ตอนที่ 39: หรือว่าพ่อซอมบี้จะไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดา?
ลู่ชวนใช่ว่าจะไม่เคยคิดที่จะแบ่งเนื้อของสุนัขกลายพันธุ์ร่างยักษ์ตัวนี้เก็บไว้ให้ลู่ฉีฉีเอาไปเคี่ยวเป็นโจ๊กเนื้อทานบ้าง
เพราะในโลกวันสิ้นโลกแบบนี้ การจะเอาแต่ดื่มนมผงหรือทานข้าวบดข้นหนืดเพียงอย่างเดียว ในแง่ของสารอาหารและโภชนาการย่อมต้องขาดแคลนอยู่บ้างแน่นอน
ทว่าลู่ชวนกลับไม่กล้าเสี่ยงดวงเด็ดขาด เพราะเขาไม่รู้เลยว่าเนื้อของสุนัขกลายพันธุ์ที่ผ่านการวิวัฒนาการแบบนี้ มนุษย์ปกติจะสามารถทานได้หรือไม่
หากเกิดข้อผิดพลาดเจ้าตัวเล็กกินเข้าไปแล้วติดเชื้อไวรัสประหลาดอะไรขึ้นมา นั่นคงจะเป็นเรื่องใหญ่ที่ย่ำแย่ที่สุด...
เรื่องประเด็นที่ว่าเนื้อของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านี้จะสามารถนำมาประกอบอาหารได้หรือไม่ คงต้องรอให้ในอนาคตเขาหาโอกาสทำการทดลองและพิสูจน์ให้แน่ชัดเสียก่อน ถึงจะค่อยมาวางแผนกันอีกที
“หลังคืนพระจันทร์สีเลือดคราวนั้น ทั้งมนุษย์ ซอมบี้ รวมถึงสิ่งมีชีวิตที่เหลือรอดอยู่บนโลกใบนี้ ต่างก็เริ่มเกิดการกลายพันธุ์และวิวัฒนาการขึ้นพร้อมกันหมด”
“หากเนื้อของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์เหล่านี้ มนุษย์สามารถนำมาทานได้จริงๆ เมนูอาหารของเจ้าตัวเล็กในอนาคตก็ย่อมต้องมีความหลากหลายและอุดมสมบูรณ์กว่าตอนนี้มหาศาลแน่นอน!”
ลู่ชวนยังคงคิดว่าการนำเนื้อสดเหล่านี้ไปแบ่งให้พวกซอมบี้กินเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด เพราะไม่มีใครรู้เลยว่าภายในร่างกายของสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการกลายพันธุ์จะมีสารแปลกปลอมอะไรซุกซ่อนอยู่บ้าง
อย่างไรเสียในอนาคตเขายังมีโอกาสได้พบเจอสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ตัวอื่นๆ อีกตั้งมากมาย หากเนื้อของพวกมันกินได้จริงๆ โอกาสในวันข้างหน้าก็ยังมีอีกเหลือเฟือ ไม่จำเป็นต้องมาเร่งรีบเสี่ยงดวงเอาในคราวนี้เลย
ภายในห้องนั่งเล่น ลู่ฉีฉีไม่ได้รู้เรื่องเลยสักนิดว่าลู่ชวนกำลังนำพากองกำลังหุ่นเชิดซากศพออกไปเปิดฉากเข่นฆ่าล้างบางอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างนอก เธอกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาด้วยท่าทางขะมักเขม้นเพื่อก้าวเข้าสู่กระบวนการฝึกฝนพลัง
สังเกตเห็นได้ว่าร่างกายของลู่ฉีฉีกำลังเกิดอาการสั่นเทาอยู่สั้นๆ ทั้งนี้เป็นเพราะโครงสร้างร่างกายในปัจจุบันของเธอยังคงมีความอ่อนแอและเล็กเกินไปนั่นเอง
การเดินพลังตามวิชาลมหายใจหลิวหลี ช่วยหนุนส่งให้อนุภาคพลังงานจำนวนมหาศาลในชั้นบรรยากาศทะลักเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว คอยช่วยปรับปรุงพละกำลังจากเนื้อหนังมรรคาของลู่ฉีฉีอย่างต่อเนื่อง และขณะเดียวกันก็ช่วยยกระดับสภาวะพลังจิตให้แกร่งกล้าขึ้นไปพร้อมกัน
ผ่านช่วงเวลาไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายพลังที่แผ่ออกมาจากร่างกายของลู่ฉีฉีก็เกิดการพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างกะทันหัน!
“ยอดเยี่ยมที่สุด หลังจากมุ่งมั่นฝึกฝนมาตั้งนาน ในที่สุดฉันก็สามารถทะลวงระดับเข้าสู่ระดับสองได้สำเร็จแล้ว!”
