ตอนที่ 80 ปลูกหญ้า, ความเปลี่ยนแปลงของซูเปอร์มาร์เก็ต
“ช่วยชีวิตคนไว้ได้เยอะเลยนะ...”
เฉินรั่วเอ่ยพลางเอ่ยชมต้นกล้ามันเทศชุดใหญ่ พร้อมกับฝังผลึกนิวเคลียสกำมือใหญ่ลงในกระถางเพื่อเป็นรางวัล
แน่นอนว่าเธอไม่ลืมต้นกล้าทุเรียนและต้นกล้าข้าวโพดด้วย
หลังจากให้รางวัลและคำชมแก่ต้นกล้าทั้งสามกระถางแล้ว ก็ถึงคิวของต้นกล้าอื่นๆ จะให้ลำเอียงก็คงไม่ดี เธอจึงจัดชุดคำชมบวกรางวัลให้ถ้วนหน้า:
“ทุกคนเป็นเด็กดีนะ ออกผลผลิตที่มีประโยชน์มากเลย...”
ลูกเยอะแบบนี้ เป็นแม่คนมันไม่ง่ายเลยจริงๆ~
กว่าจะกลับมาถึงก็เป็นเวลาค่ำมืด หลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปอาบน้ำพักผ่อน
พ่อและแม่ของหลินเจวี๋ยไม่ได้ย้ายเข้าพักที่ห้อง 803 แต่เลือกไปอยู่ในโซนวิลล่าโครงการ 1 แทน ถ้าคิดถึงลูกชายค่อยแวะมาหาหรือเรียกหลินเจวี๋ยไปหา
ก่อนวันสิ้นโลก ครอบครัวนี้ก็มีรูปแบบการใช้ชีวิตแบบนี้อยู่แล้ว ตามคำกล่าวของแม่หลินที่ว่า "อยู่ไกลหอม อยู่ใกล้เหม็น" ถ้าต้องมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันทุกวัน เธอคงอดไม่ได้ที่จะหยิบรองเท้าขึ้นมาฟาดเจ้าลูกชายตัวแสบที่น่าหมั่นไส้คนนี้วันละหลายรอบ~
เนื่องจากมันเทศส่องสว่างได้สร้างผลงานครั้งใหญ่ในรอบนี้ ฟังก์ชันลับจึงถูกเปิดเผย วันต่อมา ซูเปอร์มาร์เก็ตกั่วกั่วจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาแย่งชิงซื้อ "มันเทศส่องสว่าง" จนขายดีถล่มทลาย
“อ้าว พี่จ้าว พี่ก็มาซื้อเล็กมันเทศเหมือนกันเหรอ!”
“ใช่จ้ะ! ลูกชายฉันเพิ่งกลับจากเมืองปราการเมื่อคืน พอมาถึงก็บอกให้รีบตุนมันเทศไว้เยอะๆ เลย! ได้ยินว่ามีมอนสเตอร์ระดับ 5 โผล่มา สร้างอาณาจักรความมืดหลอกล่อจิตใจคนจนเกิดเรื่องที่กำแพงเมือง ถ้าไม่มีเจ้าไฟนี่ ลูกชายฉันคงไม่ได้กลับมาแล้ว! ที่บ้านมีดวงเดียวไว้ส่องสว่าง ไม่พอหรอก ต้องซื้อเพิ่มอีกหลายๆ ดวง!”
“นั่นสิ บ้านฉันก็บอกเหมือนกัน แสงจากมันเทศนี่ช่วยให้คนที่มีอาการจิตหลอนกลับมาเป็นปกติได้ แถมยังกินได้ด้วย ตุนไว้ยังไงก็ไม่เสียหาย!”
“จริงด้วย ใครจะรู้ว่าจะเจอสัตว์ประหลาดแบบนั้นอีกเมื่อไหร่! ต้องป้องกันไว้ก่อน!”
...
วันนี้เฉินรั่วนอนตื่นสายโด่ง พอทานมื้อเช้าเสร็จก็ออกมาเดินเล่นที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปก็เห็นบรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ
หลังจากพักผ่อนมาหนึ่งคืน ทุกคนต่างก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ตอนที่เธอตื่นขึ้นมา หรงซูและคนอื่นๆ ก็ออกไปข้างนอกกันหมดแล้ว
พี่หรงของเธอถูกทางการปักกิ่งเรียกตัวไปช่วยงาน
เมื่อคืนมีคนหนึ่งปลุกพลังพิเศษสายจิตใจขึ้นมาได้ท่ามกลางอาณาจักรความมืด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลกระทบจากอาณาจักรนั้นหรือสาเหตุอื่น ทำให้พลังของเขาเกิดคลุ้มคลั่งและควบคุมไม่ได้
ในด้านพลังจิต หรงซูคือระดับปรมาจารย์ ทางการจึงเชิญเขาไปช่วยแก้ไข
ส่วนคนอื่นๆ กำลังง่วนอยู่กับการจัดการ "ใบข้าวโพด" เพื่อออกไปทำภารกิจเพิ่มพื้นที่สีเขียวด้วยการปลูกหญ้า
ต้นกล้าข้าวโพดมีจุดที่ต่างจากต้นกล้าอื่นๆ อยู่อย่างหนึ่ง
ต้นไม้อื่นๆ จะใช้ได้แค่ผลหรือก้านผล ส่วนลำต้นและใบเป็นเนื้อเดียวกันห้ามเด็ด แต่ใบของต้นข้าวโพดนั้นสามารถเด็ดออกมาได้
เวลาเร่งโต ก็แค่ทำให้มันมีใบงอกออกมาแต่ยังไม่ออกผลผลิต แล้วก็เด็ดใบออกมา จากนั้นก็เร่งโตต่อ ใบใหม่ก็จะงอกออกมาวนไป...
