ตอนที่ 147 เธอว่าหักขาใช้ได้ผลกว่า!
หรือซือเซี่ยจะใช้พวกเขาสั่งสอนให้คนอื่นกลัว?
ไม่!
เป็นไปไม่ได้!
เธอไม่มีทางฉลาดขนาดนั้นหรอก!
เวินหลินรีบปฏิเสธความคิดของตัวเองในทันที
ทว่าวินาทีต่อมา ซือเซี่ยก็เปิดปากพูดขึ้นอีกครั้ง: "แต่ว่าคนกลุ่มนี้กลับไม่คิดแบบนั้น"
เธอหันไปมองกลุ่มของเวินหลินที่อยู่ด้านหลัง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งลึกซึ้งขึ้น แต่ในดวงตากลับมีความเย็นชาเจือปนอยู่บ้าง: "เพราะฉันปล่อยให้คนอื่นเข้าเขตวงกลางไป พวกเขาก็เลยต้องการให้ฉันให้คำตอบกับพวกเขา แถมยังเรียกร้องขอเข้าเขตวงใน และอยากเข้าร่วมทีมลาดตระเวนด้วย"
ซือเซี่ยละสายตา กลับมามองที่ฝูงชน: "พวกคุณว่า ฉันควรตอบรับดีไหมคะ?"
ผู้รอดชีวิตต่างมองหน้ากันไปมา
มีฐานที่มั่นดีๆ แบบนี้ให้อยู่ไม่ชอบ ยังจะมักมากหวังจะแทรกแซงอำนาจของผู้ดูแลอีก?
บ้าไปแล้วหรือไง?
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเปิดปากก่อน: "ไม่ควรตอบรับ!"
ผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ ต่างขานรับตามกันมา: "ไม่ควรตอบรับ!"
ซือเซี่ยพึงพอใจมาก จึงทำท่าหยุดชะงักอีกครั้ง
ฝูงชนเงียบกริบลงในทันที
ซือเซี่ยหันไปมองกลุ่มของเวินหลิน แล้วยิ้มถาม: "ได้ยินไหมคะ?"
เมื่อสบเข้ากับสายตาของเธอ กลุ่มของเวินหลินก็ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยอัตโนมัติ: "ไ-ได้ยินแล้วค่ะ"
"อืม ในเมื่อพวกคุณต้องการคำตอบ ฉันก็จะให้คำตอบกับพวกคุณ" ซือเซี่ยขานรับ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปในทันที: "ฉันเป็นคนนิสัยดีนะคะ งั้นเลือกให้พวกคุณสองทางเลือกแล้วกัน"
เวินหลินมองดูท่าทีของซือเซี่ย ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่น แต่เธอก็ลองประเมินดูว่าซือเซี่ยจะทำอะไรได้บ้าง
คาดว่าแย่ที่สุดก็คงแค่ให้พวกเขาอยู่ที่เขตวงนอกต่อไปนั่นแหละ
จะมีอะไรน่ากลัวกันเชียว?
แค่ระยะห่างที่จะได้เข้าใกล้ฉินเหนียนคงต้องไกลออกไปอีกนิด
เมื่อคิดได้ดังนั้น เวินหลินก็ขบฟันแน่น ถามด้วยความไม่ยินยอม: "ทางเลือกอะไรคะ?"
ซือเซี่ยควักดาบสับหัวเล่มโปรดของเธอออกมาจากมิติ นิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปบนผิวที่คมกริบของมัน แล้วตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: "ไม่ก็ไสหัวออกจากห้าสีมณีฉายไปซะ"
เว้นช่วงไปครู่หนึ่ง เธอมองกลุ่มของเวินหลินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันกระหายเลือด แล้วโยนทางเลือกที่สองออกมาอย่างเย็นชา: "ไม่ก็ตาย!"
กลุ่มของเวินหลินสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังกรูออกไปอีกก้าว
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เวินหลินที่ยังคงไม่ยินยอม พยายามจะใช้ศีลธรรมมาบีบบังคับซือเซี่ย: "น้องซือเซี่ย พวกเราก็แค่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรม เลยอยากได้คำตอบเท่านั้นเอง น้องพูดจาจะให้พวกเราตายเลยแบบนี้ มันโหดร้ายไปหน่อยไหมคะ?"
เหล่าผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้ไม่อยากอยู่ในฐานที่มั่นที่ยุติธรรมหรอกเหรอ?
แถมซือเซี่ยยังทำท่าจะเอาชีวิตคนอยู่ตลอด
เธอไม่เชื่อหรอก!