ลู่ฉีฉีเบิกตากว้างทันที ดวงตาที่แยกสีขาวดำชัดเจนคู่นั้นไม่มีความคล้ายคลึงกับพวกซอมบี้ในวันสิ้นโลกเลยสักนิด แววตาแผ่รังสีแห่งความสดใสและสว่างไสวออกมาท่ามกลางห้องนั่งเล่นที่ค่อนข้างมืดมิดได้อย่างเด่นชัด
ในยามนี้แววตาของลู่ฉีฉีอัดแน่นไปด้วยความมั่นใจและตื่นเต้น เพราะการที่เธอในร่างทารกสามารถทะลวงระดับเข้าสู่ระดับสองได้สำเร็จ ศักยภาพในการเอาตัวรอดของเธอก็ย่อมต้องพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาลแน่นอน
ตามความทรงจำในชาติปางก่อนของลู่ฉีฉี หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความโกลาหลในช่วงแรกเริ่มของวันสิ้นโลกไปแล้ว ผู้คนทั้งหลายต่างก็เริ่มก้าวเข้าสู่วิถีชีวิตแห่งการกลายพันธุ์และวิวัฒนาการพลังอย่างเต็มตัว
ขณะเดียวกัน มนุษย์ผู้รอดชีวิตต่างก็พากันจัดลำดับและแบ่งระดับชั้นพละกำลังของมนุษย์ ซอมบี้ รวมถึงสัตว์อสูร ออกเป็นทั้งหมดเก้าระดับด้วยกัน (九阶)
ระดับหนึ่งครอบครองพละกำลังที่อ่อนแอที่สุด ส่วนระดับเก้าถือเป็นขีดสุดของตัวเลข (九乃数之极) และเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุด
ระดับเจ็ดได้รับการยกย่องให้เป็นระดับราชัน (王) ระดับแปดคือระดับจักรพรรดิ (皇) ส่วนระดับเก้าคือตัวตนระดับมหาจักรพรรดิ (帝) ที่แข็งแกร่งที่สุดเหนือใคร!
ชาติก่อนจีหรูเสวี่ยก็ผ่านการศึกสงครามและเข่นฆ่าล้างบางศัตรูมาตลอดเส้นทาง ดิ้นรนเอาชีวิตรอดท่ามกลางวันสิ้นโลก จนในที่สุดก็สามารถประสบความสำเร็จในการทะลวงระดับก้าวขึ้นมาเป็นมหาจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคได้สำเร็จ!
หลังจากคืนพระจันทร์สีเลือดอันแปลกประหลาด ตัวตนใดก็ตามที่ได้รับศักยภาพวิวัฒนาการผ่านการกลายพันธุ์จะถูกนับว่าเป็นตัวตนระดับหนึ่งทั้งหมด
ซอมบี้และสัตว์อสูรหากต้องการจะวิวัฒนาการพลังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พวกมันจำเป็นต้องอาศัยการเปิดฉากเข่นฆ่าและกลืนกินนิวเคลียสผลึกของพวกเดียวกัน เพื่อเปลี่ยนเอาพลังงานในนิวเคลียสผลึกของฝ่ายตรงข้ามมาควบแน่นเป็นพลังของตนเอง
เรียกได้ว่าหากพวกซอมบี้และสัตว์อสูรต้องการจะวิวัฒนาการพลัง พวกมันมีเพียงเส้นทางสายการเข่นฆ่าทำลายล้างเพียงเส้นทางเดียวเท่านั้นที่จะสามารถก้าวเดินไปได้
ในทางกลับกัน มนุษย์เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับพวกซอมบี้และสัตว์อสูรในแง่มุมหนึ่ง กระบวนการแข่งขันและการแย่งชิงทรัพยากรกลับไม่ได้มีความรุนแรงถึงขีดสุดขนาดนั้น
มนุษย์ผู้รอดชีวิตหลังจากวันสิ้นโลกมาเยือนได้ไม่นาน ก็เริ่มประสบความสำเร็จในการค้นคว้าและผลิตน้ำยาวิวัฒนาการ (进化药剂) ที่สามารถช่วยยกระดับพลังขึ้นมาได้
