ตอนที่ 220 ซอมบี้อยู่ที่ไหน?
หลีรั่วมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ในโรงอาบน้ำแห่งนี้มีคนอยู่เป็นพันเชียวนะ ซอมบี้ระดับสูงตัวนี้แฝงตัวเข้ามาเพื่ออะไรกันแน่?
จะมาล้างบางผู้คน? หรือจะมาโชว์เหนือเพื่อข่มขวัญฐานที่มั่นกลาง?
แต่ซอมบี้ระดับสูงล้วนมีสติปัญญา พวกมันย่อมรู้ดีว่าฐานที่มั่นกลางคือแหล่งรวมตัวของผู้มีพลังการต่อสู้ระดับสูงของมนุษยชาติ
แล้วทำไม... ถึงทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้?
หลีรั่วไม่ได้คิดลึกไปกว่านั้น เธอเพียงทึกทักเอาเองว่าซอมบี้ระดับสูงตัวนี้คงแค่หิว หรือไม่ก็เบื่อ เลยอยากหาอะไรสนุกๆ ทำ
“ทำยังไงดีคะพี่หลี?” เย่เย่เอ่ยถาม ต้าซู่เองก็มองมาที่เธอเช่นกัน
ขอเพียงเธอเอ่ยปากว่าไป พวกเขาก็จะจากไปทันทีโดยไม่แยแสเรื่องนี้
แต่ถ้าเธออยากจะยื่นมือเข้าไปยุ่ง พวกเขาก็พร้อมจะลงมือช่วยเหลืออย่างไม่ลังเล ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพี่หลีคนเดียว
หลีรั่วลังเลเล็กน้อย เธอเหลือบมองเข้าไปในโรงอาบน้ำ ผู้คนข้างในดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
แต่ละคนยังคงเพลิดเพลินกับการกินผลไม้ บ้างก็นวดตัว แช่น้ำ หรือนั่งดูหนังอย่างมีความสุข...
หากซอมบี้ระดับสูงลงมือขึ้นมา ที่นี่คงกลายเป็นแดนสังหารที่ไม่มีใครรอดชีวิต และเธอไม่อยากให้สถานที่ดีๆ แบบนี้ต้องถูกซอมบี้ทำลายลง
หลีรั่วกัดฟันตัดสินใจ “ไปกันเถอะ อย่าให้มันไหวตัวทัน เราต้องรีบระบายคนออกไปก่อน”
ในสมองของเธอไม่มีความคิดที่ว่า 'นี่คือถิ่นของบอสลู่ ควรจะแจ้งลู่หลีก่อน' โผล่ขึ้นมาเลยสักนิด
ทั้งสามคนแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน หวังหยาง (汪洋) ราชาซอมบี้นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้า
เขาเห็นชัดเจนว่าทั้งสามคนนี้เดินเข้ามาแล้วก็ออกไป แล้วตอนนี้ก็กลับเข้ามาใหม่ อะไรกัน? ออกไปปล้นนิวเคลียสคริสตัลมาหรือไง?
หวังหยางไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก เพราะยังมีคนเดินเข้ามาซื้อแพ็กเกจบริการอยู่เรื่อยๆ เขาค่อนข้างยุ่งทีเดียว
พวกหลีรั่วทั้งสามคนแยกย้ายกันไปเพื่อระบายฝูงชน ความจริงก็คือการแอบเข้าไปกระซิบเตือนทีละคน
ในฐานที่มั่นกลางเธอนับว่าเป็นคนที่มีชื่อเสียงพอสมควร ทุกคนจึงค่อนข้างเชื่อถือ
ยิ่งเธอเปิดปากบอกว่า “ข้างในมีซอมบี้ รีบออกไปก่อนนะ เงียบๆ ไว้ห้ามกระโตกตาก”
ประกอบกับเครื่องหน้าที่ดูเฉียบคมและสีหน้าจริงจังของเธอ ใครไม่เชื่อก็แปลกแล้ว
ช่วงสิบคนแรกถือว่าราบรื่นดี พอได้ยินว่ามีซอมบี้ ทุกคนต่างรักตัวกลัวตายรีบทยอยเดินออกไป
คริสตัลเสียไปแล้วก็ช่างมัน เดี๋ยวค่อยไปล่าซอมบี้หาใหม่ก็ได้
หวังหยางเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกตินี้ หากมีคนออกไปแค่คนสองคนก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ
แต่เล่นเดินออกไปติดๆ กันหลายสิบคนแบบนี้ มันอดสงสัยไม่ได้จริงๆ
หมดเวลาพร้อมกันงั้นเหรอ? จะประจวบเหมาะอะไรขนาดนั้น?
