ตอนที่ 152 ทายาทคนที่แปดถือกำเนิด!
ซูเหยียนได้ยินเสียงปิดประตู จึงหันไปมอง เห็นสีหน้าของจื่อฉีย่ำแย่ยิ่งนัก
นางอดมิได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย “ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้นรึ?”
“มิมีอันใด ร่างกายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” จื่อฉีเดินตรงเข้ามาหานาง
ซูเหยียนตอบ “สบายดี”
เสียงของเสี่ยวเหม่ยพลันดังขึ้น 【โฮสต์คะ จะคลอดแล้วค่ะ】
【อะไรนะ?】 ซูเหยียนก้มมองหน้าท้องของตนเอง 【ยังมิถึงกำหนดเลยนี่】
【โฮสต์เตรียมเข้าสู่กระบวนการทำคลอดค่ะ】 เสี่ยวเหม่ยเอ่ยเตือนซูเหยียนต่อ
【รวดเร็วเพียงนี้!】 ซูเหยียนมองจื่อฉีด้วยความตื่นตระหนก “ข้าจะคลอดแล้ว!”
จื่อฉีอึ้งตะลึงไปโดยสิ้นเชิง “ยังมิครบหนึ่งเดือนเลยนี่!”
【ระยะเวลาการตั้งครรภ์ตามธรรมชาติของร่างอสูรโฮสต์ มีเพียงยี่สิบเอ็ดวันเท่านั้นค่ะ】 เสี่ยวเหม่ยเอ่ยต่อ
【นี่ ยี่สิบเอ็ดวัน มันมิเหมือนกับ...】 ขนาดตัวก็คล้ายคลึง หรือว่าร่างอสูรหนูตัวเมียนี้จะมาจากหนูบนโลกมนุษย์?
มิทันให้นางได้ขบคิดสิ่งใดต่อ ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของครรภ์ก็จู่โจมเข้ามา!
“ข้าจะคลอดแล้ว! ฝ่าบาท......” ซูเหยียนปวดจนยืนมิมั่น
“แล้วไลน่าเล่า?” จื่อฉีพลันลนลานขึ้นมา ยามเป็นบุตรที่แท้จริงของตนเอง กลับบังเกิดความประหม่าหวาดหวั่น
ซูเหยียนตอบ “ออกไปข้างนอกกับอิ๋นจ้างแล้ว”
จื่อฉีตั้งสติให้มั่น “บุตรของข้า ข้าจะทำคลอดด้วยตนเอง”
ซูเหยียนนอนลงบนเตียง ข่มกลั้นความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระยะ
จื่อฉียื่นแขนของตนเองมาตรงหน้าซูเหยียน “หากเจ้าเจ็บ ก็กัดข้อมือของข้าเสีย”
“......” ซูเหยียนยิ้มกล่าว “มิเป็นไร คลอดมาเจ็ดคนแล้ว ชินแล้วล่ะ”
【โฮสต์คะ ทารกเป็นแบบวางไข่ กำลังจะคลอดแล้วค่ะ】
【หา? ข้า ข้าต้องออกไข่รึ?】
【หมานหมานเองก็เป็นแบบวางไข่ค่ะ】
【......】
ซูเหยียนเอ่ยกับจื่อฉี “ดูเหมือนข้าจะต้องออกไข่เพคะ”
จื่อฉีรีบเลิกผ้าห่มขึ้น ทว่ามิเห็นสิ่งใดเลย
ซูเหยียนรู้สึกขัดเขินยิ่งนัก ยามนี้นางมิต้องรักษาหน้าตาแล้วรึ เปิดดูตรงๆ เช่นนี้เลย!
