ตอนที่ 87 รายงานการวิจัย
หลังจากมุดเข้าไปในจุดที่มีแสงสว่างแล้ว ซือเซี่ยถึงได้เข้าใจว่า ทำไมชั้นสามด้านบนถึงได้สะอาดสะอ้านขนาดนั้น
เพราะข้าวของทุกอย่างล้วนถูกรวมมาไว้ที่นี่ทั้งหมด
จุดที่มีแสงสว่างแห่งนี้ต่างหากที่เป็นพื้นที่แท้จริงของสถาบันวิจัย ข้างในกว้างขวางเป็นพิเศษ มีการใช้สิ่งวัสดุพิเศษแบ่งกั้นออกเป็นโซนย่อยๆ แต่ละโซน
เมื่อเทียบกับด้านบนที่สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ด้านล่างแห่งนี้ต่างหากที่มีสภาพร่องรอยการปะทุของวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง
ตามพื้นและผนังเต็มไปด้วยคราบเลือดที่พุ่งกระเซ็นและหยดไหลเป็นทาง ทว่ากลับไร้ร่องรอยของซากศพใดๆ
－
ซอมบี้ผอมแห้งไม่รู้มุดหนีไปกบดานอยู่ที่ไหนแล้ว ซือเซี่ยจึงไม่ได้สนใจมันชั่วคราว
เธอเลือกที่จะเดินตามลูกศรสีเขียว โดยตั้งใจจะตามหารายงานการวิจัยให้พบเพื่อนำส่งระบบและเคลียร์ภารกิจให้เสร็จสิ้นก่อน
เมื่อเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาตามลูกศรสีเขียวไปได้พักหนึ่ง ซือเซี่ยก็มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องวิจัยขนาดใหญ่ห้องหนึ่ง
ประตูห้องวิจัยปิดสนิทอยู่ ผนังห้องทำจากกระจกหนาและหนักบานหนึ่ง
ซือเซี่ยปรายสายตามองผ่านบานกระจกเข้าไปด้านในแวบหนึ่ง
ตรงใจกลางห้องวิจัยมีเตียงผ่าตัดตั้งอยู่หนึ่งเตียง บนเตียงมีโซ่เหล็กเส้นหนาและหนักที่หักขาดพาดอยู่สองสามเส้น
ตรงฝั่งด้านในสุดที่ไม่ติดกับประตูมีตู้เก็บเอกสารตั้งอยู่ตู้หนึ่ง และลูกศรสีเขียวก็ชี้ตรงไปยังตู้เก็บเอกสารตู้นี้นั่นเอง
นอกจากนี้ ยังมีชั้นวางเหล็กขนาดเล็กแบบมีล้อเลื่อนตั้งอยู่อีกสองชั้น บนชั้นวางเต็มไปด้วยขวดโหลและตลับแก้วสารพัดสีสันวางเรียงรายอยู่
หลังจากพิจารณาดูแล้ว แววตาของซือเซี่ยก็มืดหม่นลงเล็กน้อย
หากเธอเดาไม่ผิด
เจ้าซอมบี้อัปลักษณ์ตัวนั้นน่าจะหนีรอดออกไปจากห้องนี้อย่างแน่นอน
เมื่อพิจารณาโครงสร้างด้านในเรียบร้อย ซือเซี่ยก็เตรียมจะก้าวเดินเข้าไปด้านใน เธอยกขาขึ้นตั้งท่าจะออกแรงถีบประตูให้เปิดออก
ทว่าในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ ก็มีสายลมแรงพุ่งเข้าจู่โจมมาจากทางด้านหลัง
ขาที่ยกขึ้นของซือเซี่ยบิดเปลี่ยนทิศทางตามสัญชาตญาณทันที
เจ้าซอมบี้ผอมแห้งที่ลอบเข้ามาโจมตีทีเผลอถูกเธอถีบกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลแสนไกล
ทว่าคราวนี้ เจ้าซอมบี้ผอมแห้งที่เคยแสดงท่าทางหวาดกลัวซือเซี่ยกลับไม่ได้วิ่งหนีไปไหนอีกแล้ว
มันตะเกียกตะกายคลานลุกขึ้นมาจากพื้น
พลางทำท่าทางเหมือนแมวที่กำลังขนลุกพอง แยกเขี้ยวขู่ส่งเสียงครางฮือใส่ซือเซี่ย
ดูเหมือนกำลังพยายามข่มขู่เธออยู่
ซือเซี่ยหยิบดาบสับหัวเล่มยักษ์ออกมาจากมิติ แล้วสับฟาดออกไปตรงๆ
เจ้าซอมบี้ผอมแห้งเบี่ยงตัวหลบได้อย่างว่องไวไปมาสองสามที ก่อนจะขยับเปลี่ยนทิศทางแล้วหันมาแยกเขี้ยวขู่ใส่เธอต่อ
ซือเซี่ย: "..."
