ตอนที่ 121 เขาเต็มใจพยายามอย่างหนักเพื่อให้เธอได้เป็นหัวหน้า
ซือเซี่ยกระทืบเท้าฉินเหนียนไปหนึ่งที
จากนั้นจึงดึงปกคอเสื้อเขาลงมา แล้วกระซิบข้างหูเขาว่า "พี่ชาย"
แววตาของฉินเหนียนมืดลงเล็กน้อย เขารอคอยปฏิกิริยาต่อจากนั้นของท่านประธานซืออย่างใจจดใจจ่อ
ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำถามจากปากเด็กสาว: "นายกล้าดียังไงมาพูดกับหัวหน้าฐานแบบนี้หืม?"
ฉินเหนียน: "..."
ระบบชาเขียว: [...]
หากระบบชาเขียวสามารถสื่อสารกับฉินเหนียนได้
มันจะต้องทำแบบที่ยัยตัวแสบทำอยู่ในตอนนี้ คือการกระชากคอเสื้อเขาแล้วกระซิบข้างหูถามว่า
ตกลงว่านายไปหลงรักอะไรในตัวยัยตัวแสบนี่กันแน่!
ซือเซี่ยอยู่กับฉินเหนียนสักพัก ก็ไล่เขาไปจัดการงานต่อ
หลังจากที่ฐานที่มั่นเผชิญกับคลื่นซอมบี้ ฉินเหนียนก็มัวแต่ไปตามหาเธอ ประกอบกับตอนนี้ฐานที่มั่นมีสภาพเปลี่ยนแปลงไปมาก
ทำให้มีงานกองเป็นภูเขาเลากา
ซือเซี่ยผู้เป็นหัวหน้าขี้เกียจจะจัดการ ยิ่งกว่าการบริหารฐานที่มั่น เธอชอบการนอนเฉยๆ มากกว่า
จึงโยนงานทั้งหมดให้รองหัวหน้าฉินจัดการไป
－
หลังจากออกมาจากห้องพัก ฉินเหนียนก็เปิดประชุมเล็กๆ กับพวกฉงอี้ซิง
หลิวหนิงเพราะเหตุผลเรื่องโจวอวี่ภรรยาของเขา จึงพักอาศัยอยู่ในถ้ำส่วนตัวด้วยเช่นกัน
หลังจากเฝ้าสังเกตการณ์มาหลายวัน ฉินเหนียนรู้สึกว่าเขาใช้ได้ จึงเรียกตัวเขามาร่วมประชุมด้วย
เนื้อหาการประชุมส่วนใหญ่เน้นไปที่การบริหารจัดการฐานที่มั่น
ก่อนหน้านี้ตอนที่มีผู้รอดชีวิตน้อยก็ได้เปิดประชุมที่เกี่ยวข้องไปแล้ว แต่เพราะวิกฤตการณ์คลื่นซอมบี้ จึงยังไม่ได้ลงมือปฏิบัติจริงจัง
ตอนนี้คลื่นซอมบี้จบลงแล้ว ฐานที่มั่นก็เพิ่มสิทธิ์การใช้งานมากมาย แถมยังมีผู้รอดชีวิตหน้าใหม่เข้ามาอีกเพียบ
กฎระเบียบของฐานที่มั่นก็ควรจะทำให้สมบูรณ์แบบได้แล้ว
ประการแรกคือ กฎของฐาน
ห้ามฆ่าคน ห้ามขโมยของ ห้ามทะเลาะวิวาท สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่ต้องมี
ฉินเหนียนจัดตั้งทีมลาดตระเวนขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยให้หลิวหนิงนำลูกน้องของเขาทำหน้าที่ลาดตระเวน
ประการต่อมาคือ ระบบคะแนนความดีความชอบ
ผู้รอดชีวิตในฐานที่มั่นจำเป็นต้องใช้คะแนนความดีความชอบเพื่อแลกซื้ออาหารและของเหลววิวัฒนาการ
ที่มาของคะแนนความดีความชอบหลักๆ มาจากการรับภารกิจจากฐานหรือฐานรับหน้าที่แทนผู้รอดชีวิตในการประกาศภารกิจ หรือแลกเปลี่ยนด้วยนิวเคลียสซอมบี้
มันเชื่อมโยงกันเป็นทอดๆ
ด้านภารกิจของฐานที่มั่นก็จำเป็นต้องทำให้สมบูรณ์เช่นกัน
หลังจากผู้รอดชีวิตนำนิวเคลียสซอมบี้มาแลกคะแนนความดีความชอบแล้ว ก็สามารถนำคะแนนไปประกาศภารกิจในจุดที่เกี่ยวข้องได้
สามารถประกาศภารกิจรวมถึงการตามหาคน หรือการฆ่าซอมบี้เป็นต้น
แต่ห้ามว่าจ้างมือสังหารเด็ดขาด
การพัฒนาของสถานที่แห่งหนึ่งย่อมแยกไม่ออกจากผู้คน
นิสัยของฉินเหนียนเป็นประเภทที่ว่า หากจะทำก็ต้องทำให้ดีที่สุด
