ตอนที่ 238 คลื่นซอมบี้กำลังจะมา
ลูกค้าที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่โดยรอบในที่สุดก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นออกมาเป็นครั้งแรกของวัน
โอวหยางเฟิงเริ่มลนลาน "หัวเราะอะไรกัน! มีอะไรน่าขำฮะ!"
เขาโกรธจนคิ้วแทบจะบินหลุดออกไป แต่ก็ฝืนทนไม่ได้ลงมือทำอะไร
คนพวกนี้ไม่ใช่ลู่หลีที่จะถึกทนขนาดนั้น ถ้าเขาโยนลูกไฟขนาดเท่าเล็บมือออกไปสักลูกเดียว พวกนี้ได้ตายกันเป็นแถบแน่
"ลุกขึ้น! รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!" โอวหยางเฟิงผลักคนที่ทับตัวเขาออก แล้วปัดก้นลุกขึ้นยืนเอง
ถึงจะอยู่ไกลขนาดนี้ แต่ดูเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของลู่หลีดังก้องอยู่ในหูราวกับเสียงปีศาจที่วนเวียนอยู่ในหัว สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด
โอวหยางเฟิงหนีเตลิดไปอย่างไม่คิดชีวิต
ทว่าเขากลับนึกไม่ถึงว่าจะมีคนถ่ายคลิปเอาไว้ แล้วนำไปโพสต์ลงใน "โซเชียลมนุษย์"
คนหัวเซี่ยผู้รักการเผือกเป็นชีวิตจิตใจ
โอวหยางเฟิงกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลด้วยความเร็วแสง ตั้งใจว่าจะพักผ่อนให้เต็มที่แล้วค่อยไปตามพี่ใหญ่มาช่วยกู้หน้าคืน
ใครจะรู้ว่าพอเข้าประตูบ้านมา ลูกไฟลูกหนึ่งก็ถูกขว้างใส่ทันที เขาหลบตามสัญชาตญาณ
ลูกไฟที่พุ่งมาติดๆ กันราวกับห่าฝนทำให้โอวหยางเฟิงไม่มีเวลาคิด ทำได้เพียงหลบหนีสุดชีวิต
แต่เขาก็ยังถูกไฟลวกเส้นผมและเสื้อผ้าจนได้ พอหลบพ้นลูกไฟทั้งหมด เสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังขึ้น
"แกกะจะทำให้ตระกูลลึกลับเสียหน้าจนหมดสิ้นเลยใช่ไหม!"
พอโอวหยางเฟิงได้ยินเสียงนั้น เขาก็ทรุดเข่าลงกับพื้นตามสัญชาตญาณดังปึก ก้มหน้าต่ำไม่กล้าเงยขึ้นมอง
"ดูเอาเอง!"
โอวหยางเฟิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างระมัดระวัง ตรงหน้าปรากฏหน้าจอฉายภาพเหตุการณ์หน้าร้านสลาก
เป็นวิดีโอตอนที่คนล้มทับกันเป็นทอดๆ โดยมีเขาถูกทับอยู่ล่างสุด โอวหยางเฟิงเห็นแล้วแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี
ทำไมถึงทำตัวน่าอนาถได้ขนาดนี้
แต่วิดีโอยังไม่จบ มีต่อท้ายด้วย
【"ฉันชื่อโอวหยางเฟิง รู้จักตระกูลลึกลับไหม? ตระกูลโอวหยางน่ะเป็นตระกูลที่เก่าแก่ที่สุดเลยนะ!"】
คำพูดและน้ำเสียงที่โอหังสุดขีด ประกอบกับท่าทางไม่กลัวฟ้ากลัวดินและสำมะเลเทเมาของโอวหยางเฟิง
มันแทบจะทะลุหน้าจอออกมาฟาดหน้าโอวหยางเฟิงเอง เขาพลันรู้สึกอับอายและโกรธขึ้นมาทันที
ไอ้วิดีโอเฮงซวยนี่ใครเป็นคนถ่ายวะ!
"ดู! อย่าก้มหน้า! ดูว่าแกทำตระกูลโอวหยางขายหน้าไปถึงไหนต่อไหนแล้ว!"
