ตอนที่ 161 ท่านซืออยากช่วยกู้โลกแล้ว (รวมสองตอนเป็นหนึ่ง)
เหอจงหัวดวงตาเป็นประกาย
เขาไม่สนใจจะปาดน้ำตาแล้ว และไม่สนใจจะต่อปากต่อคำกับฉินเหนียนด้วยซ้ำ รีบเดินยิ้มร่าตรงเข้าไปหาซือเซี่ยทันที
ซือเซี่ยจ้องมองเหอจงหัวที่เดินเข้ามาหาเธอด้วยความสงสัย
ตาแก่คนนี้เป็นอะไรไป
ทำไมขอบตายังแดงอยู่แต่กลับหัวเราะร่าขึ้นมาได้ล่ะ
โดนกระตุ้นประสาทหรือเปล่า
ซือเซี่ยเขยิบถอยหลังไปนิดด้วยความระแวดระวัง
－
สิบนาทีต่อมา
ณ โถงถ้ำ
เหอจงหัวและคนอื่นๆ นั่งอยู่บนโซฟาที่สะอาดและนุ่มนวล พลางมองดูพื้นโถงถ้ำที่สะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่นผง
ต่อให้ก่อนวันสิ้นโลกพวกเขาจะเป็นคนที่มีประสบการณ์และพบเจอโลกมามากเพียงใด ในเวลานี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
ซือเซี่ยเดินไปรินน้ำร้อนในห้องครัวมาสองสามแก้ว แล้วยกมาเสิร์ฟให้กลุ่มของเหอจงหัวทั้งสามคน
จากนั้นจึงเตรียมเริ่มพูดคุยเรื่องงานสำคัญ
เหอจงหัวยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอึกหนึ่ง นั่งยืดตัวตรง แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง เอ่ยปากอย่างตรงไปตรงมา: "คุณซือเซี่ย คิดว่าคุณคงได้ยินเสี่ยวฉินเล่าเรื่องที่ผมหวังจะให้คุณช่วยรับดูแลผู้รอดชีวิตไปบ้างแล้ว ถ้างั้นผมก็จะไม่พูดอ้อมค้อมกับคุณแล้วนะครับ"
นับตั้งแต่เหอจงหัวมาที่ฐานที่มั่นแห่งนี้ เขามักจะแสดงท่าทางใจดีและเป็นกันเองมาโดยตลอด
ยามนี้เมื่อเขาทำสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง กลับดูมีบารมีและเด็ดขาดเฉียบคมขึ้นมาไม่น้อย
ซือเซี่ยลอบทอดถอนใจในอก
สมกับที่เป็นผู้ดูแลรับผิดชอบฐานที่มั่นที่คิดจะทวงคืนเมืองเอชท่ามกลางสถานการณ์ในยุคนี้จริงๆ
บารมีช่างเปี่ยมล้น!
ไม่ได้การ!
บารมีของเธอท่านซือผู้ยิ่งใหญ่จะยอมด้อยกว่าไม่ได้เด็ดขาด!
คิดดังนั้นซือเซี่ยก็ทำหน้ามุ่ยแก้มป่อง เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมและมองสบตาเหอจงหัวอย่างจริงจังเช่นกัน
เมื่อเห็นซือเซี่ยเปลี่ยนสีหน้ากะทันหัน เหอจงหัว: "..."
จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนจะพูดต่อไม่ถูกขึ้นมาซะงั้น ทำไงดี
เหอจงหัวกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยต่อ: "ปัจจุบันตามรายงานสถิติที่ยังไม่สมบูรณ์ ทางฐานที่มั่นกวงหมิงมีผู้รอดชีวิตประมาณหมื่นห้าพันกว่าคนที่จำเป็นต้องให้ฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายช่วยรับดูแล แน่นอนครับ ไม่ใช่ว่าจะให้พวกคุณรับดูแลไปเปล่าๆ สำหรับผู้รอดชีวิตแต่ละคน ทางฐานที่มั่นของเราจะจ่ายนิวเคลียสซอมบี้ให้คนละสิบเม็ด นอกเหนือจากนี้แล้ว ยังจะมอบอาวุธให้อีกสองรถบรรทุกเป็นการเพิ่มเติมด้วยครับ"
เท่าไหร่นะ
เมื่อได้ยินถ้อยคำยาวเหยียดของเหอจงหัว ซือเซี่ยก็เก็บสีหน้าไม่อยู่ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง
ผู้รอดชีวิตหมื่นห้าพันกว่าคน จ่ายนิวเคลียสซอมบี้คนละสิบเม็ด?
