ตอนที่ 447 ตุ๊กตาแอปเปิล
กติกาก็น่าจะเหมือนกัน คือคีบออกมาให้ได้ หรือรวบรวมให้ได้ตามจำนวนที่กำหนดถึงจะได้รับรางวัลใหญ่ชิ้นสุดท้าย
เธอยืนดูอยู่ข้างๆ ได้พักหนึ่ง ลูกค้ารายนั้นคีบตุ๊กตาแอปเปิลออกมาได้ตั้งแต่ตาแรก ทำเอาคนอื่นอิจฉากันเป็นแถว แม้แต่เย่เย่ก็ยังร่วมวงสร้างบรรยากาศด้วยการเห่าโฮ่งๆ
ตุ๊กตาแอปเปิลต้องสะสมให้ครบสิบห้าตัว ถึงจะแลกรางวัลใหญ่ปริศนาได้
แต่จะสะสมครบสามตัว ห้าตัว หรือสิบตัว เพื่อแลกรางวัลย่อยแต่ละขั้นก็ได้ อยู่ที่ว่าจะเลือกทางไหน
ลู่หลีช่วยยุ “จะแลกก็เอาของชิ้นใหญ่สุดไปเลย ไม่งั้นก็ไม่ต้องแลก ดูอย่างฉันสิ ยืนหยัดจนถึงที่สุด ถึงได้เจ้าเย่เย่มายังไงล่ะ!”
พอลูกค้านึกตามก็เห็นด้วย เอาอย่างนั้นก็จัดของดีที่สุดไปเลย!
แต่ก็น่าสงสารคนที่ต่อคิวอยู่ข้างหลัง พวกเขาทำได้แค่ยืนดู ไม่มีโอกาสได้ลองเล่นด้วยตัวเอง
ใจหนึ่งก็อยากให้เขาได้รางวัลใหญ่ แต่อีกใจก็ไม่อยากให้ได้ จนอดไม่ได้ที่จะเกิดความริษยาขึ้นมา...
เจ้าของเครื่องรู้สึกว่าทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว ผู้ชมที่ต่อคิวรอนานเกินไปจะหมดความสนใจเอา แถมยังมีเครื่องเดียวแบบนี้ ความเร็วก็ช้าเกินไป
โชคดีที่ยอดคริสตัลนิวเคลียสสำหรับปลดล็อกเครื่องที่สองนั้นไม่สูงนัก เพียงแค่หนึ่งหมื่นแต้ม เขามั่นใจว่าวันนี้ต้องปลดล็อกเครื่องที่สองได้แน่นอน!
ในขณะที่ลูกค้าคนนั้นกำลังพยายามรวบรวมตุ๊กตาแอปเปิลให้ครบสิบห้าตัว เขาก็ไม่มีคริสตัลนิวเคลียสเหลือแล้ว! บัดซบเอ๊ย! เอาไปทุ่มกับเครื่องนี้หมดแล้ว!
ที่สำคัญคือยังรวบรวมไม่ครบ คีบได้แค่สามตัวเท่านั้น
เขาจึงจำใจต้องถอยออกมา เพื่อให้คนอื่นได้มาสัมผัสประสบการณ์บ้าง
ลูกค้าคนถัดมาดวงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จ่ายไปสามคริสตัลนิวเคลียสแต่คว้าน้ำเหลว
เขาสีหน้าหดหู่ อารมณ์ไม่ค่อยดี อยากจะถอดใจแต่ก็ไม่ยอมแพ้เสียทีเดียว
ลูกค้าข้างหลังตะโกนเร่ง “จะขูดต่อไหม ถ้าไม่ขูดก็หลีกไป ให้ฉันเล่นมั่ง ฉันมือขึ้น!”
ลูกค้าคนก่อนหน้าเลยคิดในใจว่า เอาสิ! มาดูกันว่านายจะมือขึ้นแค่ไหนเชียว!
เขาเดินหลีกทางไปอย่างหัวเสีย ยืนดูอยู่ข้างๆ ปรากฏว่ามือเขาขึ้นอย่างที่พูดจริงๆ
ดีมาก
คีบตาแรกก็ได้ตุ๊กตาหนอนมาตัวหนึ่ง สมจริงสุดๆ
ตัวเป็นสีเขียวอ่อน อวบอ้วนเป็นปล้องๆ บนหัวยังมีหนวดอีก
ลูกค้า: “เอ๊ะ~” เพราะมันสมจริงเกินไปจนรู้สึกขยะแขยงนิดๆ เขาเคยถูกหนอนกลายพันธุ์ไล่ล่ามาก่อน ตอนนี้เลยฝังใจ
แต่ในเมื่อแลกมาด้วยคริสตัลนิวเคลียส เขาก็ทำได้เพียงทะนุถนอมมันไว้เหมือนของล้ำค่า หนีบไว้ที่รักแร้
ใช้เหรียญเกมที่เหลือคีบต่อไป ไม่รู้ว่าเครื่องนี้วัดกันที่โอกาสหรือวัดที่ดวง
เขาใช้เหรียญเกมไปเพียงห้าเหรียญ ก็คีบตุ๊กตาหนอนได้ครบสามตัว
สวรรค์ไม่ยุติธรรม!