“ข้าเองก็เกิดจากไข่ ภายหน้าข้าจะเป็นคนกกไข่และเลี้ยงดูเขาเอง”
“ฝ่าบาทช่างพึ่งพาได้ยิ่งนัก” ซูเหยียนแม้จะเจ็บครรภ์ ทว่าก็ยังหลุดหัวเราะออกมา
จื่อฉีมองนาง “ลำบากเจ้าแล้วเหยียนเหยียน”
“มิทำการใดลำบากหรอกเพคะ เพียงแต่ยามนี้มีเรื่องยุ่งยากอยู่เรื่องหนึ่ง ฝ่าบาทต้องเตรียมตัวให้ดี คือหลังจากข้าคลอดลูกเสร็จ จะตกอยู่ในสภาวะจำศีลชั่วคราวไปสักพัก ตามกฎของมหาสงคราม ยามที่ข้าจำศีล พวกท่านอาจจะ......”
ซูเหยียนพยายามคิดหาทางแก้หมากกระดานนี้มาตลอด ทว่ามิทันให้นางคิดหาทางออกได้ บุตรกลับต้องคลอดออกมาก่อนเสียแล้ว
ความจริงจื่อฉีคิดเรื่องนี้ได้ก่อนนางเสียอีก และนี่คือเหตุผลแท้จริงที่เขาไม่อยากให้นางตั้งครรภ์ในระหว่างมหาสงคราม ทว่าในเมื่อลูกมาแล้ว เขาก็ยินดีที่จะเสียสละทุกสิ่งเพื่อพวกเขา รวมถึงชีวิตของตนเองด้วย
“เจ้าตั้งใจคลอดลูกของเจ้าไปเถอะ” จื่อฉีก้มลง จุมพิตที่ริมฝีปากของนางด้วยความรักใคร่อย่างที่สุด......
“ข้าเอ่ยเรื่องนี้กับอิ๋นจ้างและเสอเยียนแล้ว พวกเขาก็เตรียมตัวพร้อมแล้วเช่นกัน”
“......พวกท่าน!” ขอบตาของซูเหยียนพลันร้อนผ่าว “เด็กคนนี้ โชคดีเหลือเกิน”
ซูเหยียนโอบกอดเขาไว้ ประทับรอยจูบอันแผ่ซ่านด้วยความรักลึกซึ้งที่ข้างหูของเขา “ฝ่าบาท พาลูกไปใช้ชีวิตให้ดี อย่าคิดถึงข้ามากนักนะเพคะ!”
“เหยียนเหยียน!” จื่อฉีสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์มิดี รีบตั้งท่าจะลุกขึ้น
ทว่ากลับถูกซูเหยียนกอดไว้แน่น “อย่าขยับนะ ฉี!”
จื่อฉีสะท้านไปทั้งใจและกาย นี่เป็นครั้งแรกที่นางเอ่ยเรียกชื่อของเขา
ซูเหยียนเอ่ยปนยิ้ม “ยินดียิ่งนักที่ได้พบท่าน และโชคดีเหลือเกินที่ได้ให้กำเนิดเสี่ยวแปด พวกท่านคือสิ่งล้ำค่าของข้า”
จื่อฉีทราบแล้วว่านางคิดจะทำสิ่งใด สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง “เหยียนเหยียน! อย่าแลกเปลี่ยนกับเสี่ยวเหม่ยนะ!”