รวมทั้งหมดก็คือแสนห้าหมื่นกว่าเม็ดเลยงั้นเหรอ?
แม่เจ้าโว้ย!
ฐานที่มั่นกวงหมิงทำไมถึงได้ร่ำรวยมหาศาลขนาดนี้!
ไม่แปลกใจเลยที่ซือเซี่ยจะตื่นตะลึงขนาดนี้
เป็นเพราะหลังจากพายุฝนตกหนักผ่านพ้นไป พวกซอมบี้ถึงเพิ่งจะเริ่มวิวัฒนาการ และในสมองถึงเพิ่งจะมีนิวเคลียสซอมบี้เกิดขึ้น
ประกอบกับเนื่องจากการมีอยู่ของระบบชาเขียว ทำให้ซือเซี่ยไม่สามารถออกไปฆ่าซอมบี้ได้
ดังนั้นจนกระทั่งถึงช่วงก่อนที่คลื่นซอมบี้จะบุกฐาน นิวเคลียสซอมบี้ที่สะสมอยู่ในคลังของฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายจึงมีอยู่เพียงแค่พันกว่าเม็ดเท่านั้น
ต่อมาเมื่อคลื่นซอมบี้บุกมาถึง
ถึงค่อยได้เก็บกู้เพิ่มมาอีกระลอกใหญ่
แต่พอนับคำวณดูแล้ว ซอมบี้ในศึกคลื่นซอมบี้ครั้งนั้นเต็มที่ก็มีแค่สองหมื่นกว่าตัวเท่านั้น
แถมยังต้องเอามาแบ่งครึ่งกับพวกหลิวหนิงอีกด้วย
นิวเคลียสซอมบี้ที่พวกฉินเหนียนทั้งห้าคนรวบรวมมาส่งมอบให้ซือเซี่ย เต็มกลืนเลยก็มีแค่หมื่นห้าพันเม็ดเท่านั้นเอง
สภาพการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องมาตลอดจนถึงช่วงที่ฉินเหนียนหมดสติไป และระบบชาเขียวไม่กล้าเข้ามาควบคุมบงการซือเซี่ย สถานการณ์ถึงค่อยเริ่มเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น
ช่วงนั้นซือเซี่ยอารมณ์ไม่ดี ออกไปไล่ฆ่าซอมบี้ทุกวันติดต่อกันเป็นเดือน แต่จำนวนซอมบี้ที่ฆ่าไปได้ก็พอๆ กับจำนวนที่ฉินเหนียนเคยมอบให้เธอหลังศึกคลื่นซอมบี้เท่านั้นเอง
ทว่าเครื่องสกัดวิวัฒนาการสามารถดึงพลังงานจากนิวเคลียสซอมบี้หนึ่งเม็ดออกมาใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ และยิ่งใช้งานบ่อย ปริมาณของเหลววิวัฒนาการที่ผลิตออกมาได้ก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
จึงนับว่ามีปริมาณเพียงพอให้ใช้งาน
แต่ทรัพย์สินทั้งหมดของฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายถ้ารวมกับที่ได้จากการซื้อขายแลกเปลี่ยนในฐานแล้ว ก็ยังเทียบได้แค่เศษเงินของจำนวนนิวเคลียสซอมบี้ที่ฐานที่มั่นกวงหมิงจะจ่ายให้เป็นค่าดูแลผู้รอดชีวิตในครั้งนี้เลยด้วยซ้ำ
ซือเซี่ยรู้สึกอิจฉาจนตาร้อนผ่าวเลยทีเดียว!
ทั้งอิจฉาทั้งโมโห!
ล้วนเป็นเพราะยัยระบบเน่าแท้ๆ ที่ไม่ยอมให้เธอออกไปฆ่าซอมบี้!
ไม่งั้นพวกเธอจะยากจนข้นแค้นขนาดนี้ได้ยังไง!
