ตอนที่ 132 เผชิญหน้ากับราชาซอมบี้
เบบี้เหรอ?!
ฉินเหนียนเดินจากไปได้หลายนาทีแล้ว ซือเซี่ยถึงเพิ่งจะได้สติกลับมาจากความมึนงง
ไอ้คนนิสัยเสียถึงกับเรียกเธอว่าเบบี้เนี่ยนะ?!
ใครเป็นเบบี้กัน!
เธอคือท่านซือผู้ยิ่งใหญ่ต่างหาก!
ไอ้คนนิสัยเสียหน้าไม่อายจริงๆ!
ซือเซี่ยที่นั่งอยู่บนฟูกนอน จ้องมองกลุ่มผู้รอดชีวิตที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ มุมปากที่โค้งงอของเธอกลับไม่อาจหุบลงได้เลย
เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อของซือเซี่ย ประกอบกับแอบฟังความคิดในใจของเธอ ระบบชาเขียว: [...]
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียปากแข็งเอ๊ย!
มีความสุขจนตายเลยใช่ไหมล่ะ!
หลังจากบ่นพึมพำไปสองสามคำ ระบบชาเขียวก็เริ่มครุ่นคิด
ดูท่าทางคำว่าเบบี้จะมีผลกับยัยผู้หญิงนิสัยเสียไม่น้อยเลย
คราวหลังมันจะลองใช้ดูบ้างดีไหมนะ?
เปลี่ยนจากคุณซือเซี่ย เป็นน้องซือเซี่ยเบบี้ดีไหม?
－
หลังจากก้าวออกมาจากตึกค้าส่งเสื้อผ้า ฉินเหนียนและฉงอี้ซิงต่างแยกย้ายกันออกไปตรวจสอบพื้นที่โดยรอบของตึกทั้งหมด
น่าแปลกมาก
ไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้นเลย
"ข้างหลังมีตึกขายเครื่องใช้ไฟฟ้าอยู่หลังหนึ่ง จะเข้าไปดูหน่อยไหม?" ทั้งสองคนกลับมาที่หน้าประตูตึกค้าส่งเสื้อผ้า ฉงอี้ซิงถอนพลังพิเศษออกแล้วถามฉินเหนียน
"ไปดู..."
ฉินเหนียนเพิ่งจะยกเท้าก้าวเดินออกไป ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น
คำพูดในปากของเขาถูกขัดจังหวะ ฝีเท้าที่ก้าวออกไปก็หยุดชะงัก
เขาเงยหน้ามองไปทางต้นเสียง
เป็นสื่อผิงอัน
สื่อผิงอันจอดรถบรรทุกไว้หน้าตึก กระโดดลงจากที่นั่งคนขับแล้วเรียกเสียงดังว่า: "พี่เหนียนครับ"
ฉินเหนียนพยักหน้าให้เขา ฝีเท้าที่ตั้งใจจะไปดูทางด้านหลังก็เปลี่ยนทิศทาง เดินตรงเข้าสู่ตึกค้าส่งเสื้อผ้าแทน
เดินไปพลางพูดไปว่า: "เอาพวกเขาขึ้นรถแล้วกลับกันก่อนเถอะ"
ฉงอี้ซิงพยักหน้า เดินตามเขาเข้าไปในตึก
ไม่มีใครสังเกตเห็นเลย
ตรงมุมตึกของตึกค้าส่งเสื้อผ้า มีร่างหนึ่งโผล่แวบเดียวแล้วหายไป
－
"พี่ชายคะ เราจะกลับกันแล้วเหรอ?" ซือเซี่ยที่นั่งอยู่บนฟูกนอน เห็นฉินเหนียนและพวกพ้องกำลังแบกผู้รอดชีวิตกลับมา จึงเอ่ยถามขึ้น
เธอยังเก็บของได้ไม่เยอะเลย!
ได้ยินผู้รอดชีวิตคนหนึ่งบอกว่าข้างในนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ตค้าส่งขนาดใหญ่อยู่ด้วย
ข้างในนั้นอาจจะมีนมผงให้กลุ่มเด็กน้อยก็ได้
ฉินเหนียนแบกผู้รอดชีวิตที่ยังหลับใหลไม่ได้สติไว้บนหลัง หันมามองซือเซี่ย: "ใช่ครับ จะกลับแล้ว"
พูดจบ ฉินเหนียนก็เห็นใบหน้าของเด็กสาวคอตก เหมือนไม่อยากจะจากที่นี่ไปไหน
เขารีบปลอบใจ: "รอเอาพวกเขากลับไปจัดการให้เรียบร้อยก่อน แล้วพี่จะพาเธอกลับมาใหม่ดีไหม?"
"ก็ได้ค่ะ พี่ชาย" ซือเซี่ยลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เก็บฟูกนอนที่อยู่รอบๆ ออกไปจนหมด
อันที่จริงเธอคนเดียวก็มาได้!
