ตอนที่ 117 ฐานที่มั่นโฉมใหม่
เหนือประตูกระจกบานใหญ่มีหน้าจอเพิ่มขึ้นมาสองจอ จอหนึ่งถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ภายในแสดงภาพการเฝ้าระวังแบบเรียลไทม์รอบทิศทางภายนอกฐานที่มั่น
ส่วนอีกจอหนึ่งถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน เป็นภาพการเฝ้าระวังแบบเรียลไทม์ตรงบริเวณหน้าทางเข้าถ้ำและทางเข้าเขตรั้วไม้ระแนง
ซือเซี่ยจ้องมองดูอยู่สองสามที พลางทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ
啧!
เบื้องบนของยัยระบบเน่าช่างรวยเหลือเฟือจริงๆ เลยโว้ย!
－
หลังจากก้าวออกมาจากถ้ำส่วนตัว ซือเซี่ยก็เดินเตร็ดเตร่สัญจรไปมาต่อ
ภายในเขตรั้วไม้ระแนงก็แปรเปลี่ยนสภาพไปอย่างมหาศาลเช่นกัน ประการแรกคือพื้นที่กว้างขวางขึ้นมาก
บ้านอิฐแดงทั้งห้าหลังถูกเคลื่อนย้ายไปตั้งอยู่ตรงบริเวณพิกัดฝั่งขวาซึ่งแต่เดิมเป็นพื้นที่ลานจัตุรัส บ้านอิฐแดงแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นตึกอาคารอิฐแดงขนาดสองชั้น
แแถมยังมีระเบียงขนาดใหญ่แบบเปิดโล่งเพิ่มขึ้นมาด้วย
พวกเด็กน้อยยังคงไม่ได้เข้าเรียนหนังสือ ในปัจจุบันกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานอยู่บนระเบียงนั้น
หวังซูซิ่วคอยติดตามดูอยู่ด้านหลัง พลางส่งยิ้มกว้างด้วยความเบิกบานใจขณะเฝ้ามองดูพวกเขา
ราวกันตกมีความสูงมาก ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะพลัดตกลงไป
ต้นไม้ผลก็ถูกเคลื่อนย้ายมาตั้งอยู่ตรงหน้าตึกอาคารสองชั้นเช่นกัน ซือเซี่ยเดินตรงเข้าไปหา พลางสำรวจดูเจ้า "ต้นลูกท้อ" ที่ผลิดอกออกผลสาลี่ต้นนั้น
ผลสาลี่ที่อยู่ด้านบนส่วนใหญ่ยังคงอยู่ครบถ้วน
ตอนที่ผลผลิตเริ่มเจริญเติบโตงอกงาม กลุ่มเด็กน้อยภายในฐานหลังจากได้รับอนุญาตจากซือเซี่ยแล้ว ก็ได้แบ่งปันกันไปคนละหนึ่งผล ต่อมาแม้จะรู้สึกอยากทานมากแค่ไหน ก็ไม่มีใครแอบเด็ดกินตามอำเภอใจ
ใช้ได้
ซือเซี่ยรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง
ดูท่าทางคุณครูหวังจะอบรมสั่งสอนกลุ่มเด็กน้อยเหล่านี้ได้ดีจริงๆ
ซือเซี่ยเดินไปถึงต้นไม้ผลข้างๆ ต้นสาลี่ แล้วเปิดฉากใช้ขีดความสามารถในการเร่งพืชผลเกษตรกรรมให้เจริญเติบโตงอกงามจนสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ในพริบตาอีกครา
วันนี้เธอคงจะได้ทานลูกท้อแล้วใช่ไหมนะ?
ทันทีที่ใช้ขีดความสามารถ ต้นไม้ก็แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นมีกิ่งก้านใบหนาแน่นและเต็มไปด้วยผลผลิตทันที
เพียงแต่ว่า...
ยามเมื่อจ้องมองดูผลท้อที่ห้อยระย้าอยู่จนเต็มกิ่งก้าน
ซือเซี่ยกลับเริ่มเกิดอาการโมโหขึ้นมาทันที
ทำไมต้นท้อของเธอถึงไม่ยอมให้ผลเป็นลูกท้อสักที!
อ๊ากกกกก!
โกรธจังเลยโว้ย!
ระบบชาเขียว: [...]
ความหลงใหลในผลลูกท้อของยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้ช่างมีพลังมหาศาลจริงๆ!
นี่มันควรจะบอกเธอไปดีไหมนะว่า จริงๆ แล้วบรรดาต้นไม้ผลที่เธอเพาะปลูกลงไปนั้น ไม่มีต้นลูกท้อปะปนอยู่เลยแม้แต่ต้นเดียว?
