้ยินนางเอ่ยถึงจื่อฉี จึงเอ่ยถามว่า "เขาเป็นอย่างไรบ้างรึ"
"หึ ๆ ในช่วงที่สาม ข้าเคยเข้าไปเอ่ยทักทายเขาด้วยตนเอง"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น