แต่เห็นแก่ที่ไอ้คนนิสัยเสียเรียกเธอว่าเบบี้เมื่อกี้หรอกนะ เธอถึงได้ยอมจำนนกลับไปกับพวกเขา
ฉินเหนียนทั้งสามคนเดินไปมาอยู่สามสี่รอบ ในที่สุดก็ขนย้ายผู้รอดชีวิตที่หมดสติทั้งหมดขึ้นไปบนท้ายรถบรรทุกได้สำเร็จ
เมื่อเห็นพวกเขาหลับใหลไม่ได้สติ ซือเซี่ยจึงใจดีปูฟูกนอนไว้ในรถบรรทุกเพื่อให้พวกเขานอนได้อย่างสบายขึ้นหน่อย
รถบรรทุกเคลื่อนตัวออกไป
และมาถึงหน้าประตูตลาดค้าส่งห้างสรรพสินค้าหนานเฉิงอย่างราบรื่น
ฉินเหนียนหันกลับไปมองแล้วมองอีก
ก็ยังคงไม่มีความผิดปกติใดๆ
จนกระทั่งนั่งลงในรถออฟโรด ฉินเหนียนยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ครั้งนี้จะสามารถออกมาได้อย่างราบรื่นขนาดนี้
－
เพราะติดภารกิจที่ 8 ซือเซี่ยจึงไม่ได้นั่งไปกับฉินเหนียน
ในเวลานี้เธอกำลังนั่งอยู่ตรงขอบท้ายรถบรรทุก จ้องมองกลุ่มผู้รอดชีวิตที่หมดสติอยู่ด้วยความแค้นใจ
สรุปแล้วคือยังไง?
ภารกิจที่ 8 จะสำเร็จแค่นี้เลยเหรอ?
เป็นไปไม่ได้มั้ง?
คราวนี้ไม่ต้องฆ่าซอมบี้ตัวเล็กๆ น่ารักๆ เลยเหรอ?
ซือเซี่ยกำลังคิดอยู่นั้น
ข้างนอกก็จู่ๆ มีเสียงคำรามแหลมสูงจนน่าขนลุกดังขึ้น
"อ๊าก!"
"พี่อี้ซิง!"
ในเวลาเดียวกัน เสียงร้องโหยหวนของฉงอี้ซิงในที่นั่งคนขับและเสียงร้องเรียกด้วยความกังวลของสื่อผิงอันก็ดังขึ้น
รถบรรทุกเสียหลัก
สุดท้ายก็หยุดลงที่ข้างทาง
ผู้รอดชีวิตบนรถและซือเซี่ยถูกเหวี่ยงไปกองรวมกันที่ด้านหนึ่ง
โชคดีที่ในวินาทีวิกฤต
ซือเซี่ยควักเอาฟูกนอนหนาพิเศษออกมาจากมิติโยนลงไปบนท้ายรถ ไม่อย่างนั้นต้องได้รับบาดเจ็บแน่
หลังจากรถจอดสนิท
ซือเซี่ยควักดาบสับหัวออกมาจากมิติ ประคองขอบรถเตรียมจะกระโดดลงไป
เธอจะดูให้เห็นกับตา!
ว่าไอ้ตัวประหลาดอะไรมันถึงได้ชอบส่งเสียงร้องนัก!
[คำเตือน! คำเตือน! โปรดคุณซือเซี่ยจดจำภารกิจที่ 8 ไว้ให้แม่น ให้อยู่กับที่!]
[คำเตือน! คำเตือน! โปรดคุณซือเซี่ยจดจำภารกิจที่ 8 ไว้ให้แม่น ให้อยู่กับที่!!]
[คำเตือน! คำเตือน! โปรดคุณซือเซี่ยจดจำภารกิจที่ 8 ไว้ให้แม่น ให้อยู่กับที่!!!]
ซือเซี่ยยังไม่ทันได้กระโดดลงไป เสียงเตือนของระบบชาเขียวก็ดังขึ้นมา
เตือนรัวสามครั้งติดกัน
แต่ละครั้งดังกว่าครั้งก่อน
ซือเซี่ยชะงักการกระทำ เก็บดาบสับหัวกลับไปอย่างไม่พอใจ
บัดซบ!
ยัยระบบเน่า น่ารำคาญจริงๆ!
ทำอะไรกันเนี่ย?!
ทำไมถึงไม่ให้เธอไปดูว่าเจ้าตัวประหลาดชอบส่งเสียงนั่นหน้าตาเป็นยังไงกันล่ะ!
