ตอนที่ 144 เขาไม่ใช่พ่อที่เห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาว

ตอนที่ 144 เขาไม่ใช่พ่อที่เห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาว


ซือเซี่ยอ่านเอกสารทั้งหมดจนจบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่ออ่านจบแล้ว เธอวางเอกสารปึกหนาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะลุกขึ้นถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปบนเตียง

ล้มตัวลงนอนตัวตรง จ้องมองเพดานนิ่ง

ระบบชาเขียวก็ได้เห็นเนื้อหาในเอกสารนั้นเช่นกัน ไม่รู้จะเอ่ยคำใดออกมา

ทำได้เพียงเปิดเพลงประกอบที่แสนเศร้าโศกให้ซือเซี่ยอย่างเงียบเชียบ

ช่างเข้ากับอารมณ์ emo ในตอนนี้เสียจริง

ซือเซี่ยที่แบกเอาเพลง "ปาฏิหาริย์หวนคืน" ไว้เต็มหัว: "..."

ยัยระบบเน่าเปิดเพลงนี้ให้เธอทำไม?

ตอนนี้เธอเศร้าจะแย่อยู่แล้ว!

ระบบชาเขียวได้ยินความคิดในใจของซือเซี่ย

บ่นพึมพำในใจอย่างเงียบๆ

หืม?

เพลง "ปาฏิหาริย์หวนคืน" จะไม่นับเป็นเพลงเศร้าได้ยังไงกัน?

พายุลูกใหม่ได้ปรากฏขึ้นแล้ว!

ท่วงทำนองเพลงมันปลุกใจเกินไป ซือเซี่ยนอนต่อไปไม่ไหวแล้ว

เธอผุดลุกขึ้นจากเตียง สวมรองเท้าแล้วเดินกลับมาที่โซฟา

หยิบเอกสารปึกนั้นขึ้นมา เตรียมจะโยนไปไกลๆ แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้

นิ้วมือชะงักไป

สุดท้ายก็ยอมจัดเก็บเอกสารอย่างประณีตกลับใส่ซอง แล้ววางไว้ข้างๆ ขวดแก้วที่เต็มไปด้วยนกกระเรียนกระดาษสุดอัปลักษณ์

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ

ซือเซี่ยถึงได้ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไป

－


เอกสารฉบับนั้น เล่าเรื่องราวเรื่องหนึ่ง

เรื่องราวแสนจะน้ำเน่า

ยี่สิบกว่าปีก่อน

คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่ง ด้วยความหวั่นไหวที่งดงามต่อกัน จึงได้คบหาดูใจกันเป็นความรักที่น่าอิจฉา

เดิมทีทั้งสองคนใกล้จะก้าวเข้าสู่ประตูวิวาห์แล้ว

ทว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน

ความสัมพันธ์นี้กลับถูกครอบครัวของฝ่ายชายคัดค้านอย่างหนัก

ผู้หญิงมีพื้นเพไม่ค่อยดีนักมาจากชนบท และที่บ้านมีแนวคิดเห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาวอย่างรุนแรง

การถูกล้างสมองและกดขี่มาอย่างยาวนาน ทำให้เธอมีแนวคิดแบบ "ทาสรับใช้ลูกชาย" อย่างฝังรากลึก

ทั้งครอบครัวนอกจากน้องชายที่ยังพอมีเหตุมีผลอยู่บ้าง คนอื่นๆ ต่างก็เกาะกินเธอเหมือนปลิง

โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเธอคบกับแฟนหนุ่มที่มีฐานะดี พวกเขาก็ยิ่งเกาะติดไม่ปล่อย

ตอนแรกก็แสร้งป่วยเพื่อขอเงินจากผู้หญิง ต่อมาก็บุกไปหาผู้ชายถึงที่

ผู้ชายเป็นคนใจอ่อน แถมยังรักผู้หญิงอย่างหมดหัวใจ

แน่นอนว่าย่อมต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อตอบสนองความต้องการของครอบครัวฝ่ายหญิง

แต่การกระทำเช่นนี้กลับยิ่งทำให้ครอบครัวฝ่ายหญิงได้คืบจะเอาศอก

ยิ่งนับวันยิ่งทำตัวเหลิง

สุดท้ายถึงขั้นยึดบ้านของผู้ชาย แล้วขับไล่คนทั้งคู่ให้ไปเช่าบ้านอยู่

เรื่องราวบานปลายใหญ่โตเกินไป

พ่อแม่ของผู้ชายพอรู้เรื่องเข้า ก็ไม่สนความต้องการของลูกชาย บุกไปแจ้งความทันทีว่าครอบครัวฝ่ายหญิงบุกรุกทรัพย์สินผู้อื่น

คราวนี้เอง

เปรียบเสมือนการแหย่รังแตนของครอบครัวฝ่ายหญิงเข้าให้

พวกเขาไม่หยุดหย่อนที่จะไปอาละวาดกับฝ่ายชาย

เดิมทีฝ่ายชายยังรู้สึกผิดต่อครอบครัวฝ่ายหญิงที่พ่อแม่ของเขาไปแจ้งความ

แต่พอนานวันเข้า เขาก็ถูกทรมานจนร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าถึงขีดสุด

