ตอนที่ 154 เห็นพวกเขากกตกแต่งได้อัปลักษณ์เกินไป
“เป็นไปได้อย่างไร นางจะเก่งกาจถึงเพียงนั้นเชียวรึ?”
“นางเป็นพวกทื่อๆ ซื่อๆ เอาแต่กินจริงๆ โดยเฉพาะเรื่องกิน” ไลน่านึกถึงยามที่ซูเหยียนกินอาหาร นอกจากเวลานอนแล้ว ปากของนางแทบมิเคยหยุดเลยสักชั่วครู่
“รูปโฉมของจักรพรรดิจื่อตนนั้นงดงามหมดจดยิ่งนัก พี่สาวให้ข้าได้ลิ้มลองรสชาติของเขาหน่อยมิได้รึ และยังมีหมาป่าเงินนั่นอีก”
ไลน่ากวาดสายตาอันเย็นชาไปทางนางแวบหนึ่ง
ถง·หนานซีรีบหุบปากทันที “ถือว่าข้ามิมิได้พูดก็แล้วกัน”
ไลน่าลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเยว่ ก่อนจะยกเท้าขึ้นถีบเขาจนล้มลงกับพื้น “หากคราวหน้ายังพลาดอีก ตำแหน่งของเจ้าก็เปลี่ยนคนเสียเถอะ”
เยว่รีบคลานขึ้นมาคุกเข่าบนพื้น “รับทราบ นายท่าน”
ไลน่าใช้ผ้าผืนหนึ่ง ซ่อนแต้มสะสมบนข้อมือของตนเอาไว้ ยามนี้คะแนนของนางคือ 34,525,471 “ยามนี้ผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งคือซูเหยียน แม้กลวิธีของหลินเสวี่ยเอ๋อร์จะต่ำช้า ทว่าในตอนสุดท้ายช่วงชิงแต้มจนพลิกกลับมาชนะได้ ก็นับว่ามิเลว”
“ยามนี้หลินเสวี่ยเอ๋อร์อยู่อันดับสอง แต้มรวมคือ 46,981,257 หากสังหารนางได้ ก็มารถเฉือนชนะเป็นอันดับหนึ่งได้เช่นกัน” เสวี่ยเอ่ยเสริม “ข้ารู้สึกว่าซูเหยียนมีตัวแปรมากเกินไป มิสู้ลงมือกับหลินเสวี่ยเอ๋อร์จะดีกว่า”
ไลน่ากล่าว “ยามนี้หลินเสวี่ยเอ๋อร์เองก็กำลังตามหาซูเหยียนอยู่เช่นกัน ปล่อยให้พวกนางกัดกันเองไปก่อน พวกเราค่อยดูสถานการณ์แล้วลงมือ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทุกคนในห้องต่างหันไปมอง
ถง·หนานซีเอ่ย “ข้าเป็นคนสั่งอาหารเอง รู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยน่ะ”
“กิน! เจ้าคงมิได้ตั้งครรภ์ไปด้วยอีกคนหรอกนะ?” ไลน่าปรายตามองหน้าท้องของนาง
ถง·หนานซีรีบกล่าว “มิ ข้ามิได้ท้อง หากมิมีโอสถตั้งครรภ์ ข้าย่อมมิมารถตั้งครรภ์ได้”
...
ซูเหยียนมองดูแต้มสะสมบนข้อมือ การทดสอบช่วงที่สาม นางได้อันดับหนึ่ง
จื่อฉีออกไปเก็บเกี่ยวแต้มสะสมพร้อมเสอเยียนและอิ๋นจ้างในทุกคราที่นางหลับสนิท พวกเขาไปรู้มาตอนไหนว่าช่วงที่สามเริ่มขึ้นแล้ว และมีภารกิจอันใดบ้าง
เสี่ยวเหม่ยมิเคยบอกกล่าวแก่นางเลย
ณ เคาน์เตอร์ต้อนรับของชิงเซิ่งฟางหยวน แดเนียลกำลังปฏิบัติงานอยู่
เมื่อเห็นซูเหยียนเดินกลับเข้ามาจากด้านนอก แดเนียลก็รีบก้าวเข้ามาหาทันที “ยินดีต้อนรับกลับมา ท่านผู้มีเกียรติประสงค์สิ่งใดหรือไม่?”
“ข้าอยากถามหน่อยว่า มหาสงครามช่วงที่สาม เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“สิบวันก่อน”
“เหตุใดข้าถึงมิรู้เรื่องเลย?”
“ท่านผู้มีเกียรติมิได้รับหนังสือแจ้งหรอกรึ? เป็นหนังสือลายลักษณ์อักษร ข้าจำได้ว่าหนังสือแจ้งของห้องเซินเหย่เซิ่งซื่อ ท่านเสอเยียนเป็นคนรับไป”
เสอเยียนรึ? เช่นนั้นเขาย่อมต้องนำไปมอบให้จื่อฉีอย่างแน่นอน
และในยามที่นางตั้งครรภ์ ในสมองก็หลงเหลือเพียงเรื่องกินและนอนสองสิ่งเท่านั้น จื่อฉีย่อมปรารถนาให้นางกินและนอนในทุกวัน โดยมิต้องถามไถ่สิ่งใด เขาจึงมิคิดจะบอกนางแต่แรก
“มิใช่บอกว่ามีวันหยุดหนึ่งเดือนหรอกรึ?”
