ตอนที่ 78 เผาปืนกระดาษกงเต็กยิงแกให้ดับ
หมอชายไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ประตูห้องผ่าตัดที่อยู่ไม่ไกลถูกเปิดออกโดยอัตโนมัติเป็นช่องพอให้คนผ่านได้หนึ่งคน
ใบหน้าของหมอชายฉายแววโหดเหี้ยม เขาเงื้อมือที่ถือมีดผ่าตัดเรียวยาวพุ่งเข้าใส่ซ่งหมางทันที
"อารักขา! อารักขา! สีอวี้อารักขาข้าที!"
ซ่งหมางตะโกนเรียกหุ่นรับใช้ขณะที่เบี่ยงตัวหลบการโจมตีของหมอชาย
ทว่าตะโกนอยู่นาน เธอกลับพบว่าสีอวี้ไม่ได้อยู่ข้างกายเสียแล้ว ไม่รู้ว่าหายตัวไปตั้งแต่ตอนไหน!
"เช็ดเข้ หมอนี่หายไปไหนวะ? เมื่อกี้ยังได้ยินเสียงพูดอยู่ข้างหลังอยู่เลย!"
ปัง!
ความเร็วของหมอชายนั้นน่าเหลือเชื่อ มีดผ่าตัดปักเข้าที่ประตูข้างหลังซ่งหมาง แรงปะทะรุนแรงจนเนื้อไม้หลุดออกมาเป็นชิ้น แสดงให้เห็นว่ามีดนั่นคมกริบเพียงใด
ถ้าซ่งหมางโดนเข้าไปสักแผล สงสัยคงได้กลายเป็นหญิงชุดแดงแขนเดียวของจริงแน่!
เมื่อโจมตีพลาด แววตาของหมอชายก็ยิ่งดุร้าย "ในเมื่อเธอหาที่นี่เจอ งั้นก็มาเป็นของสะสมของฉันเหมือนยัยนั่นซะเถอะ!"
จังหวะนั้น อิ่นเตี๋ยได้สติจึงรีบพุ่งเข้าใส่หมอชายทันที
"เจ้านายคะ รีบหนีไปหาที่ปลอดภัยเร็วค่ะ! ฉันจะถ่วงเวลาไว้เอง!"
ซ่งหมางม้วนตัวหลบการโจมตีออกมาจากโถงบันได ยืนตั้งหลักที่ทางเดินข้างนอก
เมื่อเห็นอิ่นเตี๋ยพุ่งเข้าไป เธอจึงปล่อยอิ่นย่วนออกมาด้วย หุ่นรับใช้ฝาแฝดประสานร่างกันทันที เข้าพัวพันกับหมอชายที่หมายจะทำร้ายซ่งหมาง
นอกจากนี้ ซ่งหมางยังใช้ความสามารถ ข่มขวัญ ได้ทันท่วงที ทำให้หมอชายชะงักงันขยับเขยื้อนไม่ได้ชั่วคราว
"ฉันจะไปที่ห้องเวรก่อน พวกเธอชิงมีดมันมาให้ได้ แล้วค่อยตามไปหาฉัน!"
ซ่งหมางตะโกนสั่งพลางวิ่งโกยอ้าวออกมา
หลังจากหุ่นฝาแฝดประสานร่างกัน พลังของพวกเธอก็แข็งแกร่งขึ้นมาก หมอชายยังไม่อาจสลัดหลุดจากการพันธนาการได้ แถมยังถูกพวกเธอชิงมีดผ่าตัดไปจากมืออีกด้วย
ฝั่งซ่งหมาง เธอวิ่งด้วยความเร็วแสงมาถึงหน้าห้องเวร ตั้งใจจะเปิดประตูเข้าไปหลบภัย
ทว่าเมื่อกดที่จับประตู เธอกลับพบว่าประตูห้องเวรถูกล็อกไว้จากด้านใน
"ทำไมเปิดไม่ได้เนี่ย ใครมาล็อกประตูไว้ฮะ?"