－
ในรถออฟโรดที่ตามหลังรถบรรทุกมาห่างๆ
ฉินเหนียนปลดเข็มขัดนิรภัย ก้าวลงจากรถ หลังจากยืนนิ่ง เขาก็จ้องมองซอมบี้ที่ค่อยๆ เดินออกมาจากประตูตลาดค้าส่งด้วยสายตาเย็นชา
หลังจากที่ฉงอี้ซิงบอกว่าไม่พบซอมบี้เลย เขาก็เตรียมใจเอาไว้แล้ว
แม้ว่าจะไม่มีความผิดปกติใดๆ เกิดขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ลดความระแวดระวังลงเลย
จนกระทั่งตอนนี้
เมื่อเห็นซอมบี้ที่ดูไม่เป็นคนไม่เป็นผีอยู่ไม่ไกล ฉินเหนียนกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมา
เขายกมือขึ้น ปล่อยสายฟ้าที่สะสมพลังเอาไว้นานเข้าใส่ซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ
คาดไม่ถึงเลยว่า
เดิมทีซอมบี้ที่เคลื่อนไหวช้าๆ กลับหลบสายฟ้าไปได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากหลบได้แล้ว ก็กลับมาทำท่าทางช้าๆ เดินตรงเข้ามาหาฉินเหนียน
สีหน้าของฉินเหนียนเคร่งขรึมขึ้นทันที
ความเร็วระดับนี้
เร็วมาก!
จากนั้นเขาก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ได้ใช้สายฟ้า แต่เลือกใช้พลังพิเศษสายทอง
เส้นลวดโลหะนับไม่ถ้วนถักทอจนกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดของประตูตลาด
ฉินเหนียนทุ่มพลังพิเศษไปครึ่งหนึ่งเพื่อสร้างตาข่ายนี้ขึ้นมา โดยตั้งใจจะไม่ให้ซอมบี้หนีไปไหนได้
ที่น่าประหลาดก็คือ
ซอมบี้ที่เดิมเคลื่อนไหวช้าๆ จู่ๆ ก็หายตัวไปไร้ร่องรอย
วินาทีต่อมา
เสียงแหบพร่าฟังไม่ได้ศัพท์ก็ดังขึ้นข้างหูฉินเหนียน
"มนุษย์... หึ... กิน... หึ..."
ในชั่วพริบตาเดียว
ขนลุกทั่วทั้งตัวของฉินเหนียน
－
ในห้องพักเทคโนโลยีชั้นสูง
ชายหนุ่มรูปงามกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่หน้าตู้แคปซูลทรงกระบอกที่มองดูคนข้างในอยู่
จู่ๆ แสงสีแดงก็สั่นไหว
[รายงานนายท่าน หมายเลข 99 กำลังเผชิญหน้ากับราชาซอมบี้ อยู่ในสถานการณ์วิกฤต!]
เสียงของ S023 ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีแดง
"อะไรนะ?!" ชายหนุ่มรูปงามตกใจสุดขีด "ราชาซอมบี้?!"
ถ้าจำไม่ผิด
วันสิ้นโลกเพิ่งจะเริ่มมาสามเดือนไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้ถึงกับมีราชาซอมบี้แล้วเหรอ?
[ใช่ครับนายท่าน จากการตรวจวัด ซอมบี้ที่หมายเลข 99 เผชิญหน้าอยู่เป็นราชาซอมบี้ตัวเดียวกันกับที่นายท่านเคยพบเจอครับ]
พอได้ยินแบบนี้ ชายหนุ่มรูปงามก็ชะงักไป
ราชาซอมบี้ตัวเดียวกัน
ถ้าปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้
หากฆ่ามันในตอนนี้ล่ะก็... งั้นเด็กสาว...
หลังจากได้สติเขาก็รีบสั่งการ S023 ทันที: "S023 ไปผูกมัดหมายเลข 99 ช่วยเขาฆ่าราชาซอมบี้ซะ!"
[รับทราบครับ นาย...]
"ไม่ได้!"
คำพูดของ S023 ยังไม่ทันขาดคำ ก็ถูกใครบางคนขัดจังหวะ
ชายที่นั่งบนเก้าอี้รถเข็นรีบเข้ามาจากนอกประตู ตะโกนใส่ชายหนุ่มรูปงามด้วยท่าทีที่ไม่พอใจอย่างยิ่ง: "นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?!"
ฉินเหนียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่สนใจชายที่นั่งบนเก้าอี้รถเข็น ออกคำสั่งกับ S023 โดยตรง: "S023 ไปเร็ว"
[รับทราบครับ! นายท่าน!]
แสงสีแดงหายไป
ชายที่นั่งบนเก้าอี้รถเข็นรู้ว่าตนเองไม่มีทางขัดขวางได้อีกแล้ว
เขามองดูชายหนุ่มรูปงาม ในแววตาเต็มไปด้วยความจนใจ: "ฉินเหนียน นายบ้าไปแล้วจริงๆ!"
ชายหนุ่มรูปงามยิ้มไม่ได้พูดอะไร
ใช่แล้ว
เขาบ้าไปแล้ว
เขามันบ้าไปนานแล้ว
ยิ่งเขียนก็ยิ่งรู้สึกปวดใจแทนชายหนุ่มรูปงามที่บ้าไปแล้วคนนี้
ยิ่งเขียนไปข้างหลังยิ่งทรมาน (◣д◢)
ฉันเองก็บ้าไปแล้วเหมือนกัน!
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น