ตอนที่ 128 นอนกอดกันอีกครั้ง
ยัยระบบชาเขียวตัวแสบไม่รู้แอบด่าเธอว่า "ยัยผู้หญิงนิสัยเสีย" ไปกี่ครั้งแล้ว!
โกรธจนจะตายอยู่แล้ว!
ซือเซี่ยโกรธมาก จึงโยนระบบชาเขียวลงห้องมืดไปในทันที
ท่าทางเหมือนไม่อยากฟังมันพูดอะไรอีกต่อไปเลย
ระบบชาเขียว: [...]
ซวยแล้ว!
มันโมโหเกินไปหน่อย!
หลุดปากพูดออกมาจนได้!
ยัยผู้หญิงนิสัยเสีย ฟังคำอธิบายของฉันก่อนนน อืออออ!
－
ซือเซี่ยไปที่ลานจอดรถใต้ดินเพื่อขับรถบ้าน (RV) ออกมา
ท่อเชื่อมต่อกับพื้นดิน ด้านบนมีสัญลักษณ์บ่งบอกประเภทน้ำมัน ซือเซี่ยหยิบท่อที่พอดีกับรถบ้านขึ้นมา ลองเติมน้ำมันดู
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า
สิ่งที่ระบบชาเขียวพูดนั้นถูกต้อง
แม้จะมีเพียงแค่ท่อไม่กี่เส้น แต่กลับมีน้ำมันอยู่จริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าน้ำมันพวกนั้นมาจากไหนกันแน่
ซือเซี่ยขับรถบ้านกลับไปจอดไว้ที่เดิม แล้วหันไปมองดูรอบลานจอดรถใต้ดิน
สมองพลันแล่นขึ้นมาแวบหนึ่ง
จากนั้นเธอก็ย่อตัวลง คลำหาดูตามท่อเหล่านั้น ไม่นานก็พบจริงๆ
ที่ส่วนล่างของท่อใกล้กับพื้นดิน มีตัวอักษรจีนตัวเล็กๆ เขียนไว้
"ซือเซี่ยเทคโนโลยี"
หลังจากยืนยันได้แล้วว่าปั๊มน้ำมันนี้เป็นผลผลิตของซือเซี่ยเทคโนโลยี ซือเซี่ยก็จัดการเก็บท่อเข้าที่
สินค้าที่ผลิตจากซือเซี่ยเทคโนโลยีใช้งานได้ดีจริงๆ
ส่วนซือเซี่ยเทคโนโลยีจะมีจุดประสงค์อะไร เกี่ยวอะไรกับระบบชาเขียว และในท้ายที่สุดแล้วมีความคิดเห็นอย่างไรกับเธอนั้น...
ซือเซี่ยหาได้ใส่ใจไม่
วันสิ้นโลกแบบนี้แล้ว จะเก็บมาคิดมากไปทำไมกัน?
ของที่ให้มาเป็นรางวัลก็ใช้งานได้ดีทั้งนั้น
หากจะมีแผนการร้ายหรืออุบายอะไร ซือเซี่ยก็ไม่กลัว
ตรรกะของซือเซี่ยผู้บ้าระห่ำนั้นเรียบง่ายมาก
หากกล้าทำร้ายเธอ เธอก็จะลงมือสู้ ต่อให้สู้ไม่ได้ เธอก็กล้าตาย!
－
หลังจากยืนยันได้แล้วว่าปั๊มน้ำมันของเธอไม่ได้ถูกระบบชาเขียวฮุบไป ซือเซี่ยก็ควบสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าออกไปเดินเล่นที่ร้านค้าเบ็ดเตล็ดรอบหนึ่ง
ร้านค้าเบ็ดเตล็ดเปิดทำการตลอด 24 ชั่วโมง พวก "ไฟ" ทั้งสี่ตัวพักอาศัยอยู่ที่ห้องสองห้องบนชั้นสอง
ซือเซี่ยไม่ได้เข้าไปด้านใน เพียงแค่ชะโงกหน้าดูอยู่หน้าประตู
ตอนนี้ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว แต่ในร้านค้าเบ็ดเตล็ดกลับยังมีผู้รอดชีวิตประปรายไม่กี่คนกำลังซื้อของกันอยู่
ดูเหมือนจะมีของบางอย่างที่ยังหาซื้อไม่ได้ ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งกำลังพูดอะไรบางอย่างกับ "ซานฮั่ว"
ซือเซี่ยยืนดูอยู่สักพัก
จึงตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะออกไปรวบรวมของมาเพิ่มให้เยอะขึ้น
－
กลับมาถึงห้อง ซือเซี่ยอาบน้ำเสร็จเตรียมจะเข้านอน พอเพิ่งล้มตัวลงนอน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
พอเปิดประตูออกไป เห็นฉินเหนียนยืนหน้าตาหงอยเหงาอยู่ข้างนอก
ตอนที่ซือเซี่ยเจอฉินเหนียนครั้งแรก น่าจะเป็นเพราะความจำเป็นในอาชีพ เขาไว้ผมทรงรองทรง
หลังจากวันสิ้นโลกมาถึง ก็ไม่มีเวลาไปตัดผม ผมของเขาในตอนนี้ยาวขึ้นมากทีเดียว
เส้นผมเปียกชื้นแนบติดไปกับศีรษะ เขามองซือเซี่ยด้วยแววตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุด เหมือนสุนัขตัวโตที่ถูกทอดทิ้ง ดูแล้วช่าง...