ไอ้เจ้าซอมบี้อัปลักษณ์นี่จะคอยแยกเขี้ยวขู่เธอทำไมหนักหนานะ? แกล้งทำตัวน่ารักหรือไง? เจ้าตัวอัปลักษณ์นี่ช่วยหันไปส่องกระจกดูหน้าตาของตัวเองก่อนได้ไหมว่าเหมือนผีสางขนาดไหน?
ซือเซี่ยเริ่มรู้สึกรำคาญขึ้นมานิดหน่อย
พลังสายฟ้าในฝ่ามือเริ่มโคจรควบแน่นขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเห็นสายฟ้าอันแสนคุ้นเคย ในดวงตาอันมืดมิดของเจ้าซอมบี้ผอมแห้งก็ฉายแววหวาดกลัวสุดขีดแวบหนึ่ง มันรีบแยกเขี้ยวขู่ใส่ซือเซี่ยอีกที จากนั้นก็รีบใช้ทั้งมือและเท้าตะเกียกตะกายวิ่งหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
น่ารำคาญชะมัด! ซือเซี่ยรู้สึกโมโหยิ่งนัก
เธอหมุนตัวกลับมายกเท้าถีบเข้าที่ประตูห้องที่อยู่ด้านหลังเต็มแรง
โครม!
ทว่าใครจะไปคาดคิดว่าประตูห้องวิจัยไม่ได้ถูกลงกลอนไว้ มันแค่ปิดแง้มไว้หลวมๆ เท่านั้นเอง
ซือเซี่ยถอนแรงกลับคืนมาไม่ทัน ร่างกายจึงพุ่งถลำล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง
อ๊ากกกก! เธอต้องฆ่าเจ้าซอมบี้อัปลักษณ์ตัวนั้นทิ้งให้ได้!
เมื่อเห็นซือเซี่ยล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น ระบบชาเขียวก็รีบปิดเปลือกตาลงทันทีอย่างรู้ความ
มันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น มันไม่เห็นอะไรเลย! ยัยตัวแสบห้ามพาลมาลงโทษด่าทอมันเด็ดขาดเลยนะ!
－
ซือเซี่ยตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก เธอเดินตรงไปที่หน้าตู้เก็บเอกสาร แล้วจัดการเก็บตู้เก็บเอกสารทั้งตู้เข้าสู่มิติส่วนตัวทันที
จากนั้นก็ปรายสายตามองดูขวดโหลสารพัดสีสันบนชั้นวางเหล็กขนาดเล็กรวมถึงตัวชั้นวางเหล็ก แล้วจัดการเก็บรวบทุกอย่างเข้ามิติไปพร้อมๆ กันอย่างมีน้ำใจ
และลำดับต่อไปคือเตียงผ่าตัด
ทว่ามือกำลังจะวางลงบนเตียงผ่าตัด เจ้าซอมบี้ผอมแห้งก็พุ่งย้อนกลับมาอีกครั้ง
มันแผดเสียงร้องคำรามใส่ซือเซี่ยอย่างบ้าคลั่ง
"โฮก โฮก!"