เขาหยุดมือที่กำลังทำงาน หรี่ตามองสำรวจ
ชายหญิงสามคนที่เดินเข้าๆ ออกๆ เมื่อครู่แยกกันไปคุยกับคนอื่น
คุยได้ไม่นาน คนเหล่านั้นก็รีบเดินออกไปอย่างลนลาน สีหน้าท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด
ราวกับว่าข้างในนี้มีสิ่งที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่งสถิตอยู่?
ราชาซอมบี้ไม่ได้ตระหนักเลยว่า ตัวเขาเองนั่นแหละคือสิ่งที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง!
เขามองส่งคนเหล่านั้นที่วิ่งหนีตายออกไป
แล้วเริ่มมองหาชายหนึ่งหญิงสองกลุ่มนั้นต่อ จนล็อกเป้าหมายได้
พวกเขายังคงใช้วิธีเดิม ไล่คนออกไปได้อีกสามคน เพียงครู่เดียวก็ทำคนของเขาหายไปตั้งหลายสิบคนแล้ว?!
ราชาซอมบี้เริ่มรู้สึกโมโห เขาเปิดประตูทำธุรกิจอยู่ดีๆ ไปเกี่ยวอะไรกับใครด้วยล่ะ?
เขานั่งลงอย่างน้อยใจ หยิบคอมพิวเตอร์แสงขึ้นมาตั้งท่าจะส่งข้อความไปฟ้องลู่หลี เผื่อเธอจะมาปลอบใจเขาบ้าง
หรือไม่ก็ทิ้งเศษผมเศษเล็บไว้ให้เขาได้ลิ้มรสบ้าง เขาหิวมาตั้งนานแล้วนะ...
ทว่าจู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย จึงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน—
เขาเห็นหญิงสาวร่างสูงผมลอนในกลุ่มนั้น ยืนอยู่ต่อหน้าชายร่างผอมบางคนหนึ่ง
ชายคนนั้นมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัวพลางตะโกนลั่น “ซอมบี้? ซอมบี้— อยู่ที่ไหน?”
ขณะที่ตะโกน เขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างลนลานจนทำแก้วน้ำบนโต๊ะหกเลอะเทอะ
คำพูดที่เหลือไม่มีโอกาสหลุดออกมาจากปาก เพราะถูกหลีรั่วเอามืออุดไว้แน่น
หลีรั่วถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือด ไอ้ผู้ชายไม่ได้เรื่อง ทำแผนแตกจนมันไหวตัวทันจนได้!
เธอค่อยๆ สังเกตไปรอบๆ ลูกค้าคนอื่นพอได้ยินเสียงตะโกนก็พากันลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ
ต้าซู่และเย่เย่หยุดการกระทำ แล้วรีบพุ่งมาหาหลีรั่วเพื่อปกป้องเธอทันที
ซอมบี้ล่ะ? ไม่เห็นมันจะโมโหพุ่งออกมา กัดคนตายโชว์เหนือหน่อยเหรอ?
ซอมบี้ตัวจริงเสียงจริงนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์หน้า... เขามองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
มองดูความตื่นตระหนกบนหน้าลูกค้าเมื่อได้ยินคำว่าซอมบี้;
มองดูพวกเขาพากันวิ่งหนีออกไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะหิ้วผลไม้ที่ยังกินไม่หมดติดมือไปด้วย;
มองดูหญิงสาวร่างสูงผมลอนกำลังสังเกตไปรอบๆ อย่างระมัดระวังเพื่อหาที่ซ่อนของซอมบี้;
มองดูชายหญิงข้างกายเธอที่คอยปกป้องเธออย่างถวายหัว ราวกับว่าชีวิตตัวเองไม่มีค่าอะไร
หวังหยางแค่นยิ้มเย็น นั่งลงด้วยความโกรธปนผิดหวัง มนุษย์นี่มันนิสัยหมาๆ จริงๆ!
พอนั่งลงเขาก็นึกถึงสถานะของตัวเองขึ้นมาได้ เขาคือเจ้าของโรงอาบน้ำแห่งนี้...
เขาควรจะแสดงตัวออกมาตามหาซอมบี้ ต่อต้านซอมบี้ และปลอบโยนลูกค้าให้สงบลง
แต่... ตัวเขาเองนั่นแหละคือซอมบี้...
อยู่ในสังคมมนุษย์นานเข้า จนคิดไปเองจริงๆ เหรอว่าตัวเองจะกลับมาเป็นมนุษย์ได้ หรือจะหลอมรวมกับพวกนี้ได้?
ฝันกลางวันชัดๆ!
ฉันไม่ได้อยากเป็นมนุษย์สักหน่อย! ซอมบี้คือเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ไม่กินไม่ดื่มก็อยู่ได้เป็นสิบปี แถมไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดด้วย!