【เสี่ยวเหม่ย แต้มหนึ่งพันล้านข้ายอมจ่าย! ส่งพวกเขา กลับทวีป 9908 อย่างปลอดภัย! ปิดผนึกวงเวทเคลื่อนย้ายข้ามทวีป ต่อไปมหาสงครามศักดิ์สิทธิ์ทุกครั้ง ทวีป 9908 จะมิเข้าร่วมอีก! และภายใต้ขอบเขตความสามารถของเจ้า จงยกระดับทวีปให้เป็นระดับสูงสุดด้วย!】
【รับทราบค่ะโฮสต์! ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ให้กำเนิดทายาทคนที่แปดอย่างราบรื่น เพศ (ชาย), ร่างอสูร (สิงห์มังกรอัคคีแท้จริงสายเลือดบริสุทธิ์), พรสวรรค์ (พรสวรรค์ระดับวิญญาณ, พลังสายอัคคีขั้นสูง, พลังสายวารีแข็งตัวขั้นสูง, สายเลือดสืบทอดพลังมังกรแท้จริงขั้นสูง, กฎเกณฑ์แห่งโชคชะตาสายวิญญาณ), พ่ออสูร (อสูรผสมมังกรวารีอสรพิษสิงโต) รางวัล (แต้มเกิดลูกจากการตั้งครรภ์ตามธรรมชาติเพิ่มขึ้นร้อยเท่า 100,000,000 แต้ม, แต้มอัปเกรดระบบเกิดลูกเพิ่มขึ้นร้อยเท่า 1,000,000 แต้ม) กล่องของขวัญเกิดลูกสิบกล่อง, ม้วนคัมภีร์พรสวรรค์ของแม่สามม้วนค่ะ】
【อสูรผสมมังกรวารีอสรพิษสิงโต มิน่าเล่าถึงมิยอมให้ข้าดูร่างจริง】 ซูเหยียนมองดูชื่อร่างอสูรของจื่อฉี ที่แท้ก็เป็นอสูรผสมสามสายพันธุ์นี่เอง 【ทว่าร่างมนุษย์ของเขาหล่อเหลาเพียงนั้น ก็พอทดแทนกันได้แล้ว】
【ยามนี้พวกเขาอยู่ที่ใดกัน?】
【ล้วนกลับถึงทวีป 9908 แล้วค่ะ ทวีปถูกปิดผนึกแล้วเช่นกัน ทว่ามารถปิดผนึกได้สูงสุดเพียงหนึ่งพันปี หลังจากผ่านไปหนึ่งพันปี วงเวทเคลื่อนย้ายข้ามทวีปจะเปิดออกอีกครั้ง ส่วนการยกระดับทวีป เสี่ยวเหม่ยมิได้จำกัด ยามนี้เป็นทวีประดับอสูรวิญญาณ ภายหน้าหากมีพรสวรรค์ระดับสูงกว่าปรากฏขึ้น ทวีปก็จะยกระดับตามไปด้วย แต้มสะสมของโฮสต์ส่วนใหญ่หมดไปกับสิ่งนี้ค่ะ】
【หนึ่งพันปี คงเพียงพอให้พวกเขาบำรุงกำลังและฟื้นฟู เพื่อรับมือกับมหาสงครามในอนาคตแล้ว】
【เสี่ยวเหม่ยเองก็ต้องเริ่มอัปเกรดระบบแล้วเช่นกัน คาดว่าต้องใช้เวลาประมาณเจ็ดวัน ขอให้โฮสต์ดูแลตัวเองให้ดีด้วยค่ะ】
【ช่วยล้างข้อมูลส่วนเกินทางอารมณ์ให้ข้าก่อนเถอะ】
【โฮสต์แน่ใจนะว่าจะล้างข้อมูล มารถทำการปิดกั้นไว้ก่อนได้ค่ะ】
【โอ้? ความสามารถที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาใหม่รึ?】
【ใช่ค่ะ】
【เช่นนั้นก็ปิดกั้นไว้ก่อนเถอะ】
【รับทราบค่ะโฮสต์】
【เสี่ยวเหม่ย ลูกชายของข้าเป็นสายเลือดบริสุทธิ์รึ?】
【เรียนโฮสต์ ใช่ค่ะ แม้ยามนี้จะเป็นเพียงระดับวิญญาณ ทว่าสายเลือดบริสุทธิ์ยิ่ง หากเติบโตขึ้นในวันหน้า อนาคตย่อมรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัดค่ะ】