เหอจงหัวเมื่อเห็นสีหน้าของซือเซี่ยที่เปลี่ยนจากความตื่นตะลึงกลายเป็นความขุ่นเคือง ก็นึกว่าเธอรู้สึกรังเกียจที่จำนวนผู้รอดชีวิตที่ย้ายมามีมากเกินไป จึงรีบเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง: "คุณซือเซี่ยครับ คุณมีข้อคิดเห็นตรงไหนหรือเปล่าครับ"
ซือเซี่ยถึงได้สติกลับมา เธอมองใบหน้าของเหอจงหัว พลางทอดถอนใจออกมาด้วยความอิจฉาจนตัวสั่น: "คุณอาเหอคะ ฐานของคุณนี่ร่ำรวยเงินทองจริงๆ เลยนะคะ"
ร่ำรวยเกินไปแล้ว!
เธออิจฉาชะมัดเลย!
เหอจงหัวหลุดขำออกมา: "ถ้าอย่างนั้นแปลว่าคุณตกลงแล้วใช่ไหมครับ"
ซือเซี่ยพยักหน้ารัวๆ
ตกลงสิคะ!
มีหรือจะไม่ตกลง?!
นิวเคลียสซอมบี้มากมายขนาดนี้!
－
เมื่อได้รับคำตอบรับที่แน่นอนแล้ว กลุ่มของเหอจงหัวทั้งสามคนก็ไม่ได้รั้งอยู่ต่อนาน พวกเขาก็ยังต้องรีบกลับไปจัดแจงเรื่องราวนี้
ซือเซี่ยเอ่ยปากถามเพิ่มอีกประโยคหนึ่ง เกี่ยวกับจำนวนเด็กๆ ในฐานที่มั่นกวงหมิง
เหอจงหัวบอกเธอว่า เด็กๆ ในฐานที่มั่นกวงหมิงที่มีอายุไล่เลี่ยกับพวกเด็กตัวกะเปี๊ยกที่นี่มีประมาณสองพันกว่าคนได้
ซือเซี่ยไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินไปส่งพวกเขาทุกคนถึงหน้าประตูฐานที่มั่น
จากนั้นก็ยืนส่งพวกเขานั่งรถออฟโรดขับจากไปจนลับสายตา
เมื่อมองไม่เห็นรถแล้ว ซือเซี่ยก็หันตัวเดินกลับเข้าถ้ำพร้อมกับฉินเหนียน
ตลอดทางเธอใจลอยอยู่ตลอดเวลา
เดิมทีฉินเหนียนตั้งใจจะชวนซือเซี่ยพูดคุย แต่เมื่อเห็นท่าทางของเธอ จึงยอมพับเก็บความตั้งใจนั้นไปชั่วคราว
เมื่อเดินมาส่งซือเซี่ยเข้าห้องพัก ฉินเหนียนไม่ได้เดินตามเข้าไปด้วย หลังจากปิดประตูแล้วเขาก็ยังไม่ได้เดินจากไปไหน
ยืนนิ่งอยู่กับที่ตรงนั้นครู่หนึ่ง
เรื่องราวประสบการณ์เหล่านั้น
เอาไว้ค่อยสารภาพความจริงในวันหน้าก็แล้วกัน
ซือเซี่ยที่อยู่ในห้องหาได้รู้ความคิดของฉินเหนียนไม่
หลังจากกลับเข้าห้อง เธอก็นอนแผ่ลงบนเตียง แล้วเรียกใช้ระบบชาเขียวออกมา
"ยัยระบบเน่า ของรางวัลภารกิจน่ะ แอบเอามาให้ฉันก่อนล่วงหน้าไม่ได้เหรอ"
ระบบชาเขียวถูกซือเซี่ยจับโยนเข้าไปในห้องมืด ย่อมไม่สามารถมองเห็นหรือได้ยินเหตุการณ์ภายนอกที่เกิดขึ้นได้เลย
ยามนี้เมื่อถูกปล่อยออกมาแล้วได้ยินคำถามของซือเซี่ย มันจึงมีท่าทีงุนงงอย่างเห็นได้ชัด: [คุณซือเซี่ยคะ คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่เหรอครับ?]
เอ๋?
หรือว่ายัยผู้หญิงนิสัยเสียจะพูดคุยตกลงกับเหอจงหัวเรียบร้อยแล้ว?
คนย้ายมาถึงแล้วงั้นเหรอ?