“เรื่องนี้ต้องเริ่มกล่าวจากทีมลี่ชวน 2345 หลังจากบัตรเอกสิทธิ์ของนางถูกยกเลิก จึงถูกเปลี่ยนเป็นสิทธิ์จัดลำดับภารกิจก่อน”
“สิทธิ์จัดลำดับภารกิจก่อน? สิ่งนั้นคืออันใด?”
“สิทธิ์จัดลำดับภารกิจก่อนก็คือ ก่อนที่การศึกชิงอันดับช่วงที่สามจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ นางจะได้สิทธิ์คุ้มครองภารกิจเป็นเวลาสามวัน มีเพียงทีมของนางเท่านั้นที่มารถเคลื่อนไหวและเริ่มนับคะแนนได้ ในขณะที่ทีมอื่นมิมารถขยับเขยื้อนได้ เมื่อครบสามวัน ทุกทีมจึงจะเริ่มศึกชิงอันดับอย่างเป็นทางการ”
“หมายความว่า ช่วงที่สามยังมิทันได้เริ่ม หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็คว้าสิทธิ์นั้นไปครอง และนางก็ใช้สิทธิ์นั้นทันที ช่วงที่สามจึงทำให้วันหยุดสิ้นสุดลงก่อนกำหนด”
“ใช่แล้ว”
ซูเหยียนก้มมองแต้มสะสมบนข้อมือ
แดเนียลเองก็ปรายตามาเห็นเข้า ถึงกับเบิ่งตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ทว่ามิช้าก็กลับคืนสู่ท่าทีสุภาพนอบน้อมตามเดิม
นี่คือทีมอันดับหนึ่งอย่างแท้จริง!
ซูเหยียนเห็นชิงซินเหมยวางอยู่บนโต๊ะ “ข้ากินได้หรือไม่?”
“แน่นอน แน่นอน เชิญท่านผู้มีเกียรติตามสบาย” แดเนียลยกจานผลไม้ส่งให้ซูเหยียนด้วยความกระตือรือร้น
ซูเหยียนเอ่ย “เช่นนั้นยามนี้ชิงเซิ่งฟางหยวนยังคงเป็นเขตปลอดภัยอยู่ใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว ที่นี่นอกจากพรสวรรค์สายป้องกันแล้ว พลังธาตุสายโจมตีใดๆ ล้วนมิได้รับอนุญาตให้ใช้งาน มิเช่นนั้นหากถูกตรวจพบ จะถูกตัดสิทธิ์จากมหาสงครามทันที”
“หากข้าอยู่ที่นี่ตลอดเวลาโดยมิออกไปข้างนอก โรงแรมย่อมต้องคุ้มครองข้าไปตลอดใช่หรือไม่?”
“แน่นอน! นี่คือหน้าที่ของพวกเรา อีกทั้งพวกเราเป็นโรงแรมที่ขึ้นตรงต่อคณะกรรมการมหาสงคราม มิมีผู้ใดกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่เด็ดขาด”
“อย่างนั้นรึ? ทว่าห้องสูทของข้าเคยถูกทำลายไปครั้งหนึ่งแล้วนะ” ซูเหยียนเคี้ยวชิงซินเหมย พลางรู้สึกมิได้ชำระใจเลยสักนิด
แดเนียลมีสีหน้าละอายใจยิ่ง “ภายหน้าพวกเราจะยึดไว้เป็นบทเรียน จะมิยอมให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีกเด็ดขาด”
ในทางเดินเคลื่อนย้ายมีคนผู้หนึ่งเดินออกมา คือไลน่า เบียนคอส
ซูเหยียนเห็นเข้า จึงยิ้มทักทาย “ไลน่า ทางนี้”
ไลน่ารีบก้าวเข้ามาหาทันที “ข้าตามหาเจ้าตั้งนาน เจ้าไปที่ใดมารึ?”
ซูเหยียนตอบว่า “ไปเดินเล่นที่คณะกรรมการมหาสงครามมา เห็นพวกเขากกตกแต่งได้อัปลักษณ์เกินไป เลยช่วยปรับปรุงแต่งเติมให้สักหน่อย”
“หา? คงมิใช่...... คงมิใช่เจ้าที่เป็นคนโจมตีคณะกรรมการมหาสงครามหรอกนะ?” ไลน่ามองนางด้วยความตื่นตะลึง นางเพิ่งทราบข่าวจากระบบว่าคณะกรรมการมหาสงครามถูกโจมตีด้วยพลังสายอัคคี หากจับกุมตัวคนร้ายได้ จะได้รับรางวัลเป็นแต้มสะสมหนึ่งล้านแต้ม
ซูเหยียนพยักหน้ารับ “เป็นข้าเอง”
“ทำไมล่ะ?”
