ตอนที่ 258 ดูดนิ้ว
สาเหตุหลักเป็นเพราะทุกวันวุ่นวายเกินไป มีเรื่องถาโถมเข้ามามากเกินไป และมีผู้คนแวะเวียนมาหาเธอมากเกินไป
โอวหยางจิ้นพยักหน้าพลางก้มหน้าก้มตาแทะแอปเปิ้ลต่อ ท่าทางของเขาดูเรียบร้อยและว่าง่าย ลู่หลีเท้าคางมองดูเขาอยู่อย่างนั้น
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาแทะแอปเปิ้ลจนสะอาดเกลี้ยงเกลาพลางถือแกนแอปเปิ้ลไว้อย่างทำตัวไม่ถูก ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีถังขยะ?
เขาเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับสายตาของลู่หลีที่กำลังจ้องมองเขาอย่างจดจ่อ จนเขาชะงักไปครู่หนึ่ง "บอสลู่ครับ ไอ้นี่ทิ้งตรงไหน?"
"อ้อ ตามสบายเลย" ลู่หลีขยับริมฝีปากเอ่ยเบาๆ
"เอ๊ะ?" โอวหยางจิ้นนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ดูท่าคำร่ำลือเกี่ยวกับบอสลู่จะถูกต้องสินะ...
ที่ว่าเธอชอบหนุ่มหล่อ...
ไม่มีความสามารถในการต้านทานมนุษย์หน้าตาดีเลยจริงๆ
"พี่!" เสียงตะโกนเรียกอย่างเอาเป็นเอาตายของโอวหยางเฟิงดังมาจากข้างนอก
พอโอวหยางจิ้นได้ยินเสียงนี้ก็นึกว่าน้องชายเจออันตรายเข้าแล้ว จึงรีบยันตัวลุกขึ้นทันที
ทว่าเขากลับเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของน้องชายที่กำลังสไลด์ตัวลงมาจากแขนซ้ายของตุ๊กตากระต่ายเหมือนเล่นกระดานลื่น
"พี่ ทำอะไรอยู่น่ะ? ทำไมถึงเข้าไปข้างในได้ล่ะ?" โอวหยางเฟิงถามอย่างดีใจพลางมองลู่หลีตาละห้อย
"...เข้ามาสิ" ลู่หลีบอก
เลี้ยงแกะหนึ่งตัวก็เหมือนเลี้ยงทั้งฝูงนั่นแหละ
โอวหยางเฟิงก้าวขึ้นมาอย่างเบิกบาน เห็นพี่ชายถือแกนแอปเปิ้ลไว้ในมือก็รีบถามทันที "พี่ไปเอามาจากไหนน่ะ?"
โอวหยางจิ้นมองไปที่โต๊ะ โอวหยางเฟิงมองตามไป "โอ้ๆๆ บอสลู่ครับ ผมขอทานสักลูกได้ไหม?"
ลู่หลี: "ได้สิ" ถึงแม้ดวงตาจะเขียนชัดว่าอยากทานมาก แต่ก็ยังถามตามมารยาทก็นับว่าใช้ได้ เป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง
"ฮี่ๆ~" โอวหยางเฟิงหัวเราะร่าพลางหยิบแอปเปิ้ลลูกใหญ่ขึ้นมา บนใบหน้ามีรอยยิ้มซื่อๆ ประดับอยู่ตลอดเวลา
ทั้งสามคนนั่งลงด้วยกัน คราวนี้ไม่ได้เงียบเหงาอีกต่อไป เพราะโอวหยางเฟิงเอาแต่พูดจ้อไม่หยุด
"เอ๊ะ? บอสลู่ครับ ตอนนี้ตุ๊กตากระต่ายเป็นของผมแล้วใช่ไหม? ผมพาเธอกลับไปด้วยได้หรือเปล่า?"
โอวหยางเฟิงชูตุ๊กตากระต่ายขนาดเท่าฝ่ามือถามพลางกะพริบตาปริบๆ ในปากยังเคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่
"นายขูดได้มา มันก็เป็นของนาย" ลู่หลีเอ่ยยิ้มๆ
"เย้!" โอวหยางเฟิงตื่นเต้น รีบยัดตุ๊กตากระต่ายใส่กระเป๋าเสื้อ แต่กระเป๋ามันเล็กเกินไปยัดไม่ลง
เขายังแว่วเสียงกระต่ายด่าทอออกมาว่า "ที่แคบขนาดนี้ อย่าเอาฉันเข้าไปไว้นะ! เหม็นจะตายอยู่แล้ว!"