แต่ระบบตัดสินภารกิจของมันยังไม่ได้แสดงผลว่าสำเร็จเลยนี่นา?
ซือเซี่ยบีบปลายนิ้วพลางแสดงท่าทางรังเกียj: "เธอสามารถติดต่อเบื้องบนของเธอได้ไหมล่ะ"
ช่างเถอะ!
ยัยระบบเน่านี่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยจริงๆ!
เรื่องที่เธอตั้งใจจะทำคงต้องติดต่อกับเบื้องบนของยัยระบบเน่านี่ถึงจะใช้การได้!
[เอ๋?] ระบบชาเขียวชะงักงันยิ่งกว่าเดิม ทว่ามันก็ยังคงตอบกลับไปตามความจริง: [ติดต่อได้ครับ]
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียจะติดต่อเบื้องบนของมันไปทำไมกันนะ?
ระบบระดับ S ตัวนั้นน่ารำคาญจะตายไป!
จะไปสู้ระบบระดับ A ตัวใหญ่ที่แสนรู้ใจอย่างมันได้ยังไงกัน!
"อ้อ" ซือเซี่ยขานรับคำหนึ่ง แล้วออกคำสั่งกับระบบชาเขียว: "งั้นเธอช่วยติดต่อให้ฉันหน่อยสิ ฉันมีธุระจะคุยกับเขาหน่อย"
ระบบชาเขียวไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ก็ยอมรับคำสั่ง
ผ่านไปไม่นานนัก
เสียงกลไกอันเย็นเยียบของระบบ S023 ก็ดังขึ้น: 【สวัสดีครับ คุณซือเซี่ย ไม่ทราบว่าคุณติดต่อหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ】
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ซือเซี่ยก็พับเก็บจุดประสงค์หลักของเธอไปด้านหนึ่งก่อน แล้วเอ่ยถามเรื่องอื่นด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที: "นี่เจ้าระบบไร้น้ำใจ เธอเปลี่ยนเสียงเป็นแบบอื่นเหมือนยัยระบบเน่าไม่ได้เหรอ"
เจ้าระบบไร้น้ำใจตัวนี้ตอนที่ประกาศภารกิจระบุตัวตนของซือเข่อซินให้เธอคราวก่อน ก็ใช้เสียงกลไกไร้น้ำใจแบบนี้แหละ
เย็นชาสิ้นดี!
ฟังดูแย่ชะมัดเลย!
【……】 S023 ใช้เวลาไปถึงสามวินาทีเต็มๆ กว่าจะตระหนักได้ว่าคำว่าเจ้าระบบไร้น้ำใจที่ซือเซี่ยพูดถึงนั้นกำลังหมายถึงตัวมันอยู่
มันเงียบไปพักใหญ่ ถึงค่อยตอบกลับมา: 【ต้องขออภัยด้วยครับคุณซือเซี่ย ผมมีเพียงเสียงรูปแบบนี้รูปแบบเดียวเท่านั้นครับ】
ต่อไปภายภาคหน้ามันจะไม่ยอมอิจฉา A0412 อีกเด็ดขาดเลย!
จุดสนใจของคุณซือเซี่ยช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน!