คนอื่นมองดูจนตาค้าง ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ?
ลู่หลีมองดู “เย่เย่” ที่นั่งกะพริบตาแป๋วอย่างใสซื่ออยู่บนพื้นแล้วก็ปลอบใจตัวเอง อย่างน้อยนั่นก็เป็นสุนัข ถ้าเป็นหนอนตัวเป้งแบบนี้ เธอคงไม่ยอมแลกแน่...
จากนั้นลูกค้าก็รวบรวมตุ๊กตาหนอนครบสามตัว และแลกตุ๊กตาหนอนยักษ์มาได้สำเร็จ
ตัวใหญ่ขนาดเท่าเอวผู้ชายวัยผู้ใหญ่ หนวดสั้นๆ บนหัวก็ขนาดเท่าแขนเลยทีเดียว
ไม่ต้องดูใกล้ๆ ก็รู้ว่าน่ากลัวสุดๆ
แต่ดูเหมือนลูกค้าและตุ๊กตาหนอนจะมีกระแสจิตตรงกัน เขาชอบมันมาก กอดมันไว้ในอ้อมอกแน่น
แถมเขายังเห็นข้อความที่ลอยอยู่บนหัวตุ๊กตาหนอนด้วย: 【หนอนแมลง พลังต่อสู้สามดาว พลังป้องกันหนึ่งดาว ความเป็นพิษสิบดาว ใช้ด้วยความระมัดระวัง】
พอได้ยินแบบนั้น เขาก็พอใจแล้ว ต่อไปใครไม่เข้าตาค่อยให้หนอนพิษไปจัดการ ก็เดินจากไปอย่างมีความสุข
ลูกค้าคนต่อๆ มายิ่งมีแรงฮึด ทุกคนต่างมุ่งเป้าไปที่การรวบรวมให้ครบ!
เจ้าของเครื่องก็คอยเหลือบมองยอดเงินคงเหลืออยู่เป็นระยะ พอทะลุหนึ่งหมื่นแต้ม เขาก็รีบกดปลดล็อกเครื่องที่สองทันที
สั่งซื้อ! ยกออกมา! วางไว้ข้างๆ เครื่องแรก!
เครื่องสองเครื่องหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบ แม้แต่ตุ๊กตาข้างในและรูปลักษณ์ภายนอกก็เหมือนกันหมด
ลูกค้าต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ผู้คนบางส่วนจึงแห่กันไปที่เครื่องที่สองแทน
เริ่มคีบ!
ลู่หลีรู้สึกสงสัยจริงๆ ว่าถ้าสะสมตุ๊กตาแอปเปิลครบสิบห้าตัวแล้ว จะได้รับอะไร
คงไม่ใช่แค่แอปเปิลหนึ่งลังหรอกนะ นั่นมันดูขอไปทีเกินไป จากประสบการณ์ของเธอ มันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น
ดังนั้นก่อนกลับไปที่ร้านลอตเตอรี่ เธอจึงกำชับลูกค้าคนที่มีตุ๊กตาแอปเปิลอยู่สามตัวว่า ต้องสะสมให้ครบนะ!
ลูกค้าที่ได้รับภารกิจสำคัญก็พยักหน้ารับอย่างตั้งใจ จริงๆ แล้วเขาก็อยากรู้อยู่เหมือนกัน
เครื่องสองเครื่องช่วยลดแรงกดดันลงได้บ้าง
โชคดีที่วันนี้อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ลูกค้าเลยไม่เยอะมาก ไม่อย่างนั้นต่อให้มีอีกสิบเครื่องก็คงไม่พอ!
หลังจากกลับมาที่ร้านลอตเตอรี่ ลู่หลีก็ถือโอกาสดูอุณหภูมิไปด้วย ตอนนี้ติดลบสามสิบองศาแล้ว
ดูเหมือนช่วงกลางวันอุณหภูมิจะลดไวขึ้นอีก
ไม่รู้ว่าที่ฐานที่มั่นกลางเป็นยังไงบ้าง
“เสิ่นเหล่า ผู้รอดชีวิตแถวๆ ฐานที่มั่นกลางย้ายเข้ามากันหมดแล้วครับ เสบียงก็พยายามแจกจ่ายไปแล้ว แต่ยังไม่พอเลยครับ คนเยอะเกินไป...”