ใบที่เด็ดออกมาจะขยายขนาดกลายเป็น "บล็อกสนามหญ้า" ขนาดปกติ
เมื่อวางบล็อกหญ้าลงบนดิน รากจะหยั่งลึกลงในดินทันที และเมื่อวางบล็อกที่สองและสามต่อกัน พื้นหญ้าจะเชื่อมกันเป็นเนื้อเดียวอย่างไร้รอยต่อ
เพราะมันมีราก สนามหญ้านี้จึงมีชีวิต มันสามารถกินผลึกนิวเคลียสเพื่อเติบโตได้ ด้วยคุณสมบัตินี้ บนพื้นที่ว่างเปล่าเพียงแค่ปูหญ้าไว้หนึ่งบล็อก แล้วฝังผลึกนิวเคลียสบดละเอียดไว้ใต้ดิน ไม่นานหญ้าหนึ่งบล็อกจะกลายเป็นสอง เป็นสี่ และขยายจนเต็มพื้นที่
ในเขตแสงแห่งวันสิ้นโลกยังมีบางจุดที่ไม่ได้ปลูกต้นกล้าหรือปูอิฐสายไหม จึงเหมาะมากที่จะนำหญ้ามาปู
เมื่อมีทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ พวกม้าบินที่ปกติอุดอู้อยู่ในถุงโชคลาภปลาทองจนเบื่อ นอกจากจะบินบนฟ้าหรือพักบนดาดฟ้าแล้ว ยังสามารถลงมาเดินเล่นผ่อนคลายบนทุ่งหญ้าได้ด้วย
ทางการยังได้จัดตั้ง "หน่วยบินปลูกหญ้า" เพื่อนำหญ้าเหล่านี้ไปปลูกตามที่ต่างๆ ทั่วโลก
พืชต้นกล้าวิเศษนั้นหวงเกินกว่าจะปลูกนอกอาณาจักรเพราะกลัวมอนสเตอร์มาทำลาย แต่หญ้าพวกนี้ไม่มีใครเสียดาย ผืนดินบนโลกใบนี้จึงต้องพึ่งพาใบข้าวโพดเหล่านี้ในการปกป้อง
นอกจากจะใช้เป็นสนามหญ้าแล้ว ใบข้าวโพดยังเป็นอาหารโปรดของพวกม้าบินด้วย ซึ่งช่วยดึงความสนใจของม้าที่ติดขนมให้กลับมาอยากกินอาหารปกติได้ในระดับหนึ่ง
อาจจะเป็นเพราะความทรงจำฝังใจตอนประถมที่ถูกบังคับให้ถอนหญ้าในวิชาเกษตร เฉินรั่วจึงไม่รู้สึกอินกับการปลูกหญ้าสักเท่าไหร่ เธอเลยไม่ไปสมทบกับเพื่อนๆ แต่หนีมาเดินซูเปอร์มาร์เก็ตคนเดียว
เนื่องจากมีฟังก์ชันพิเศษเพิ่มขึ้นมา ชั้นวางมันเทศจิ๋วจึงถูกย้ายจากโซนของสดมาไว้ที่หน้าประตู—นั่นคือโซนพืชผลพิเศษที่เดียวกับถุงโชคลาภปลาทอง
ข้าวโพดไพ่นกกระจอกถูกวางไว้คู่กับทุเรียนเผาในโซนอาวุธที่เพิ่มเข้ามาใหม่
นอกจากโซนอาวุธแล้ว ยังมีโซนอุปกรณ์สวมใส่ที่ขายลูกประคำและสติกเกอร์ตัวเบา
เครื่องบินถูกวางไว้คู่กับรถม้าฟักทองในโซนยานพาหนะ
โซนของสดมีฟักทองเพิ่มเข้ามา และยังแยกโซนผลไม้ออกมาต่างหาก นอกจากมะพร้าวแล้ว ยังมีลูกท้อน้ำผึ้ง ทุเรียน ส้ม และส้มน้ำตาล
โซนขนมขบเคี้ยวมีถั่วหลากชนิด ถังหูลู่ และซานจาเพิ่มเข้ามา
และยังมีโซนเครื่องดื่มที่ขายน้ำผลไม้คั้นสดอีกด้วย
ผลผลิตใหม่ๆ อื่นๆ ต่างก็ถูกนำขึ้นหิ้งในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างทันท่วงที
เพราะการขยายพื้นที่และรับพนักงานเพิ่ม ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตจึงไม่ต้องเข้าแถวรอเพื่อเข้าประตูอีกต่อไป
แต่คนข้างในก็ยังคงหนาตาอยู่ดี
เฉินรั่วเดินอยู่ได้ไม่กี่นาทีก็ถอยออกมา การเดินห้างท่ามกลางฝูงคนไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีนัก สู้มายืนรับลมแอร์กลางแดดจ้าคนเดียวข้างนอกยังจะสบายกว่า
พอเดินพ้นประตูซูเปอร์มาร์เก็ตมา เธอก็เห็นกลุ่มเด็กๆ ที่กำลังคาบถังหูลู่ วิ่งเล่นไล่จับกันมาทางนี้
เมื่อเด็กๆ เห็นเฉินรั่ว ทุกคนก็หยุดชะงัก
“พวกนายดูนั่นสิ นั่นใช่เจ้าของตึกหรือเปล่า!”