ยิ่งพอเข้าสู่ช่วงกลางและช่วงหลังของวันสิ้นโลก มนุษย์ถึงขั้นสามารถถอดรหัสร่องรอยจากโบราณสถานลึกลับ (远远遗迹) จนสามารถสร้างวิชาบ่มเพาะพลังที่สามารถนำมาใช้ฝึกฝนได้สำเร็จ ช่วยให้มนุษย์สามารถดูดซับอนุภาคพลังงานจากชั้นบรรยากาศมาปรับปรุงโครงสร้างร่างกายและยกระดับขอบเขตพลังของตนเองได้อย่างต่อเนื่อง
ทว่าในปัจจุบันยังคงเป็นเพียงช่วงแรกเริ่มของวันสิ้นโลก วิชาบ่มเพาะพลังที่มนุษย์จะสามารถนำมาใช้ฝึกฝนได้ยังคงอยู่ในขั้นตอนการวิจัยและยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ
ดังนั้นพละกำลังของมนุษย์ในช่วงเวลานี้ เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับพวกซอมบี้และสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ที่สามารถเร่งความเร็วในการวิวัฒนาการได้อย่างกะทันหันผ่านการกลืนกินนิวเคลียสผลึกแล้ว มนุษย์จึงยังคงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและอ่อนแอกว่าอยู่ช่วงใหญ่
ทว่าสำหรับลู่ฉีฉีแล้ว ข้อจำกัดและอุปสรรคเหล่านี้ย่อมไม่ได้รวมตัวเธอเข้าไปด้วยเด็ดขาด
ในฐานะยอดฝีมือผู้เคยฝึกฝนทะลวงขอบเขตพลังไปจนถึงระดับมหาจักรพรรดิ วิชาบ่มเพาะพลังหลิวหลีของเธอย่อมถือเป็นวิชาระดับท็อปขีดสุดแม้แต่ในช่วงหลังของวันสิ้นโลกก็ตาม
แม้ว่าในปัจจุบันสภาพร่างกายของเธอจะเป็นเพียงแค่ทารกน้อย ทว่าลู่ฉีฉีก็ยังคงสามารถอาศัยวิชาลมหายใจหลิวหลีพาร่างกายทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตพลังระดับสองได้สำเร็จ
ตามความทรงจำในชาติก่อนของลู่ฉีฉี มนุษย์ในยุคสมัยปัจจุบันนี้ เกรงว่าคงจะยังไม่มีตัวตนคนไหนที่สามารถประสบความสำเร็จในการทะลวงระดับเข้าสู่ระดับสองได้เลยด้วยซ้ำ
ฟิ้ว! ฟิ้ว! เพียงแค่ลู่ฉีฉีขยับความคิดเบาๆ ตะปูเหล็กสองตัวที่เคยพุ่งปักลึกลงไปในเนื้อไม้ของโต๊ะอาหารเมื่อครู่ ก็รีบถอนตัวพุ่งทะยานย้อนศรกลับมาตกอยู่ในอุ้งมือของลู่ฉีฉีอย่างรวดเร็ว
สังเกตเห็นได้ชัดเลยว่า หลังจากทะลวงระดับสำเร็จ ความเร็วในการพุ่งตัดผ่านอากาศของตะปูเหล็กในคราวนี้นับว่าฉับไวกว่าเดิมอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
และหลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องมาช่วงหนึ่ง ระดับความเชี่ยวชาญในการบงการตะปูเหล็กของลู่ฉีฉีก็ยิ่งมีความชำนาญขึ้นเรื่อยๆ
ต่อให้จะสั่งการให้มันพุ่งย้อนกลับเข้าสู่อุ้งมือด้วยความเร็วที่ฉับไวเพียงใด ทว่ามันกลับไม่ได้สร้างรอยบาดแผลหรือความเสียหายให้แก่อุ้งมืออันบอบบางของทารกน้อยเลยสักนิดเดียว
ลู่ฉีฉีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เธอมีความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม การครอบครองพรสวรรค์คู่ (双天赋) บวกกับขีดความสามารถในการบงการวัตถุและศักยภาพลึกลับในการควบคุมกาลเวลา ในยามนี้เธอเริ่มมีพลังพอที่จะเอาตัวรอดต่อไปท่ามกลางวันสิ้นโลก หรือแม้กระทั่งยื่นมือเข้าปกป้องชีวิตของพ่อซอมบี้ได้แล้ว
แกรก!