เหอเล่อแสดงสีหน้าลำบากใจ มือหนึ่งถือรายการเสบียง อีกมือหนึ่งขยำชายกางเกงอย่างหมดหนทาง
เสิ่นชิงถิงถอนหายใจ “คริสตัลนิวเคลียสไม่พอจริงๆ ของที่ตุนไว้คราวนี้ใช้ไปเกือบหมดแล้ว อากาศหนาวเหน็บแบบนี้ จะให้พวกเขาออกไปทำภารกิจก็ลำบาก”
“ต้มอะไรที่ช่วยให้อุ่นท้องเพิ่มหน่อยละกัน พวกข้าวต้มหม้อใหญ่ ซุปหม้อใหญ่ ให้ทุกคนอย่าหนาวตาย พอจะมีอะไรอุ่นๆ ตกถึงท้อง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องติดค้างพ่อค้าลู่ไปก่อน”
ผู้รอดชีวิตรอบฐานที่มั่นกลาง ตอนนี้ถูกรวมกลุ่มไว้ในเขตที่พักอาศัย
จัดสรรบ้านไว้หลายสิบหลังเพื่อบริหารจัดการ แจกจ่ายเสบียง และจัดการมื้ออาหารวันละสองมื้อ
ฐานที่มั่นกลางไม่เพียงต้องดูแลคนนอกฐาน ยังต้องดูแลคนในฐาน แค่สั่งซื้อเสบียงจากลู่หลีก็ถือเป็นรายจ่ายก้อนมหึมาแล้ว
หลังซื้อเสบียงเสร็จ ยังต้องแจกจ่าย ต้องบริหารจัดการ ต้องสถิติ ต้องคอยดูไม่ให้ก่อความวุ่นวาย
เสบียงขาดแคลน ทำได้เพียงให้ทุกคนไม่อดตาย ไม่หนาวตาย และมีอาหารอุ่นๆ กิน
แค่นี้ผู้รอดชีวิตก็พอใจมากแล้ว นี่ถือเป็นสวัสดิการที่ไม่เคยมีมาก่อนเลย
เมื่อก่อนเวลาหน้าหนาว ต่อให้หนาวแค่ไหน ฐานที่มั่นกลางก็ไม่เคยสนใจ
ปล่อยให้ทุกคนอดตาย หนาวตายอยู่ข้างนอก
เพราะฉะนั้นทุกคนต่างรู้สึกซาบซึ้ง ถึงจะมีใครคิดจะก่อความวุ่นวาย ก็ถูกกองกำลังป้องกันจัดการได้อย่างรวดเร็ว
เหอเล่อทั้งสามคนพอได้ยินคำพูดของเสิ่นเหล่าก็รับคำไป ตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ
ฐานที่มั่นอื่นพวกเขาก็แจ้งไปแล้ว ให้พยายามรับตัวผู้รอดชีวิตใกล้ๆ เข้ามา จะได้ไม่หนาวตายไปมากกว่านี้
ต้องการเสบียงอะไรก็ไปสั่งกับลู่หลี ตราบใดที่มีคริสตัลนิวเคลียส เธอจัดให้ได้หมด
ทางด้านนี้ ลู่หลียังคงดูคนคีบตุ๊กตาอย่างออกรส
จะว่าไป มันดูตื่นเต้นไม่ต่างจากตอนที่เธอคีบเองเลย หัวใจดวงน้อยๆ นี่เต้นตามตัวคีบขึ้นลงตลอดเวลา
มีคนคีบได้ตุ๊กตาแอปเปิลอีกหลายคน แต่ก็ยังไม่มีใครสะสมครบสิบห้าตัวเลย
ยิ่งเรื่องยาก ก็ยิ่งบ่งบอกว่ารางวัลที่จะได้รับต้องยิ่งใหญ่ ลู่หลีเองก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นทุกที
ลูกค้ารายแรกที่สะสมตุ๊กตาแอปเปิลได้ครบสามตัวไม่ใช่คนโง่ เขาชื่อหลี่หมิง
หลี่หมิงเห็นคนอื่นคีบตุ๊กตาแอปเปิลได้ จึงเข้าไปถามว่าจะขายไหม สามารถเอาคริสตัลนิวเคลียสมาซื้อได้
บางคนลังเลไม่อยากขาย เพราะอยากสะสมให้ครบเอง
หลี่หมิงจึงเกลี้ยกล่อมว่า “ถ้าคุณจะสะสมให้ครบสิบห้าตัว ไม่รู้ต้องใช้คริสตัลนิวเคลียสอีกเท่าไหร่ ถ้าสะสมไม่ครบขึ้นมา มันก็กลายเป็นของไร้ค่าไม่ใช่เหรอ!”
เห็นคนอื่นยังลังเล หลี่หมิงก็กล่อมต่อ “เฮ้อ ไม่รู้รางวัลใหญ่สุดคืออะไร ผมว่าเสี่ยงไปหน่อย รางวัลคงไม่เท่าไหร่หรอก”
---
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น