ซือเซี่ยละมือออกมาจากเตียง เจ้าซอมบี้ผอมแห้งก็หยุดส่งเสียงร้องคำรามทันที
ซือเซี่ยวางมือกลับลงไปใหม่ เจ้าซอมบี้ผอมแห้งก็เริ่มแผดเสียงร้องคำรามขึ้นมาอีกครั้ง
ทำแบบนี้วนเวียนสลับกันอยู่หลายรอบ
ซือเซี่ยก็เข้าใจความหมายในทันที: "ที่นี่คือบ้านของแกงั้นเหรอ?"
ที่แท้เจ้าซอมบี้อัปลักษณ์นี่เห็นเตียงผ่าตัดพังๆ นี่เป็นบ้านของตัวเองนี่เอง
งั้นเธอจะเก็บมันซะ! จะทำให้เจ้าซอมบี้อัปลักษณ์นี่ตกอยู่ในสภาพไร้บ้านไร้ที่ซุกหัวนอนไปเลย!
ซือเซี่ยจัดการเก็บเตียงผ่าตัดเข้าสู่มิติส่วนตัว พลางเลิกคิ้วใส่เจ้าซอมบี้ผอมแห้งแวบหนึ่ง
ความหมายที่สื่อออกมาแจ่มชัดเจนมาก
ฉันเก็บไปแล้ว แกจะทำอะไรฉันได้?
เจ้าซอมบี้ผอมแห้งที่ปกติเคยทำตัวขลาดกลัวในวินาทีนี้ถูกยั่วโมโหจนคลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์
มันต้องการจะฉีกทึ้งร่างของคนตรงหน้าให้แตกเป็นเสี่ยงๆ!
เจ้าซอมบี้ผอมแห้งแผดเสียงร้องคำราม พลางพุ่งทะยานร่างเข้าใส่ซือเซี่ยทันที
－
ซือเซี่ยใช้พละกำลังเพียงไม่เท่าไหร่ ก็สามารถจัดการปลิดชีพเจ้าซอมบี้ผอมแห้งลงได้สำเร็จ
จากนั้นก็ลงมือควักเอานิวเคลียสซอมบี้ออกมาจากหัวของมันอย่างชำนาญ
นิวเคลียสซอมบี้ของเจ้าซอมบี้ผอมแห้งมีขนาดใหญ่โตเท่ากำปั้นเลยทีเดียว
ซือเซี่ยจ้องมองนิวเคลียสก้อนนี้ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"ซอมบี้ระดับ 4?"
ในตอนนี้มีซอมบี้ระดับ 4 ปรากฏขึ้นแล้วงั้นเหรอ?
ไม่ถูกต้อง
น่าจะเป็นเพราะสถานที่แห่งนี้มีบางอย่างผิดปกติมากกว่า
ซือเซี่ยหยิบเก้าอี้ออกมาจากมิติตัวหนึ่งเพื่อนั่งพักผ่อน จากนั้นก็ย้ายตู้เก็บเอกสารที่เพิ่งเก็บเข้าไปเมื่อครู่อกออกมาวางตรงหน้าตามเดิม
ลูกศรสีเขียวยังคงชี้ตรงไปยังตู้เก็บเอกสารอยู่เหมือนเดิม
ดูท่าทางภารกิจจะยังไม่ได้ทำการส่งมอบสำเร็จ
ทว่าไม่ต้องรีบร้อน
ตู้เก็บเอกสารไม่ได้ถูกลงกลอนไว้ ข้างในมีเอกสารอยู่เป็นจำนวนมาก ซือเซี่ยลองเปิดรื้อดู พบว่าส่วนใหญ่เป็นเอกสารบันทึกข้อมูลทั่วไป
มีรายงานการวิจัยอยู่เพียงไม่กี่ฉบับเท่านั้นเอง
เธอหยิบรายงานการวิจัยฉบับที่ลูกศรสีเขียวชี้ระบุไว้ขึ้นมาเปิดดู
นี่คือรายงานการวิจัยเกี่ยวกับวิธีการกระตุ้นฟื้นฟูผู้ป่วยที่เป็นเจ้าหญิงนิทราหรือเจ้าชายนิทรา (ผู้ป่วยอัมพาตสมอง) ให้ฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมา
เอ๊ะ? เบื้องบนของยัยระบบเน่าต้องการของสิ่งนี้ไปทำอะไรกันนะ?
