ตอนที่ 113 ไปหักฟันตาแก่กันเถอะ
ในหลอดเข็มฉีดยาเรียวยาวมีของเหลวสีเหลืองไหวระริกอยู่บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของดอกเตอร์ลวี่กลับแฝงความน่าสะพรึงกลัวออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ
เสี่ยวหลิวถูกล่ามโซ่เหล็กไว้บนเตียงคนไข้ ในปากถูกอุดด้วยผ้าก้อนหนึ่ง หน้าอกเปลือยเปล่าและถูกเสียบเต็มไปด้วยสายระโยงระยางมากมาย
เขาจ้องมองดอกเตอร์ลวี่ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
"อื้อ!"
เขาอยากจะหนี ทว่าโซ่เหล็กที่หนักอึ้งกลับทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลยแม้แต่น้อย
ทำได้เพียงจ้องมองดูปลายเข็มทิ่มทะลุผ่านผิวหนังและฉีดของเหลวเข้าไปในร่างกายของตัวเองทีละนิดอย่างไม่อาจขัดขืน
จากนั้นก็คือความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด
－
หลังจากดอกเตอร์ลวี่ฉีดเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไป
เขาโยนหลอดเข็มเปล่าในมือลงถังขยะ
ปรายตามองเสี่ยวหลิวที่ดิ้นรนอย่างต่อเนื่องบนเตียงคนไข้อย่างเย็นชา แล้วสั่งคนด้านหลังว่า "เสี่ยวหวัง คอยจับตาดูคนไว้ให้ดี เดี๋ยวเอาข้อมูลการทดลองมาส่งให้ฉัน"
"รับทราบครับ!" เสี่ยวหวังก้มหัวตอบรับอย่างนอบน้อม
จนกระทั่งเงาร่างของดอกเตอร์ลวี่เดินจากไปไกลจนลับตา เขาถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองมีเหงื่อเย็นผุดออกมาเต็มตัว
เสี่ยวหวังปรายตามองดูเสี่ยวหลิวที่ดวงตาบนเตียงคนไข้เริ่มถูกความมืดมิดกัดกินไปทีละน้อยพลางส่ายหัวด้วยความเวทนา
ไม่โกรธใครไม่โกรธ ดันมาหาเรื่องโกรธดอกเตอร์ลวี่เข้าให้
－
ซือเซี่ยตื่นนอนแล้ว
แต่ยังไม่ได้ลุก เธอทอดตัวนอนราบอยู่บนเตียง ฟังระบบชาเขียวบรรยายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงที่เธอหลับใหลไปเมื่อครู่
[ตาแก่คนนั้นโหดร้ายจริงๆ] หลังจากระบบชาเขียวเล่าการกระทำของดอกเตอร์ลวี่จบ ก็วิพากษ์วิจารณ์ออกมาสองประโยค [ถ้าฉันเป็นคนหนุ่มคนนั้นนะ จะหักฟันตาแก่นั่นทิ้งให้หมดเลย]
คนหนุ่มตั้งหลายคนทำไมต้องกลัวตาแก่คนเดียวด้วย?
ขี้ขลาดชะมัด!
ถ้าเป็นยัยตัวแสบ ยังไงก็ต้องหักฟันตาแก่ทิ้งให้ได้!
ซือเซี่ยค้นเอาสาลี่ลูกหนึ่งออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วก็ควานหาน้ำเปล่าอีกขวด ล้างมือเสร็จก็แอบรังเกียจลูกสาลี่เล็กน้อย
จากนั้นถึงได้กัดกินกร้วมๆ ลงไป
เฮ้อ
เธอยังอยากกินลูกท้ออยู่ดี
"ตาแก่คนนั้นอายุเท่าไหร่?" ซือเซี่ยกินไปได้ครึ่งหนึ่งถึงค่อยชวนระบบชาเขียวคุย
[ประมาณหกสิบกว่ามั้ง] ระบบชาเขียวลองกะประมาณดู แล้วค้นหาในฐานข้อมูลว่าคนช่วงอายุใกล้เคียงกันน่าจะเป็นอย่างไร สุดท้ายก็ให้คำตอบที่คลุมเครือออกไป
"อ้อ" ซือเซี่ยพพยักหน้า กินสาลี่ที่เหลืออยู่ไม่กี่คำจนหมด แล้วห่อกากด้วยกระดาษทิชชู่โยนทิ้งเข้ามิติไป
จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ: "หกสิบกว่าน่าจะยังเหลือฟันอยู่บ้าง ฉันจะไปหักให้แกเอง"
เห็นแก่ที่ยัยระบบเน่าพักนี้รู้จักทำตัวรู้ความ
เธอก็เลยจะยอมทำตามความปรารถนาที่อยากจะหักฟันตาแก่ทิ้งของยัยระบบเน่าให้สมหวังแล้วกัน!
