ตอนที่ 198 จับสายลับได้แล้ว
หลัวมู่ผลักประตูเข้าไปอย่างไม่แยแส เขาไม่ได้หูหนวกจนจะไม่ได้ยินเสียงข้างใน
ภายในห้องที่แสงไฟสลัวอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวรุนแรง หลัวมู่ยกมือขึ้นพัดลมตรงจมูกอย่างนึกรังเกียจ "กลิ่นอะไรเนี่ย?"
"ใคร?!" หลิวเชินตะโกนก้องอย่างระแวดระวัง รีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองทันที
ถึงห้องจะมืด แต่ด้วยสายตาของเสิ่นปิงและหลัวมู่ ก็ยังมองเห็นสภาพภายในห้องได้อย่างชัดเจน
บนเตียงกว้างมีชายหนุ่มหลายคนนอนระเนระนาด ทุกคนล้วนรูปร่างผอมบาง เปลือยเปล่า และใบหน้าซีดเผือด
มีคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่ บนแผ่นหลังที่ผอมจนเห็นซี่โครงมีรอยแผลเป็นทางจากการถูกแส้ฟาดจนเลือดซิบ
นอกจากหลิวเชินที่อยู่ใต้ผ้าห่มแล้ว ลมหายใจของคนอื่นๆ ล้วนแผ่วเบาอย่างยิ่ง
เสิ่นปิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หลิวเชิน เพศชาย หัวหน้าฐานที่มั่นจี๋ลี่?" ในห้องที่มืดสลัว น้ำเสียงนั้นยิ่งฟังดูวังเวงและน่าสยดสยอง
"ผะ... ผมเอง" หลิวเชินเป็นพวกเจียมตัว เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าตัวเองสู้ไม่ได้แน่
เขาหดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ก็ไม่ลืมที่จะควานหาเสื้อผ้ามาแอบสวมใส่ ร่างกายสั่นงกๆ เงิ่นๆ เหมือนลูกนกตกน้ำ
"อืม ออกมาเถอะ มาคุยกันหน่อย" เสิ่นปิงหันหลังเดินออกมาที่ระเบียงทางเดิน ในที่สุดก็ได้หายใจคล่องคอเสียที กลิ่นข้างในมันอับและเหม็นเกินทน
หลัวมู่เดินตามออกมาติดๆ พลางกอดคอเขาอย่างคุ้นเคยแล้วถามซ้ำ "นายจะทำอะไร? หรือว่า?" พูดพลางกวาดสายตาที่ดูไม่หวังดีมองสำรวจอีกฝ่าย
ภาพเมื่อครู่นี้ทั้งคู่เห็นกันเต็มตา จุดหนึ่งที่ชัดเจนมากคือ หลิวเชินชอบผู้ชาย แถมยังชอบแนวซาดิสต์ทรมานคน แล้วที่เสิ่นปิงมานี่คืออยากจะ...?
เสิ่นปิงผลักเขาออกทันควันพลางทำสายตารังเกียจ "ไปไกลๆ เลย!"
หลัวมู่สบายใจขึ้นมาหน่อย จึงขยับเข้าไปนัวเนียต่อ ทั้งคู่ยืนพิงกันมองเข้าไปในห้อง
กองผ้าห่มบนเตียงค่อยๆ ยุบตัวลง หลิวเชินลนลานใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกมา เพียงแต่... เสื้อยืดใส่กลับด้าน ส่วนกางเกงก็หลวมโพรกจนแทบจะหลุด
เขารีบลงจากเตียงด้วยความเร่งรีบจนถูกขากางเกงที่ยาวเกินไปสะดุดล้มหน้าคะมำ เสิ่นปิงส่งเสียง "จึ๊" ในลำคออย่างรำคาญ
พอได้ยินเสียงเย็นๆ นั่น หัวใจดวงน้อยของหลิวเชินก็สั่นระรัว เขารีบคลานเข้าไปกอดขาเสิ่นปิงไว้แน่น
"ปัง—" เสิ่นปิงเตะเขาออกไปอย่างนึกรังเกียจ "อย่าเข้ามาใกล้"
หลิวเชินหลังพิงกำแพง ขดตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้มาทำไม หรือจะมาแย่งตำแหน่งหัวหน้าฐาน?