ซือเซี่ยลองกวาดสายตาอ่านดู เอกสารด้านในเต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทางวิชาการที่เธออ่านไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เธอจึงวางมันไว้ด้านหนึ่ง แล้วเริ่มเปิดดูรายงานการวิจัยฉบับอื่นๆ ต่อ
เนื้อหาส่วนใหญ่ล้วนเป็นงานวิจัยเกี่ยวกับการรักษาอาการหมดสติไม่รู้สึกตัวทั้งสิ้น
จะมีก็แต่รายงานการวิจัยฉบับสุดท้ายเท่านั้น ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับการวิวัฒนาการของร่างกายมนุษย์
ซือเซี่ยกุมเอกสารรายงานฉบับนั้นพลางเปิดอ่าน ยิ่งอ่านนิ้วมือของเธอก็ยิ่งกุมเอกสารแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ไอ้เดรัจฉานพวกนี้! วิวัฒนาการบ้าบอคอแตกอะไรกัน! ที่แท้ไวรัสซอมบี้ก็คือสิ่งที่ไอ้เดรัจฉานกลุ่มนี้เป็นคนคิดค้นและสร้างมันขึ้นมานี่เอง! ช่างสมควรตายยิ่งนัก!
ซือเซี่ยผ่อนลมหายใจออกมาคำโตยาวเหยียด
เธอจัดการเก็บของทุกอย่างเข้าสู่มิติส่วนตัว แล้วจึงก้าวเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิมด้วยความเงียบงัน
－
เมื่อก้าวเดินพ้นประตูใหญ่ของสถาบันวิจัยออกมา
เสียงประกาศแจ้งเตือนของระบบชาเขียวก็ดังสะท้อนขึ้นมาในที่สุด:
[ยินดีด้วยคุณซือเซี่ย ปฏิบัติภารกิจที่ 5 สำเร็จเรียบร้อยแล้ว รางวัลคือพื้นที่ฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายขยายกว้างขึ้นห้าสิบเท่า ปั๊มน้ำมันหนึ่งแห่ง รถยนต์ที่เลือกได้เอง 10 คัน บ้านพัก 100 หลัง สาธารณูปโภคที่เลือกได้เอง 3 แห่ง ที่ดินระดับสูง 10 ผืน ระบบได้ทำการส่งมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว โปรดคุณซือเซี่ยเปิดตรวจสอบด้วยจ้ะ]
[ยินดีด้วยคุณซือเซี่ย ปฏิบัติภารกิจลับสังหารซอมบี้ในสถาบันวิจัยสำเร็จเรียบร้อยแล้ว รางวัลคือพื้นที่ทุ่งหญ้าในมิติขยายกว้างขึ้นอีกหนึ่งเท่า ระบบได้ทำการส่งมอบรางวัลเรียบร้อยแล้ว โปรดคุณซือเซี่ยเปิดตรวจสอบด้วยจ้ะ]
[ติ๊ด ระบบเริ่มดำเนินกระบวนการลบเลือนความทรงจำแล้ว หลังจากลบเลือนเรียบร้อย โปรดคุณซือเซี่ยรักษากรอบตัวละครไว้ด้วยนะจ๊ะ]
เสียงประกาศแจ้งเตือนดังขึ้นติดต่อกันเป็นชุดจนสิ้นสุดลง
ใช่แล้ว การลงมือสังหารซอมบี้ก็คืองานในภารกิจของซือเซี่ยเช่นกัน ดังนั้ซือเซี่ยถึงได้สบโอกาสตอนที่พลังพิเศษของฉินเหนียนเหือดแห้งลงจนหมดสิ้นรีบลงมือจัดการทันที
เพราะระบบชาเขียวจะช่วยทำหน้าที่ลบเลือนความทรงจำในส่วนนี้ให้แก่เธอเอง (ทำให้พรรคพวกเข้าใจว่าซอมบี้ตายด้วยฝีมือพลังสายฟ้าของฉินเหนียน หรือเข้าใจตามกรอบที่ระบบจัดวางไว้)