สุดท้ายจึงตัดสินใจเลิกรากับฝ่ายหญิงอย่างเด็ดขาด ตัดขาดกันอย่างสิ้นเชิง

บ้านที่เคยมีก็ขายทิ้งไป

เขาตัดสินใจสมัครเข้ากองทัพในจังหวะที่อายุเกือบจะเกินเกณฑ์พอดี

ในสถานการณ์เช่นนี้ คนทั่วไปย่อมรู้สึกว่าครอบครัวแบบนี้มันน่าอับอายขายหน้า

แต่ผู้หญิงกลับไม่คิดเช่นนั้น

อาจเป็นเพราะถูกผู้ชายตามใจจนเสียคน หรือถูกที่บ้านล้างสมองมาอย่างหนัก

เธอกลับรู้สึกว่าฝ่ายชายไม่ยอมโอบกอดเธอ ไม่ได้รักเธอมากพอ

แถมยังมีความมั่นใจในตัวเองแบบผิดๆ คิดว่าฝ่ายชายไม่มีทางตัดใจจากเธอได้

โดยเฉพาะหลังจากเลิกกันไปแล้วถึงได้รู้ว่าตั้งครรภ์

เธอคิดว่าพอมีลูก ถ้าฝ่ายชายรู้เข้าจะต้องรู้สึกเสียใจและอ้อนวอนขอให้เธอกลับไป

ท่ามกลางความคิดที่ซับซ้อนสารพัด เธอจึงตัดสินใจเก็บเด็กในท้องเอาไว้

และภายใต้อิทธิพลของแนวคิดเห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาวที่บ้านปลูกฝังมา เธอจึงตั้งตารออยากให้คลอดออกมาเป็นลูกชาย

พอผู้ชายเห็นเข้า จะต้องถูกเธอควบคุมไว้อยู่หมัดอย่างแน่นอน

แต่สุดท้ายกลับคลอดออกมาเป็นลูกสาว

ผู้หญิงสุขภาพไม่ค่อยดีนัก ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนักกว่าจะคลอดลูกคนนี้ออกมาได้

เดิมทีผู้หญิงก็ไม่พอใจเรื่องที่เป็นลูกสาวอยู่แล้ว ยิ่งต้องมาเจอความลำบากตอนคลอด ยิ่งไม่ชอบใจลูกสาวคนนี้มากขึ้นไปอีก

จึงจับเด็กโยนไปไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเสียเลย

แถมยังเพื่อเป็นการแก้แค้นผู้ชายที่หายเงียบไป เธอจึงเจาะจงเลือกสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่มีชื่อเสียงแย่ๆ อีกต่างหาก

ต่อมาผู้หญิงก็ได้พบกับ "เหยื่อ" คนใหม่ และแต่งงานกับเขาไป

ส่วนผู้ชายคนนั้นก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

จนกระทั่งยี่สิบปีผ่านไป ได้รับเอกสารฉบับนี้เข้า ถึงได้รู้ว่าตนเองมีลูกสาวคนหนึ่ง

และผู้ชายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คนนั้นก็คืออวี่จือหมิง

ลูกสาวคนนั้นก็คือซือเซี่ย

－

ซือเซี่ยไม่ได้เศร้านานนัก ก็กลับมายิ้มแย้มได้เหมือนตอนที่มาถึง

คราวนี้รอยยิ้มของเธอดูสมจริงเป็นพิเศษ

จนแม้แต่ฉินเหนียนก็ดูไม่ออกว่าเธอกำลังเสแสร้งอยู่หรือไม่

เขาเริ่มกังวล: "เซี่ยเซี่ย เธอ..."

ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกซือเซี่ยขัดจังหวะ

"พี่ชายคะ ฉันไม่เป็นไรค่ะ" ซือเซี่ยโบกมือ "ฉันแค่อยากจะจัดการเรื่องบางอย่างให้ชัดเจนเท่านั้นเอง"

คำพูดในช่วงก่อนตายของซือเข่อซินเธอยังจำได้แม่นทุกคำ

ตอนนั้นเธอบอกว่า: "เซี่ยเซี่ย แม่ตอนนั้นที่ทิ้งลูกไปมันสุดวิสัยจริงๆ พ่อของลูกเขาไม่ใช่คนดี พอแม่คลอดลูกออกมาเขาก็รังเกียจที่ลูกเป็นเด็กผู้หญิงถึงได้บังคับให้แม่ทิ้งลูกไป แม่เองก็ทำใจทิ้งลูกไม่ลง แต่ถ้าแม่ไม่ทิ้ง ลูกก็คงถูกพ่อของลูกตีจนตายไปแล้ว ลูกให้อภัยแม่เถอะนะ แม่รู้แล้วว่าแม่ผิดไป แม่จะดูแลลูกให้ดีที่สุดหลังจากนี้ไป"