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ระบบชาเขียวก็ตัดสินใจปล่อยผ่านไป
หากบอกความจริงไปแล้วยัยผู้หญิงนิสัยเสียเกิดอาการคุ้มคลั่งขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ?
ตัวมันก็นับเป็นเพียงแค่ระบบชาเขียวที่บอบบางและไร้ที่พึ่งพิงเท่านั้นเองนะโว้ย!
－
กลุ่มเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนระเบียงและหวังซูซิ่วพบเห็นซือเซี่ย ต่างพากันเดินลงจากตึกอาคารแล้ววิ่งตรงเข้ามาหา
โจวเหมิงมีใบหน้ากลมมนสีแดงระเรื่อ วิ่งโผเข้ามาโอบกอดซือเซี่ยเอาไว้: "พี่สาวคะ พี่กลับมาแล้ว ดีใจจังเลยค่ะ ฉันคิดถึงพี่มากเลย!"
ซือเซี่ยหยิกแก้มอันนุ่มนิ่มของโจวเหมิงเบาๆ พลางส่งยิ้มหวาน: "พี่กลับมาแล้วจ้ะ น้องสาว"
ไม่ได้สัมผัสตัวเด็กน้อยมาตั้งนานแล้ว!
วันนี้เธอต้องขอฟัดให้เต็มคราบสักหน่อย!
ผ่านไปไม่กี่นาที โจวเหมิงก็ถูกซือเซี่ยปล่อยตัวออกไป ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อกว่าเดิม แถมผมเปียเล็กๆ สองข้างที่เคยถักไว้อย่างประณีตก็หลุดลุ่ยไปหมดแล้ว
ระบบชาเขียว: [...]
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนี้จากที่เคยเป็นโรคจิต เริ่มจะวิวัฒนาการไปในทางพฤติกรรมกามารมณ์แล้วใช่ไหมเนี่ย?
น่ากลัวเกินไปแล้ว!
โชคดีที่ตัวมันที่เป็นระบบตัวน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะไม่มีร่างเนื้อ!
ซือเซี่ยฟัดเด็กน้อยจนพอใจแล้ว ก็เรียกตัวหวังซูซิ่วมา พลางกำชับว่าต้นไม้ผลสองต้นนี้จัดสรรไว้ให้กลุ่มเด็กน้อยโดยเฉพาะ จากนั้นก็เดินเตร็ดเตร่สัญจรไปที่อื่นต่อ
－
ห้องเรียนเดิมในอดีตก็แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นตึกอาคารสามชั้น ถูกย้ายไปตั้งอยู่ตรงพิกัดริมสุดทางฝั่งขวาของตึกอาคารสองชั้น แถมยังมีการล้อมรั้วเหล็กดัดเอาไว้ จัดสรรพื้นที่เพิ่มส่วนสำหรับเด็กน้อยเอาไว้ใช้ทำกิจกรรมสันทนาการด้วย
การจะก้าวเข้าไปด้านในจำเป็นต้องมีการตรวจสอบสิทธิ์ ซึ่งจะมีเพียงหวังซูซิ่ว กลุ่มเด็กน้อย และซือเซี่ยเท่านั้นที่สามารถก้าวเข้าไปได้
ซือเซี่ยไม่ได้ก้าวเข้าไปด้านใน เพียงแค่ยืนหยุดมองอยู่ด้านนอกครู่หนึ่ง
เธอมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่ายัยระบบเน่ารวมถึงเบื้องบนของยัยระบบเน่า มีความให้ความสำคัญต่อกลุ่มเด็กน้อยในยุควันสิ้นโลกเป็นกรณีพิเศษ
แต่ก็นะ
ในยุควันสิ้นโลกจำนวนประชากรลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เด็กน้อยเหล่านี้นับเป็นความหวังแห่งอนาคตจริงๆ
ซือเซี่ยเดินเตร็ดเตร่สัญจรไปทางฝั่งซ้ายต่อ
ห้องน้ำสาธารณะทางฝั่งซ้ายก็มีขนาดขยายกว้างใหญ่ขึ้น ทางฝั่งซ้ายของห้องน้ำที่อยู่ใกล้กับทางเข้าถ้ำ มีการเพิ่มส่วนของห้องอาหารของนักเรียนเข้าไปด้วย
แม้ว่าจะมีการเว้นระยะห่างแยกจากกันอยู่บ้าง
ทว่าซือเซี่ยกลับแอบผุดความรู้สึกติดขัดใจ: "ทำไมถึงต้องจัดสรรให้ห้องอาหารไปตั้งอยู่ใกล้ๆ กับห้องน้ำด้วยล่ะเนี่ย?!"
