ตอนที่ 29: น้องฉีฉีเดินได้แล้วเหรอ?
“นึกไม่ถึงเลยว่าผ่านไปนานขนาดนี้ แถวนี้จะยังมีผู้รอดชีวิตเหลือรอดอยู่อีก?!”
ลู่ชวนที่อยู่ภายในอาคาร 5 ขมวดคิ้วมุ่น พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ในหัวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ
นับตั้งแต่ วันสิ้นโลก ซอมบี้ปะทุขึ้นมา มันก็ผ่านไปเดือนกว่าแล้ว โดยเฉพาะช่วงหลังๆ มานี้ ลู่ชวนแทบจะไม่เคยเห็นคนเป็นๆ เลยสักครั้ง
นอกจากเจ้าคนดวงซวยที่ถูกซอมบี้สายว่องไวฆ่าตายคราวก่อน เขาก็ไม่ได้เจอ มนุษย์ คนอื่นอีกเลย
บนท้องถนนที่เวิ้งว้างว่างเปล่า มีเพียงฝูงซอมบี้ที่ไร้ความคิดเดินพเนจรไปวันๆ เท่านั้น
ผลลัพธ์คือครั้งนี้เขากลับได้เห็นคนกลุ่มใหญ่พร้อมกันตั้งหลายคน ดูท่าว่ามนุษย์ที่เอาชีวิตรอดจากวิกฤตซอมบี้มาได้ก็น่าจะมีอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
เพียงแต่เป็นเพราะพวกซอมบี้มันมีแต่ความกระหายเลือดเต็มหัว มนุษย์ส่วนใหญ่จึงทำได้เพียงกบดานอยู่ตามที่ลับตาเท่านั้น
ทว่าพอนึกถึงผู้ชายที่เข้าปะทะกับหุ่นเชิดของตนเมื่อครู่ สีหน้าของลู่ชวนก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะดูรูปร่างกำยำล่ำสันกว่าคนรอบข้างอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีทางที่จะมีพละกำลังที่น่ากลัวขนาดนั้นได้เลย
หุ่นเชิดซากศพที่เขาคัดเลือกมา แต่ละตัวล้วนมีร่างกายสูงใหญ่กำยำเป็นทุนเดิม ยิ่งพอพวกมันกลายเป็นซอมบี้ พละกำลังตามสัญชาตญาณก็ได้รับการยกระดับขึ้นมาในระดับหนึ่งแล้ว
ต่อให้เป็นแค่ซอมบี้ธรรมดา การจะจัดการกับผู้รอดชีวิตทั่วไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าหุ่นเชิดตัวนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา และรู้จักใช้อาวุธเข้าต่อสู้ด้วยแล้ว
แต่ใครจะนึกว่าพอปะทะกับผู้ชายคนนั้นเข้า ขวานดับเพลิงที่ถืออยู่ในมือกลับถูกฟาดจนกระเด็นหลุดมือไปทันที นี่มันพละกำลังมหาศาลราวกับเทวดามาโปรดชัดๆ!
เมื่อลองทบทวนเรื่องราวในช่วงที่ผ่านมา ลู่ชวนก็เริ่มคาดเดาอยู่ในใจเงียบๆ
ความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มต้นขึ้นจากคืนพระจันทร์สีเลือดคราวนั้น หลังจากคืนนั้นพวกซอมบี้ก็เริ่มวิวัฒนาการ และแตกแขนงออกเป็นสายพลังที่ต่างกัน
พระจันทร์สีเลือดที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้า สิ่งที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องไม่ได้มีเพียงแค่พวกซอมบี้เท่านั้น
ลู่ชวนเริ่มสงสัยว่า หรือสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นๆ เองก็เกิดความเปลี่ยนแปลงในลักษณะเดียวกันนี้ด้วย?
ชายลึกลับที่เขาเจอในวันนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะทำหน้าที่เป็น "ผู้มีพลังวิวัฒนาการ" ในหมู่มนุษย์
พละกำลังที่น่ากลัวระดับนี้ เกรงว่าจะมีเพียงสิ่งมีชีวิตที่ผ่านการวิวัฒนาการมาแล้วเท่านั้นถึงจะระเบิดมันออกมาได้
ลู่ชวนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจในใจ ดูท่าความเปลี่ยนแปลงของโลกใบนี้จะซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้มหาศาล
ก่อนหน้านี้สายตาของเขาจับจ้องอยู่แต่กับพวกซอมบี้ที่เปลี่ยนไป แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเมื่อเวลาผ่านไป สิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดจำนวนมากจะค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้อย่างต่อเนื่อง
“ช่างเถอะ ดูท่าจากนี้ไปคงส่งหุ่นเชิดไปแถวๆ นั้นไม่ได้อีกแล้ว...”