ให้! ให้เลยก็ได้ ผมไม่เอาแล้ว!
ไม่รอให้หลิวเชินอ้าปาก เสิ่นปิงก็พูดต่อ "พรุ่งนี้เช้า ให้ฐานกลับมาดำเนินการตามปกติ อย่ากั้นคนเข้าออก เข้าใจไหม?"
หลิวเชินถึงกับตาสว่าง ที่แท้ก็มาออกโรงแทนร้านสลากนี่เอง เขาลองเช็กในพื้นที่มิติของตัวเองดู ในนั้นเต็มไปด้วยของรางวัลที่ทหารรักษาการณ์คนสนิทนำมาส่วยให้ในช่วงสองวันที่ผ่านมา
แม้จะไม่อยากเลิกราเพียงเท่านี้ แต่ในเมื่อสู้ก็ไม่ได้ แถมตัวเองยังกลัวเจ็บ ก็เลยได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก "ได้ครับๆ ผมยอมฟังพวกคุณทุกอย่างเลย!"
เสิ่นปิงพึงพอใจจึงลากหลัวมู่เดินจากไป แต่พอเดินไปได้ก้าวเดียว ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาเดินกลับมาหยุดตรงหน้าหลิวเชินแล้วยื่นมือออกมา
พูดอย่างหน้าตาเฉยว่า "เอาของรางวัลมา!"
หลิวเชินแกล้งโง่ "ของรางวัลอะไรครับ?"
เขาอยู่ในท่านั่งกับพื้นพอดี เสิ่นปิงก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเหยียบลงบนหลังเท้าของเขาอย่างแม่นยำ เสียง "กร๊อบ" ดังขึ้นอย่างชัดเจน
หลัวมู่ตกใจจนกระโดดถอยหลังพลางอุทาน "เสียงอะไรน่ะ?"
เสิ่นปิงมองเขาอย่างเอือมระอา
หลิวเชินพยายามจะเนียนต่อไป "ขะ... ของรางวัลอะไร ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ?"
สิ้นคำพูด เสียงกร๊อบก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลัวมู่ก้มมองอย่างเงียบๆ
เห็นหลังเท้าของหลิวเชินยุบลงไปในองศาที่ดูผิดรูปน่าสยดสยอง
เสียงร้องโหยหวนหลุดออกมาจากลำคอของหลิวเชิน ใบหน้าที่ดูดุร้ายบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
เมื่อเห็นว่าเสิ่นปิงทำท่าจะลงมือ (ลงเท้า) ต่อ หลิวเชินก็รีบอ้อนวอนทันที "อย่าครับ! ผมยอมแล้ว ผมให้แล้ว..."
เสิ่นปิงชักเท้ากลับ เขากับหลัวมู่จ้องมองเขาเป็นตาเดียว
หลิวเชินกลั้นใจทนความเจ็บที่หลังเท้า พลางโคจรพลังในร่างกายเพื่อบรรเทาอาการบาดเจ็บ
มือของเขาก็ควานหาของในพื้นที่มิติไปด้วย พื้นที่มิติของเขามีกว้างถึงห้าสิบตารางเมตร ซึ่งกว่าครึ่งเต็มไปด้วยของรางวัลที่พวกทหารรักษาการณ์นำมาส่งให้
เขาครุ่นคิดในใจว่าจะให้หมดเลยดีไหม หรือให้ครึ่งหนึ่ง หรือจะให้แต่ของห่วยๆ ดีนะ?
แต่เสิ่นปิงไม่ปล่อยให้เขาคิดนาน เขาเตะเข้าไปทีหนึ่งอย่างรำคาญพลางเร่ง "เร็วๆ เข้า!"