วันนี้ไม่เพียงแต่ได้ลงมือฆ่าซอมบี้ตามใจชอบ แถมยังได้รับของรางวัลมากมายอีกด้วย
ทว่าซือเซี่ยกลับไม่มีความรู้สึกยินดีเลยสักนิดเดียว
เธอยังคงครุ่นคิดถึงเนื้อหาในรายงานการวิจัยเรื่องการวิวัฒนาการของร่างกายมนุษย์ฉบับนั้นอยู่
ระบบชาเขียวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่ค่อยสู้ดีของเธอ
มันจึงรีบเอ่ยปากปลอบโยนขึ้นมาพัลวัน: [คุณซือเซี่ยไม่ต้องกังวลใจไปหรอกนะจ๊ะ ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีวันสิ้นสุดและจบลงได้เสมอแหละจ้ะ]
?
เมื่อได้ยินคำพูดของมัน ซือเซี่ยก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
คำว่าทุกสิ่งทุกอย่างย่อมมีวันจบลงหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ยัยระบบเน่าเดินทางมาจากห้วงเวลาหลังจากที่วันสิ้นโลกยุติลงแล้วงั้นเหรอ?
"หมายความว่าไง?"
ทว่าระบบชาเขียวกลับเงียบกริบไร้เสียงตอบรับใดๆ
เนื่องจากในตอนนี้มันกำลังถูกเบื้องบนส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นรุนแรงใส่ตัวอยู่
【คำเตือน! คำเตือน! หากหมายเลข C0412 บังอาจแพร่งพรายข้อมูลเกี่ยวกับที่มาของระบบอีกครั้ง จะถูกลบทำลายทิ้งโดยสมบูรณ์ทันที!】
หลังจากเสียงเตือนอันเย็นเยียบสิ้นสุดลง เสียงของเบื้องบนก็เริ่มเอ่ยสื่อสารกับระบบชาเขียวต่อ:
【เจ้านายบอกว่า เห็นแก่รายงานการวิจัยฉบับนั้น จะยอมยกโทษให้เจ้าสักครั้งหนึ่ง หากมีคราวหน้าเกิดขึ้นอีก จะถูกลบทำลายทิ้งโดยสมบูรณ์ทันที เข้าใจชัดเจนแล้วใช่ไหม หมายเลข C0412】
ระบบชาเขียวรู้สึกอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา: "เข้าใจชัดเจนแล้วครับ"
มันก็แค่เห็นยัยตัวแสบอารมณ์ไม่ดีเลยอยากจะเอ่ยคำปลอบโยนสักหน่อยเท่านั้นเองนะ
ทำไมต้องเอะอะก็จะลบทำลายทิ้งอยู่เรื่อยเลย! โฮๆๆ～ น่ารำคาญที่สุดเลย!
－
ฉงอี้ซิงคอยประคองร่างของฉินเหนียนยืนรออยู่ด้านนอกประตูสถาบันวิจัย คนทั้งคู่ต่างตกอยู่ในความเงียบงันระหว่างกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินเหนียนก็ส่งยิ้มแต่ไปไม่ถึงดวงตาพลางปรายสายตามองฉงอี้ซิงแวบหนึ่ง: "พี่เซี่ย?"
ใบหน้าเก่าๆ ของฉงอี้ซิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอาย
เขากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับพบว่าตัวเองนึกเรื่องราวอะไรไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว
"พี่ฉิน เมื่อกี้พี่พูดอะไรกับผมนะ?"
"เอ๊ะ? ฉันพูดอะไรออกไปงั้นเหรอ?"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น