ในสายตาของลู่ชวน มนุษย์ที่วิวัฒนาการแล้วน่ากลัวกว่าพวกซอมบี้เสียอีก
เพราะพวกซอมบี้มันไม่มีสมอง เขาใช้หุ่นเชิดซากศพเล่นกลยุทธ์หมาหมู่ หรือวางแผนล่อลวงมาฆ่าได้ง่ายๆ
แต่ถ้าจะเอาลูกไม้แบบเดียวกันไปใช้กับมนุษย์ มันคงไม่ได้ผลดีขนาดนั้นแน่
ลู่ชวนไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวในตอนนี้ เขาหวังเพียงแค่ว่าจะครอบครองพลังที่แข็งแกร่งขึ้น เพื่อใช้ชีวิตอยู่ในวันสิ้นโลกนี้อย่างสงบสุข และเลี้ยงดูให้ลู่ฉีฉีเติบโตขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยและมีความสุข
มนุษย์มีความคิดที่ซับซ้อนและมีสติปัญญาในระดับสูง ร่องรอยพิลึกๆ ที่พวกซอมบี้มองข้ามไป ไม่ได้หมายความว่าพวกผู้รอดชีวิตที่เป็นมนุษย์จะไม่สังเกตเห็น
ลู่ชวนไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงถูกมนุษย์ผู้รอดชีวิตกลุ่มนี้เพ่งเล็ง เพียงเพื่อแลกกับเสบียงแค่เล็กน้อย
เพราะตอนนี้เขาไม่ได้ตัวคนเดียวที่จะสามารถพาลูกสมุนเผ่นหนีไปไหนมาไหนได้ตลอดเวลา
ภายในห้องนอนของเขา ยังมีทารกน้อยอย่างลู่ฉีฉีอยู่ด้วย ลู่ชวนจำเป็นต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของเจ้าตัวเล็กเป็นอันดับแรก
ปัจจุบันลู่ชวนหวังเพียงว่าจะใช้หุ่นเชิดซากศพออกตระเวน เพื่อล้อมฆ่าพวกซอมบี้วิวัฒนาการที่หลงฝูง แล้วชิงเอานิวเคลียสผลึกมากลืนกินเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเองต่อไป
ในเมื่อวันสิ้นโลกเริ่มจะซับซ้อนขึ้นทุกที มีเพียงการครอบครองพลังที่แกร่งกล้าเท่านั้น ถึงจะช่วยให้เขาและเจ้าตัวเล็กใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างราบรื่น
ส่วนเรื่องโลกภายนอกจะเกิดความเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางไหน ลู่ชวนไม่ได้ใส่ใจกับมันเลยสักนิด
ตัวเขาเองก็ข้ามมิติมาโลกนี้อย่างงงๆ แถมยังโดนซอมบี้กัดจนกลายเป็นพวกมันอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่
สำหรับลู่ชวนแล้ว ขอแค่ไม่มีใครมาขัดขวางวิถีชีวิตของเขากับเจ้าตัวเล็ก โลกนี้มันจะพังพินาศย่อยยับไปอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลย
หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์เผชิญหน้ากับมนุษย์ผู้รอดชีวิตไป转眼间ก็ผ่านไปอีกไม่กี่วัน
ปัจจุบันลู่ชวนสั่งระงับการออกไปรวบรวมเสบียงชั่วคราว เพราะหุ่นเชิดซากศพหลายตัวทำงานได้รวดเร็วเกินไป บัดนี้ตามห้องหับต่างๆ ในอาคาร 5 ต่างถูกขนเสบียงสารพัดชนิดมาตุนไว้จนแน่นขนัดไปหมดแล้ว
เสบียงเหล่านี้นับว่าเพียงพอสำหรับการใช้งานของลู่ฉีฉีแล้ว และการตุนไว้มากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เพราะเมื่อเวลาผ่านไป ของพวกนี้ก็ต้องมีวันหมดอายุ
ตุนไว้เยอะเกินไปถ้าไม่ได้ใช้ ก็เท่ากับเสียเวลาและเสียแรงเปล่า ไม่แน่อาจจะนำพาความเดือดร้อนมาสู่ตัวโดยไม่จำเป็นด้วย
ณ ห้องนอนชั้นเจ็ด
จีหรูเสวี่ยใช้เวลาช่วงนี้ฝึกฝนวิชาลมหายใจหลิวหลีทั้งวันทั้งคืน คอยดึงเอาอนุภาคพลังงานในอากาศมาบ่มเพาะพลัง พละกำลังตามร่างกายของเธอได้รับการปรับปรุงจนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะพลังจิตที่เคยอ่อนแอในตอนแรก บัดนี้ได้รับการยกระดับขึ้นมามหาศาล!