หลิวเชินรีบเร่งความเร็วในการหยิบของออกมาอย่างแสนเสียดายและเจ็บปวดใจ
หลัวมู่ไม่สนหรอกว่ามันคืออะไร เขาเอาพื้นที่มิติของตัวเองมารอรับ ของรางวัลเหล่านั้นไหลผ่านตาคนทั้งสามไปอย่างรวดเร็ว
"หมดแล้ว หมดจริงๆ แล้วครับ!" หลิวเชินพูดยืนยัน มือสั่นเทากำแหวนพื้นที่มิติไว้แน่น
เสิ่นปิงเหยียดพวงยิ้มเยาะ พึงพอใจที่ได้ของแล้วจึงลากหลัวมู่เดินจากไป
ตอนแรกนึกว่าต้องเปิดศึกปะทะกันเพื่อใช้ความรุนแรงสยบความรุนแรงเสียอีก นึกไม่ถึงว่าหมอนี่จะใจปลาซิวขนาดนี้...
หลัวมู่ส่งเสียงจ้ออยู่ข้างๆ "สรุปว่าที่ช่วงนี้ธุรกิจซบเซาก็เพราะไอ้หัวหน้าฐานเฮงซวยนี่เหรอ?"
เสิ่นปิงพยักหน้า
หลัวมู่โมโหมาก จะรีบวิ่งกลับไปอัดหลิวเชินซ้ำอีกรอบ แต่ถูกคว้าคอไว้จนเกือบจะถลาเข้าไปซบในอ้อมกอดของเสิ่นปิง
นอกจากจะเกือบหัวคะมำแล้ว เขายังถูกเสิ่นปิงลากตัวออกมาด้วยน้ำเสียงรังเกียจ "ไปเถอะ อากาศแถวนี้มันเหม็น"
หลัวมู่เห็นด้วย จึงไม่ติดใจเรื่องที่เกือบจะล้มเมื่อกี้ ทั้งคู่รีบออกจากฐานที่มั่นจี๋ลี่อย่างรวดเร็ว
ส่วนหลิวเชินเมื่อแน่ใจว่าทั้งสองคนไปแล้ว ก็เริ่มโวยวายฟาดงวงฟาดงาออกมาทันที
"ใครก็ได้! มานี่ที! ช่วยด้วย!"
อย่าถามว่าทำไมเมื่อกี้ไม่เรียกคน เพราะเรียกมาก็สู้ไม่ได้อยู่ดี สู้ประหยัดหน้าไว้ไม่ให้คนอื่นเห็นตอนโดนรังแกจะดีกว่า...
เวลาแห่งการนอนมักจะผ่านไปไวเสมอ ลู่หลีก่อนนอนยังคิดอยู่เลยว่า ในเมื่อไม่มีลูกค้า งั้นพรุ่งนี้ตื่นสายหน่อยก็ได้มั้ง...?
แต่พอเปิดตัวรถออกมาเท่านั้นแหละ ข้างนอกกลับเต็มไปด้วยผู้คนเนืองแน่นจนเธอตกใจเผลอเปิดกลไกป้องกันของรถบ้านโดยสัญชาตญาณ
แต่พอสังเกตดูดีๆ สีหน้าของทุกคนดูเป็นมิตรมาก แถมยังมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนใบหน้าด้วย
ลู่หลีรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา กะจะถามอะไรสักหน่อย แต่ก็ถูกเสียงจ้อที่พุ่งเข้าใส่จนหูอื้อไปหมด
"บอสลู่! เร็วๆ เข้า! เอาตั๋วสลากออกมาสิ!"
"ใช่ๆๆ! ผมจะเล่นสลากขูด! จะซื้อบิ๊ก 7 ด้วย!"
"นั่นสิครับ อย่าลีลาเลยบอสลู่! เร็วๆ หน่อย!"
ลู่หลีตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว รีบหยิบปึกสลากขูดออกมาจากลิ้นชัก
ยังไม่ทันรู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ความวุ่นวายก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ ในที่สุดก็ได้พักเสียที
ลู่หลีเลยคว้าตัวใครสักคนมาถาม "ฐานพวกคุณจับสายลับได้แล้วเหรอ?"
ชายคนนั้นกำลังหมกมุ่นอยู่กับการขูดสลาก พอได้ยินก็เงยหน้ามองเธออย่างสงสัยแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มลงขูดต่ออย่างตั้งใจ "จับได้แล้วสิ"
คนข้างๆ ก็ร่วมวงคุยด้วย "ใช่ครับ ตามจับกันมาตั้งสองวัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามีสายลับมาจากไหนเยอะแยะ"
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น