แววตาซ่งหมางฉายความหงุดหวั่น เธอชักอาวุธออกมาหมายจะพังประตูเข้าไป
แต่ห้องเวรคือบ้านปลอดภัย ประตูห้องจึงมีอาคมคุ้มกันเพื่อกันผี และมันยังทนทานต่อการทำลายของมนุษย์ด้วย ซ่งหมางจึงไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้ประตูได้เลย
พยายามพังอยู่นานก็ไม่เป็นผล ในขณะที่หมอชายสลัดหลุดจากการพันธนาการของหุ่นรับใช้ได้แล้ว
"มีดของฉันล่ะ! เอาคืนมา!"
เมื่ออาวุธถูกชิงไป หมอชายยิ่งคลุ้มคลั่ง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน
ไอผีสีดำหนาทึบแผ่ออกมารอบตัว พลังของเขาดูจะแข็งแกร่งกว่าเมื่อกี้เสียอีก!
หุ่นรับใช้ฝาแฝดวิ่งหน้าตื่นมาหาซ่งหมางพลางบอกอย่างลนลาน "เจ้านายคะ พลังของมันเพิ่มขึ้นมหาศาล พวกเราต้านไว้ไม่อยู่แล้ว มันแค่สะบัดมือพวกเราก็กระเด็นแล้วค่ะ รีบหนีเถอะ!"
ถ้าไม่ใช่เพราะผีในดันเจี้ยนมองไม่เห็นหุ่นรับใช้สองตัวนี้ พวกเธอคงถูกหมอชายจับกินไปแล้ว!
ซ่งหมางกวาดสายตามองไปรอบๆ สุดท้ายตัดสินใจวิ่งกลับเข้าไปในห้องผ่าตัด
เมื่อเห็นเธอวิ่งเข้าไป อิ่นเตี๋ยและอิ่นย่วนก็รีบตามเข้าไปทันที พวกเธอประสานร่างสร้างอาคมป้องกันขวางประตูห้องผ่าตัดไว้ เพื่อกั้นไม่ให้หมอชายบุกเข้ามา
เพียงชั่วอึดใจนั้น ซ่งหมางกดปุ่มข้างประตู ประตูอลูมิเนียมก็ปิดลงโดยอัตโนมัติ
"เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้!"
เสียงตะโกนอย่างโกรธแค้นของหมอชายดังลอดมาจากข้างนอก
ซ่งหมางพิงประตูอลูมิเนียมพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก "ฉันเดาไม่ผิด ประตูบานนี้กันผีได้ มันต้องถูกเปิดก่อนผีถึงจะเข้ามาในห้องผ่าตัดได้"
ตอนแรกที่จู่ๆ หมอชายมาปรากฏตัวข้างหลัง เธอเกือบคิดว่าหมอนี่มีวิชาเคลื่อนย้ายพริบตาเสียแล้ว
แต่พอเห็นประตูห้องผ่าตัดแง้มอยู่ เธอจึงสันนิษฐานว่าเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมนุษย์ข้างนอก เลยเปิดประตูออกมาตามหาเธอเอง
นอกจากบ้านปลอดภัยแล้ว ผีที่นี่สามารถเดินทะลุประตูทะลุกำแพงได้ตามใจชอบ ถ้าประตูห้องผ่าตัดกันผีไม่ได้ หมอชายก็ไม่จำเป็นต้องเปิดประตูออกมาเลย
อิ่นเตี๋ยและอิ่นย่วนร่วงลงมาจากประตู สลายร่างออกจากกัน สภาพของพวกเธอเต็มไปด้วยรอยแผลบาดลึก
อิ่นเตี๋ยยื่นมีดผ่าตัดให้ซ่งหมางพลางบอกว่า "เจ้านายคะ นี่คือ ระดับผี ของมัน เจ้านายน่าจะใช้งานได้ พวกเราสองคนต้องขอพักรักษาตัวก่อนนะคะ พลังวิญญาณอ่อนแรงลงมาก คงยังอยู่ช่วยเจ้านายตอนนี้ไม่ได้"
ซ่งหมางมองรอยแผลบนตัวพวกเธอและสัมผัสได้ถึงวิญญาณที่หม่นแสงลง
"ได้ พวกเธอไปพักรักษาตัวก่อนเถอะ"
เธอเก็บมีดผ่าตัดไว้ แล้วเรียกหุ่นรับใช้กลับเข้ามิติเก็บของ จากนั้นจึงใช้ขาตั้งโทรศัพท์วางโทรศัพท์กระดาษกงเต็กไว้บนโต๊ะเพื่อไลฟ์สดต่อ
พอหุ่นรับใช้หายไป ซ่งหมางก็นึกถึงสีอวี้ หุ่นรับใช้ตัวดีขึ้นมา
"ไอ้หมอนี่มันหายหัวไปไหนเนี่ย!"