"อ้อ เปลี่ยนไม่ได้ก็เปลี่ยนไม่ได้เถอะ" ซือเซี่ยโบกมืออย่างนึกเสียดาย แล้วเข้าเรื่องสำคัญทันที: "เจ้าระบบไร้น้ำใจ เหนือตัวเธอขึ้นไปน่ะยังมีเบื้องบนอยู่อีกใช่ไหมล่ะ"
เธอทำท่าทางราวกับเป็นเพื่อนซี้ที่กำลังนั่งคุยสัพเพเหระกับ S023 เอ่ยถึงความต้องการของตัวเองออกมาอย่างเป็นธรรมชาติยิ่งนัก: "เธอช่วยไปพูดกับเบื้องบนของเธอหน่อยได้ไหม ว่าช่วยขยายพื้นที่ของฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายให้ฉันเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย แล้วก็ช่วยสร้างโรงเรียนที่เป็นสัดส่วนให้ฉันหลังหนึ่ง เอาแบบที่มีครบตั้งแต่ชั้นอนุบาลไปจนถึงมหาวิทยาลัยเลยนะ อ้อ แล้วก็ช่วยสร้างสถาบันวิจัยให้ฉันอีกแห่งหนึ่งด้วย ขอแบบที่มีอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือครบครันนะ เข้าใจหรือยัง"
【……】
S023 จมดิ่งสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
ผ่านไปเนิ่นนาน มันถึงค่อยตอบกลับมา: 【รับทราบครับคุณซือเซี่ย ผมจะช่วยส่งเรื่องแจ้งให้ทางเบื้องบนทราบให้นะครับ ไม่ทราบว่าคุณยังมีธุระเรื่องอื่นอีกไหมครับ】
"ไม่มีแล้ว!" ซือเซี่ยใช้เสร็จก็เขี่ยทิ้งทันที เอ่ยปากไล่อย่างรังเกียj: "เธอรีบไปได้แล้วล่ะ"
【รับทราบครับคุณซือเซี่ย ลาก่อนครับ】 S023 หาได้ใส่ใจในท่าทีรังเกียjของซือเซี่ยไม่ มันดูเหมือนจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเสียด้วยซ้ำ
ตอนที่เอ่ยลาซือเซี่ย น้ำเสียงกลไกอันเย็นเยียบนั้นฟังดูผ่อนคลายขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว
－
หลังจาก S023 จากไป
ระบบชาเขียวถึงค่อยโผล่หัวออกมา มันรู้สึกสนอกสนใจในจุดประสงค์ของซือเซี่ยอยู่บ้าง จึงเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง: [คุณซือเซี่ยคะ คุณจะเอาโรงเรียนกับสถาบันวิจัยไปทำไมเหรอครับ?]
ไม่เพียงแค่นั้นนะ!
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียยังคิดจะขยายพื้นที่ของฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายเพิ่มอีกด้วย!
เธอก่อนหน้านี้เธอยังรังเกียjของรางวัลที่เป็นการขยายพื้นที่ฐาน โดยบอกว่าสู้เปลี่ยนเป็นต้นท้อให้เธอยังจะดีเสียกว่าไม่ใช่หรือไง?
ทำไมจู่ๆ ถึงกลับมาต้องการมันอีกล่ะ?
แถมยังตรงไปขอกับทางเบื้องบนของมันโดยตรงเลยด้วย?
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียตกลงตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?
ระบบชาเขียวรู้สึกไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
ซือเซี่ยลุกขึ้นนั่ง หยิบหมอนอิงใบหนึ่งออกมาจากมิติมาวางซ้อนไว้ด้านหลัง
เธอก้มตาลงมองดูมือของตัวเอง น้ำเสียงจับกระแสอารมณ์ไม่ได้: "ฉันแค่จู่ๆ ก็นึกอยากจะสวมบทบาทเป็นผู้กอบกู้โลกขึ้นมาน่ะ"
ท่านซือผู้ยิ่งใหญ่มีความคิดอยากจะช่วยกู้โลกนี้ขึ้นมาแล้ว
ท่ามกลางการกลับมาเกิดใหม่อันนับครั้งไม่ถ้วนที่ผ่านมา ซือเซี่ยไม่เคยมีความคิดที่จะทำตัวเป็นผู้กอบกู้โลกเลยแม้แต่หนเดียว