ระบบชาเขียว: ...
ขอบใจนะจ๊ะ!
เพราะระบบชาเขียวรู้สึกว่าฟันของตาแก่อาจจะเหม็นหน่อยๆ จึงจงใจข้ามหัวข้อเรื่องการหักฟันไป แล้วพูดเรื่องอื่น: [คุณซือเซี่ย ชายหนุ่มที่ถูกฉีดสารนั่นเหมือนกำลังจะกลายเป็นซอมบี้แล้วค่ะ]
เพิ่งพูดจบ มันก็ล้มล้างคำพูดของตัวเองทันที: [ไม่สิ ไม่ใช่ เหมือนจะยังไม่กลายนะ]
แปลก
ทำไมข้อมูลที่มันตรวจวัดได้ถึงแสดงค่าว่าชายหนุ่มคนนั้นเดี๋ยวก็เป็นซอมบี้เดี๋ยวก็เป็นคนอยู่ตลอดเวลาล่ะ?
ระบบชาเขียวรู้สึกสงสัยเป็นอย่างยิ่ง
ซือเซี่ยที่กำลังฟังระบบชาเขียวพึมพำอยู่ก็นึกสนใจขึ้นมา เธอเก็บเตียงเดี่ยวบนพื้นเข้ามิติไป
ให้ระบบชาเขียวทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมให้
แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป
คราวที่แล้วที่สถาบันวิจัยการแพทย์ ลิฟต์ชั้นหนึ่งไม่มีปุ่มกดลงไปชั้นล่าง
หลังจากประตูลิฟต์ถูกซอมบี้ระดับสี่ตัวนั้นทำลายทิ้ง ซือเซี่ยก็ลงไปทางช่องลิฟต์
คราวนี้พอขึ้นลิฟต์มาจากชั้นสาม ซือเซี่ยถึงได้สังเกตเห็นว่าภายในลิฟต์มีปุ่มกดสีแดงเขียนว่าลบสอง
ไม่มีลบหนึ่ง มีแต่ลบสองโดยตรง
ซือเซี่ยกดปุ่มลงไปอย่างไม่เกรงใจ
ไปหักฟันตาแก่กันเถอะ～
－
ห้องปฏิบัติการวิจัยใต้ดิน
เสี่ยวหวังถือกระดาษและปากกาในมือ จ้องมองเครื่องมือข้างๆ อย่างไม่วางตา ตั้งอกตั้งใจทำภารกิจที่ดอกเตอร์ลวี่สั่งไว้อย่างเต็มที่ ไม่กล้าละสายตาแม้แต่นิดเดียว
เสี่ยวหลิวบนเตียงคนไข้หยุดดิ้นรนอย่างรุนแรงแล้ว นอนตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียง นอกจากหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างแผ่วเบาแล้ว ดูเหมือนคนตายไปแล้วไม่มีผิด
ความมืดมิดในดวงตาทั้งสองข้างกลืนกินสีขาวของดวงตาไปจนหมดสิ้น
ทว่ากลับจางหายไปทีละนิดอย่างน่าประหลาด
หิว... หิวจังเลย...
หิวจริงๆ...
อยากกิน...
ดวงตาที่ข้างหนึ่งดำข้างหนึ่งขาวของเสี่ยวหลิวกลอกไปมาหนึ่งรอบ เขากัดฟันเงยหน้าขึ้น จ้องมองเสี่ยวหวังที่กำลังบันทึกข้อมูลอย่างเขม็ง
อยากกินจัง...
คนคนนี้ดูท่าทางน่าอร่อยจัง...
เสี่ยวหวังสัมผัสได้ถึงสายตาของอีกฝ่าย ไม่กล้าเงยหน้ามอง แต่ทว่ามือกลับควบคุมไม่ได้จนสั่นไหว ปากกาบนสมุดบันทึกทิ้งรอยหมึกสีดำเป็นทาง
ทำ, ทำยังไงดีล่ะ?
ดอกเตอร์ลวี่เกลียดที่สุดคือสภาพข้อมูลที่ถูกทำให้เลอะเทอะ
เขาควรทำยังไงดี?
คัดลอกใหม่?
แต่ว่ามันเสียเวลาเกินไป ดอกเตอร์ลวี่เกลียดคนที่ทำงานช้าเหมือนกัน
รอเขาอยู่ตอนนี้คงหนีไม่พ้นต้องถูกจับไปเป็นวัตถุในการทดลองยาเสียสิ
ชีวิตแบบนี้มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์
สู้...