ซ่งหมางเซ็งสุดขีด
"มีที่ไหน พอเจออันตรายแล้วทิ้งเจ้านายหนีไปคนเดียว! นี่มันหุ่นรับใช้ภาษาอะไรกัน เหมือนอัญเชิญบรรพบุรุษมาประทับทรงมากกว่า!"
ซ่งหมางบ่นพึมพำ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสีอวี้มีโทรศัพท์ รู้งี้เมื่อกี้ขอกล่องข้อความติดต่อไว้ก็ดี!
เดี๋ยวนะ!
หมอนั่นเป็นหุ่นรับใช้ ทำไมถึงมีโทรศัพท์ล่ะ เธอไม่เคยเผาให้เขาสักหน่อย!
ก่อนที่หมอนั่นจะถูกอัญเชิญมา ตัวตนจริงๆ ของเขาคือใครกันแน่?
ระหว่างที่ซ่งหมางกำลังขบคิด เสียงคร่ำครวญแผ่วเบาก็ดังขึ้นภายในห้องผ่าตัด ขัดจังหวะความคิดของเธอ
ซ่งหมางมองตามเสียงนั้นไป
บนผนังที่อยู่ไม่ไกล มีกรอบรูปขนาดใหญ่แขวนอยู่ ภายในรูปเป็นภาพวาดที่งดงามของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกบรรจุอยู่ในแจกัน
แม้แจกันจะดูหรูหรา หญิงสาวในรูปจะถูกแต่งกายงดงาม ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางสีแดงสด ผมสีหมึกเกล้าเป็นมวยประดับด้วยดอกไม้หลากสี
แต่หญิงสาวในรูปกลับไร้ซึ่งมือและเท้า มีเพียงศีรษะที่โผล่พ้นแจกันออกมา ทำให้ซ่งหมางนึกถึงการลงทัณฑ์ "มนุษย์ตุ๊กตา" ในสมัยโบราณ
"ช่วยด้วย... ช่วยฉันที!"
ซ่งหมางจ้องมองภาพวาดนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าปากของหญิงสาวในรูปกำลังขยับได้
"จางหมิงหัว?"
ซ่งหมางจำตัวตนของเธอได้ผ่านเครื่องแต่งกายและเครื่องสำอางที่หนาเตอะ
หญิงสาวในรูปส่งสายตาอาลัยอาวรณ์ พลางวิงวอนว่า "เธอช่วยฉันหน่อยได้ไหม ช่วยฉันทีเถอะ พวกเราเป็นหนึ่งเดียวกันนะ ถ้าฉันถูกขังอยู่ที่นี่ตลอดไป มันก็ไม่เป็นผลดีกับเธอเหมือนกัน"
ซ่งหมางถาม "จะให้ช่วยยังไง?"
จางหมิงหัวรีบบอก "เธอเดินเข้ามาสิ มายืนหน้าภาพวาดนี้ แล้วเอื้อมมือมากระชากผมฉัน ออกแรงดึงฉันออกมาข้างนอก แล้วฉันจะหลุดออกไปได้!"
"ได้เลย"
ซ่งหมางรับคำอย่างว่าง่าย ทว่าผ่านไปนานเธอก็ไม่เดินเข้าไปใกล้เสียที กลับกัน เธอควักของกงเต็กชิ้นหนึ่งที่มีรูปร่างเป็นปืนพกออกมาจากมิติเก็บของแทน
ซ่งหมางเล็งปืนไปที่หัวของจางหมิงหัว พลางแสยะยิ้ม "นี่มันเป้านิ่งชั้นดีเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย มีอาวุธดีๆ อยู่กับตัวตั้งเยอะ กำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าจะไปฝึกซ้อมยิงปืนที่ไหน"
จางหมิงหัว: ???
คนดู: ???
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น