เสียงกลไกจากประตูห้องดังแว่วเข้ามา ลู่ฉีฉีรีบเก็บซ่อนตะปูเหล็กไว้มิดชิดทันที เธอขยับอุ้งมือโบกเบาๆ ตุ๊กตาหมีที่วางอยู่ด้านข้างก็พุ่งทะยานเข้ามาตกอยู่ในอ้อมแขนของลู่ฉีฉีทันควัน
ในจังหวะที่ลู่ชวนผลักประตูเดินเข้ามา ลู่ฉีฉีก็แสร้งทำตัวเป็นเด็กทารกทั่วไปที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอย่างเพลิดเพลิน
ฝ่ายลู่ชวนที่กำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เมื่อเดินเข้ามาเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังขยับกายเล่นของเล่นด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งฉายแสงประกายเบิกบานใจมากขึ้นไปอีก
เขารีบสืบเท้าเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่ที่ข้างกายของลู่ฉีฉี แล้วหยิบเอาตุ๊กตาบาร์บี้ที่วางอยู่ด้านข้างขึ้นมาเริ่มต้นหยอกล้อเจ้าตัวเล็กทันที
แม้ว่าวิถีทางการหยอกล้อเด็กของลู่ชวนจะดูหยาบกระด้างและเก้ๆ กังๆ ไปหน่อย ทว่าโชคดีที่ลู่ฉีฉีมีความรู้ความเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี เธอแสร้งทำท่าทางปิติยินดีและชอบใจมหาศาล คอยช่วยเติมเต็มคุณค่าทางอารมณ์ (情绪价值) ให้แก่ลู่ชวนอย่างเต็มที่
ภายในใจของลู่ฉีฉีได้แต่ลอบถอนหายใจยาวด้วยความระเหี่ยใจ เธอหวังเพียงแค่ว่าร่างกายนี้จะสามารถเติบโตขึ้นมารวดเร็วขึ้นอีกสักหน่อย...
“เอ๊ะ? เดี๋ยวก่อนนะ?!”
ในระหว่างที่กำลังแบ่งประสาทสัมผัสแสร้งทำตัวคล้อยตามการหยอกล้อของลู่ชวน จู่ๆ ลู่ฉีฉีก็สามารถสัมผัสได้อย่างเฉียบคมเลยว่า ตามร่างกายของพ่อซอมบี้กำลังมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ แผ่กระจายออกมาอย่างเบาบาง!
ในฐานะมหาจักรพรรดินีผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยผ่านการศึกสงครามและก้าวข้ามผ่านซากศพและขุนเขาคาวเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน ลู่ฉีฉีย่อมมีความเฉียบคมต่อกลิ่นอายพรรค์นี้เป็นที่สุด
ฉวยจังหวะที่ลู่ชวนไม่ได้ใส่ใจ ลู่ฉีฉีเริ่มกวาดสายตาพินิจพิจารณาดูอย่างละเอียด และเป็นไปตามคาด เธอสามารถค้นพบคราบสายเลือดจางๆ บางจุดตามเสื้อผ้าของลู่ชวนได้สำเร็จ
แม้คราบเลือดเหล่านั้นจะไม่สะดุดตา ทว่ามันกลับสามารถยืนยันได้ทันทีว่านี่คือรอยเลือดที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่สดๆ แน่นอน
ขณะเดียวกัน ลู่ฉีฉียังแอบค้นพบเศษขนสัตว์ชิ้นเล็กๆ กระจุกหนึ่งซุกซ่อนอยู่ตามเสื้อผ้าของเขาด้วย
เธอแอบยื่นอุ้งมือไปหยิบเศษขนสัตว์นั้นมาซ่อนไว้เงียบๆ รอจนกระทั่งลู่ชวนหันหลังเดินเข้าครัวไปจัดแจงทำอาหาร ลู่ฉีฉีจึงรีบยกเศษขนสัตว์ในอุ้งมือขึ้นมาเพ่งมองดูตรงหน้าเพื่อพิสูจน์ฐานะของมันอย่างละเอียด
“นี่มันเป็นเศษขนของสิ่งมีชีวิตชนิดไหนกันแน่ เส้นขนสีดำสนิทแถมมีความแข็งกระด้างพิลึก แถมเส้นขนยังยาวและหนาขนาดนี้ด้วย...”
“ร่องรอยพรรค์นี้ไม่มีทางที่จะเป็นเศษขนที่งอกเงยออกมาจากร่างกายของมนุษย์หรือพวกซอมบี้ทั่วไปได้แน่นอน หรือว่า... นี่จะเป็นเศษขนของสัตว์อสูรกลายพันธุ์?!”
ลู่ฉีฉีแอบคาดเดาและวิเคราะห์อยู่ในใจเงียบๆ
หากตัดประเด็นเรื่องสัตว์อสูรกลายพันธุ์ออกไป เธอก็หมดปัญญาที่จะนึกออกจริงๆ ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตชนิดไหนที่มีโครงสร้างเส้นขนพิลึกพิลั่นระดับนี้ได้อีก
ทว่าประเด็นสำคัญคือ โดยทั่วไปสัตว์อสูรกลายพันธุ์มักจะมีพละกำลังที่แข็งแกร่งและดุร้ายมาก อาศัยเพียงพ่อซอมบี้ของเธอที่เป็นซอมบี้ธรรมดาและไม่ได้วิวัฒนาการพลังอะไรเลย เขาจะไปมีปัญญาเอาชนะและต่อกรกับสัตว์อสูรกลายพันธุ์ได้อย่างไรกัน?
หรือว่า... พ่อซอมบี้จะไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดาอย่างที่เธอคิดไว้ซะแล้ว?!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น