โอวหยางเฟิงเลยต้องประคองไว้บนมือ มือหนึ่งถือกระต่าย อีกมือแทะแอปเปิ้ล ทำสองอย่างไปพร้อมกันไม่ให้เสียเวลา
"เอาให้ฉันกินด้วย" เสียงใสๆ ของตุ๊กตากระต่ายดังก้องขึ้นในหัวเขา
เขารีบยื่นแอปเปิ้ลในมือไปให้ทันที พอยื่นไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่า นี่มันลูกที่เขาแทะแล้วไม่ใช่เหรอ?
และก็เป็นไปตามคาด ตุ๊กตากระต่ายด่ากราดทันที "นายๆๆ กล้าดียังไงจะเอาของที่กินแล้วมายัดใส่ปากฉัน บังอาจนัก!"
โอวหยางเฟิงได้ยินดังนั้นก็รีบยัดแอปเปิ้ลเข้าปากตัวเอง กัดไว้แน่นเพื่อให้มั่นใจว่ามันจะไม่ร่วงลงมา
แล้วเขาก็หยิบแอปเปิ้ลลูกใหม่ที่ยังสมบูรณ์บนโต๊ะส่งให้ตุ๊กตากระต่าย ทันทีที่แอปเปิ้ลสัมผัสตัวเธอ มันก็หายวับไป
ในหัวมีเสียงเคี้ยวแอปเปิ้ลดังกร้วมๆ อย่างเอร็ดอร่อย โอวหยางเฟิงรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด
เหมือนกำลัง... เลี้ยงลูกสาวอยู่เลย?
ลู่หลีเห็นแล้วก็รู้สึกทึ่ง เจ้าตัวนี้น่ะ... กินแอปเปิ้ลด้วยเหรอ? เธอจึงหยิบขึ้นมาลูกหนึ่งยื่นไปใกล้ๆ บ้างแต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
แอปเปิ้ลยังคงนิ่งสนิทอยู่ในมือเธอ เธอหัวเราะขำ "กระต่ายตัวนี้เล่นตัวแฮะ กินแต่ของที่นายให้คนเดียวเลย"
ในวินาทีที่เธอเอียงคอ นิ้วชี้พลันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา พอหันกลับไปดูก็เห็นตุ๊กตากระต่ายอ้าปากงับนิ้วมือเธอไว้
มันงับเข้าตรงรอยเย็บกากบาทที่ปากพอดี เธอสัมผัสได้ว่านิ้วชี้กำลังถูกดูดเม้ม "แก?"
โอวหยางจิ้นตกใจหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามาหวังจะดึงตุ๊กตากระต่ายออกไป แต่กลับพบว่ามันกัดแน่นมากจนดึงไม่ออก
เขาเองก็กลัวจะทำลู่หลีเจ็บ โอวหยางเฟิงที่เห็นความผิดปกติก็รีบตีหัวตุ๊กตากระต่ายอย่างร้อนรนพลางบอกว่า "แกๆๆ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!"
ภายในโรงอาบน้ำ หวังหยางที่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์จมูกขยับยุกยิก เหมือนจะได้กลิ่นหอมที่เข้มข้นมากอย่างหนึ่ง เขาตั้งใจดมอีกครั้ง
ใช่เลย เป็นกลิ่นของลู่หลี เป็นกลิ่นเลือดของเธอ
หวังหยางลุกพรวดขึ้นมาทันทีโดยไม่สนใจลูกค้าที่กำลังติดต่อซื้อแพ็กเกจแล้วพุ่งพรวดออกจากประตูไป
ทางด้านนี้ ตุ๊กตากระต่ายถูกโอวหยางเฟิงบังคับอย่างหนัก ในที่สุดมันก็ยอมปล่อยมือของลู่หลี
ลู่หลีขยับเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่าที่ปลายนิ้วมีรอยเขี้ยวแหลมๆ สองรอย กัดค่อนข้างลึก ในรอยเขี้ยวมีเลือดซึมออกมา
โอวหยางเฟิงใจคอไม่ดี บอสลู่คงไม่โกรธจน... สั่งฆ่าพวกเขาสองพี่น้องทิ้งตรงนี้เลยใช่ไหม?
ลู่หลีตั้งท่าจะหยิบพลาสเตอร์มาแปะให้จบๆ ไป แผลแค่นิดเดียวถ้าไม่รีบแปะเดี๋ยวก็หายเองแล้ว
เธอกำลังจะลุกขึ้น หางตาก็เห็นเงาร่างหนึ่งแวบผ่านไป ยังไม่ทันดูชัดว่าเป็นใคร มือที่บาดเจ็บก็ถูกคว้าไป จากนั้นนิ้วชี้ที่มีรอยกัดก็ถูกเขาอมเข้าไปในปาก
...?