จีหรูเสวี่ยจำได้ว่าตอนเริ่มต้นแค่เธอจะควบคุมใบไม้สักใบยังรู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจ แต่ตอนนี้เธอเริ่มลองใช้พลังจิตพยุงร่างกายของตัวเองขึ้นมาแล้ว
ในโลกใบนี้หากช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลยมันจะลำบากมาก วันสิ้นโลกมาเยือนอย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีความสามารถในการเอาตัวรอดติดตัวไว้บ้าง
พ่อซอมบี้ของเธอ เท่าที่ดูในตอนนี้ก็เป็นแค่ซอมบี้ระดับต่ำธรรมดาๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น จีหรูเสวี่ยรู้ดีว่าเธอจะเอาแต่นอนเป็นทารกอยู่บนเตียงตลอดไปไม่ได้
เธอต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับชีวิตในวันสิ้นโลก ไม่อย่างนั้นพ่อลูกคู่นี้คงต้องเจอวิกฤตเข้าสักวัน
จีหรูเสวี่ยเริ่มใช้พลังของตนเอง ทำการฝึกคลานไปมาบนเตียงในห้องนอน
หลังจากผ่านการเคี่ยวกรำร่างกายด้วยวิชาลมหายใจหลิวหลีมาช่วงหนึ่ง พละกำลังของจีหรูเสวี่ยในตอนนี้จึงเหนือกว่าเด็กทารกในวัยเดียวกันไปไกลลิบ
เมื่อจีหรูเสวี่ยควบคุมร่างกายได้เชี่ยวชาญขึ้น ความเร็วในการคลานบนเตียงก็ยิ่งรวดเร็วขึ้นตามไปด้วย
ในที่สุด จีหรูเสวี่ยก็เริ่มลองใช้พลังจิตมาช่วยพยุงเพื่อสร้างความสมดุลให้แก่ร่างกาย
จากนั้นภายใต้การหนุนนำของพลังจิต ร่างเล็กๆ ก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากการคลานสี่ขา ขยับขึ้นมายืนตรงและเริ่มก้าวเดิน
หากจะใช้พลังจิตโดยตรงเพื่อทำให้ตัวเองบินไปมากลางอากาศย่อมต้องสิ้นเปลืองพลังงานมหาศาล
แต่หากใช้พลังจิตเพียงแค่ช่วยพยุงและผ่อนแรง เพื่อเร่งให้ร่างกายเรียนรู้การเดินตรงๆ ก็นับว่าไม่มีปัญหาอะไร
และเป็นเพราะมีพลังจิตคอยประคองอยู่รอบๆ ร่างกายตลอดเวลา จีหรูเสวี่ยจึงไม่ต้องกังวลว่าตัวเองจะพลาดท่าล้มลงไป
ภายใต้สภาพการฝึกฝนที่ไร้ความกังวลนี้ ไม่นานนักจีหรูเสวี่ยก็เริ่มตั้งไข่และก้าวเดินได้สำเร็จ
แกรก~
ในตอนนั้นเอง ลู่ชวนผลักประตูเดินเข้ามา พอมองเห็นภาพตรงหน้าบนเตียง ลู่ชวนถึงกับอ้าปากค้างจนขากรรไกรแทบจะร่วงลงพื้น
เขาถึงกับสงสัยว่าตัวเองกำลังตาฝาดจนเกิดภาพหลอนไปเองหรือเปล่า
ลู่ฉีฉีเป็นเพียงทารกอายุไม่กี่เดือนเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอกลับเริ่มยืนตรงและก้าวเดินไปมาบนเตียงได้ด้วยตัวเองแล้ว?
ตัวเขาเองยังไม่ทันรู้เลยว่าเจ้าตัวเล็กเริ่มคลานได้ตอนไหน แต่นี่เธอกลับข้ามขั้นมาเรียนรู้เรื่องการเดินได้แล้วอย่างนั้นเหรอ?!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น