เสี่ยวหวังเงยหน้าขึ้นพรวด หันไปมองเสี่ยวหลิวที่จ้องเขาเขม็งอยู่ตลอดเวลา
เขาโยนข้อมูลในมือทิ้งลงพื้น แล้วเดินตรงไปหา
"หะ, หวัง, หวังเหริน, ฉะ, ฉันหิวเหลือเกิน..." เสี่ยวหลิวดูเหมือนจะกลับมามีสติเล็กน้อย "นาย, นายรีบ, รีบไปเถอะ... อึก..."
"อึก... ฆ่า, ฆ่าฉันที..."
เสี่ยวหลิวอยากจะขอร้องอะไรบางอย่าง ทว่าจู่ๆ ก็มีท่อนแขนซูบผอมข้างหนึ่งยื่นเข้ามาตรงหน้า
หอม...
หอมมาก...
เขาหิวจริงๆ หิวจนอยากกิน...
สายตาของเสี่ยวหลิวเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในทันที ควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วกัดลงไปบนท่อนแขนซูบผอมนั้น
"อ๊าก!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการวิจัยใต้ดิน
－
ซือเซี่ยไม่ได้ถูกขัดขวางใดๆ เดินมาถึงชั้นใต้ดินได้อย่างราบรื่น
เธอหิ้วดาบสับหัวเล่มโปรดเดินออกมาอย่างสง่าผ่าเผย
เจ้าหนูตัวน้อยๆ!
ท่านซือเซี่ยมาแล้วจ้า～
ทันทีที่ก้าวออกมา ซือเซี่ยก็ได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
เธอเดินตามกลิ่นนั้นไป
[คุณซือเซี่ย ระวังตัวด้วยนะคะ] ระบบชาเขียวเตือนซือเซี่ย
ผังของที่นี่เหมือนกับผังห้องใต้ดินของสถาบันวิจัยการแพทย์เป๊ะ ซือเซี่ยพลันนึกถึงรายงานการวิจัยฉบับนั้นขึ้นมาได้
เธอหยุดฝีเท้า หาที่พิงข้างๆ แล้วถามระบบชาเขียวว่า: "เสี่ยวชาจ๊ะ แกติดต่อเบื้องบนของแกได้ไหม?"
?
ระบบชาเขียวที่กำลังสนุกกับการเป็นระบบสอดแนมตอบด้วยความสงสัย: [ได้สิคะ แต่จะติดต่อเบื้องบนทำไมเหรอ?]
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียจะทำอะไรอีก?
จะไม่มาฟ้องร้องมันหรอกนะ?
พักนี้มันทำตัวเรียบร้อยจะตายไป ไม่ได้ทำอะไรเลย!
ซือเซี่ยกะพริบตา: "แกไปถามเบื้องบนสิว่าต้องการตัวคนที่ทำรายงานวิจัยฉบับนั้นไหม!"
ถ้าเธอเดาไม่ผิด
สถานที่แห่งนี้กับสถาบันวิจัยการแพทย์น่าจะเป็นที่เดียวกัน เผลอๆ ตาแก่ที่ระบบอยากจะหักฟันนั่นอาจจะเป็นคนทำรายงานวิจัยฉบับนั้นก็ได้
ในเมื่อเบื้องบนของยัยระบบเน่าสามารถเก็บกู้รายงานวิจัยได้ ตาแก่คนนั้นก็ต้องเก็บกู้ได้เหมือนกันนั่นแหละ
ระบบชาเขียวเข้าใจแล้ว: [ฉันจะรีบไปถามเดี๋ยวนี้ค่ะ!]
อ๊ากกกก!
รู้สึกว่าตัวเองเข้าใกล้การเป็นเจ้าระบบราชาเข้าไปอีกก้าวแล้ว!
ยัยผู้หญิงนิสัยเสียฉลาดจัง!
"อย่าลืมขู่เอาของดีๆ มาให้ฉันด้วยล่ะ" ซือเซี่ยหาที่นั่ง พลางเท้าคางแล้วเริ่มใช้ความคิด
เธอจะเอาอะไรดีนะ?
จะเอายานรบอวกาศดีไหม?
หรือจะเอาถังรถถังปืนใหญ่ดี?
เลือกยากจัง
ระบบชาเขียวกลับมาอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงดูตื่นเต้นมาก: [คุณซือเซี่ย เบื้องบนบอกว่าต้องการตัวตาแก่นั่นค่ะ รางวัลเลือกได้ตามใจชอบเลยนะ!]
อ๊ากกกก!
ตาแก่ก็มีราคาเหมือนกันนะเนี่ย!
ซือเซี่ยพยักหน้า ลุกขึ้นยืน: "ไป จับตาแก่กันเถอะ"
กลางคืนมีอีกสองตอน
ช่วงนี้มีประจำเดือนทรมานจัง qaq～
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น