“ก็บอกแล้วอย่างไรเล่าว่าเห็นพวกเขากกตกแต่งได้อัปลักษณ์เกินไป มีอะไรอย่างนั้นรึ?”
“......ยามนี้ผู้คนมากมายกำลังตามหาตัวเจ้าอยู่ซะด้วย”
“อยากหาก็หาไปสิ” ซูเหยียนหันไปมองแดเนียล “ขอเพียงข้ามิมิออกจากโรงแรม ผู้จัดการแดเนียลย่อมต้องคุ้มครองข้าอยู่แล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของแดเนียลแทบจะแข็งค้าง ลอบคิดในใจว่าทีมแข่งเหล่านี้มิมีใครยอมให้อยู่อย่างสงบเลยสักคนจริงๆ
“แล้วพวกจักรพรรดิจื่อเล่า?” ไลน่าเอ่ยถาม นี่คือสิ่งที่นางปรารถนาจะทราบที่สุด โดยเฉพาะเรื่องของอิ๋นจ้าง
ซูเหยียนตอบว่า “ลูกชายของข้าคลอดแล้ว ข้ารู้สึกว่าเขาอยู่ที่นี่มิตู้ปลอดภัย จึงให้พวกเขาพาลูกกลับไปก่อนแล้ว”
คำพูดของนางทุกคำล้วนเป็นความจริง ทว่ายามเข้าหูผู้อื่น กลับกลายเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งสิ้น!
ทว่า ในแววตาของแดเนียลกลับฉายแววประหลาดใจ เพราะเขาทราบดีว่า ชิงเซิ่งฟางหยวนมีวงเวทเคลื่อนย้ายข้ามทวีปถูกเปิดใช้งานไปจริง และตำแหน่งก็คือห้องสูทเซินเหย่เซิ่งซื่อ......
ไลน่ามองไปที่หน้าท้องของนาง “คลอดแล้วรึ?”
ซูเหยียนพยักหน้า “ใช่แล้ว”
“เหตุใดข้าถึงมิรู้เรื่องเลยล่ะ? เจ้ามิใช่บอกว่าจะให้ข้าช่วยทำคลอดหรอกรึ”
“มันกะทันหันเกินไป อีกอย่างก็คลอดออกมาเป็นไข่ใบเดียว ออกจะง่ายดายยิ่งนัก” ซูเหยียนเอ่ยอย่างราบเรียบ
ไลน่ามิเชื่อ อีกทั้งซูเหยียนสวมชุดทรงหลวม ย่อมมารถพรางหน้าท้องยามตั้งครรภ์ได้มิดชิด
นางยื่นมือตั้งท่าจะเข้าไปลูบคลำ
ซูเหยียนเบี่ยงกายหลบเลี่ยงไปได้ทัน......
มือของไลน่าพลันคว้าได้เพียงความว่างเปล่า นางมองซูเหยียนด้วยความประหลาดใจ
ซูเหยียนเอ่ย “ข้าคลอดแล้วจริงๆ”
นางหันไปบอกแดเนียล “แดเนียล ข้าอยากย้ายไปพักที่สวนสวรรค์”
แดเนียลชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบกลับ “มารถทำได้ ท่านอ๋องเคยกล่าวไว้ว่า หากเป็นท่าน ย่อมมารถไปได้ทุกเมื่อ อีกทั้งการป้องกันของสวนสวรรค์ ท่านอ๋องเป็นผู้ลงมือวางเขตอาคมด้วยตนเอง มิมีผู้ใดมารถทำลายได้แน่นอน”
“ดี ข้าต้องการสงบจิตใจบำเพ็ญเพียรสักสองสามวัน ช่วงนี้อย่าให้ใครมาล่วงเกินข้า”
“ได้เลย นี่คือบัตรผ่านเพียงใบเดียวของสวนสวรรค์ โปรดเก็บไว้ให้ดี” แดเนียลยื่นกุญแจรูปทรงขนนกให้แก่ซูเหยียน
ซูเหยียนรับมา “รบกวนแล้ว”
“มิเป็นไร ทั้งหมดเป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว”
ซูเหยียนหันไปบอกไลน่าต่อ “ห้องเซินเหย่เซิ่งซื่อก็ยกให้เจ้าพักผ่อนก็แล้วกัน ข้าต้องการอยู่ลำพังคนเดียวสักพัก คาดว่าจะอยู่ไปจนกว่าช่วงที่สามจะสิ้นสุดลง”
ไลน่ายามนี้มิอาจรักษาตัวรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ได้อีกต่อไป สายตาจับจ้องไปที่หน้าท้องของนางอย่างดุดัน “คลอดแล้วจริงๆ รึ?”
“ใช่แล้ว” ซูเหยียนยิ้มให้คราหนึ่ง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังทางเดินเคลื่อนย้าย
ไลน่าทราบดีว่า ซูเหยียนเริ่มบังเกิดความเคลือบแคลงสงสัยในตัวนางเข้าให้แล้ว
ทว่านางกลับมิมารู้เลยสักนิดว่า ตนเองไปแสดงพิรุธตรงจุดใดให้นางจับได้
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น