เธอฟื้นคืนชีพขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า และล้มหายตายจากไปครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นกัน
ค่อยๆ ฝึกฝนจนแข็งแกร่งขึ้น จิตใจที่เคยอ่อนโยนถูกวันสิ้นโลกอันล่มสลายขัดเกลาจนค่อยๆ แข็งกร้าวขึ้นทีละนิด
บางทีในสายตาของคนอื่น การที่ตายแล้วสามารถฟื้นคืนชีพได้อาจถือเป็นเรื่องดีงามอันยิ่งใหญ่ประเสริฐเลิศภพ
ทว่าซือเซี่ยกลับรู้สึกเอือมระอาและเบื่อหน่ายกับวันเวลาที่ต้องมาคอยเริ่มต้นใหมอยูตลอดเวลาตั้งนานแล้ว
เธอใช้ชีวิตแบบเรื่อยเปื่อยประทังไปวันๆ มาโดยตลอด
ทุกครั้งที่ดิ้นรนหาความตายเธอก็มีความคิดอยากจะตายไปจริงๆ จากใจจริง
จนกระทั่งในครั้งนี้
ซือเซี่ยได้มาผูกพันธะกับระบบชาเขียว
ได้มาพบเจอกับกลุ่มคนของฉินเหนียน
เธอสามารถอาศัยข้อจำกัดของระบบชาเขียวมาทำตัวเหลวไหลไร้สาระได้ไม่หยุดหย่อน
ต่อให้เธอจะแสดงท่าทางต่อต้านระบบชาเขียวครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม แต่ในใจของซือเซี่ยย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ
หากเธอไม่อยากยอมรับข้อจำกัดของระบบชาเขียวจริงๆ ตั้งแต่ตอนที่ระบบเริ่มประกาศภารกิจครั้งแรกสุดนั้น
เธอก็คงจะจัดการปลิดชีพตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยวไปตั้งนานแล้ว
ทว่าเธอกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น
ในความเป็นจริงช่วงเริ่มแรกสุด เธอก็ยังคงรู้สึกเอือมระอามากเช่นกัน
เอือมระอาต่อพลังงานอันลึกลับที่ส่งเธอย้อนกลับมาในวันแรกเริ่มที่วันสิ้นโลกมาเยือนอีกหน
ทว่าการได้มาพบเจอฉินเหนียน ได้ลงมือจัดการยัยชาเขียวตัวน้อยด้วยมือตัวเอง ได้มีฐานที่มั่นเป็นของตน และได้ฆ่ามารดาที่เคยทอดทิ้งเธอไป
ได้พบเจอบิดาผู้ให้กำเนิด ได้ใช้ชีวิตในวันขึ้นปีใหม่ที่เฝ้ารอคอยมาแสนนาน
ความปรารถนาที่เธอเคยเฝ้าหวังไว้ในใจ บัดนี้เกือบจะกลายเป็นจริงทั้งหมดแล้ว
หลงเหลืออยู่เพียงสิ่งสุดท้ายเท่านั้น
โลกมีแต่สันติสุข
ความปรารถนาข้อนี้หากพูดออกไปก่อนหน้านี้ ซือเซี่ยคงรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าหัวร่อสิ้นดี
ทว่าในครั้งนี้ เธอได้มาพบเจอกับเหอจงหัวและฐานที่มั่นกวงหมิง
เหอจงหัวมีจิตใจมุ่งมั่นทำเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง
ฐานที่มั่นกวงหมิงก็มีสภาพการณ์สมดังชื่อกวงหมิงที่แสงสว่าง
แม้แต่สภาพการณ์ที่กินไม่อิ่มนอนไม่อุ่นก็ยังไม่อาจทำลายความมุ่งมั่นของเหอจงหัวที่คิดจะทวงคืนเมืองเอชลงได้
ถ้าอย่างนั้นความปรารถนาข้อสุดท้ายของเธอ
ทำไมจะทำให้สำเร็จลุล่วงไม่ได้กันล่ะ?
ในชาตินี้ เธอมีฐานที่มั่น มีระบบ มีมิติ มีของเหลววิวัฒนาการ
เธอมีสิ่งของมากมายตั้งขนาดนี้
ทำไมไม่ลองเสี่ยงสู้ดูสักตั้งล่ะ?
จะต้องมานั่งรอคอยความตายและการฟื้นคืนชีพเพื่อเริ่มต้นใหม่อีกรอบงั้นเหรอ?
ไม่!
เธอไม่อยากรอคอยอีกต่อไปแล้ว!
พลังงานอันลึกลับได้ช่วยทำให้ความปรารถนาทั้งหมดของเธอสำเร็จลุล่วงไปแล้ว
ถ้าอย่างนั้นความปรารถนาข้อสุดท้ายนี้
ก็ปล่อยให้เธอเป็นคนทำให้มันสำเร็จลุล่วงด้วยตัวเองเถอะ!