“เหมือนจะใช่เลยนะ! คุณแม่แอบถ่ายรูปเจ้าของตึกไว้ตั้งหลายใบแขวนไว้บนฝาผนังบ้านแน่ะ ตัวจริงเหมือนในรูปเป๊ะเลย!”
เอารูปเธอไปแขวนผนัง?
เฉินรั่วเริ่มสนใจขึ้นมาทันที เธอเดินเข้าไปคุกเข่าลงถามเด็กหญิงตัวน้อยที่พูดเมื่อกี้ด้วยความสงสัย: “หนูน้อยจ๊ะ คุณแม่เอารูปพี่ไปแขวนผนังทำไมเหรอ?”
เด็กหญิงคนนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะเห็นรูปเฉินรั่วทุกวันหรือเป็นคนใจกล้าอยู่แล้ว เธอไม่มีอาการตื่นคนเลยสักนิด: “คุณแม่ของหนูต้องไหว้เจ้าของตึกแบบนี้ทุกวันก่อนนอนและตอนตื่นค่ะ!”
ว่าแล้วเธอก็พนมมือทำท่าคำนับสามครั้งให้เฉินรั่วดู
เฉินรั่ว: “...”
“แถมตอนไหว้ยังต้องท่องคาถาด้วยนะคะ!”
คาถา? เฉินรั่วใจหายวาบ ไม่ใช่ว่าไม่พอใจอะไรเธอแล้วแอบแช่งเธอหรอกนะ?!
เธอรีบซักต่อ: “คาถาว่ายังไงจ๊ะ?”
เด็กหญิงทำท่าเลียนแบบคุณแม่ หลับตาพริ้มแล้วเริ่มร่ายมนตร์ด้วยเสียงใสๆ:
“เจ้าของตึกจงประทานโชคลาภให้ฉัน ออกไปข้างนอกให้เก็บผลึกนิวเคลียสได้เยอะๆ เจ้าของตึกจงประทานพลังพิเศษให้ฉัน ฉันอยากกินไอศกรีม เจ้าของตึกจงประทานยาแปลงโฉมให้สามีฉันที จากส่วนสูง 168 ให้กลายเป็น 188 จากพุงเบียร์ให้กลายเป็นซิกซ์แพ็ก!”
เฉินรั่ว: (⊙o ! ⊙)!
ฉันใช้งานแบบนี้ก็ได้เหรอเนี่ย?!
ยังไม่ทันที่เธอจะถามอะไรต่อ เด็กอีกคนก็โผเข้ามาเกาะแกะ: “เจ้าของตึกครับ เมื่อไหร่จะปลูกอุลตร้าแมนออกมาสู้กับสัตว์ประหลาดล่ะครับ? อุลตร้าแมนเก่งมากเลยนะ!”
“ซุนหงอคงเก่งกว่าอีก เจ้าของตึกครับ ปลูกซุนหงอคงที!”
“เจ้าของตึกคะ คุณแม่บอกว่าเรากำลังจะมีสวนสนุกแล้ว จริงหรือเปล่าคะ?”
“เจ้าของตึกขา หนูขอเลี้ยงถังหูลู่ค่ะ! เจ้าของตึกปลูกไดโนเสาร์ 'ไน่หลง' (Nailong) ออกมาได้ไหมคะ?”
“ขอ 'ซูเปอร์วิงส์' (Super Wings) ด้วย!”
“หนูชอบ 'ขบวนการลูกไก่จอมพลัง' (Cute Chick) ที่สุดเลยค่ะ!”
...
เด็กๆ ต่างกระตือรือร้นกันเกินพิกัดจนเฉินรั่วเริ่มรับมือไม่ไหว
ในขณะที่เธอกำลังทำตัวไม่ถูก จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง:
“น้องๆ ครับ พี่ชายเพิ่งเห็นแพนด้ากับม้าบินวิ่งเล่นกันอยู่ในลานบ้านอาคารหมายเลขศูนย์แน่ะ พวกเราไม่อยากไปดูกันเหรอ?”
(จบตอน)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น