แต่... อารมณ์ความรู้สึกมันก็ค่อนข้างจะเบาบางกว่าปกติ
หวังหยางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน คิดว่าจะออกไปดีไหม แต่ขาเจ้ากรรมดันขยับไปเอง
เขาเดินไปหยุดอยู่ต่อหน้าหญิงสาวผมลอน ชายที่อยู่ข้างตัวเธอพลันสูดจมูกดมกลิ่นรัวๆ
เขาเอ่ยอย่างระแวดระวังและมั่นใจว่า “กลิ่นมันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แล้วครับ!” พร้อมกับตั้งท่าเตรียมจู่โจม
หลีรั่วกวาดสายตามองลูกค้าทุกคนรอบตัว ถ้าไม่ทำหน้าสงสัยก็ทำหน้าหวาดกลัว
ซอมบี้มันอยู่ที่ไหนกันแน่?
เธอสงสัยทุกคน ยกเว้นหวังหยาง
ก็นี่มันผู้จัดการร้าน แถมยังเป็นคนลู่หลีเลือกมากับมือ จะเป็นซอมบี้ไปได้ยังไง?
เธอบอกข้อมูลที่รู้ให้เขาฟัง “คุณผู้จัดการหวังคะ ตอนนี้เราสงสัยว่ามีซอมบี้อยู่ในร้าน เรากำลังทำการตรวจสอบค่ะ”
หวังหยางฟังแล้วอยากจะขำ ท่าทางแบบพวกคุณเนี่ย ซอมบี้มันคงรู้ตัวตั้งนานแล้วมั้ง?
ยังจะรอให้พวกคุณมาจับอีกเหรอ?
แต่จะทำยังไงได้ ก็ต้องเล่นตามน้ำไปก่อน
เขาทำหน้าเคร่งเครียดถามว่า “ซอมบี้? อยู่ไหน?” เขาแสร้งทำเป็นมองไปรอบๆ อย่างหาเรื่อง
แน่นอนว่าไม่เจออะไรผิดปกติ
ก็เรื่องที่ผิดปกติที่สุดน่ะ คือตัวเขาเองนั่นแหละ...
หลีรั่วส่ายหน้า หันไปมองต้าซู่ หวังว่าเขาจะดมกลิ่นเจออะไรบ้าง
ต้าซู่จามออกมาฟอดใหญ่จนตัวงอแทบจะเก้าสิบองศา พอจามเสร็จเลือดกำเดาก็เริ่มไหลออกมา
เขาปาดมันทิ้งด้วยแขนเสื้อสกปรกๆ อย่างไม่ใส่ใจแล้วบอกว่า “กลิ่นมันแรงมาก อยู่แถวๆ นี้แหละครับ!”
หลีรั่วรู้สึกจนปัญญา เตรียมจะไล่ตรวจสอบทีละคน เธอเดินผ่านหวังหยาง มุ่งหน้าไปหาลูกค้าที่อยู่ข้างหลังเขา
ลูกค้าคนนั้นรีบถอยกรูด “เธอ... เธอจะทำอะไร? ฉันไม่ใช่ซอมบี้นะ!”
หลีรั่ว: ไม่ใช่แล้วนายจะลนลานทำไม?
เธอกำลังจะไปดูคนถัดไป แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าซอมบี้ระดับสูงมีสติปัญญา
หรือมันกำลังแฝงตัวอยู่?
หลีรั่วหมุนตัวกลับมา ในจังหวะนั้นเอง ลู่หลี (鹿梨) ก็รีบวิ่งมาถึงพอดี
เธอตกใจแทบแย่ มีคนบอกว่ามีซอมบี้ในโรงอาบน้ำ โธ่เอ๊ย ก็นั่นมันหวังหยางไม่ใช่หรือไง?
คงไม่ได้กะจะมาจับหวังหยางไปหรอกนะ? เธอรีบวิ่งหน้าตั้งมาทั้งที่แตงโมยังกินไม่หมดเลย
“เกิดอะไรขึ้นคะ?” ลู่หลีเสียงมาก่อนตัว
หลีรั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก มีลู่หลีมาช่วย เรื่องนี้คงจัดการง่ายขึ้นเยอะ
ไม่แปลกที่เธอจะใส่ใจเรื่องซอมบี้ขนาดนี้ เพราะหน้าที่ของเธอในฐานที่มั่นกลางคือหนึ่งในผู้บัญชาการกองกำลังรักษาการณ์
รับผิดชอบการสั่งการทหารรักษาการณ์ทั่วทั้งฐานที่มั่นกลาง ถึงวันนี้จะไม่ใช่เวรของเธอ แต่จะให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นไม่ได้
หากซอมบี้ระดับสูงเกิดคลั่งขึ้นมา นั่นหมายถึงความพินาศย่อยยับของผู้คน
จบตอน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น