โอวหยางเฟิงจำต้องฝืนใจดูต่อ ประโยค "ฉันชื่อโอวหยางเฟิง" ถูกนำมาทำเป็นเสียงตัดต่อแบบกวนประสาท (Remix)
ใส่ประกอบกับภาพตอนคนล้มพับไปข้างหน้า ล้มหนึ่งคน ประโยคนี้ก็ดังขึ้นครั้งหนึ่ง
"..." โอวหยางเฟิงหน้าแดงก่ำ
วิดีโอนี้ความยาวกำลังดี แต่มันรวบรวมช่วงเวลาที่เขาเสียหน้าในวันนี้เอาไว้ครบถ้วนไม่มีตกหล่น
แม้แต่ฉากที่ลู่หลียัดเศษเล็บใส่ปากเขาก็ยังมี ให้ตายเถอะ โอวหยางเฟิงดูต่อไม่ไหวแล้ว
แต่พวกผู้อาวุโสกลับบังคับให้เขาดูซ้ำแล้วซ้ำอีก
หลังจากดูไปครบห้ารอบ บทลงทัณฑ์อันทรมานนี้ถึงได้จบลงเสียที
โอวหยางเฟิงคุกเข่าจนปวดไปหมด กำลังจะคลานลุกขึ้น เสียงคำรามของผู้ใหญ่ก็ดังขึ้น "คุกเข่าต่อไป! ใครสั่งให้แกลุก!"
ผู้อาวุโสอีกคนตวาดด้วยความโมโห "ยังคิดจะไปตามอาเกวี่ยนมาช่วยกู้หน้าคืนงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ! ห้ามไปไหนทั้งนั้น!"
โอวหยางเฟิงไม่กล้าส่งเสียง เวลาผู้ใหญ่พูด เขาไม่มีสิทธิ์สอดแทรกอยู่แล้ว
ตระกูลโอวหยางมีกฎระเบียบเข้มงวดมาก ย่อมไม่ยอมให้เกิดเรื่องที่เสื่อมเสียชื่อเสียงแบบนี้เด็ดขาด
คราวนี้เขาถือว่าก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว
เป็นเพราะยัยเจียงเสวี่ยเอ๋อร์แท้ๆ ที่ใช้ให้ฉันไปแก้แค้น ถ้ารู้แบบนี้ไม่ไปซะดีกว่า!
โอวหยางเฟิงคุกเข่าบนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ พลางด่าเจียงเสวี่ยเอ๋อร์ในใจตั้งแต่หัวจรดเท้า
แล้วก็ตามด้วยการด่าพวกคนที่เขาพาไปด้วยเมื่อบ่ายอีกรอบ ด่าไปด่ามาจนถึงลู่หลี
แต่พอลองคิดดู ลู่หลีก็ไม่มีอะไรน่าด่า เธอแค่ป้องกันตัวตามปกติ
โอวหยางเฟิงคุกเข่าจนเมื่อย อยากจะลุกขึ้นแต่คนของผู้อาวุโสสี่ยังคงจ้องเขาตาไม่กะพริบ
จึงต้องล้มเลิกความคิดไป...
...
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า—" ภายในร้านสลาก ลู่หลีระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
คนเก่งที่ไหนกันนะที่ทำวิดีโอออกมาได้ตลกและเข้าถึงแก่นขนาดนี้
ถ้าเธอรู้ว่าเป็นใครล่ะก็ ต้องให้รางวัลอย่างงามแน่ ลู่หลีลากแถบเวลาไปที่จุดเริ่มต้นแล้วเปิดดูใหม่อีกรอบ
โดยที่ไม่รู้เลยว่าโอวหยางเฟิงกำลังรับกรรมเพราะวิดีโอนี้อยู่
...
ป่าไผ่
นิ้วมือของหลีรั่วขยับเล็กน้อย ต้าซู่สัมผัสได้ทันทีและเอ่ยอย่างดีใจ "จะฟื้นแล้ว! จะฟื้นแล้ว!"
ในช่วงที่ผ่านมา ลมหายใจของหลีรั่วแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนทั้งคู่คิดว่าเธอจะทนไม่ไหวเสียแล้ว...
ใครจะรู้ว่าเธอฝืนทนมาได้ ทั้งที่ได้ทานยาไปเพียงเม็ดเดียวเท่านั้น
หลีรั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบไผ่สีเขียวขจี และเสียงพูดคุยที่ใกล้เข้ามาในหู
"พี่หลี? พี่หลี?" เย่เย่เอ่ยเรียกเบาๆ
ชายชุดดำยังคงเฝ้าอยู่ข้างๆ ทั้งคู่จึงไม่กล้าเคลื่อนย้ายตัวเธอ เพราะกลัวจะทำให้บาดแผลรุนแรงขึ้น
"เย่... เย่เย่" หลีรั่วเอียงศีรษะเล็กน้อย เห็นใบหน้าของทั้งสองคนแล้วรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง
"ฉันอยู่นี่!" เย่เย่ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอกุมมือของหลีรั่วไว้ มันช่างเย็นเฉียบ
บาดแผลตามตัวเธอไม่มีเลือดซึมออกมาแล้ว แต่แผลภายในยังต้องใช้เวลาฟื้นตัวอย่างช้าๆ
"กลับ... ฐาน" หลีรั่วฝืนรวบรวมสติพูดประโยคนี้ออกมา แล้วก็สลบไปอีกครั้ง
ต้าซู่นำเปลสนามออกมาจากมิติ เขาช่วยกับเย่เย่ค่อยๆ ยกตัวหลีรั่วขึ้นวางอย่างระมัดระวัง
ชายชุดดำไม่ได้ขัดขวาง ผู้นำตระกูลสั่งแค่ห้ามใช้ยา ไม่ได้ห้ามเคลื่อนย้าย
เอ๊ะ? พอกลับเข้าฐานไปแล้ว พวกเขาจะใช้ยาหรือไม่ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?