ซือเซี่ยจะกล้ายอมรับต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ว่าเธอโหดร้าย?
ถ้าพูดแบบนั้น กลุ่มผู้รอดชีวิตพวกนี้จะไม่ช่วยพูดแทนเธอหรือไง?
ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่เธอคาดไม่ถึง
ซือเซี่ยกลับตอบกลับมาด้วยท่าทีที่ชอบธรรมอย่างยิ่งว่า: "ใช่!"
แสดงท่าทีเหมือนกับว่าเธอนั่นแหละที่โหดร้ายไร้ความปรานี
ส่วนเหล่าผู้รอดชีวิตพวกนั้นก็มองมาที่เธอด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน
ได้โปรดเถอะ!
นี่มันวันสิ้นโลกแล้วนะเว้ย!
จะมาเรียกร้องความยุติธรรมอะไรที่นี่?
ทำไมไม่ไปเรียกร้องกับซอมบี้ล่ะ?
บ้าหรือเปล่า!
ถูกปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกินคาดหมาย เวินหลินโกรธจนดวงตาแดงก่ำ
เธอกระทืบเท้าอย่างแรง: "ไปก็ไป! ใครจะอยากอยู่ที่ฐานที่มั่นเฮงซวยที่ไม่ยุติธรรมนี่กัน!"
ทิ้งประโยคขู่เอาไว้ เวินหลินก็หันหลังไปดึงตัวคนกลุ่มที่มากับเธอจะเดินจากไป
ทว่าคนกลุ่มนั้นกลับสะบัดตัวออก แล้วหันไปมองทางซือเซี่ย: "คุณซือเซี่ย พวกเราไม่อยากออกจากฐานที่มั่น ขอร้องล่ะครับ ให้อภัยพวกเราเถอะนะ!"
ซือเซี่ยส่ายหน้า ปฏิเสธทันควัน: "ไม่ค่ะ!"
คนกลุ่มนั้นไม่ยอมไป ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้คุกเข่าลงต่อหน้าซือเซี่ย
บ่นก็ส่วนบ่น
พวกเขาไม่เคยคิดจะจากห้าสีมณีฉายไปจริงๆ สักหน่อย
จากที่นี่ไปแล้ว พวกเขาจะไปหาฐานที่มั่นที่มีสภาพดีแบบนี้ได้ที่ไหน ฐานที่มั่นข้างนอกส่วนใหญ่ขาดแคลนน้ำไม่พอ แถมยังหนาวเหน็บ
ออกไปก็คือทางตายสถานเดียว
รู้อย่างนี้ไม่น่าหลงเชื่อคำยุยงของผู้หญิงอย่างเวินหลินเลย
คนพวกนั้นรู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่ซือเซี่ยไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาเลยแม้แต่นิดเดียว สั่งให้คนลากตัวพวกเขาออกไปโยนทิ้งไว้นอกฐานที่มั่น
แถมยังยกเลิกสิทธิ์ในการเข้าฐานที่มั่นของคนกลุ่มนั้น และจัดการแบล็กลิสต์ไว้เรียบร้อย
ซือเซี่ยตบมือสองสามที มองดูพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา
พอหมุนตัวกลับ ก็ได้ยินความเคลื่อนไหวจากด้านหลัง
เป็นอวี่จือหมิง
เขาได้ยินข่าวว่าที่เขตวงนอกมีคนอิจฉาที่พวกเขาย้ายเข้าเขตวงกลางได้ จึงมาหาเรื่องซือเซี่ย ก็เลยรีบวิ่งมาดู
อวี่จือหมิงพอเห็นซือเซี่ย ก็รีบกุมไหล่เธอด้วยความเป็นห่วง สำรวจร่างกายเธออย่างละเอียดถี่ถ้วน น้ำเสียงร้อนรน: "ให้พ่อดูหน่อยสิ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
ซือเซี่ยพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย: "ไม่มีค่ะ"
กลุ่มของเวินหลินที่ถูกไล่ออกไป ยังคงอยู่นอกประตูฐานที่มั่น ไม่ได้จากไปไหน
ประตูใหญ่ยังเปิดอยู่
มองเห็นภาพเหตุการณ์ข้างใน และได้ยินคำเรียกแทนตัวของชายคนนั้น
พวกเขาทั้งหมดถึงกับตะลึงค้างไปเลย
อะไรนะ?
พ่อ?
พวกเขากลับคิดว่าการที่พ่อของซือเซี่ยได้เข้าเขตวงกลางเป็นเรื่องไม่ยุติธรรมเนี่ยนะ?