ดวงตะวันคล้อยต่ำอัสดง แสนสีส้มสาดส่องผ่านหน้าต่างลงมากระทบตัวซือเซี่ยที่กำลังก้มตาลง ราวกับชุบตัวเธอให้มีออร่าจับ
ระบบชาเขียวจ้องมองท่าทางของเธอในเวลานี้ พลางรับฟังกระแสความคิดในใจของเธอ
นี่เป็นครั้งแรกที่มันไม่ได้กรีดร้องโวยวายอยู่ในใจ และเลือกที่จะรักษาความเงียบงันเอาไว้
－
ภายในห้องพักเทคโนโลยีอันล้ำสมัย
ชายหนุ่มรูปงามรับฟังถ้อยคำของ S023 จบ เขานั่งอยู่ตรงระเบียง สูบบุหรี่จนหมดไปหนึ่งซองเต็มๆ
ควันบุหรี่อบอวลจนชวนให้รู้สึกฉุนกึก ทว่าเขากลับทำราวกับไร้ความรู้สึกใดๆ
ในมือเกาะกุมเศษกระดาษเก่าผุๆ ใบหนึ่งไว้ พลางส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ
ผ่านไปพักใหญ่
มีหยาดน้ำหยดลงมาจากคางของเขา ตกลงกระทบเศษกระดาษเก่าผุๆ ใบนั้น
ทำให้รอยหมึกบนกระดาษเริ่มพร่าเลือนไปบางส่วน
รอยหมึกนั้นยังพอจะมองออกเลือนลาง
เขียนเป็นประโยคประโยคหนึ่งไว้
《ฉันหวังว่าโลกจะมีแต่สันติสุข》
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ผู้หญิงที่อยู่ในแคปซูลอาหารลืมตาขึ้นทั้งสองข้าง และเผยรอยยิ้มออกมา
"ฉินเหนียน" เสียงที่ถูกโอบล้อมด้วยของเหลวดังขึ้น ฟังดูอ่อนโยนทว่าเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงาน: "ขอบคุณนะ"
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชายหนุ่มรูปงามก็ยืนนิ่งอึ้งด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองทางแคปซูลอาหารอย่างเชื่องช้า
ผู้หญิงที่อยู่ในแคปซูลอาหารดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"เซี่ย... เซี่ยเซี่ย" ภาพเหตุการณ์ที่เคยปรากฏในความฝันมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ได้เกิดขึ้นจริงตรงหน้าแล้ว
ชายหนุ่มรูปงามกลับรู้สึกราวกับเป็นเรื่องไม่จริง
เขาแทบจะคลานล้มลุกคลุกคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปจนถึงหน้าแคปซูลอาหาร
"เซี่ยเซี่ย!"
ชายหนุ่มรูปงามลูบคลำแคปซูลอาหาร ในวินาทีนี้เขาร้องไห้ออกมาโยเยราวกับเด็กเล็กๆ คนหนึ่ง
－
วันขึ้นปีใหม่ใกล้จะผ่านพ้นไปแล้ว สภาพอากาศก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละวัน
หิมะที่ทับถมกันเริ่มมีร่องรอยของการละลายให้เห็นบ้างแล้ว
ผู้รอดชีวิตทั้งหมดจากฐานที่มั่นกวงหมิงที่จำเป็นต้องให้ฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายช่วยรับดูแล ในที่สุดก็ถูกส่งตัวมาจนครบทั้งหมดในวันเทศกาลหยวนเซียว (วันที่สิบห้าเดือนอ้าย) นี้เอง
ส่วนภารกิจบังคับ ก็สำเร็จลุล่วงไปตั้งแต่ตอนที่จำนวนคนครบหนึ่งหมื่นคนตั้งนานแล้ว
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ซือเซี่ยยังได้เห็นความมหัศจรรย์ของระบบสร้างบ้านอัจฉริยะของฐานที่มั่นที่เป็นของรางวัลอีกด้วย
ระบบสร้างบ้านอัจฉริยะจะทำการสร้างบ้านอิฐแดงขึ้นมาโดยอัตโนมัติตามจำนวนคนที่มีอยู่ในปัจจุบันของฐานที่มั่น
ความเคลื่อนไหวตอนสร้างบ้าน ราวกับตอนที่ซือเซี่ยนำของรางวัลบ้านอิฐแดงที่เคยได้รับมาวางลงพื้นไม่มีผิด ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