น่ารังแกเสียจริง
ซือเซี่ยกะพริบตา: "พี่ชายคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
ไอ้คนนิสัยเสีย ไม่นอนเหรอ?
กลางดึกดื่นแบบนี้มาเคาะประตูห้องเธอ เป็นบ้าไปแล้วหรือไง?
ฉินเหนียนน้ำเสียงแหบพร่า: "ฝันร้ายครับ พี่ชายกลัว"
ซือเซี่ย: "..."
ไอ้คนนิสัยเสีย ขี้ขลาดชะมัด!
แต่ถ้ากลัวแล้วมาหาหัวหน้า ก็พอจะเข้าใจได้อยู่
พอนึกได้แบบนี้ ท่านหัวหน้าซือก็อารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย ขยับที่ให้ "ฉินรองหัวหน้า" ผู้ขี้ขลาดเข้ามาข้างใน
"งั้นคืนนี้พี่ชายนอนกับฉันเถอะค่ะ"
ซือเซี่ยไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนหน้านี้ตอนเจอซือเข่อซิน บนรถบ้านฉินเหนียนก็เคยนอนห้องเดียวกับเธอ
แต่เมื่อฉินเหนียนได้ยินคำพูดนั้น แววตาของเขาก็หม่นแสงลงอย่างเงียบเชียบ
－
เตียงของซือเซี่ยกว้างมาก ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีฟ้าแสนนุ่มนิ่ม ส่วนผ้าห่มเป็นสีชมพู
เป็นสไตล์การตกแต่งแบบซือเซี่ยมาตรฐาน นั่นคือฟ้าคู่กับชมพู
แต่ต้องยอมรับเลยว่า มันสวยมาก
ฉินเหนียนช่วยเป่าผมให้เด็กสาวจนแห้ง แล้วก็เป่าผมตัวเองจนแห้ง ถึงได้โอบกอดเด็กสาวเตรียมตัวจะนอน
ซือเซี่ยชอบลูกท้อมาก ครีมอาบน้ำและแชมพูที่ใช้ล้วนเป็นกลิ่นลูกท้อพีชที่เธอตั้งใจสะสมมาเป็นพิเศษ
เตียงนอนจึงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเธอ
เมื่อได้ดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของลูกท้อพีช และมองดูเด็กสาวในอ้อมกอดที่หลับใหลไปแล้ว หัวใจของฉินเหนียนก็ค่อยๆ สงบลง
ฉินเหนียนไม่ได้โกหกซือเซี่ย เขาฝันร้ายจริงๆ และก็กลัวมากด้วย
เพราะพรุ่งนี้ต้องออกไปข้างนอก วันนี้ฉินเหนียนจึงเข้านอนเร็ว
หลังจากหลับไป เขาก็ฝันแปลกประหลาดขึ้นมา
ในความฝัน เขามาถึงฐานที่มั่นแห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นเคยเลย
ภายนอกฐานที่มั่นกำลังเผชิญกับคลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ส่วนภายในฐานที่มั่นกำลังประชุมกันอยู่
เขาเห็นตัวเองในที่ประชุม เห็นพวกฉงอี้ซิงทั้งสี่คน และเห็นเด็กสาวด้วย
คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเขาก็คุ้นตาดี เป็นหลินหยวนซาน พ่อของหลินเนี่ยนเนี่ยน
ความฝันมักจะดูแปลกประหลาดเสมอ
ฉินเหนียนยังไม่ทันได้ยินว่าคนในที่ประชุมพูดอะไร ภาพก็ตัดไป
คนที่อยู่ในที่ประชุมจู่ๆ ก็ไปโผล่บนกำแพงฐานที่มั่นที่กว้างใหญ่
นอกจากหลินหยวนซานแล้ว พวกเขาทุกคนอยู่ที่นั่น
จากนั้นภาพก็ตัดไปอีก
บนกำแพงฐานไม่เห็นร่างของสื่อผิงอัน เว่ยเหยียนอัน และลั่วอั๋งแล้ว
เหลือเพียงแค่พวกเขาอยู่สามคนกับกลุ่มคนที่ไม่รู้จักอีกจำนวนหนึ่ง
จากนั้น
ฉินเหนียนกลับเห็นซอมบี้ตัวหนึ่งในคลื่นซอมบี้ที่ล้อมฐานที่มั่นเอาไว้ ปล่อยสายฟ้าขนาดมหึมาเข้าใส่เขาที่อยู่บนกำแพง
แล้วเด็กสาวก็พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเขาอย่างเต็มกำลัง
ช่วยเขารับสายฟ้านั้นเอาไว้
...