ประกอบกับผู้เป็นเจ้าของฐานที่มั่นคือซือเซี่ย ซึ่งเด็กสาวแสดงท่าทีว่าสนใจในตำแหน่งหัวหน้ามาก
ถ้าอย่างนั้นเขาก็เต็มใจที่จะพยายามอย่างหนักเพื่อให้หัวหน้าคนนี้ได้เป็นหัวหน้าอย่างสุขสบายและอิสระ
ฉินเหนียนประกาศภารกิจที่เกี่ยวข้องกับผู้รอดชีวิตภายนอกในทันที
ผู้รอดชีวิตในฐานสามารถออกไปตามหาผู้รอดชีวิตใหม่ๆ กลับมาเข้าฐานได้ โดยการนำผู้รอดชีวิตกลับมาได้หนึ่งคนจะได้รับรางวัลคะแนนความดีความชอบหนึ่งพันคะแนน
งานในส่วนของภารกิจมอบหมายให้ฉงอี้ซิงเป็นผู้รับผิดชอบ
จากนั้นก็เป็นปัญหาเรื่องอำนาจการซื้อของคะแนนความดีความชอบ
โดยกำหนดไว้ว่า 1 คะแนนความดีความชอบมีอำนาจซื้อเท่ากับ 1 หยวนของยุคก่อนวันสิ้นโลก
นิวเคลียสซอมบี้หนึ่งเม็ดเท่ากับหนึ่งร้อยคะแนนความดีความชอบ
หลังจากกำหนดสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้น สุดท้ายก็คือกฎการเข้าจากเขตวงนอกไปยังเขตวงกลาง
ผู้รอดชีวิตหน้าใหม่จะถูกจัดสรรให้อยู่เขตวงนอกเหมือนกันหมด
หากต้องการเข้าเขตวงกลางจำเป็นต้องผ่านการทดสอบ
ยกตัวอย่างเช่น คนในเขตวงนอกหากไม่ทำผิดกฎของฐานภายในหนึ่งเดือนหลังจากเข้าร่วมฐาน ก็จะได้รับสิทธิ์เข้าเขตวงกลางได้วันละสามครั้ง
หากไม่ทำผิดกฎภายในสามเดือน ก็สามารถเข้าสู่เขตวงในได้โดยตรง
ส่วนเขตวงใน
นอกจากเด็กๆ ที่จำเป็นต้องเรียนหนังสือ ฉินเหนียนจะไม่ยอมให้คนอื่นเข้าเขตวงในอีกแล้ว
ที่พักของฐานก็จะไม่ฟรีอีกต่อไป จำเป็นต้องเช่าอยู่
ค่าใช้จ่ายต่อเดือนกำหนดไว้ที่ 100 คะแนนความดีความชอบ หรือก็คือนิวเคลียสซอมบี้หนึ่งเม็ด
แถมในห้องพักตอนนี้ยังมีแค่เตียงว่างๆ เพียงเตียงเดียว ยกเว้นผู้รอดชีวิตที่เข้าร่วมก่อนหน้านี้
ผู้รอดชีวิตหน้าใหม่จึงจำเป็นต้องซื้อข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันที่เกี่ยวข้อง
ฉินเหนียนมอบหมายเรื่องนี้ให้ฉงอี้ซิงรับผิดชอบเช่นกัน
ให้เขาหาห้องว่างในเขตวงกลางและเขตวงนอกไว้สำหรับประกาศภารกิจและขายของใช้ในชีวิตประจำวัน
หลังจากประชุมเสร็จ ฉินเหนียนก็จัดสรรงานให้กับสองอัน (เว่ยเหยียนอันและสื่อผิงอัน) และลั่วอั๋ง
ลั่วอั๋งยังคงรับผิดชอบงานด้านโลจิสติกส์
รวมถึงการบริหารโรงอาหารของฐาน และการจัดการคลังเสบียง ทั้งหมดมอบให้ลั่วอั๋งดูแล
เขตวงนอกไม่มีโรงอาหาร ผู้รอดชีวิตในช่วงเดือนแรกย่อมไม่สามารถซื้ออาหารได้
จำเป็นต้องมีคนที่สามารถเข้าเขตวงกลางไปเก็บคะแนนความดีความชอบเพื่อจัดหาอาหารมาให้
ฉินเหนียนจึงมอบหมายงานนี้ให้กับเว่ยเหยียนอันที่มีนิสัยค่อนข้างอ่อนโยน
สื่อผิงอันรับผิดชอบพื้นที่เพาะปลูกที่อัปเกรดเป็นเรือนกระจกแก้วในปัจจุบัน
หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฉินเหนียนก็เตรียมจะแจ้งปิดการประชุม
เว่ยเหยียนอันกลับยกมือขึ้นในจังหวะนี้ พลางทำสีหน้าแบบอธิบายไม่ถูก: "พี่ฉิน พี่หมายความว่าจะให้ผมไปเป็นคนส่งอาหาร (外卖) งั้นเหรอครับ?"
!
ทำไมเขาถึงกลายเป็นคนส่งอาหารไปได้ล่ะ?
เขาไม่ต้องการนะ!
เขาอยากออกไปฆ่าซอมบี้!