ทั้งเปียกทั้งเย็น
นั่นคือความรู้สึกแรกของลู่หลี
ความรู้สึกที่สองคือ... เอาออกไปนะ
"หวังหยาง นายเป็นบ้าอะไรอีก?" ลู่หลีถลึงตาใส่เขา แต่หวังหยางไม่สะทกสะท้าน
เขายังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น ปากอมนิ้วชี้ของเธอไว้ พลางดูดซับเลือดอย่างระมัดระวังไปสองสามคำ ไม่กล้าดูดเยอะ
เขาคอยสังเกตสีหน้าของเธอ ผ่านไปสามวินาทีถึงยอมปล่อยอย่างอาลัยอาวรณ์
จะว่ายังไงดี เลือดของลู่หลีอร่อยกว่าเล็บหรือเส้นผมของเธอเป็นหมื่นเท่า! มันทั้งเข้มข้นและหอมหวาน เหมือนเหล้าที่แพงที่สุดในยุคอารยธรรม
ในขณะเดียวกัน พลังงานในร่างกายก็เริ่มปั่นป่วน เร่งดูดซับพลังที่ได้จากเลือดอย่างบ้าคลั่ง มันช่าง... วิเศษและทรงพลังเหลือเกิน!
นึกไม่ออกเลยว่าถ้าซอมบี้ตัวอื่นรู้เรื่องนี้เข้า เธอจะตกอยู่ในสภาพไหน
เกรงว่าซอมบี้ทั่วทั้งหัวเซี่ยคงจะร่วมมือกันเพื่อจัดการเธอ ไม่สิ อาจจะถูกเธอสยบไว้ก็ได้
เขาเชื่อว่าเธอมีความสามารถนั้น
ลู่หลีสะบัดมือกลับอย่างหงุดหงิด ทว่ากลับพบว่าบาดแผลกำลังค่อยๆ สมานตัว เธอรู้ดีว่านี่คือคุณสมบัติของน้ำลายราชาซอมบี้ แต่มันก็น่าขยะแขยงอยู่ดี!
และเธอยังรู้ดียิ่งกว่าว่า หวังหยางน่ะตั้งใจจะดื่มเลือดเธอ ไม่ได้อยากจะช่วยสมานแผลให้หรอก ไอ้เจ้าบ้าเอ๊ย!
หวังหยางไม่ได้พูดอะไรมาก เขารีบจากไปทันที พลังงานที่พลุ่งพล่านในร่างกายแทบจะกดข่มไว้ไม่อยู่ เขามีลางสังหรณ์ว่าครั้งนี้จะสามารถทะลวงไปถึงระดับสิบได้
เขาไม่ได้กลับไปที่โรงอาบน้ำ เพราะคลื่นพลังงานจากการเลื่อนระดับมันรุนแรงเกินไป กลัวจะทำให้คนที่มีเจตนาแฝงสงสัย และเขาก็ไม่อยากนำปัญหามาให้บอสลู่ด้วย
ลู่หลีมองส่งเขาจากไปพลางกลอกตา
เธอหันกลับมาสบเข้ากับสายตาที่เป็นกังวลของโอวหยางเฟิงและโอวหยางจิ้นที่ดูจะระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ
โอวหยางเฟิงพนมมือ "บอสลู่ครับ อย่าโกรธเลยนะ ผมสั่งสอนเจ้ากระต่ายบ้าตัวนี้ไปแล้ว! อย่าโกรธเด็ดขาดเลยนะ"
โอวหยางจิ้นก็ช่วยเสริม "ใช่ครับ อย่าโกรธเลย โกรธไปก็เสียสุขภาพเปล่าๆ ร่างกายเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"...ไม่เป็นไร" ลู่หลีรู้สึกเพลียใจเล็กน้อย
พูดพลางยื่นนิ้วไปตรงหน้าทั้งคู่ "นั่นไง หายแล้ว"
โอวหยางจิ้นมองดูพลางตกอยู่ในภวังค์ เมื่อครู่ชายคนนั้นมาไวไปไว ตอนนั้นเขามัวแต่จดจ่ออยู่ที่ลู่หลี แต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
ชายคนนั้นดูเหมือน... จะไม่ใช่คน? ทำไมถึงต้องดูดนิ้วของลู่หลีด้วยล่ะ? ดูดเสร็จแล้วแผลยังหายไวขนาดนี้? ดูจากกลิ่นอายแล้วเขาคือซอมบี้
แต่ลู่หลีกลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหรือแปลกใจเลยแม้แต่นิดเดียว ต่อพฤติกรรมดูดนิ้วที่กะทันหันนั่น เธอมีเพียงความรำคาญใจเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอารมณ์อื่นเลย
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น