ความฝันของฉินเหนียนจบลงตรงนั้น ในวินาทีที่เด็กสาวถูกสายฟ้าฟาด เขาก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
ความตื่นตระหนกมหาศาลล้อมรอบตัวเขา จนเขาแทบจะหายใจไม่ออก
รีบดึงตัวขึ้นมาเคาะประตูห้องเด็กสาว
พอนึกถึงตอนจบของความฝัน หัวใจของฉินเหนียนก็บีบรัดขึ้นมาทันที
ในจังหวะที่เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เด็กสาวในอ้อมกอดก็สะบัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของเขา เปลี่ยนท่านอนเป็นท่านอนหงายตามระเบียบ แล้วตัวก็มุดลงไปในผ้าห่ม
จนกระทั่งใบหน้าถูกผ้าห่มฝังมิดถึงได้หยุด แล้วนอนหลับต่ออย่างว่านอนสอนง่าย
ฉินเหนียนได้สติ ก็อดขำไม่ได้ รีบดึงคนกลับมากอดไว้อีกครั้ง
－
ซือเซี่ยหลับไม่ค่อยมีความสุขนัก
รู้สึกเหมือนมีคนมามัดเธอเอาไว้ ทำให้เธอสะดุ้งตื่นแต่เช้า
พอตื่นขึ้นมาถึงได้พบว่า เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของฉินเหนียน
ซือเซี่ยอึ้งไปสองสามวินาที ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอเก็บ "ไอ้คนนิสัยเสีย" ที่น่าเวทนาเอาไว้
จากนั้นซือเซี่ยก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม
เธอมีน้ำใจช่วยเก็บไอ้คนนิสัยเสียไว้
แต่ไอ้คนนิสัยเสียกลับอาศัยจังหวะที่เธอหลับมาล็อกคอเธอ!
แถมยังเอาขามาพาดไว้บนตัวเธออีก!
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนถูกมัดเอาไว้
ซือเซี่ยตัดสินใจจะสั่งสอนไอ้คนนิสัยเสียฉินเหนียนที่ไม่รู้จักบุญคุณคนเสียหน่อย
เธอจะถีบฉินเหนียนลงไป!
ซือเซี่ยเพิ่งจะขยับขาถอยไปด้านหลัง
วินาทีต่อมา
เธอก็ประสานสายตากับดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"อรุณสวัสดิ์ครับ แม่หนูน้อย" ต่างจากซือเซี่ย ฉินเหนียนโอบกอดเด็กสาวนอนหลับอย่างเป็นสุข แถมไม่ได้ฝันอะไรอีกเลย
ซือเซี่ย: "..."
บัดซบ!
ไอ้คนนิสัยเสียตื่นได้ถูกจังหวะจริงๆ!
เธอเพิ่งจะถีบเองนะ!
ซือเซี่ยเตะขาสองสามทีอย่างไม่เต็มใจ แอบเตะฉินเหนียนไปสองที ถึงได้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง: "อรุณสวัสดิ์ค่ะ พี่ชาย"
ฉินเหนียนรับลูกเตะไปเต็มๆ แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ส่งมาที่ขาเลย เขายังคงยิ้มแย้มและถามด้วยความเป็นห่วงว่า: "แม่หนูน้อย ขาเป็นตะคริวหรือเปล่าครับ?"
ซือเซี่ย: "..."
เธอหูฝาดไปหรือเปล่า?
ไอ้คนนิสัยเสียกำลังประชดเธออยู่ใช่ไหม?
ต้องประชดเธอแน่ๆ!
อารมณ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นของซือเซี่ยก็แย่ลงอีกครั้ง แล้วก็เตะขาออกไปสุดแรงอีกที
เห็นฉินเหนียนถูกถีบลงไปที่พื้นจนได้ เธอจึงขยับดวงตาคู่สวยทำท่าทางแสดงละคร: "พี่ชายคะ พี่เป็นอะไรไหมคะ? ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ แค่ขาเป็นตะคริวเฉยๆ พี่ชายต้องไม่โกรธเซี่ยเซี่ยใช่ไหมคะ?"
ระบบชาเขียว: [...]
ดีมาก
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียสำเร็จวิชาแล้ว!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น