สื่อผิงอันที่แต่เดิมยังรู้สึกไม่พอใจที่ตัวเองต้องมาทำหน้าที่เพาะปลูกไม่ได้ออกไปฆ่าซอมบี้ พลันรู้สึกเบิกบานใจเมื่อได้ยินคำพูดของเว่ยเหยียนอัน
เขาตบไหล่เว่ยเหยียนอันพลางหัวเราะเยาะด้วยความสะใจ: "พ่อค้าส่งอาหารเว่ย ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ!"
เว่ยเหยียนอันถลึงตาใส่เขา กัดฟันกรอด: "สื่อคนทำนา นายก็ด้วย!"
ทั้งสองคนเริ่มส่งเสียงเอะอะโวยวายกันอีกครั้ง
คนอื่นๆ ที่เหลือสบตากันแล้วส่ายหัวอย่างจนใจ
－
ตึกอาคารอิฐแดงในเขตวงนอก
ที่นี่ดูราวกับหอพักโรงเรียนในสมัยก่อน ห้องไม่ใหญ่ แถมยังไม่มีห้องน้ำส่วนตัว
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น
สำหรับกลุ่มผู้รอดชีวิตของเวินหลินแล้ว ที่นี่แทบไม่ต่างไปจากสวรรค์เลย
ในยุควันสิ้นโลก แหล่งน้ำถูกปนเปื้อน ทรัพยากรน้ำขาดแคลนเป็นอย่างยิ่ง
อย่าว่าแต่การอาบน้ำเลย
แม้แต่น้ำที่จะดื่มกินก็ยังไม่เพียงพอ
หลังจากฉินเหนียนจากไป สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือพุ่งตัวเข้าไปในห้องอาบน้ำสาธารณะ แล้วเปิดก๊อกน้ำดื่มกินจนชื่นใจ
ในฐานะอดีตผู้ดูแลฐานที่มั่นขนาดเล็ก แม้เวินหลินจะไม่เคยขาดแคลนน้ำดื่ม
แต่การได้อาบน้ำนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ในอดีตฐานที่มั่นที่เธอเคยอยู่ใกล้กับทะเลสาบเทียมแห่งหนึ่ง ก่อนที่พายุฝนจะตกกระหน่ำ ฐานที่มั่นจะต่อน้ำจากที่นั่นมาใช้ในชีวิตประจำวัน
เวินหลินยังพอได้อาบน้ำบ้าง
ทว่าหลังจากเกิดพายุฝน ทะเลสาบเทียมถูกปนเปื้อน เธอก็ไม่เคยได้อาบน้ำอีกเลย
พอรู้ว่าที่นี่สามารถอาบน้ำได้ เธอจึงอดทนรอคอยให้กลุ่มคนที่กำลังแย่งกันดื่มน้ำจนอิ่มหนำสำราญ
รออยู่สิบกว่านาที ผู้รอดชีวิตเหล่านั้นก็เริ่มสงบลง แล้วพากันกลับห้องไปเก็บกวาดข้าวของ
เวินหลินทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินดิ่งไปทางห้องอาบน้ำ
－
สายน้ำอุ่นๆ ไหลผ่านผิวพรรณ แม้จะไม่มีอุปกรณ์ทำความสะอาดใดๆ เวินหลินก็ยังอดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาด้วยความสบายตัว
คราบสกปรกบนร่างกายถูกชะล้างออกไปทีละน้อย ไม่รู้เป็นเพราะอะไร
เวินหลินจู่ๆ ก็หวนนึกถึงเด็กสาวบอบบางที่อยู่ข้างกายฉินเหนียน
ผิวพรรณของเด็กสาวขาวเนียนละเอียด เส้นผมเงางามดำขลับ เสื้อผ้าบนตัวก็สะอาดสะอ้านราวกับของใหม่
เห็นได้ชัดว่าในยุควันสิ้นโลกแบบนี้เธอไม่เคยขาดแคลนน้ำใช้เลย
ต้องเป็นเพราะเลือกคนถูกคนจริงๆ สินะ
เวินหลินคิด
หากเธอได้พบกับฉินเหนียนตั้งแต่แรก เธอเองก็ต้องสามารถเป็นได้เหมือนเด็กสาวคนนั้นเช่นกัน
ทว่าไม่เป็นไร
อีกไม่นานแล้ว
อีกไม่นานฉินเหนียนก็จะกลายเป็นของเธอ
เวินหลินปิดก๊อกน้ำ ไม่มีชุดเปลี่ยน เธอทำได้เพียงต้องสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมที่สกปรกกลับเข้าไป
หลังจากชำระล้างร่างกายจนสะอาด กลิ่นเหม็นจากเสื้อผ้าชุดเดิมก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เวินหลินขมวดคิ้ว
ดูเหมือนว่าก่อนที่จะเข้าหาฉินเหนียน เธอต้องหาเสื้อผ้าชุดใหม่มาใส่เสียก่อน
จะลองเข้าไปตีสนิทกับเด็กสาวคนนั้นดูดีไหมนะ?
ดูท่าทางเด็กสาวคนนั้นก็น่าจะหลอกง่ายดี
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น