บ้าไปแล้ว!
ใบหน้าของคนกลุ่มนั้นซีดเผือด ความรู้สึกเสียใจถาโถมเข้ามาจนท่วมท้น
พวกเขาไม่กล้าจะรั้งรออยู่อีกต่อไป
เดินจากไปด้วยใจที่เลื่อนลอย
มองส่งคนที่ถูกไล่ออกไปจนลับสายตา อวี่จือหมิงถึงได้ตกใจที่ตัวเองกังวลเรื่องลูกสาวมากจนเผลอแทนตัวเองว่าพ่อ
เขารีบหันไปมองสีหน้าของซือเซี่ย
เห็นซือเซี่ยทำหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
อวี่จือหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ลูกสาวคงยังไม่อยากยอมรับเขาจริงสินะ?
แต่พอเปลี่ยนความคิด พ่ออย่างเขาก็เริ่มเข้าใจเหตุผลของซือเซี่ย แล้วรู้สึกว่ามันก็เป็นเรื่องปกติ
ยังไงเสียลูกสาวก็ผ่านความลำบากมาตั้งหลายปี ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ
การที่ยังไม่อยากยอมรับเขาในตอนนี้ถือเป็นเรื่องปกติ
ต่อให้เป็นเขาเองหากต้องเจอพ่อแม่แบบนี้ ก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน
แต่ไม่เป็นไร
เขาจะไม่เรียกร้องขอความรักจากเธอแล้ว เขาจะทำดีกับลูกสาวให้มากขึ้นเป็นเท่าตัว!
－
ซือเซี่ยไม่ได้รั้งอยู่นาน หลังจากไล่คนออกไปแล้วก็ติดตามอวี่จือหมิงกลับไปที่เขตวงกลาง
ส่งเขากลับเข้าที่พักเสร็จ ก็กลับไปยังเขตวงใน
กลับมาถึงห้อง สิ่งแรกที่ซือเซี่ยทำคือควักสมุดเล่มน้อยออกมาจากมิติ
นั่นคือของขวัญที่อวี่จือหมิงมอบให้เธอ
ภายในสมุดจดเต็มไปด้วยวิธีการบริหารจัดการ
เงินเก็บของอวี่จือหมิงตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ไม่ใช่น้อยๆ หากวันสิ้นโลกไม่มาถึง บ้านหนึ่งหลังกับเงินเก็บทั้งหมดก็เพียงพอให้ซือเซี่ยใช้ไปได้ชั่วชีวิตแล้ว
แต่อวี่จือหมิงกลัวว่าลูกสาวจะมีหัวคิดอยากทำธุรกิจ จึงตั้งใจเขียนวิธีการบริหารลูกน้องไว้ให้หนึ่งเล่มเป็นของขวัญมอบให้ซือเซี่ย
แผนการที่ซือเซี่ยใช้กำราบคนเมื่อวันนี้ก็เรียนรู้มาจากในเล่มนี้นี่แหละ
เป็นวิธีที่ใช้ได้ดีจริงๆ
ซือเซี่ยพลิกดูสมุดเล่มน้อยกวาดสายตาอ่านครู่หนึ่งแล้วยัดกลับเข้ามิติ
จากนั้นก็หยิบหนังสือปรัชญาออกมาแทน
วิธีก็ดีอยู่หรอก
แต่มันยุ่งยากเกินไป!
เธอว่าหักขาใช้ได้ผลกว่าเยอะ!
เรื่องสั่งสอนให้คนอื่นกลัวอะไรนั่นน่ะ!
ทำไมไม่หักขาทั้งไก่ทั้งลิงทิ้งไปเลยล่ะ?
หักขามันสะใจจะตายไป!
ซือเซี่ยส่ายหัวอย่างจนใจ แล้วหันไปอ่านหนังสือปรัชญาของเธออย่างมีความสุข
หนังสือปรัชญานี่อ่านสนุกที่สุดแล้ว!
ระบบชาเขียวมองดูการกระทำของซือเซี่ยในวันนี้ ตอนแรกตั้งใจจะเอ่ยปากชมซือเซี่ยสักสองสามประโยค
แต่พอได้ยินความคิดในใจของเธอ
มันก็ขอสรุปว่า
คนบ้ากับระบบปกติมันเข้ากันไม่ได้จริงๆ!
มันจะไม่มีวันคาดหวังอะไรในตัวยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้อีกแล้ว!
ไม่มีวัน!
จบตอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น