ฐานที่มั่นขยายพื้นที่ออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า พื้นที่วงนอกในปัจจุบันสามารถรองรับผู้รอดชีวิตหมื่นห้าพันกว่าคนได้อย่างสบายๆ
แต่ซือเซี่ยเห็นแก่จำนวนนิวเคลียสซอมบี้ที่เหอจงหัวส่งมาให้ว่ามีจำนวนไม่น้อย จึงมอบอภิสิทธิ์เล็กๆ น้อยๆ ให้แก่เขาข้อหนึ่ง
เหนือจากเด็กๆ ทุกคนที่สามารถเข้าไปอยู่ในพื้นที่วงกลางได้โดยอัตดนมัติแล้ว ตราบใดที่เป็นญาติสนิทของทหารกองทัพฐานที่มั่นกวงหมิง ก็สามารถเข้าไปอยู่ในพื้นที่วงกลางได้โดยตรงเช่นกัน
อาจเป็นเพราะเหอจงหัวบริหารจัดการได้ดีเยี่ยม
ตอนที่ประกาศเรื่องนี้ออกไป พวกผู้รอดชีวิตที่ไม่ใช่ญาติสนิทของทหารกองทัพ กลับไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายใดๆ ขึ้นมาเลย
พวกเขายอมรับความจริงแต่โดยดี
ช่วยประหยัดแรงของซือเซี่ยไปได้มากโข
－
หลังจากจัดการเรื่องรับดูแลผู้รอดชีวิตเสร็จเรียบร้อย ซือเซี่ยก็เริ่มยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเหลววิวัฒนาการต่อ
พวกคนชราและเด็กๆ จากฐานที่มั่นกวงหมิงได้รับการจัดสรรที่อยู่อาศัยอย่างเหมาะสมแล้ว แผนการทวงคืนเมืองเอชแต่เดิมจึงถูกนำมาบรรจุไว้ในตารางงาน
ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้ของเหลววิวัฒนาการเป็นจำนวนมหาศาล
ของเหลววิวัฒนาการที่ซือเซี่ยสกัดออกมาจากเครื่องสกัดวิวัฒนาการ นอกจากจะช่วยอัปเกรดพลังพิเศษได้แล้ว ยังสามารถช่วยฟื้นฟูพลังพิเศษในยามที่พลังใกล้จะหมดสิ้นได้อีกด้วย
ประกอบกับการใช้ของเหลววิวัฒนาการในยามที่พลังพิเศษหมดสิ้นลง ประสิทธิภาพของของเหลววิวัฒนาการจะสามารถแสดงผลได้สูงสุด
ดังนั้นเหอจงหัวจึงตัดสินใจไม่รอให้พวกเขาอัปเกรดพลังจนเสร็จสิ้น จัดการตีกรอบล้อมพื้นที่เขตเมืองส่วนหนึ่งที่อยู่ใกล้กับฐานที่มั่นกวงหมิงที่สุดออกมาโดยตรง
สั่งให้พวกผู้มีพลังพิเศษในฐานเริ่มปฏิบัติการกวาดล้างซอมบี้ทันที
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
เหอจงหัวยังได้ติดต่อหาเพื่อนพ้องเก่าที่เป็นหัวหน้าสูงสุดของอีกฐานที่มั่นทางการหนึ่ง โดยหวังว่าเขาจะยอมร่วมมือปฏิบัติการในครั้งนี้ด้วยกัน
เพื่อร่วมมือกันทวงคืนเมืองเอช
น่าเสียดาย
ในวันสิ้นโลกอำนาจวาสนาของผู้ดูแลรับผิดชอบฐานที่มั่นมีมากเกินไป จนทำให้เพื่อนพ้องเก่าของเหอจงหัวคนนั้นลุ่มหลงมัวเมาไปนานแล้ว
ไม่เพียงแต่จะไม่ตกลงร่วมมือปฏิบัติการด้วยเท่านั้น
ยังเอ่ยปากเยาะเย้ยว่าเหอจงหัวเพ้อฝันไร้สาระอีกต่างหาก
เหอจงหัวโมโหจนตัวสั่น เวลานี้นั่งบ่นระบายอารมณ์อยู่กับซือเซี่ยและฉินเหนียนในโถงถ้ำ
หลังจากรับฟังถ้อยคำของเหอจงหัวจบ
ซือเซี่ยก็เอ่ยปากถามเขาตรงๆ: "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมคุณไม่มาร่วมมือกับพวกเราแทนล่ะคะ"
เหอจงหัวถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปเลยทีเดียว
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น