คำพูดเหล่านี้ส่งผลกระทบต่อซือเซี่ยไม่น้อยเลย

เธอต้องไปถามให้รู้เรื่อง ต่อให้ไม่ยอมรับอวี่จือหมิงเป็นพ่อ เธอก็ต้องถามให้ชัดเจน

ว่าเขาเห็นแก่ลูกชายมากกว่าลูกสาวจริงๆ หรือไม่

ฉินเหนียนไม่ได้โน้มน้าวอะไรต่อ เพียงแค่บอกให้ซือเซี่ยพักผ่อน

เตียงในห้องกว้างพอที่จะนอนได้สองคน

ไม่ใช่ครั้งแรกที่นอนด้วยกัน

แถมตอนที่ฉินเหนียนหมดสติ ซือเซี่ยยังช่วยเขาอาบน้ำมาตั้งหลายครั้ง

แน่นอนว่าไม่มีอะไรต้องเขินอาย

เธอถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียง

－

ค่ำคืนนี้ถูกลิขิตมาให้ไร้ซึ่งการนอนหลับ

ซือเซี่ยล้มตัวลงนอนตัวตรง รอคอยจนถึงรุ่งสาง

พอฟ้าเริ่มสาง

เธอก็ลุกขึ้น

ฉินเหนียนที่อยู่ข้างๆ ยังคงนอนหลับอยู่

เมื่อคืนฉินเหนียนอดหลับอดนอนเป็นเพื่อนเธอมานาน แต่เพราะเพิ่งฟื้นจากอาการหมดสติ สภาพจิตใจจึงยังไม่เต็มร้อย

สุดท้ายเลยเผลอหลับไป

ซือเซี่ยไม่ได้ปลุกเขา เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่เธอปิดประตูลง ฉินเหนียนที่อยู่ในห้องก็ลืมตาขึ้น

ดวงตาคู่นั้นดูแจ่มใสเป็นพิเศษ ไม่มีวี่แววของคนหลับใหลอยู่เลยแม้แต่น้อย

เขามองไปทางประตูห้อง ถอนหายใจเบาๆ

เด็กสาวลำบากเกินไปแล้ว

หากสามารถรับความลำบากแทนได้ เขายอมให้ความทุกข์ยากทั้งหมดนั้นมาตกอยู่ที่ตัวเขาคนเดียว เพื่อแลกกับความสงบสุขชั่วชีวิตของเด็กสาว

－

อวี่จือหมิงเองก็นอนไม่หลับมาตลอดทั้งคืนเช่นกัน

ฟ้าสางแล้ว เขายังคงยืนอยู่ที่หน้าต่าง

บนพื้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่ ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ยืนตัวตรงไม่รู้ว่ากำลังขบคิดอะไรอยู่

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

อวี่จือหมิงได้สติขานรับ: "มาแล้วครับ"

เขาคิดว่าเป็นเฮยต้าที่มาส่งอาหารเช้า

แต่พอเปิดประตูออกไป กลับเห็นเด็กสาวใบหน้าไร้อารมณ์ยืนอยู่ที่หน้าประตู

"เซี่ย... ซือเซี่ย เข้ามาก่อนสิ"

อวี่จือหมิงถูมือไปมา หลีกทางให้คนเข้ามา

ซือเซี่ยส่ายหน้า ปฏิเสธ: "ไม่ล่ะค่ะ ฉันมีเรื่องจะถามคุณเรื่องหนึ่ง"

เธอไม่ได้เรียกเขาว่าคุณอา

ท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง

อวี่จือหมิงขมขื่นในใจ รู้ดีว่าซือเซี่ยคงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว

เขาหลับตาลง: "ถามมาเถอะ"

ซือเซี่ยจ้องมองเขา เอ่ยตรงๆ: "หลังจากที่คุณรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ คุณเคยรังเกียจที่ฉันเป็นเด็กผู้หญิงบ้างไหม?"

อวี่จือหมิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด: "ไม่เคยเลย"

เอกสารชุดนั้นไม่ได้มีแค่เรื่องราวในอดีตระหว่างเขากับซือเข่อซิน แต่ยังมีเบื้องหลังของซือเซี่ยอีกด้วย

เขารู้ดีว่าซือเซี่ยผ่านอะไรมาบ้างในอดีต

เขาโกรธแค้นซือเข่อซิน แต่กลับสงสารลูกสาวของเขามากยิ่งกว่า

สำหรับเขาแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวหรือลูกชาย ต่างก็เป็นแก้วตาดวงใจของเขาทั้งนั้น

ได้ยินคำตอบนี้ ขอบตาของซือเซี่ยก็แดงก่ำขึ้นมาในทันที

แม้จะทำเป็นไม่สนใจ แต่คำพูดของซือเข่อซินที่ว่า "พ่อของลูกรังเกียจที่เป็นเด็กผู้หญิงถึงได้ทิ้งลูกไป" นั้นฝังรากลึกอยู่ในหัวของเธอ ไม่ยอมจางหายไปไหน

อวี่จือหมิงเห็นซือเซี่ยร้องไห้ ก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบขอโทษอย่างเจ็บปวดใจ: "ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆ เป็นความผิดของพ่อเองที่หาลูกไม่เจอตั้งแต่แรก ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ พ่อทำผิดไปแล้ว"

(จบตอน)