【เช่นนั้นก็ดี หวังพึ่งให้เขาคอยปกป้องพวกพี่ๆ แล้วล่ะ】 ซูเหยียนแม้จะปิดกั้นอารมณ์ความรู้สึกไว้ ทว่าส่วนลึกในใจก็ยังคงบังเกิดความอาลัยอาวรณ์เป็นระลอก
【โฮสต์คะ เสี่ยวเหม่ยจะเริ่มอัปเกรดระบบแล้วนะคะ หลังจากอัปเกรดเสร็จสิ้น คาดว่าจะอยู่ในระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ โฮสต์จำเป็นต้องออกตามหาอสูรชายระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์ เช่น ฟาเซอร์ ค่ะ】
ซูเหยียนตกใจ 【เจ้าหมายความว่า ฟาเซอร์อยู่ในระดับอสูรศักดิ์สิทธิ์รึ?】
【ใช่ค่ะโฮสต์ หากมิยินยอมรับเขา ยามเสี่ยวเหม่ยอัปเกรดเสร็จสิ้น จะช่วยโฮสต์พิจารณาหาอสูรชายเผ่าอสูรศักดิ์สิทธิ์ตนอื่นให้ค่ะ】
【มิยอมรับ!】
ซูเหยียนตอบกลับอย่างเด็ดขาด
ยามลืมตาขึ้นมา ภายในห้องอันกว้างขวางเหลือเพียงตัวนางคนเดียว
นางทานโอสถคืนกำลังเข้าไปหนึ่งเม็ดก่อน เพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูสภาพอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงเริ่มใช้ม้วนคัมภีร์พรสวรรค์ยกระดับพรสวรรค์ของตนเอง
จากระดับสวรรค์เลื่อนขึ้นสู่ระดับวิญญาณ...... ระดับวิญญาณขั้นต้น ระดับวิญญาณขั้นกลาง ระดับวิญญาณขั้นกลางค่อนปลาย สุดท้ายพรสวรรค์หยุดอยู่ที่ระดับวิญญาณขั้นกลางค่อนปลาย
ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ใจคิดจิตเคลื่อน ในฝ่ามือปรากฏเปลวเพลิงสีแดงดวงเล็กๆ สองดวง ทว่าหากพินิจดูให้ดี จะพบว่าใจกลางเปลวเพลิงแฝงไปด้วยแกนไฟสีทอง นั่นคือแก่นไฟระดับวิญญาณ ที่มารถแผดเผาได้แม้กระทั่งดวงวิญญาณ
ซูเหยียนก้าวลงจากเตียง
เปลี่ยนเป็นชุดออกกำลังกายทรงหลวมสีครีม รองเท้าผ้าใบสีเดียวกัน เส้นผมยาวสีขาวรวบเป็นหางม้าสูง มัดด้วยสายรัดผมสีแดง ทั้งยังถือร่มลายดอกโบตั๋นสีแดงด้ามหนึ่ง ช่างเป็นเครื่องแต่งกายที่แปลกตาและดึงดูดสายตายิ่งนัก
ยามนี้แต้มติดลบของนางคือ——812,294,000 แต้ม เกินกว่าแต้มที่ใช้ในการไปเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ถึงแปดเท่ากว่าเลยทีเดียว!
ยามนี้นางบังเกิดความรู้สึกปล่อยเลยตามเลยแบบคนมีหนี้ท่วมหัวจนมิทุกข์ร้อนแล้ว
เสี่ยวเหม่ยหาได้ใส่ใจในตัวเลขชุดนี้ไม่ หนี้สินมิใช่เรื่องน่ากลัว กลัวเพียงนางมิยอมคลอดลูกเท่านั้น
ในปากเคี้ยวหมากฝรั่ง มือหนึ่งของซูเหยียนล้วงกระเป๋าเสื้อคลุม มือหนึ่งถือด้ามร่ม เดินออกมาจากทางเดินเคลื่อนย้าย
แดเนียลเห็นนางก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยความกระตือรือร้น “ท่านผู้มีเกียรติประสงค์จะเดินทางไปที่ใดรึ?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น