ชายชุดดำกำลังจะอ้าปากพูด ก็เห็นทั้งคู่แบกหลีรั่วเดินไปไกลโขแล้ว
ช่างเถอะ ถือซะว่าไว้หน้ากันบ้าง
...
ร้านสลาก
ทุกคนรวมตัวกันทานมื้อค่ำ หลัวมู่เอ่ยอย่างตื่นเต้น "เมื่อบ่ายเห็นไอ้หนู่นั่นเสียท่า ขำจนฉันแทบตายเลย!"
ตอนที่โอวหยางเฟิงมา เสิ่นปิงกับหลัวมู่อยู่ที่ร้านเซเว่นและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่รู้ว่าบอสลู่ไม่ต้องการความช่วยเหลือจึงไม่ได้ออกไป
แต่กลับแอบถ่ายวิดีโออยู่ข้างๆ หลัวมู่โพสต์ลงเน็ต แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีคนนำไปตัดต่อใหม่
จนกลายเป็นเรื่องเม้าท์มอยหลังอาหารของผู้รอดชีวิตในฐานที่มั่นกลาง
ในที่สุดก็ได้ทำเรื่องดีๆ สักที
"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ หมอนี่ซื่อบื้อเกินไปจริงๆ ไม่เหมือนคนจากตระกูลลึกลับเลยสักนิด" ลู่หลีนึกถึงแล้วก็ยังอยากจะขำ
มันทำลายภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามของตระกูลลึกลับในใจเธอไปจนหมด
เธอนึกว่าคนพวกนี้จะมีแต่พวกฉลาด แกรงกล้า เจ้าเล่ห์ และคิดแต่จะก่อความวุ่นวายเสียอีก
นึกไม่ถึงว่าจะมีพวกใสซื่อจนเกือบจะปัญญาอ่อนแบบนี้ปนอยู่ด้วย
รู้สึกว่า... ไม่ค่อยลึกลับเท่าไหร่แล้วแฮะ
ทุกคนทานข้าวเสร็จ ต่างยืนหรือนั่งคุยกันอยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้น ระบบก็ส่งสัญญาณเตือนในหัวของลู่หลี
【**คลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่กำลังจะมาถึง**】
【**คลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่กำลังจะมาถึง**】
【**คลื่นซอมบี้ขนาดใหญ่กำลังจะมาถึง**】
ลู่หลีผุดลุกขึ้นยืนทันที ทุกคนต่างหันมามองเธอแล้วถามว่า "เกิดอะไรขึ้น?"
เธอเอ่ยตามตรง "มีคลื่นซอมบี้มา" เธอเชื่อว่าระบบจะไม่มีทางพลาดในเรื่องแบบนี้
"คลื่นซอมบี้?" ทุกคนอุทานด้วยความตกใจและเลือกที่จะเชื่อในทันที
ฉู่หลีเซิงก้มหน้าจัดการอะไรบางอย่างในคอมพิวเตอร์แสง "ประตูโรงแรมปิดแล้ว ลูกค้าออกมาไม่ได้ มีม่านพลังป้องกันอยู่คงไม่มีปัญหา"
เสิ่นปิงและจงเซี่ยก็กดหน้าจอไปมา จัดการปิดประตูร้านและระบายลูกค้าออกไปข้างนอกก่อน
ตอนนี้อาคารทุกหลังในเครือของลู่หลีติดตั้งม่านพลังป้องกันไว้หมดแล้ว จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกโจมตี
แต่ทว่า... ฐานที่มั่นกลาง
ลู่หลีส่งข้อความแจ้งข่าวให้ผู้เฒ่าเสิ่น หลิวอวี่ และเหอเล่อทราบ รวมถึงระบุเวลาที่คลื่นซอมบี้จะมาถึงอย่างชัดเจน
นี่เป็นข้อมูลที่ระบบแจ้งมา มันสามารถตรวจจับการรวมตัวของซอมบี้เป็นวงกว้างและวิถีการเคลื่อนที่ได้
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น