พื้นที่ลานจัตุรัสเดิมถูกเคลื่อนย้ายไปตั้งอยู่ตรงพิกัดตำแหน่งกึ่งกลาง ยังคงอยู่ในสภาพว่างเปล่าโล่งเตียน
หลังจากเดินเตร็ดเตร่สัญจรไปมาภายในเขตรั้วไม้ระแนงรอบหนึ่ง ซือเซี่ยก็ตั้งมั่นตัดสินใจจะก้าวเท้าเดินทางออกไปสำรวจตรวจสอบดูทางฝั่งภายนอกเสียหน่อย
－
ตรงบริเวณทางเข้าเขตรั้วไม้ระแนงมีหน้าจอแสดงผลขนาดเท่ากับหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพิ่มขึ้นมาแผ่นหนึ่ง
ยามเมื่อซือเซี่ยก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ หน้าจอแสดงผลก็ส่งเสียงสัญญาณแจ้งเตือนเบาๆ
ซือเซี่ยหยุดยืนนิ่ง พลางเบนสายตาหันไปจ้องมองตรงไปยังหน้าจอ
บนหน้าจอแสดงผลขนาดเท่าฝ่ามือ ปรากฏภาพใบหน้าของเธอเองอย่างชัดเจน
[ติ๊ง ตรวจพบเจ้าของฐานที่มั่นห้าสีมณีฉาย คุณซือเซี่ยเรียบร้อยแล้ว โปรดคุณซือเซี่ยดำเนินการตั้งค่ารายชื่อสิทธิ์อำนาจการเข้าถึงพื้นที่วงในด้วยค่ะ]
ม่านแสงสีฟ้าพลันคลี่คลายขยายตัวออกตรงหน้าของซือเซี่ย
ประการแรกมันเริ่มดำเนินการแนะนำข้อมูลเกี่ยวกับสถานะปัจจุบันของฐานที่มั่นให้เธอรับทราบ
ปัจจุบันฐานที่มั่นถูกแบ่งสัดส่วนออกเป็นสามเขตพื้นที่ ประกอบด้วย เขตวงใน, เขตวงกลาง และเขตวงนอก
เขตวงในคือพื้นที่ที่อยู่ภายในเขตรั้วไม้ระแนงทั้งหมด
จัดเป็นพื้นที่ส่วนแกนกลางหลักสำคัญของฐานที่มั่น
เขตวงกลางซือเซี่ยยังไม่ได้ก้าวเท้าเดินทางออกไปสืบค้นหาจึงยังไม่ล่วงรู้พิกัดตำแหน่งที่ชัดเจน ทว่าบนหน้าจอแสดงผลได้มีการระบุรายละเอียดของเขตวงกลางเอาไว้ว่า น่าจะเป็นพื้นที่บริเวณกึ่งกลางของฐานที่มั่นทั้งหมด
ซึ่งมีการรวมเอาพื้นที่แหล่งน้ำทะเลสาบ โรงเรือนเพาะชำ รวมถึงบ้านอิฐแดงบางส่วนที่ตั้งอยู่นอกเขตรั้วไม้ระแนงบรรจุเข้าไปภายในพื้นที่ทั้งหมด
ขอบเขตพื้นที่เขตวงนอกเองก็มีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไปนัก
ทว่าจัดสรรเพียงแค่พื้นที่ลานจอดรถและตึกอาคารอิฐแดงเพียงเท่านั้น
เขตพื้นที่แต่ละเขตล้วนไม่สามารถสัญจรเชื่อมต่อถึงกันได้ จำเป็นต้องได้รับสิทธิ์อำนาจการเข้าถึงจากซือเซี่ยเสียก่อนถึงจะสามารถเปิดใช้งานระบบเส้นทางเชื่อมต่อได้
ยามเมื่อรับชมรายละเอียดเสร็จสิ้น ซือเซี่ยก็สามารถเข้าใจแจ่มแจ้งกระจ่างแจ้งได้ในทันทีว่า เบื้องบนของยัยระบบเน่าคงมีความปรารถนาที่จะให้ฐานที่มั่นห้าสีมณีฉายเปิดรับสมัครกลุ่มผู้รอดชีวิตรายใหม่เพิ่มขึ้นอีกเป็นจำนวนมาก ทว่าก็ยังแอบมีความกังวลใจว่าเธออาจจะไร้ซึ่งขีดความสามารถในการบริหารจัดการหรือควบคุมดูแลความสงบเรียบร้อย จึงจงใจเนรมิตจัดสรรพวกระบบเครื่องมือเหล่านี้ออกมาเพื่อคอยซัพพอร์ตเธอโดยเฉพาะ
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น